(DEFENCE SECURITY ASIA) — Tentera Iran dilaporkan sedang meneliti kemungkinan menyerang aset ketenteraan Amerika Syarikat dan Britain di tenggara Eropah, sekali gus berisiko mengubah konflik serantau kepada krisis rentas benua membabitkan wilayah NATO, pangkalan strategik dan infrastruktur data kritikal.

Menurut laporan Financial Times, perancangan luar jangka itu dikaitkan dengan dua individu tanpa nama yang rapat dengan kepimpinan Iran, bukannya pengumuman rasmi kerajaan atau Kor Pengawal Revolusi Islam Iran (IRGC).

Perbezaan jelas perlu dibuat antara penilaian awal sasaran, persediaan operasi, isyarat pencegahan, tekanan politik dan keputusan rasmi untuk melancarkan serangan ketenteraan terhadap kepentingan Barat di Eropah.

Bagaimanapun, penelitian terhadap Bulgaria, Cyprus dan kabel gentian optik dasar laut di sekitar Selat Hormuz menunjukkan Tehran mungkin memperluaskan kawasan tindak balasnya melangkaui pangkalan, infrastruktur tenaga dan laluan perkapalan di Teluk.

Seorang individu terbabit memberi amaran bahawa Eropah “boleh menerima serangan peluru berpandu” dan perlu menentukan pendiriannya jika serangan besar terhadap infrastruktur Iran menyebabkan konflik merebak keluar dari Asia Barat.

Individu kedua mendakwa Iran tidak akan menetapkan “sebarang batasan” sekiranya Washington bertindak keterlaluan, sambil menegaskan Tehran akan mempertahankan dirinya “dengan apa juga harga” serta menyerang Eropah jika diperlukan.

Namun, tiada pihak berkuasa Iran secara terbuka mengesahkan kenyataan itu atau mengumumkan bahawa serangan terhadap sasaran di Eropah sudah diluluskan sebagai sebahagian daripada dasar ketenteraan Tehran.

Perkembangan itu muncul ketika unsur kepimpinan Iran dilaporkan menjangkakan pertempuran berskala besar kembali tercetus susulan kebuntuan diplomatik, tekanan sekatan, serangan berulang dan perebutan kawalan pelayaran di Selat Hormuz.

Dari sudut ketenteraan, pesawat tangki, kemudahan perisikan, platform peninjauan, rangkaian komunikasi dan pangkalan persinggahan di Eropah membolehkan Washington melanjutkan jangkauan tempurnya tanpa menempatkan semua aset sokongan dalam lingkungan serangan Iran.

Serangan terhadap rangkaian sokongan itu boleh meningkatkan kos operasi Amerika Syarikat, memaksa penyebaran sistem pertahanan udara dan peluru berpandu serta menjejaskan kadar penjanaan sortie bagi kempen ketenteraan berpanjangan.

Felo penyelidik kanan Royal United Services Institute, Sidharth Kaushal menyifatkan ancaman berkenaan sebagai “nyata tetapi terhad” kerana ketepatan, inventori, pertukaran antara jarak dengan muatan dan pertahanan NATO mengehadkan keupayaan Iran menghasilkan kerosakan penentu.

Bahaya strategik sebenar terletak pada risiko salah perhitungan kerana kemasukan sebuah peluru berpandu Iran ke ruang udara NATO, walaupun tersasar atau dipintas, boleh mencetuskan rundingan pakatan, tekanan tindak balas dan peluasan konflik.

(KLIK INI): Iran Dakwa Peluru Berpandunya Mampu Tukar Sasaran Ketika Di Udara, Cabar Patriot, THAAD dan Arrow

Pangkalan Udara Bezmer Ubah Bulgaria Menjadi Hab Logistik Strategik

Bulgaria meluluskan penggunaan sementara Pangkalan Udara Bezmer oleh Amerika Syarikat bagi menempatkan sehingga lapan pesawat pengisian minyak udara KC-135 dan kira-kira 250 anggota tentera untuk menyokong operasi di Asia Barat sehingga 1 Oktober 2026.

