(DEFENCE SECURITY ASIA) — Rancangan kontingensi Amerika Syarikat yang dilaporkan mempertimbangkan penggunaan bom GBU-43/B Massive Ordnance Air Blast (MOAB) terhadap Iran menimbulkan persoalan penting sama ada kemusnahan besar di permukaan mampu melumpuhkan keupayaan nuklear Tehran ketika Washington bersiap mengundurkan pasukan dan menjangkakan serangan balas.

Perancangan itu dilaporkan merangkumi pilihan serangan terhadap infrastruktur tenaga dan lokasi berkaitan nuklear Iran, termasuk Pickaxe Mountain, namun belum ada pengesahan mengenai kelulusan presiden, jadual operasi atau bukti bebas bahawa penggunaan senjata berkenaan semakin hampir.

Matlamat Presiden Donald Trump untuk menghalang Iran daripada memperoleh senjata nuklear menjadi asas politik perancangan itu, tetapi pemilihan bom berkuasa letupan besar tidak membuktikan bahawa kemudahan bawah tanah yang masih bertahan dapat dimusnahkan.

Pendirian Rumah Putih bahawa “Presiden Trump mengekalkan semua pilihan bagi memastikan Iran tidak akan memiliki senjata nuklear” mengekalkan ketidakpastian strategik tanpa mengesahkan pemilihan senjata, senarai sasaran atau urutan kempen ketenteraan yang dilaporkan.

Persoalan utama ialah ketidakpadanan antara mekanisme senjata dengan jangkaan politik, apabila MOAB menyebarkan tekanan pemusnah merentasi kawasan permukaan sedangkan infrastruktur nuklear jauh di bawah tanah dilindungi ketebalan batuan, struktur diperkukuh dan susun atur dalaman yang belum diketahui sepenuhnya.

Pickaxe Mountain, di selatan kompleks nuklear Natanz, menggambarkan cabaran itu kerana ruang bawah tanah, pintu masuk diperkukuh dan lapisan batuannya dilaporkan menyukarkan usaha pemusnahan serta penilaian tepat terhadap keberkesanan sebarang serangan.

Kemungkinan serangan sebelum pengunduran pasukan Amerika menjadikan perlindungan anggota isu kritikal, kerana pasukan yang sedang berundur masih boleh menjadi sasaran tindak balas terhadap operasi yang bertujuan menamatkan konflik dari sudut politik.

Urutan itu menghubungkan pertikaian nuklear dengan kedudukan ketenteraan serantau yang lebih luas, apabila pesawat, anggota sokongan, angkatan maritim dan rangkaian logistik Amerika kekal terdedah ketika Washington cuba mengurangkan komitmen ketenteraannya.

Keupayaan Iran melindungi peralatan di bawah tanah turut merumitkan strategi tekanan ketenteraan, kerana kemusnahan infrastruktur yang kelihatan boleh berlaku serentak dengan kelangsungan aset tersembunyi, sekali gus membolehkan kedua-dua pihak mengemukakan dakwaan kejayaan masing-masing.

Penggunaan MOAB terhadap rangkaian terowong di Afghanistan memberikan konteks sejarah, tetapi perbezaan geologi, kedalaman, pertahanan udara dan pembinaan sasaran menghalang operasi itu daripada dijadikan bukti keberkesanan setara terhadap kemudahan nuklear Iran yang paling terlindung.

Bagi negara Teluk dan perkapalan antarabangsa, kesannya melangkaui sasaran serangan kerana pertempuran baharu boleh memburukkan gangguan di Selat Hormuz, meningkatkan risiko tindak balas serantau dan memanjangkan keperluan melindungi pasukan Amerika sepanjang pengunduran.

Penilaian DSA kekal bersyarat, iaitu pilihan berkenaan berpotensi menyebabkan kemusnahan besar di permukaan dan menghantar isyarat strategik yang ketara, tetapi maklumat tersedia belum membuktikan MOAB mampu memusnahkan infrastruktur bawah tanah Pickaxe Mountain atau memaksa Tehran menerima penyelesaian.

(BACA): [VIDEO] Bom “Vacuum” GAZAP Türkiye Kini Dalam Radar Pakistan, F-16 Bakal Miliki Kuasa Pemusnah Bunker Generasi Baharu

Kuasa Letupan MOAB Berdepan Batas Peperangan Bawah Tanah

GBU-43/B MOAB ialah bom konvensional berpandu yang mengutamakan tekanan letupan berbanding penembusan, menjadikan perbezaan antara ledakan besar dengan kemusnahan sebenar infrastruktur jauh di bawah tanah asas penting untuk menilai kesesuaiannya terhadap sasaran di Iran.

