(DEFENCE SECURITY ASIA) — Tentera Laut Amerika Syarikat memperlihatkan dua peluru berpandu hipersonik Blackbeard dibawa di bawah pesawat F/A-18E/F Super Hornet ketika penerbangan, sekali gus menunjukkan kemajuan rancangan serangan berkelajuan tinggi dari kapal pengangkut pesawat, meskipun ujian pelancaran sebenar masih belum dilakukan.

Rakaman yang dikeluarkan pada 25 September 2026 itu menunjukkan ujian penerbangan dengan peluru berpandu kekal terpasang pada pesawat, yang berguna untuk menilai integrasi tetapi belum membuktikan kelajuan, jarak, ketepatan atau kebolehpercayaannya terhadap sasaran bergerak.

Blackbeard dibangunkan oleh syarikat Castelion yang berpangkalan di California menerusi program Multi-mission Affordable Capacity Effector (MACE), dengan matlamat menyediakan senjata hipersonik yang boleh dibeli dan digunakan dalam jumlah lebih besar berbanding sistem serangan strategik yang mahal.

Cadangan strategik program itu bergantung pada gabungan sasaran kelajuan melebihi Mach 5, kepala peledak yang lebih kecil dan harga pengeluaran yang rendah, yang berpotensi menyukarkan perancangan pertahanan udara lawan tanpa menghabiskan peluru berpandu mahal bagi setiap serangan.

Jarak penerbangan menghampiri 800 kilometer pernah dibayangkan bagi varian pelancaran udara, namun angka itu belum menjadi spesifikasi prestasi rasmi Tentera Laut AS dan tidak boleh digunakan untuk memastikan jarak selamat pesawat daripada pertahanan musuh.

Castelion dilaporkan menyasarkan harga kurang daripada US$300,000 seunit pada kadar pengeluaran penuh, tetapi kos prototaip serta kelompok awal belum dapat membuktikan harga sebenar peluru berpandu yang boleh dihasilkan secara konsisten pada skala besar.

Pemilihan Super Hornet penting kerana pesawat itu sudah menjadi sebahagian daripada sayap udara kapal pengangkut AS, sekali gus membuka laluan untuk memperkenalkan keupayaan serangan baharu tanpa perlu menunggu pembangunan pesawat tempur atau sistem pelancar yang baharu.

Bagaimanapun, laluan itu masih memerlukan ujian pelepasan dan pelancaran, pensijilan keselamatan penerbangan serta pengesahan operasi kapal pengangkut, di samping bukti bahawa peluru berpandu tersebut berfungsi secara konsisten dalam kekangan berat dan penyelenggaraan penerbangan tentera laut.

Dalam kenyataan Septembernya, NAVAIR menggambarkan Blackbeard sebagai bakal hadir di medan operasi, namun nilai operasi mesej itu bergantung pada kejayaan ujian dan penghantaran sebenar, bukannya semata-mata penampilan peluru berpandu di bawah pesawat yang sedang terbang.

Sasaran mencapai keupayaan operasi awal terhad menjelang Ogos 2028 memberi program ini kepentingan strategik, tetapi sasaran lebih awal pada 2027 menunjukkan jadual pembangunan masih boleh berubah sebelum kru menerima senjata yang sesuai untuk perancangan operasi.

Bagi pemerhati Indo-Pasifik, daya tarikan Blackbeard terletak pada kemungkinan menyebarkan keupayaan serangan pantas terhadap kapal melalui pesawat pengangkut, pelancar darat dan akhirnya kapal tanpa pemandu, sekali gus menambah lokasi pelancaran yang perlu dipantau pihak lawan.

Penilaian DSA ialah rakaman penerbangan itu menunjukkan kemajuan integrasi yang bermakna, namun dakwaan lebih besar program tersebut masih belum terbukti: menghasilkan peluru berpandu hipersonik yang cukup banyak, boleh dipercayai dan mampu mengenai sasaran untuk mengubah perancangan pertahanan lawan.