Pesawat tangki KC-135 meningkatkan ketahanan penerbangan pesawat pejuang, pengebom dan platform pengawasan, sekali gus membolehkan formasi tempur beroperasi lebih lama, menggunakan laluan berbeza serta mengurangkan pergantungan terhadap pangkalan hadapan berhampiran Iran.

Bezmer bukan sekadar lokasi penempatan pesawat kerana landasan, simpanan bahan api, kemudahan penyelenggaraan, anggota teknikal, komunikasi dan penyelarasan trafik udaranya membentuk rantaian logistik yang menghubungkan Eropah dengan medan operasi Asia Barat.

Menteri Luar Iran, Abbas Araghchi dilaporkan menyifatkan keputusan Bulgaria sebagai “dikecam, tidak boleh diterima dan bertentangan dengan hubungan persahabatan tradisional,” selain menggesa Sofia mempertimbangkan semula penempatan pesawat Amerika di wilayahnya.

Bantahan diplomatik itu mewujudkan tangga peningkatan ketegangan apabila Tehran terlebih dahulu mencabar akses Amerika secara politik sebelum menguar-uarkan kemungkinan tindak balas ketenteraan terhadap kemudahan yang menyokong operasi menyerang Iran.

Namun, kedudukan Bezmer yang jauh dari kawasan pelancaran Iran memerlukan penggunaan peluru berpandu pada had maksimum, pengurangan muatan, trajektori lebih mudah diramal atau serangan bertubi-tubi bagi mengimbangi kemerosotan ketepatan terhadap sasaran khusus.

Pesawat tangki merupakan aset bernilai tinggi tetapi terdedah kerana kehilangan atau pemindahannya boleh menjejaskan kecekapan sortie, walaupun amaran awal membolehkan pesawat berkenaan disuraikan ke pangkalan alternatif di seluruh Eropah.

Keanggotaan Bulgaria dalam NATO memperbesar implikasi politik sebarang serangan, tetapi tindak balas pakatan bergantung pada bukti atribusi, kerosakan, korban, keadaan kejadian dan persetujuan anggota, bukannya berlaku secara automatik.

Ancaman itu boleh menghasilkan kesan sebelum sebarang pelancaran dengan memaksa penambahan pertahanan peluru berpandu, kawasan parkir diperkukuh, keupayaan membaiki landasan, perlindungan elektronik, risikan balas dan kawalan keselamatan operasi.

Bagi Washington, pengekalan operasi di Bezmer menonjolkan akses dan daya tahan ketenteraannya, manakala Tehran mahu memberi isyarat bahawa rangkaian logistik di belakang medan tidak lagi terlindung daripada konflik yang disokongnya.

RAF Akrotiri Dedahkan Kerentanan Britain di Mediterranean Timur

Cyprus menawarkan sasaran yang lebih hampir dan munasabah dari segi operasi, khususnya pangkalan berdaulat Britain di RAF Akrotiri yang menyokong perisikan, peninjauan, penerbangan serta misi ketenteraan berkaitan Amerika di Asia Barat.

Seorang individu yang rapat dengan kepimpinan Iran secara khusus menamakan Cyprus sebagai kemungkinan sasaran tindak balas, tetapi penilaian itu tidak membuktikan kewujudan arahan serangan atau pengiktirafan rasmi bahawa Britain sudah menjadi pihak bertelagah.

Kerentanan pangkalan itu terserlah pada 2 Mac 2026 apabila dron jenis Shahed menyerang sekitar tengah malam dan menyebabkan kerosakan terhad berhampiran landasan, manakala dua lagi dron yang menghampiri Akrotiri berjaya dipintas.