Spesifikasi yang diberikan meletakkan beratnya sekitar 21,600 paun, termasuk kira-kira 18,700 paun bahan letupan, namun angka itu menggambarkan saiz fizikal bom dan bukannya keupayaannya menyalurkan tenaga pemusnah menembusi lapisan batuan pelindung yang tebal.

Konfigurasi letupan udaranya menyebarkan tekanan di atas permukaan, manakala selongsong yang relatif nipis mengutamakan kesan ledakan, berbeza daripada bom penembus berstruktur kukuh yang direka untuk menahan hentaman sebelum meletup di bawah tanah atau dalam binaan diperkukuh.

Panduan GPS dan inersia boleh meningkatkan ketepatan penghantaran, tetapi ketepatan mengenai sasaran tidak mengatasi ketidakpadanan mekanisme pemusnahan, khususnya apabila objektifnya ialah ruang bawah tanah yang kedalaman, pembinaan dan sambungan dalamannya masih belum diketahui dengan pasti.

Terhadap peralatan terdedah, kemudahan permukaan atau sesetengah rangkaian terowong, ledakan dan tekanan lampau boleh menyebabkan gangguan besar, namun pemusnahan di bawah lapisan batuan tebal bergantung pada penghantaran tekanan yang keberkesanannya tidak dibuktikan oleh maklumat tersedia.

GBU-57 Massive Ordnance Penetrator berada dalam kategori berbeza, dengan berat sekitar 30,000 paun dan dibawa pesawat B-2, sekali gus menunjukkan bahawa menganggap MOAB sebagai bom konvensional terberat Amerika akan mengaburkan perbezaan operasi penting antara kuasa letupan dengan keupayaan penembusan.

Perbandingan itu juga tidak menjamin penyelesaian terhadap Pickaxe Mountain, kerana perbezaan anggaran kedalaman dan ketidakpastian geologi menghalang kesimpulan meyakinkan bahawa mana-mana senjata konvensional tertentu mampu memusnahkan keseluruhan kompleks bawah tanah berkenaan melalui serangan langsung.

Dari sudut operasi, memusnahkan kemudahan, menghentikan aktivitinya dan menyekat akses merupakan hasil berbeza, kerana setiap satunya memerlukan tahap pemantauan susulan, tindakan berulang dan keyakinan berlainan bahawa peralatan terlindung tidak dapat digunakan semula.

Kesan letupan luas di permukaan turut merumitkan penggunaan berhampiran kawasan berpenduduk, apabila tekanan ledakan boleh meningkatkan risiko terhadap orang awam tanpa peningkatan setara dalam kerosakan bawah tanah, sekali gus membezakan kemusnahan yang kelihatan daripada keberkesanan ketenteraan yang disahkan.

Justeru, sebahagian daya tarikan MOAB dalam senario itu mungkin terletak pada kesan psikologinya, tetapi tafsiran berkenaan kekal sebagai analisis dan bukannya bukti bahawa perancang mengutamakan isyarat strategik mengatasi objektif pemusnahan fizikal yang munasabah.

(BACA): [VIDEO] Pesawat Pengebom H-6N Bawa Peluru Berpandu Nuklear JL-1 Diiringi J-20, China Dedah Seni Bina Serangan Strategik Baharu

Pickaxe Mountain Merumitkan Perhitungan Serangan Nuklear Iran

Lokasi Pickaxe Mountain yang dilaporkan kira-kira dua kilometer di selatan Natanz menghubungkannya secara geografi dengan infrastruktur pengayaan Iran, tetapi kedudukan itu sahaja tidak membuktikan kandungan, status operasi atau sumbangannya terhadap keupayaan nuklear yang terselamat daripada serangan terdahulu.

Pembinaannya dilaporkan bermula selepas kemusnahan bengkel pemasangan emparan di permukaan pada 2020, mencerminkan usaha meningkatkan perlindungan, walaupun maklumat tersedia belum mengesahkan bahawa kemudahan penggantinya sudah beroperasi secara berterusan atau menerima peralatan tertentu.

