(DEFENCE SECURITY ASIA) – Integrasi fizikal pertama peluru berpandu hipersonik Blackbeard keluaran Castelion dengan pesawat pejuang F/A-18E/F Super Hornet mengesahkan Tentera Laut Amerika Syarikat sedang membawa konsep serangan kos rendah dan berkapasiti tinggi ke peringkat ujian penerbangan operasi kapal induk.

Sekeping gambar yang dipaparkan dalam taklimat peluru berpandu masa depan Tentera Laut AS pada konvensyen Tailhook Association menunjukkan dua unit ujian Blackbeard dipasang di bawah sayap kanan Super Hornet, sekali gus membuktikan integrasinya telah melangkaui peringkat reka bentuk dan eksperimen pelancaran darat.

Jalur biru pada kedua-dua peluru berpandu itu lazimnya menandakan munisi tanpa bahan letupan, menunjukkan ia mungkin digunakan untuk ujian pemuatan, pemeriksaan kesesuaian dimensi atau integrasi awal dan bukannya penerbangan bawaan atau pelancaran operasi.

Bagaimanapun, tiada pengesahan terbuka mengenai lokasi dan tarikh gambar itu dirakam, sama ada Super Hornet terbabit kemudian diterbangkan bersama Blackbeard atau rujukan kepada “pelancaran peluru berpandu hipersonik pada 2026” benar-benar membabitkan varian bawaan udara.

Ketidakpastian itu penting kerana pemasangan Blackbeard pada pesawat hanya membuktikan keserasian fizikal, sedangkan penerbangan bawaan, ujian pemisahan, pelepasan dalam sampul penerbangan, pensijilan keselamatan, tembakan hidup dan penilaian kesesuaian kapal induk masih diperlukan.

Meskipun demikian, gambar berkenaan menandakan pencapaian penting kerana Blackbeard direka untuk menggabungkan kelajuan hipersonik, kebolehgerakan, keupayaan menyerang sasaran bergerak, keserasian pesawat pejuang serta pengeluaran besar-besaran pada kos jauh lebih rendah berbanding senjata hipersonik tradisional Amerika.

Dibangunkan oleh Castelion yang berpangkalan di California dan diasaskan bekas kakitangan SpaceX pada 2022, Blackbeard menggunakan roket penggalak untuk memecut kenderaan luncur hipersonik tanpa kuasa sebelum ia berpisah dan bergerak menuju sasaran pada kelajuan melebihi Mach 5.

Kepentingan strategik Blackbeard melangkaui kemunculan sebuah lagi peluru berpandu baharu kerana program itu mencabar tanggapan bahawa senjata hipersonik mesti kekal sebagai aset strategik terhad akibat kos perolehan tinggi, keupayaan pengeluaran kecil dan keperluan pelancar khusus.

Di bawah program Multi-mission Affordable Capacity Effector Tentera Laut AS, Blackbeard diposisikan sebagai senjata penambah kedalaman inventori yang mampu melengkapi sistem jarak jauh berprestasi tinggi dan mengekalkan serangan tepat berulang sepanjang konflik berintensiti tinggi.

Super Hornet menjadi platform permulaan, namun rancangan membawa empat Blackbeard secara dalaman dalam F-35A dan F-35C boleh menggabungkan penembusan halimunan, penderiaan teragih, penyasaran pasif serta serangan hipersonik dalam satu pakej penerbangan taktikal yang berdaya tahan.

Bagi kumpulan tempur kapal induk yang berhadapan rangkaian sekatan akses dan penafian kawasan berlapis, senjata hipersonik mampu milik boleh menyebarkan titik pelancaran, memendekkan masa tindak balas musuh dan mengurangkan pergantungan kepada bateri darat tetap atau stok senjata strategik terhad.

Blackbeard mencerminkan perubahan lebih besar dalam postur ketenteraan Amerika, daripada pergantungan kepada sejumlah kecil senjata “peluru perak” kepada gabungan persenjataan tinggi-rendah yang boleh dikeluarkan secara besar-besaran bagi membina pencegahan konvensional melalui kapasiti industri dan pelancar teragih.