Penilaian pihak Barat dan Cyprus mendapati dron itu berkemungkinan dilancarkan Hezbollah dari Lubnan, bukannya Iran, sekali gus menunjukkan bagaimana rangkaian proksi memendekkan jarak serangan, merumitkan atribusi dan mengekalkan ruang penafian Tehran.

Kementerian Pertahanan Britain menyatakan dron berkenaan tidak dilancarkan dari Iran dan menegaskan United Kingdom “tidak berperang,” bagi membezakan kesiapsiagaan pertahanan serta sokongan logistik daripada penyertaan rasmi dalam permusuhan langsung.

Tindak balas operasi termasuk mengaktifkan siren serangan udara, menyuraikan anggota dan mengerahkan pesawat membuktikan dron berhulu ledak kecil tetap mampu mengganggu operasi, meningkatkan kos perlindungan dan menjadikan pangkalan sokongan sebagai nod pertempuran.

IRGC sebelum ini memberi amaran bahawa mana-mana pangkalan yang digunakan untuk melancar atau menyokong serangan terhadap wilayah Iran akan dianggap sebagai “sasaran sah,” termasuk hab pengisian minyak, perisikan dan infrastruktur sokongan tempur.

Kedudukan Akrotiri yang lebih hampir meningkatkan keboleolehlaksanaan serangan dron, peluru berpandu kruis atau sistem kendalian proksi, tetapi pengawasan berlapis, rondaan pesawat pejuang, peperangan elektronik dan pertahanan darat boleh mengehadkan kerosakan fizikal.

Serangan berjaya boleh memaksa London memperkukuh pangkalan berdaulat itu, mengehadkan operasi yang dapat dikesan atau meningkatkan penyelarasan bersama sekutu, manakala kegagalan serangan pula boleh mendedahkan kelemahan ketenteraan Iran.

Cyprus kini berada di persimpangan antara akses operasi dengan risiko peningkatan konflik apabila wilayah berdaulat Britain, ruang udara serantau, komuniti awam, rangkaian proksi dan misi sokongan Amerika mewujudkan pertimbangan perundangan, ketenteraan serta diplomatik yang bertindih.

Peluru Berpandu Iran Mampu Jangkau Eropah, Tetapi Muatan dan Ketepatan Jadi Persoalan

Iran memiliki peluru berpandu balistik jarak sederhana yang secara teorinya mampu menjangkau tenggara Eropah dari kawasan pelancaran di barat atau barat laut negara itu, termasuk sistem Shahab, Emad, Ghadr-1, Sejjil-2 dan varian Khorramshahr.

Bagaimanapun, jarak maksimum yang diisytiharkan tidak semestinya mencerminkan keberkesanan operasi sebenar kerana ketepatan, muatan peledak, kebolehpercayaan sistem, kesiagaan pelancar dan keadaan medan perang boleh mempengaruhi prestasi setiap serangan.

Emad dan Ghadr-1 dilaporkan memiliki jarak antara 1,600 hingga 2,000 kilometer serta membawa hulu ledak kira-kira 700 kilogram, membolehkan kedua-duanya mengancam sasaran terdekat di Eropah tetapi menghampiri had prestasi terhadap kemudahan lebih jauh.

Sejjil-2 berkuasa bahan api pepejal, dua peringkat dan berjarak kira-kira 2,000 kilometer menawarkan persediaan pelancaran lebih pantas berbanding sistem bahan api cecair, sekali gus meningkatkan kebolehmandirian daripada serangan awal musuh.

Namun, ketepatan Sejjil-2, jumlah pelancar yang tersedia, kedalaman stok simpanan dan tahap kebolehpercayaannya selepas konflik berpanjangan kekal tidak dapat dipastikan serta menjadi jurang penting dalam penilaian keupayaan Iran.

Peluru berpandu keluarga Khorramshahr dikaitkan dengan muatan lebih berat atau jarak melebihi 2,000 kilometer apabila berat hulu ledak dikurangkan, sekali gus mewujudkan pertukaran antara jangkauan geografi dengan kuasa pemusnah terhadap sasaran tentera.