Bekas Ketua Pertubuhan Tenaga Atom Iran, Ali Akbar Salehi, menyifatkan rancangan itu sebagai pembinaan kemudahan bawah tanah yang “lebih moden, luas dan menyeluruh”, tetapi kenyataan tersebut tidak mengesahkan semua dakwaan kemudian mengenai pengayaan, penyimpanan atau aktiviti berkaitan senjata.

Tujuan pengeluaran dan pemasangan emparan yang dinyatakan Iran perlu dibezakan daripada penilaian mengenai kemungkinan penyimpanan uranium atau aktiviti lain, kerana setiap fungsi membawa implikasi berlainan terhadap pemulihan keupayaan nuklear, keperluan pemantauan dan keberkesanan gangguan ketenteraan.

Anggaran kedalaman yang dilaporkan berbeza dengan ketara, termasuk penilaian bahawa ruang bawah tanah terletak sekurang-kurangnya 100 meter di bawah gunung, manakala gambaran batuan granit atau batuan keras lain menonjolkan cabaran perlindungan tanpa menyediakan model kejuruteraan yang disahkan sepenuhnya.

Maklumat tersedia menggambarkan pintu masuk terowong berpasangan, pengukuhan portal dan peluasan perimeter keselamatan, namun ciri perlindungan itu tidak dapat mengesahkan susun atur ruang dalaman, taburan peralatan atau kewujudan laluan akses alternatif.

Kerja penggalian, pergerakan di jalan dan pembinaan dalaman yang berterusan boleh mencerminkan persediaan, pengukuhan atau pemasangan peralatan, justeru aktiviti yang dapat diperhatikan tidak wajar dianggap bukti muktamad bahawa pengayaan atau proses berkaitan senjata sedang berlangsung di dalam gunung.

Ketiadaan akses pemeriksaan antarabangsa yang dinyatakan menambah ketidakpastian, kerana dakwaan penyembunyian aset nuklear mahupun penafian Iran tidak boleh menggantikan pengesahan langsung terhadap kandungan kompleks, keadaan operasinya dan hubungannya dengan aktiviti nuklear yang diisytiharkan di lokasi lain.

Dakwaan bahawa emparan, komponen atau uranium diperkaya mungkin dipindahkan ke situ kekal penting tetapi belum disahkan, manakala kepentingan strategiknya bergantung pada kuantiti, keadaan dan kebolehcapaian aset yang belum diperincikan secukupnya untuk penilaian keupayaan secara muktamad.

Bagi perancang ketenteraan, jurang risikan itu mewujudkan dilema antara tahap perlindungan dengan nilai sasaran, kerana kemudahan yang amat diperkukuh boleh menimbulkan kebimbangan, sedangkan ketidakpastian kandungannya mengehadkan keyakinan bahawa serangan akan benar-benar mengurangkan potensi nuklear Iran.

(BACA): Bom Pemusnah Kubu GBU-57 Amerika Syarikat Tidak Meletup Masih Tertanam Di Tapak Nuklear Iran, Dedah Risiko Strategik Besar Pasca Perang 12 Hari

Penggunaan MC-130 Jadikan Pertahanan Udara dan Logistik Faktor Penentu

Kaedah penghantaran MOAB mengenakan kekangan yang melangkaui keberkesanan peledaknya, kerana bom itu dilepaskan daripada pesawat pengangkut MC-130, bukannya pengebom halimunan, sekali gus menjadikan akses ruang udara, keselamatan pesawat dan ketersediaan pasukan sokongan penentu utama penggunaannya.

Proses pelepasan yang diterangkan melibatkan penarikan platform berbantukan payung terjun melalui tanjakan belakang pesawat sebelum bom berpisah dan meluncur mengikut panduan, suatu kaedah khusus yang jauh berbeza daripada pelepasan munisi lebih kecil oleh pesawat pejuang atau pengebom strategik.

Ketiadaan sistem pendorong bermakna MOAB tidak mempunyai keupayaan setara peluru berpandu yang dilancarkan dari jarak selamat, manakala MC-130 yang relatif perlahan dan tidak berciri halimunan menjadikan keadaan pertahanan udara lawan faktor operasi yang amat penting.

Maklumat tersedia tidak mengesahkan liputan semasa pertahanan udara Iran di sekitar sasaran yang dicadangkan, justeru penilaian kebolehlaksanaan operasi MC-130 tidak boleh mengandaikan ruang udara selamat mahupun rangkaian pertahanan yang masih utuh.