(KLIK SINI): “Tembusi Benteng China-Rusia” — Pentagon Bangunkan Peluru Berpandu Hipersonik Generasi Baharu

Apa Sebenarnya Dibuktikan Gambar Integrasi Super Hornet

Gambar berkenaan dilaporkan hanya muncul seketika dalam rakaman video selepas taklimat Tailhook, sekali gus menghalang penelitian bebas terhadap keseluruhan konfigurasi pemuatan serta meninggalkan persoalan mengenai susunan pilon, sambungan elektrik, ruang kelegaan dan had struktur pesawat.

Dua unit ujian di bawah satu sayap membuktikan dimensi Blackbeard sesuai untuk integrasi pesawat pejuang taktikal, namun konfigurasi tidak seimbang itu belum mengesahkan sama ada ia bertujuan diterbangkan atau sekadar menilai pengendalian dan keserasian fizikal.

Keperluan Tentera Laut AS mengehadkan varian bawaan udara kepada panjang kira-kira 3.66 meter, diameter 178 milimeter dan berat maksimum 1,247 kilogram, menjadikannya hampir menyamai AIM-120 daripada segi ukuran tetapi jauh lebih berat.

Berat itu akan mempengaruhi jarak penerbangan Super Hornet, kebolehgerakan, had pendaratan, prosedur pemulihan di kapal induk, beban pilon, penggunaan bahan api dan keselamatan pemisahan, sekali gus menjadikan pensijilan sampul penerbangan lebih rumit daripada gambaran luaran.

Kontrak bernilai AS$105 juta pada April membiayai integrasi perkakasan dan perisian, keselamatan sistem, pensijilan kelayakan udara, ujian penerbangan serta penilaian kesesuaian kapal induk, mengesahkan proses itu merupakan kempen kejuruteraan menyeluruh dan bukannya sekadar pemasangan senjata.

Keperluan operasi kapal induk menambah cabaran kerana Blackbeard mesti menahan pelancaran lastik, pendaratan menggunakan kabel penahan, pengendalian dek, pendedahan air masin, gangguan elektromagnet, sekatan penyimpanan dan prosedur kecemasan tanpa menjejaskan keselamatan kapal.

Laporan terdahulu menyatakan Blackbeard akan diterbangkan menggunakan F/A-18 dalam masa terdekat, namun sehingga akhir Ogos, tiada pengesahan rasmi mengenai penerbangan bawaan, ujian aerodinamik, pemisahan peluru berpandu atau pelancaran hidup daripada Super Hornet.

Rujukan taklimat kepada pelancaran hipersonik pada 2026 kekal kabur kerana ia mungkin merujuk ujian yang sudah dilaksanakan, acara akan datang atau demonstrasi pelancaran darat yang tidak berkaitan dengan Super Hornet dalam gambar tersebut.

Penerbangan bawaan yang berjaya akan mengesahkan pengendalian pesawat, getaran, keadaan haba, keserasian elektromagnet dan prestasi telemetri, manakala ujian pemisahan menentukan sama ada Blackbeard dapat meninggalkan pesawat dengan selamat pada pelbagai kelajuan, altitud dan manuver.

Hanya selepas ujian berkenaan diikuti penerbangan berkuasa serta serangan sasaran, gambar itu boleh dianggap langkah awal menuju keupayaan tempur sebenar dan bukan sekadar bukti bahawa proses integrasi fizikal Blackbeard telah bermula.

Reka Bentuk Luncur-Lonjak Memburu Kapal dan Pelancar Bergerak

Seni bina Blackbeard menggunakan roket penggalak bahan api pepejal untuk menghasilkan kelajuan dan altitud diperlukan oleh kenderaan luncur tanpa kuasa, sebelum ia berpisah, melakukan manuver atmosfera serta menghampiri sasaran melalui trajektori kurang mudah diramal berbanding senjata balistik konvensional.

Walaupun kelajuan hipersonik bermula melebihi Mach 5, prototaip terdahulu dilaporkan hanya mencapai kira-kira Mach 4, bermakna ujian seterusnya mesti mengesahkan ambang kelajuan diiklankan serta prestasi terkawal dalam keadaan operasi sebenar sebelum keupayaannya dapat dinilai secara muktamad.

Jarak Blackbeard paling kerap dinyatakan hampir 500 batu nautika atau kira-kira 800 kilometer, memberikan liputan serangan maritim yang signifikan walaupun masih berada di bawah jarak serta prestasi sistem hipersonik strategik atau peringkat medan Amerika yang lebih besar.