(KLIK): Amerika Uji Blackbeard Pada F/A-18, Senjata Hipersonik Murah Menuju Medan Tempur

Bagaimana Blackbeard Boleh Mengubah Perancangan Serangan Kapal Pengangkut

Jika sasaran jarak dan keupayaan mengesan sasaran tercapai, Super Hornet yang membawa Blackbeard berpotensi melancarkan senjata berkelajuan tinggi dari luar sesetengah kawasan pertahanan, memberi komander pilihan menyerang kapal atau sasaran darat tanpa mendekatkan pesawat sejauh sebelumnya.

Kelebihan serangan dari jarak jauh itu belum boleh diukur melalui rakaman penerbangan semata-mata kerana jarak pelancaran yang berguna bergantung pada prestasi sebenar peluru berpandu, keadaan pelepasan, kedudukan sasaran dan mutu rangkaian pengawasan.

Terhadap kapal perang yang bergerak, kelajuan hanya memberi manfaat operasi jika sistem panduan dapat mengambil kira perubahan kedudukan sasaran antara pelancaran dan hentaman, menjadikan pengesanan, kemas kini jejak serta prestasi penderia akhir sama penting dengan kelajuan.

Terhadap sasaran darat yang mempunyai peluang singkat untuk diserang, masa penerbangan lebih pendek boleh mengurangkan peluang peralatan dipindahkan, tetapi manfaat itu bergantung pada kepantasan komander mengenal pasti, meluluskan dan menghantar maklumat sasaran yang sah.

Pemasangan luaran di bawah Super Hornet ialah konfigurasi yang telah ditunjukkan dalam penerbangan, manakala cadangan penggunaan pada F-35, termasuk kemungkinan membawanya dalam ruang senjata dalaman, masih memerlukan penilaian integrasi berasingan berkaitan saiz dan kebolehmandirian.

Peluru berpandu yang dibawa secara luaran juga boleh menjejaskan aerodinamik dan pengendalian pesawat, justeru perancang operasi memerlukan data ujian penerbangan sebelum menganggap jarak peluru berpandu yang dinyatakan sebagai jarak serangan praktikal bagi pesawat bersenjata.

Kepala peledak Blackbeard yang dirancang bersaiz kecil meningkatkan kepentingan ketepatan, pemilihan sasaran dan pengenalpastian bahagian yang mudah rosak kerana kesan letupannya tidak boleh dianggap setanding dengan peluru berpandu yang membawa muatan peledak jauh lebih besar.

Bagi sayap udara kapal pengangkut, potensi manfaat Blackbeard ialah imbangan berbeza antara kelajuan, jarak, muatan dan jumlah stok, bukannya pengganti menyeluruh kepada peluru berpandu antikapal serta serangan darat sedia ada yang mempunyai ciri berlainan.

Peluru berpandu itu juga boleh memperluas pilihan komander ketika krisis jika jumlah yang mencukupi dapat dibawa dan dibekalkan semula ke kapal pengangkut, kerana kadar penyusutan stok perlu diambil kira bersama peluang untuk melancarkan serangan.

Sehingga pelancaran sebenar membuktikan proses pemisahan daripada pesawat, keberkesanan panduan dan ketepatan pada fasa akhir, Blackbeard wajar dilihat sebagai keupayaan serangan kapal pengangkut yang masih dibangunkan, bukannya aset operasi yang telah mengubah kedudukan pasukan laut.

(KLIK): “Tembusi Benteng China-Rusia” — Pentagon Bangunkan Peluru Berpandu Hipersonik Generasi Baharu

Reka Bentuk Hipersonik dan Persoalan yang Belum Terjawab

Blackbeard diperkenalkan sebagai senjata hipersonik taktikal, bukannya sistem serangan strategik jarak jauh, dan perbezaan itu menentukan jenis sasaran, saiz muatan serta sasaran harga sambil menjadikan kemampuan pengeluaran besar-besaran teras kepada program berkenaan.

Imej perkakasan semasa menunjukkan kemungkinan reka bentuk dua peringkat dengan sirip pada kedua-dua bahagian serta badan atas yang dibentuk untuk penerbangan atmosfera berkelajuan tinggi, namun imej sahaja tidak dapat mengesahkan susunan pendorongan atau konfigurasi pengeluaran akhir.