Pada penilaian DSA, keselamatan pesawat bergantung pada keadaan ruang udara secara keseluruhan dan perlindungan yang tersedia, bermakna penggunaan sebutir bom bersaiz luar biasa mungkin memerlukan komitmen aset penerbangan, anggota dan penyelarasan operasi yang jauh lebih besar daripada gambaran awal.

Keperluan itu menjadi lebih penting ketika pengurangan pasukan serantau, kerana operasi pesawat khusus tetap memerlukan penyelenggaraan, bahan api, keupayaan pengendalian dan anggota sokongan, sekali gus bergantung pada rangkaian logistik yang dilaporkan mahu dikecilkan Washington.

Maklumat tersedia tidak mengenal pasti lokasi penempatan atau pergerakan stok MOAB, pesawat mahupun peralatan pengendalian, mewujudkan jurang bukti penting antara kewujudan pilihan dalam perancangan dengan tahap kesiagaan sebenar untuk melaksanakannya.

Penggiliran anggota yang dilaporkan, termasuk kemungkinan sebahagian tentera yang berlepas tidak diganti, turut merumitkan penentuan masa operasi kerana pengurangan tenaga boleh mengehadkan keupayaan menyokong serangan, mengawal keselamatan pangkalan dan menghadapi tindak balas Iran secara serentak.

Pelepasan bom dengan jayanya hanya satu peringkat operasi, kerana pesawat masih perlu kembali dengan selamat, kerosakan perlu dinilai dan aset serantau perlu terus dilindungi sementara pemerintah menentukan sama ada kesan yang dikehendaki benar-benar dicapai.

Implikasinya terhadap kedudukan ketenteraan lebih luas ialah serangan sebelum pengunduran boleh meningkatkan keperluan sokongan buat sementara waktu, sekali gus mewujudkan ketegangan antara jangkaan politik untuk keluar segera dengan sumber ketenteraan yang diperlukan bagi menangani akibat pertempuran baharu.

Isyarat Pengunduran Berisiko Memanjangkan Konflik Serantau

Frasa yang dilaporkan, “sebelum pengunduran AS dari kawasan tanggungjawab CENTCOM”, meletakkan pengunduran sebagai sebahagian daripada perancangan, tetapi tidak mengesahkan arahan muktamad, jadual dipersetujui atau keputusan mengenai pasukan Amerika yang akan meninggalkan rantau itu selepas kemungkinan serangan.

Kepentingan strategiknya terletak pada kemungkinan Washington menggunakan serangan untuk memperlihatkan kekuatan sebelum berundur dan mengurangkan pendedahan pasukannya, walaupun Tehran mungkin mentafsir urutan sama sebagai petanda bahawa keupayaan Amerika mengekalkan tekanan semakin melemah.

Perbezaan tafsiran itu menjadikan keberkesanan isyarat strategik sukar dipastikan, kerana kemusnahan besar akibat senjata konvensional boleh memperlihatkan ketegasan kepada satu pihak tetapi mengukuhkan tanggapan pihak lain bahawa Washington memerlukan kejayaan yang kelihatan untuk menutup kempen tanpa keputusan jelas.

Perancangan itu dikaitkan dengan tekanan menjelang pilihan raya pertengahan penggal pada 3 November, tetapi faktor politik domestik perlu dilihat sebagai konteks dan bukannya bukti niat operasi, terutama ketika kelulusan presiden terhadap pilihan serangan berkenaan belum disahkan.

Keengganan Trump yang dilaporkan untuk mengerahkan pasukan darat turut memperlihatkan batas peningkatan operasi, namun penolakan terhadap pendudukan atau kempen darat besar-besaran tidak membuktikan bahawa serangan udara sahaja mampu mencapai semua objektif nuklear, maritim atau politik yang dinyatakan.

Kemungkinan tindak balas Iran menghubungkan batas itu dengan keperluan perlindungan pasukan serantau, kerana serangan baharu boleh menambah ancaman terhadap pangkalan dan rakan Amerika walaupun Washington mahu menjadikannya permulaan kepada pengurangan kehadiran ketenteraan.

Latar konflik yang diberikan merangkumi serangan peluru berpandu dan dron Iran di rantau berkenaan, memberikan asas untuk menjangkakan risiko tindak balas tanpa mengesahkan bentuk, skala atau keberkesanan respons yang mungkin dipilih Tehran selepas serangan Amerika seterusnya.