Pelancaran udara menyediakan altitud dan kelajuan awal yang boleh meningkatkan jarak praktikal atau mengurangkan keperluan tenaga penggalak, membolehkan varian bawaan pesawat menggunakan bahagian pendorong lebih kecil berbanding versi yang dilancarkan daripada platform darat tetap atau bergerak.

Gambaran pertama bahagian hadapan Blackbeard memperlihatkan muncung berbentuk baji, bukaan pada sisi, sirip silang, garisan bucu ketara dan badan luncur seperti paruh, namun imej terhad menghalang penilaian muktamad terhadap keseluruhan susunan aerodinamiknya.

Bukaan tersebut kelihatan menyerupai tetingkap pencari inframerah pengimejan yang diletakkan bagi mengekalkan medan pandangan sambil mengurangkan pendedahan haba aerodinamik, tetapi tafsiran itu masih sementara kerana Castelion dan Tentera Laut AS belum mendedahkan spesifikasi terperinci.

Pencari inframerah pengimejan boleh menyediakan panduan terminal pasif terhadap kapal dan sasaran darat bergerak tanpa memancarkan tenaga frekuensi radio secara berterusan, manakala navigasi inersia serta satelit berkemungkinan membimbing Blackbeard sebelum proses pemerolehan sasaran akhir.

Panduan terminal pasif boleh meningkatkan ketahanan terhadap gangguan frekuensi radio, tetapi keberkesanannya masih bergantung kepada keupayaan membezakan sasaran, penyejukan penderia, keadaan atmosfera, penolakan umpan, ketepatan navigasi, maklumat luaran dan pembaharuan kedudukan sasaran bergerak.

Kepala peledaknya ditetapkan sekitar 34 kilogram, walaupun laporan lain menyatakan kira-kira 43 kilogram, menunjukkan reka bentuk Blackbeard mengutamakan ketepatan, kelajuan dan pemilihan sasaran berbanding kawasan kemusnahan luas yang ditawarkan peluru berpandu kruis berpeledak lebih besar.

Pertukaran keupayaan itu menjadikan kebolehpercayaan pencari amat penting kerana kepala peledak kecil memerlukan hentaman tepat terhadap bahagian kritikal kapal, pelancar peluru berpandu, radar, sistem pertahanan udara, pusat pemerintahan serta sasaran sensitif masa atau diperkuat.

Kos Rendah dan Pengeluaran Besar-besaran Mampu Mengubah Ekonomi Pertukaran Peluru Berpandu

Blackbeard menyasarkan kos seunit di bawah AS$300,000 apabila mencapai pengeluaran penuh, manakala anggaran kelompok awal antara AS$384,000 hingga AS$468,000 masih jauh lebih rendah berbanding senjata hipersonik tradisional yang menelan belanja jutaan dolar bagi setiap peluru.

Kemampuan mencapai kos rendah itu belum dibuktikan menerusi pengeluaran penuh secara berterusan, namun disokong integrasi menegak Castelion dalam pembangunan motor roket pepejal, penggerak kawalan, komputer penerbangan, pencari sasaran, kejuruteraan digital dan subsistem lain.

Integrasi menegak boleh memendekkan rantaian pembekal, mempercepat perubahan reka bentuk, mengurangkan pendedahan kepada kekurangan komponen khusus serta menyelaraskan keputusan kejuruteraan dengan keupayaan pengeluaran, namun pemusatan tanggungjawab pada sebuah syarikat baharu turut mewujudkan risiko pelaksanaan dan peluasan kapasiti.

Sasaran pengeluaran minimum 500 peluru berpandu setahun akan mewujudkan inventori operasi berbeza daripada program hipersonik khusus, membolehkan komander menyerang kumpulan sasaran lebih besar menggunakan senjata berkelajuan tinggi tanpa menghabiskan stok strategik dalam tempoh singkat.

Rangka kerja pengeluaran yang dimeterai pada Mei 2026 menetapkan jumlah minimum tahunan itu selepas pengujian dan pengesahan, manakala pihak berkuasa turut memohon kelulusan memperoleh lebih 12,000 peluru berpandu dalam tempoh lima tahun.

Angka perancangan berasingan pula mempertimbangkan kira-kira 4,500 peluru berpandu bawaan udara untuk Super Hornet sepanjang lima tahun pada kos purata hampir AS$384,000 seunit, namun pensijilan, peruntukan, prestasi pengeluaran dan keputusan perolehan muktamad boleh mengubah rancangan tersebut.