Satu tafsiran ialah roket penggalak mempercepatkan bahagian atas sebelum pemisahan dan luncuran tanpa kuasa menuju sasaran, tetapi kemungkinan bahagian kedua turut menggunakan pendorongan masih belum dapat diputuskan berdasarkan maklumat awam yang tersedia.

Ketidakpastian itu penting kerana penerbangan berkuasa dan luncuran tanpa kuasa menuntut pengurusan tenaga, perancangan trajektori serta kaedah serangan yang berbeza, menjadikan rupa luaran senjata asas yang tidak mencukupi untuk menentukan profil penerbangannya.

Bukaan yang kelihatan pada muncungnya sepadan dengan kemungkinan tetingkap penderia, manakala bahan pembangunan program turut menyebut pendekatan elektro-optik dan kerja berasingan pada radar jalur Ku, tanpa mengesahkan penderia yang akan dipasang pada senjata pengeluaran.

Penderia pengimejan pasif berpotensi mencari kapal tanpa memancarkan isyarat radar, sementara pilihan radar mungkin menawarkan kaedah pengesanan berbeza, namun kedua-duanya perlu diuji terhadap gangguan latar, tindakan balas elektronik dan keadaan serangan yang sukar.

Navigasi pada fasa pertengahan penerbangan juga belum diperincikan secara terbuka kerana peluru berpandu yang menyasarkan kapal bergerak perlu mengekalkan gambaran kedudukan sasaran yang cukup tepat sebelum penderia akhir boleh mengesan dan membuat pembetulan terakhir.

Keperluan asal MACE menyebut kepala peledak sekitar 34 kilogram, menjadikan konsep itu sangat bergantung pada ketepatan dan kesan hentaman, berbanding kawasan kemusnahan letupan yang lazimnya dikaitkan dengan peluru berpandu antikapal bermuatan lebih besar.

Bahan pembangunan berkaitan Castelion turut menerangkan konsep kepala peledak padat menggunakan bahan reaktif, namun kewujudannya dalam kerja teknikal belum membuktikan konfigurasi, keberkesanan atau sama ada konsep itu akan digunakan pada Blackbeard versi operasi.

Nilai ketenteraan sasaran kelajuan melebihi Mach 5 akhirnya bergantung pada keseluruhan rantaian serangan, daripada pengenalpastian sasaran dan keupayaan penderia membezakannya hinggalah ketepatan terminal serta kesan selepas hentaman, bukan pada kelajuan semata-mata.

(KLIK): “Pembunuh AWACS” Hipersonik China Ancam Nadi Kuasa Udara AS di Pasifik

Pengeluaran Besar-Besaran Menjadi Pertaruhan Blackbeard

Strategi pengeluaran Castelion bergantung pada pembuatan sendiri motor roket, komputer penerbangan, penggerak mekanikal dan penderia sasaran bagi mengurangkan kebergantungan kepada pembekal luar serta memberi juruteranya lebih kawalan terhadap reka bentuk, ujian dan bekalan komponen.

Syarikat itu menyatakan ujian penerbangan berulang telah mempercepatkan pembangunan, termasuk kira-kira 21 ujian sepanjang 2025, namun kekerapan ujian sahaja belum membuktikan peluru berpandu itu cukup boleh dipercayai untuk dikeluarkan dan disimpan dalam jumlah besar.

Project Ranger, kompleks pembuatan yang dirancang di Rio Rancho, New Mexico, menjadi teras kepada sasaran pengeluaran kerana harga seunit yang rendah tidak banyak memberi kelebihan ketenteraan jika kilang gagal menghantar peluru berpandu gantian pada kadar yang konsisten.

Rangka kerja program itu membayangkan kapasiti sekurang-kurangnya 500 peluru berpandu setahun selepas ujian dan pengesahan, manakala kemungkinan pembelian sehingga 12,000 unit dalam tempoh lima tahun telah dibincangkan; kedua-duanya belum bermaksud senjata tersebut sudah dibeli atau ditempatkan.