Sidharth Kaushal menilai serangan pada jarak lebih jauh akan meningkatkan ralat bulatan berkemungkinan dan mengurangkan kerosakan, menyebabkan Iran mungkin perlu melancarkan beberapa peluru berpandu terhadap sebuah kemudahan untuk memperoleh kesan ketenteraan bermakna.

Douglas Barrie dari International Institute for Strategic Studies berkata percubaan terdahulu Iran terhadap Diego Garcia menunjukkan kewujudan senjata berjarak melebihi 2,000 kilometer, namun kegagalannya turut mendedahkan kelemahan ketepatan, kebolehpercayaan dan ketahanan daripada pemintasan.

Peluru berpandu kruis Iran seperti Paveh atau Soumar mungkin terbang pada altitud rendah dan menghampiri jarak 2,000 kilometer, menyukarkan pengesanan radar tetapi memerlukan navigasi tepat, perancangan misi terperinci serta laluan menembusi ruang udara dipantau.

Dron serang Shahed-136 pula didakwa berjarak antara 2,000 hingga 2,500 kilometer dan boleh digunakan secara besar-besaran pada kos lebih rendah, tetapi kelajuan perlahan, masa penerbangan panjang, muatan kecil serta kerentanan terhadap pemintasan mengehadkan kesannya.

Pertahanan NATO Merumitkan Sebarang Kempen Serangan Iran

Sebarang peluru berpandu Iran menuju tenggara Eropah perlu merentasi ruang udara dipantau, rangkaian amaran nasional, sistem pemerintahan NATO, pesawat tempur, sensor kapal perang dan pertahanan darat, menjadikan pelancaran jarak jauh sebagai peristiwa mudah dikesan.

Tentera NATO dilaporkan pernah memintas peluru berpandu balistik Iran yang menuju ke Turkiye pada Mac, membuktikan kesediaan Tehran menghantar senjata ke arah wilayah pakatan serta keupayaan pertahanan bersekutu mengesan, menjejak dan menyerang ancaman.

Kemudahan Aegis Ashore di Romania dan Poland menyumbang kepada seni bina pertahanan peluru berpandu balistik Eropah, manakala kapal perang dan sistem darat serantau boleh memperkukuh perlindungan mengikut kedudukan pemintas, orientasi radar dan profil ancaman.

Namun, tiada pertahanan yang kebal sepenuhnya, terutama apabila berdepan serangan gabungan peluru berpandu balistik, peluru berpandu kruis altitud rendah, dron, gangguan elektronik dan senjata proksi yang memberi tekanan berbeza terhadap sensor serta pemintas.

Iran boleh mengutamakan serangan penepuan berbanding ketepatan dengan memaksa pertahanan menggunakan pemintas mahal terhadap dron lebih murah, tetapi operasi sedemikian memerlukan penyelarasan, kapasiti pelancaran, risikan dan jumlah senjata yang belum dapat disahkan.

Pemerintah Eropah mungkin mengutamakan penyuraian aset, perlindungan kubu, komunikasi berlebihan, keselamatan simpanan bahan api, pembaikan landasan, pertahanan udara bergerak dan pangkalan samaran bagi mengekalkan operasi jika pemintasan gagal.

Atribusi menjadi faktor kritikal jika senjata dilancarkan proksi dari Lubnan, Iraq, Yaman atau lokasi lain kerana bukti teknikal, tanggungjawab pemerintah, penajaan politik dan kawalan operasi akan menentukan sasaran tindak balas.

Cabaran terbesar NATO bukan sekadar mempertahankan sasaran, tetapi mengawal peningkatan konflik kerana serangan yang menyebabkan korban di Eropah boleh mencetuskan tuntutan tindakan bersama, sedangkan Tehran mungkin mendakwanya sebagai tindak balas mempertahankan diri.