Tempahan bernilai AS$23.4 juta pada Jun merangkumi 50 peluru berpandu keupayaan operasi awal bersama 50 kontena penghantaran dan penyimpanan, menjadikan infrastruktur logistik sebahagian daripada perolehan utama dan bukannya keperluan pengangkutan, pemeliharaan serta pengendalian yang dianggap sampingan.

Tempahan terbaharu bernilai AS$89,997,162 membiayai sokongan kejuruteraan, teknikal, pengeluaran dan logistik sehingga Ogos 2028, selain membantu peralihan Blackbeard menjadi program rasmi Tentera Laut AS serta memasukkan ciri keboleheksportan bagi kemungkinan perolehan oleh negara sekutu.

Jika sasaran pengeluaran tercapai, ekonomi pertukaran peluru berpandu boleh berubah apabila musuh terpaksa menggunakan sistem pemintas mahal terhadap ancaman hipersonik dalam jumlah besar, sementara Amerika menyimpan persenjataan lebih canggih untuk sasaran strategik, terlindung atau sangat mencabar.

Namun, harga seunit yang rendah belum membuktikan kemampuan keseluruhan program kerana perbelanjaan sebenar turut merangkumi integrasi, pengujian, pengubahsuaian platform pelancar, kontena, penyelenggaraan, rangkaian penyasaran, latihan, pengendalian kapal induk, infrastruktur serta kadar penggantian ketika konflik berpanjangan.

Dari Project Ranger kepada Arsenal Operasi Terhad Menjelang 2028

Sejak ditubuhkan pada 2022, Castelion memulakan ujian penerbangan pada 2024, melaksanakan lebih 20 ujian prototaip menjelang akhir 2025 serta menerima kerja integrasi platform Tentera Darat dan Tentera Laut AS sebelum memperoleh beberapa kontrak berorientasikan pengeluaran pada 2026.

Tempoh pembangunan yang singkat itu mencerminkan pendekatan aeroangkasa komersial menerusi ujian kerap, pengeluaran bersepadu, kejuruteraan digital dan pelaburan awal, namun pembangunan pantas tidak menghapuskan keperluan ketenteraan berkaitan keselamatan, kebolehpercayaan, kelayakan persekitaran serta penilaian operasi.

Kontrak Tentera Laut AS bernilai kira-kira AS$50 juta pada Februari 2026 membiayai prototaip berskala penuh, ujian penerbangan berterusan serta persediaan keupayaan operasi awal, sekali gus menghubungkan Blackbeard dengan MACE dan mengesahkan Super Hornet sebagai platform pelancaran udara pertama.

Kontrak integrasi pada April kemudian memperluas usaha kepada perkakasan pesawat, perisian misi, kelayakan udara, ujian penerbangan dan kesesuaian kapal induk, manakala rancangan tembakan hidup di Indo-Pasifik menghubungkan pengesahan teknikal dengan medan operasi paling relevan.

Project Ranger, kompleks pengeluaran Castelion seluas 1,000 ekar di New Mexico, dijadualkan beroperasi pada akhir 2026 selepas menerima pelaburan syarikat melebihi AS$220 juta, dengan pengeluaran peluru berpandu perintis dijangka membentuk proses sebelum kontrak lebih besar direalisasikan.

Syarikat itu turut melengkapkan pusingan pembiayaan bernilai AS$1 bilion pada penilaian dilaporkan AS$13 bilion, menyediakan modal swasta untuk memperluas kilang sambil menunjukkan pelaburan komersial digunakan bagi mempercepat keupayaan yang lazimnya dibangunkan menerusi perolehan kerajaan lebih perlahan.

Castelion menyatakan ia memperoleh kontrak ketenteraan melebihi AS$500 juta dalam tempoh 18 bulan, namun ukuran penentu kejayaan program ialah sama ada kadar pengeluaran, kejayaan ujian penerbangan, kebolehpercayaan dan kos seunit dapat dikekalkan selepas Blackbeard melepasi peringkat prototaip.

Sasaran asal keupayaan operasi awal ditetapkan pada 2027 dengan penghantaran 50 peluru berpandu pertama serta kesinambungan ujian pesawat, tetapi kontrak Ogos yang melanjutkan kerja hingga 2028 menunjukkan kesiagaan operasi terhad mungkin muncul dalam tempoh pensijilan dan sokongan lebih panjang.