Perbezaan itu penting kepada perancang tentera kerana kapasiti kilang, kuasa meluluskan pembelian, jumlah yang dikontrak dan senjata yang benar-benar diterima ialah peringkat berasingan, masing-masing tertakluk kepada risiko pembiayaan, kelayakan dan pengeluaran.

Tempahan Tentera Laut AS pada Jun 2026 bagi 50 prototaip keupayaan operasi awal bersama bekas penyimpanannya, bernilai US$23.4 juta, menyokong pembangunan lanjut tetapi belum membuktikan harga yang mampu dikekalkan bagi pembelian seluruh armada.

Tempahan pengeluaran awal berikutnya dilaporkan mempunyai had nilai sehingga US$200 juta, menandakan hasrat perolehan walaupun pilihan kontrak, jumlah penghantaran dan prestasi yang disahkan masih perlu diperjelas sebelum kos sebenar setiap peluru berpandu dapat dinilai.

Kontrak terdahulu merangkumi kira-kira US$50 juta untuk pembangunan dan US$105 juta bagi integrasi serta ujian berkaitan Super Hornet, menunjukkan bahawa sasaran harga rendah bagi setiap senjata masih memerlukan pelaburan awal yang besar.

Jika sasaran pembuatan tercapai, stok lebih besar boleh membolehkan komander merancang serangan berulang sambil mengekalkan simpanan, tetapi kegagalan memenuhi kadar pengeluaran akan mengehadkan Blackbeard oleh masalah kekurangan peluru berpandu yang cuba diatasinya.

Pada penilaian DSA, ujian sebenar kemampuan industri Blackbeard tidak boleh dipisahkan daripada ujian penerbangannya kerana kesan strategik senjata itu bergantung pada penghasilan peluru berpandu yang berfungsi dengan cukup pantas untuk menyokong operasi berpanjangan.

HIMARS dan Kapal Tanpa Pemandu Luaskan Pilihan Pelancaran

Konsep Blackbeard GL untuk Tentera Darat AS bertujuan menyesuaikan keluarga peluru berpandu itu bagi pelancaran darat menggunakan peralatan kelas HIMARS, sekali gus memperluas program tersebut melangkaui pesawat kapal pengangkut dan membuka kemungkinan serangan dari lebih banyak lokasi.

Perancangan Tentera Darat AS menggambarkan Blackbeard GL sebagai pelengkap kepada sistem serangan jarak jauh, tetapi dengan jarak dan kelajuan lebih rendah daripada Long-Range Hypersonic Weapon, sekali gus meletakkannya dalam kategori operasi serta kos yang berbeza.

Keserasian dengan armada artileri roket sedia ada boleh mengurangkan keperluan membangunkan sistem pelancar darat yang berasingan, namun kapasiti pod, keserasian kawalan tembakan, keselamatan dan keperluan memindahkan peluru berpandu masih perlu dibuktikan.

Bateri pelancar darat akan menghadapi cabaran pensasaran seperti pesawat tentera laut kerana serangan terhadap kapal yang bergerak pada jarak jauh memerlukan maklumat kedudukan tepat yang kekal relevan sepanjang persediaan pelancaran dan penerbangan peluru berpandu.

Kemungkinan menempatkan dua peluru berpandu dalam satu pod keluarga HIMARS boleh meningkatkan jumlah senjata bagi setiap salvo, tetapi konfigurasi dan kompromi operasinya belum muktamad sehingga gabungan pelancar serta peluru berpandu itu diuji dan disahkan.

Pada Jun 2026, Castelion dan Saronic mengumumkan rancangan mendemonstrasikan senjata berkaitan Blackbeard dari kapal permukaan tanpa pemandu Marauder di laut pada 2027, menjadikannya pilihan pelancaran maritim yang masih dirancang, bukannya keupayaan tempur sedia ada.

Pelancar tanpa pemandu berpotensi menyukarkan pihak lawan mengenal pasti lokasi asal serangan, tetapi nilai ketenteraannya bergantung pada komunikasi, kebolehmandirian, pengendalian peluru berpandu dan keupayaan mendapatkan maklumat sasaran tanpa mendedahkan kedudukan kapal.