Sebaliknya, kebimbangan awam yang keterlaluan boleh memperkuat mesej paksaan Iran dan memberi kesan strategik kepada dakwaan tanpa nama walaupun tiada serangan berlaku, menjadikan pengesahan risikan serta kesiapsiagaan terkawal sama penting dengan pengerahan pertahanan.

Keperluan postur ketenteraan Eropah kini bersifat tersebar dan berlapis kerana NATO perlu melindungi pangkalan sokongan tanpa mengurangkan pertahanan di Teluk, laluan perkapalan, Israel, Turkiye serta nod lain dalam rangkaian ancaman Iran.

(KLIK INI): Serangan Iran Paksa Pentagon Pertimbang Berundur Dari Teluk Parsi

Ancaman Kabel Hormuz Buka Medan Peperangan Maklumat Global

Angkatan Iran dilaporkan meneliti kemungkinan menyerang kabel gentian optik dasar laut di sekitar Selat Hormuz, mewujudkan pilihan tekanan yang boleh menjejaskan perbankan, perdagangan tenaga, telekomunikasi, perkhidmatan awan, komunikasi kerajaan dan kegiatan ekonomi awam.

Sistem utama berkaitan selat itu termasuk AAE-1, FALCON dan Gulf Bridge International, dengan tumpuan geografinya mewujudkan kerentanan strategik, walaupun skala gangguan bergantung pada laluan alternatif, keupayaan pembaikan dan lokasi sebenar kabel.

Berbeza daripada penutupan laluan perkapalan menerusi tindakan tentera laut atau peluru berpandu, kerosakan kabel boleh menghasilkan gangguan sukar dikenal pasti, merumitkan atribusi segera dan memberikan tekanan ekonomi tanpa pertempuran terbuka.

Namun, tindakan sedemikian turut mendedahkan Tehran kepada tuduhan menyerang infrastruktur awam berkepentingan global, terutama jika gangguan merebak kepada negara berkecuali, rakan perdagangan Iran atau institusi kewangan yang tidak terbabit secara langsung dalam konflik.

Media berkaitan kerajaan Iran sebelum ini menonjolkan laluan serta tumpuan kabel berkenaan sebagai titik tekanan digital, tetapi perbincangan terbuka mengenai kerentanan itu tidak membuktikan kewujudan misi diluluskan, peralatan khusus atau keupayaan memutuskan beberapa sistem serentak.

Kaedah operasi secara teorinya boleh membabitkan campur tangan di dasar laut, kapal berlabuh, penyelam, sistem tanpa pemandu atau serangan terhadap kemudahan pendaratan kabel, namun tiada platform, unit, jadual atau rancangan boleh dilaksanakan dikenal pasti.

Daya tarikan strategiknya terletak pada peperangan asimetri kerana gangguan laluan data boleh mengenakan kos yang jauh lebih besar berbanding senjata digunakan, menggugat pasaran dan membuktikan laluan sempit maritim memiliki kerentanan digital serta tenaga.

Bagaimanapun, gangguan rambang boleh merosakkan komunikasi Iran, rakan komersial dan ekonomi serantau, sekali gus melemahkan kedudukan diplomatik Tehran serta mendorong pengawasan maritim, perlindungan kabel, sekatan dan tindakan balas yang lebih terselaras.

Ancaman terhadap kabel melengkapi tekanan peluru berpandu dengan memaksa perancang mempertahankan dua seni bina serentak, iaitu pangkalan ketenteraan yang menyokong operasi kinetik dan rangkaian dasar laut yang menampung pemerintahan, perdagangan, kewangan serta komunikasi.

Pilihan itu menunjukkan kemungkinan strategi Iran mengancam sistem sokongan kuasa tempur Amerika, tetapi isyarat sedemikian berbahaya apabila pihak lawan gagal membezakan gertakan daripada persediaan sebenar, sekali gus meningkatkan risiko tindak balas merentasi Eropah, Teluk dan Mediterranean Timur.