Penghantaran peluru berpandu tidak bermakna sebuah arsenal sudah boleh digunakan kerana Tentera Laut AS perlu menyediakan anggota terlatih, pesawat diperakui, perisian perancangan misi, prosedur penyasaran, kemudahan penyimpanan, peraturan pengendalian kapal induk, penyelenggaraan serta rangkaian pengagihan selamat.

Matlamat membentuk arsenal terhad menjelang 2028 perlu dianggap sebagai tapak awal operasi yang nilai ketenteraannya bergantung kepada kelulusan platform, risikan penyasaran, kesinambungan pengeluaran, kematangan logistik serta prestasi terbukti terhadap sasaran yang mewakili keadaan pertempuran sebenar.

(KLIK SINI): F-35 Jadi “Penderia Terbang” Amerika, Hubungkan Satelit, THAAD dan NGI Hadapi Ancaman Peluru Berpandu Hipersonik

Blackbeard Mampu Mengubah Geometri Serangan Sayap Udara Kapal Induk

Perancang Amerika berdepan masalah kedalaman inventori kerana senjata hipersonik berprestasi tinggi masih terlalu mahal dan terhad untuk menyokong serangan berulang sepanjang kempen berpanjangan menentang musuh yang memiliki inventori peluru berpandu besar serta rangkaian pertahanan berlapis.

MACE menangani kelemahan itu melalui gabungan persenjataan tinggi-rendah apabila sejumlah kecil sistem tercanggih diperkukuh pelbagai efektor mampu milik, membolehkan komander memadankan kos, kebolehmandirian, kelajuan dan muatan setiap senjata mengikut kepentingan serta tahap perlindungan sasaran.

Blackbeard tidak akan menggantikan Conventional Prompt Strike Tentera Laut AS, Long-Range Hypersonic Weapon Tentera Darat atau Precision Strike Missile Increment 4 kerana setiap sistem menduduki kategori jarak, muatan, kaedah penempatan dan prestasi strategik berbeza dalam seni bina tembakan bersama.

Berbanding LRASM dan JASSM-ER, Blackbeard menukar kelebihan teknologi halimunan subsonik serta muatan lebih besar kepada kelajuan jauh lebih tinggi, kos lebih rendah dan pengeluaran lebih banyak, menjadikannya sesuai terhadap sasaran sementara yang memerlukan tindak balas penderia-ke-penembak sangat pantas.

Sasaran utamanya boleh merangkumi kapal tempur permukaan, bateri peluru berpandu bergerak, sistem pertahanan udara, pusat pemerintahan, kemudahan diperkuat dan aset sensitif masa yang boleh berpindah, bersembunyi atau menggunakan perlindungan bagi mengurangkan keberkesanan senjata konvensional lebih perlahan.

Super Hornet menawarkan keserasian segera dengan sayap udara kapal induk sedia ada, membolehkan titik pelancaran bergerak bersama armada serta serangan dilaksanakan dari arah berbeza tanpa bergantung kepada tapak darat yang boleh dijangka atau infrastruktur pelancaran permukaan khusus.

Rancangan membawa empat Blackbeard secara dalaman dalam F-35A dan F-35C boleh memperluas geometri serangan kerana platform penderia halimunan mampu menghampiri ruang udara dipertahankan sebelum pelancaran, namun kebolehlaksanaan teknikal dan integrasinya masih belum disahkan.

Pakej serangan kapal induk campuran secara teori boleh menggabungkan penderiaan dan penyasaran F-35, kapasiti muatan Super Hornet, serangan elektronik, pengisian bahan api udara, pengawasan maritim berangkaian serta peluru berpandu hipersonik untuk membebankan rangkaian pengesanan dan pemintasan musuh.

Ciri keboleheksportan menunjukkan integrasi negara sekutu mungkin menjadi matlamat masa depan bagi meningkatkan kedalaman inventori gabungan dan kapasiti pelancaran teragih, namun belum ada pelanggan eksport, kelulusan jualan, integrasi platform asing atau dasar pelepasan teknologi yang disahkan.

Kesan strategik Blackbeard akhirnya bukan ditentukan oleh satu gambar ujian pemuatan, sebaliknya bergantung kepada kemampuan Amerika menukar prototaip pantas kepada pensijilan pesawat, panduan terminal andal, pengeluaran berterusan, logistik boleh digerakkan serta inventori tempur berskala besar yang benar-benar mampu dibiayai.