Perkongsian komponen antara varian udara, darat dan laut mungkin membantu meningkatkan skala pengeluaran, namun setiap platform mempunyai keadaan pelancaran dan syarat kelayakan tersendiri yang boleh menjejaskan jadual, keseragaman komponen serta harga akhirnya.

Bagi kedudukan pasukan di rantau ini, kemungkinan terpenting ialah pertambahan lokasi pelancaran yang perlu dipantau tentera laut lawan, khususnya jika pesawat, bateri darat bergerak dan kapal tanpa pemandu dapat diselaraskan melalui rangkaian pengawasan yang boleh dipercayai.

Bagaimanapun, kemungkinan itu masih bersyarat kerana Super Hornet ialah satu-satunya platform yang telah ditunjukkan membawa Blackbeard dalam penerbangan, manakala konsep pelancaran darat dan laut masih memerlukan demonstrasi serta pengesahan operasi masing-masing.

Apa yang Perlu Dibuktikan Sebelum Blackbeard Mengubah Daya Cegah

Kedudukan Blackbeard dalam rangkaian senjata serangan AS ditentukan oleh komprominya: ia menyasarkan kelajuan lebih tinggi dan harga lebih rendah berbanding sesetengah pilihan lain, tetapi membawa muatan lebih kecil serta mempunyai jarak lebih pendek daripada sistem hipersonik strategik.

Blackbeard juga tidak diperkenalkan sebagai peluru berpandu jelajah berenjin scramjet, dan tidak wajar dianggap pengganti langsung kepada senjata subsonik berteknologi halimunan yang menawarkan ciri kebolehmandirian, muatan dan profil penerbangan berbeza.

Jarak yang dilaporkan menghampiri 800 kilometer mungkin memberi pilihan serangan dari luar kawasan pertahanan kepada kapal pengangkut, tetapi jarak berkesan terhadap sasaran tertentu tetap bergantung pada lokasi pelepasan, laluan penerbangan dan pergerakan sasaran.

Pihak bertahan pula mungkin perlu menyesuaikan pengawasan, penyebaran aset dan pertahanan berlapis jika ancaman berkelajuan tinggi yang boleh dihasilkan secara besar-besaran menjadi kenyataan, walaupun keberkesanan tindakan balas tertentu belum boleh ditentukan daripada pengumuman program.

Perbandingan kos turut memerlukan penelitian kerana sasaran harga kurang daripada US$300,000 seunit pada kadar pengeluaran penuh masih berupa cita-cita industri, sedangkan kos pembangunan, kelompok awal dan penyelenggaraan boleh mengubah perbelanjaan sebenar bagi setiap senjata operasi.

Keupayaan menghasilkan ratusan peluru berpandu setahun hanya mempunyai nilai strategik jika senjata yang telah disahkan benar-benar sampai kepada unit, kapal dan pusat simpanan bersama peralatan pelancaran, anggota terlatih serta sokongan penyelenggaraan yang diperlukan.

Sasaran keupayaan operasi awal pada 2028 perlu dilihat sebagai pencapaian program yang nilainya bergantung pada keputusan ujian ketika itu, jumlah peluru berpandu yang tersedia serta pesawat yang telah diluluskan untuk membawa dan melancarkannya.

Pelancaran sebenar yang berjaya akan menjawab persoalan penting yang masih terbuka selepas rakaman September, tetapi ujian berulang terhadap sasaran yang mewakili keadaan operasi tetap diperlukan untuk menilai panduan, kesan hentaman dan kebolehpercayaan senjata.

Bagi pembuat dasar, Blackbeard mengemukakan persoalan perolehan yang lebih luas: sama ada senjata hipersonik lebih kecil yang dihasilkan dalam jumlah besar dapat menyediakan kapasiti serangan konvensional lebih berguna berbanding stok terhad peluru berpandu mahal.

Penilaian DSA ialah Blackbeard berpotensi mengubah perancangan serangan jika keupayaan pensasaran, pengeluaran dan integrasinya terbukti, namun bukti setakat ini hanya menunjukkan senjata itu telah diterbangkan di bawah Super Hornet dan ujian penentunya masih menanti.