Bagi kerajaan serantau, dilemanya ialah menyokong aturan keselamatan sambil mengurus risiko peningkatan konflik, dengan pertimbangan mereka bergantung pada kesinambungan perlindungan Amerika sepanjang pengunduran dan selepas krisis segera akibat serangan itu reda.

Serangan berimpak besar boleh mengukuhkan mesej taktikal tetapi merumitkan usaha meyakinkan rakan strategik, kerana ketahanan komitmen Amerika akan dinilai melalui sokongan pertahanan berterusan dan ketersediaan pasukan, bukan semata-mata skala letupan dalam satu operasi.

Ketidakpastian utamanya ialah sama ada peningkatan serangan membantu menamatkan konfrontasi atau mewujudkan tanggungjawab baharu, kerana operasi untuk memudahkan pengunduran boleh mencetuskan tindak balas yang memerlukan penambahan pasukan, pelanjutan misi perlindungan atau semakan semula jadual keluar.

Hormuz, Pengesahan Nuklear dan Ukuran Kejayaan Strategik

Selat Hormuz memberikan dimensi global kepada perancangan yang dilaporkan, kerana latar konflik menghubungkan konfrontasi ketenteraan dengan gangguan perkapalan, aliran tenaga yang terbatas dan usaha diplomatik memulihkan pelayaran melalui antara laluan sempit maritim paling penting di dunia.

Serangan terhadap infrastruktur tenaga Iran akan berkait dengan persaingan maritim itu dan berpotensi mengubah pertimbangan Tehran serta risiko peningkatan konflik serantau, tetapi maklumat tersedia tidak membuktikan bahawa pengeboman tambahan akan membawa kepada pembukaan semula laluan perkapalan.

Kerosakan kemudahan tenaga boleh mengenakan kos ekonomi tanpa semestinya mengubah keputusan nuklear, menjadikan tekanan terhadap hasil negara perlu dibezakan daripada pengurangan yang disahkan terhadap keupayaan teknikal terlindung, ketersediaan peralatan atau kemampuan menyambung aktiviti nuklear bawah tanah.

Begitu juga, kemusnahan kemudahan permukaan tidak membuktikan bahawa uranium diperkaya sudah ditemukan atau ancamannya dineutralkan, terutama apabila lokasi simpanannya masih tidak pasti selepas kemudahan lain mengalami kerosakan dalam fasa terdahulu konflik.

Penilaian kejayaan strategik yang boleh dipercayai memerlukan penelitian berasingan terhadap kerosakan fizikal, gangguan operasi, aset nuklear yang terselamat dan tindakan Iran, kerana satu letupan besar tidak mampu menjawab semua persoalan itu melalui imej kemusnahan atau pengisytiharan politik semata-mata.

Perbincangan diplomatik yang berlangsung seiring perancangan kontingensi menunjukkan pilihan ketenteraan dan rundingan boleh berjalan serentak, tetapi tidak membuktikan persediaan menggunakan MOAB akan meningkatkan kuasa tawar-menawar atau mendorong Iran menerima syarat yang dicadangkan.

Serangan Afghanistan pada 2017 menunjukkan MOAB boleh digunakan terhadap sasaran berkaitan terowong, namun hasil yang dilaporkan tidak mengesahkan andaian mengenai infrastruktur nuklear Iran yang terlindung, memandangkan keadaan geologi dan tujuan strategiknya berbeza dengan ketara.

Bagi pemerhati pertahanan global, perkembangan paling penting ialah pertimbangan terhadap senjata yang kesan psikologinya mungkin mengatasi kesesuaian untuk sasaran paling kukuh, sekali gus memperlihatkan jurang antara mesej peningkatan serangan dengan keyakinan terhadap hasil ketenteraan yang mampu dicapai.

Pada penilaian DSA, perlindungan pasukan, kesinambungan logistik dan penilaian kerosakan yang boleh dipercayai sama penting dengan saiz senjata, khususnya jika Washington mahu menggabungkan serangan tambahan dengan pengurangan pasukan serantau yang diperlukan untuk mengurus kesannya.

Selagi kelulusan, penempatan dan kesan terhadap sasaran belum dipastikan, pilihan MOAB perlu dilihat sebagai rancangan kontingensi yang belum disahkan, dengan kepentingan strategik terletak pada persoalan objektif nuklear yang belum tercapai, tekanan pengunduran dan batas paksaan ketenteraan konvensional.