Iran Lancar Peluru Berpandu Zolfaghar Dalam True Promise-4, Sasaran Pangkalan AS di Teluk Dedah Peralihan Baharu Doktrin Serangan Pantas

(DEFENCE SECURITY ASIA) — Keputusan Iran memperkenalkan peluru berpandu balistik bahan api pepejal Zolfaghar dalam gelombang terbaharu Operasi True Promise-4 menandakan peningkatan ketara dari segi kecanggihan teknikal, kesiapsiagaan pelancaran dan kebolehselamatan postur serangan serantau terhadap infrastruktur ketenteraan berkaitan Amerika Syarikat di Teluk dan Iraq.

Kenyataan yang dikaitkan dengan Kor Pengawal Revolusi Islam (IRGC) menyatakan bahawa penggunaan peluru berpandu Zolfaghar dalam gelombang ke-76 dan ke-77 kempen berterusan itu merupakan sebahagian daripada strategi hakisan berpanjangan terhadap aset Amerika Syarikat dan Israel selepas operasi akhir Februari 2026 yang menyasarkan kedudukan Iran.

Peralihan daripada sistem bahan api cecair seperti Qiam kepada platform bahan api pepejal dengan keupayaan pelancaran pantas menunjukkan pelarasan sengaja dalam postur ketenteraan Iran bagi mengurangkan kerentanan terhadap serangan awal sambil mengekalkan tempo serangan balistik jarak jauh dan dron ke atas beberapa pangkalan strategik di rantau Teluk.

 

Pengenalan peluru berpandu balistik bahan api pepejal yang boleh digerakkan di jalan raya dalam gelombang kemudian kempen menunjukkan bahawa perancang ketenteraan Iran mengutamakan seni bina pelancaran yang lebih sukar dimusnahkan serta garis masa keputusan-ke-pelancaran yang lebih pendek bagi memastikan kitaran serangan berulang dapat dikekalkan di bawah tekanan pengawasan berterusan.

Dengan mengoperasikan peluru berpandu yang boleh dilancarkan dengan persediaan minimum, Pasukan Aeroangkasa IRGC meningkatkan keupayaan melaksanakan operasi pelancaran berselerak, sekali gus menyukarkan pengiraan sasaran oleh pihak lawan yang cuba meneutralkan unit pelancar sebelum pelepasan peluru berpandu dapat dilaksanakan.

Perubahan ini turut mencerminkan peralihan ke arah model operasi di mana pasukan peluru berpandu dijangka kekal aktif sepanjang konfrontasi berpanjangan, bukannya hanya melaksanakan serangan balas terhad, sekali gus memerlukan platform yang mampu bertahan daripada pengesanan berterusan serta percubaan pemintasan berulang.

Penggunaan Zolfaghar dalam gelombang kemudian berbanding pada peringkat awal kempen menunjukkan pendekatan eskalasi berperingkat, di mana sistem yang lebih tepat dan lebih sukar dimusnahkan diperkenalkan apabila konflik berkembang serta langkah balas pertahanan pihak lawan mula menyesuaikan diri dengan corak serangan terdahulu.

Secara keseluruhan, perubahan jenis bahan api, mobiliti pelancaran dan struktur serangan berasaskan gelombang menunjukkan bahawa fasa semasa Operasi True Promise-4 dibentuk berasaskan ketahanan operasi, keupayaan respons pantas dan tekanan kumulatif terhadap infrastruktur ketenteraan serantau, bukannya pertukaran tembakan tunggal yang bersifat penentu.

BACA: Imej Satelit Sahkan Peluru Berpandu Iran Tembusi Pangkalan Udara Al Dhafra — Pertahanan Udara Teluk Dipersoal, Hab Ketenteraan Kritikal Terjejas

Spesifikasi Teknikal Peluru Berpandu Balistik Bahan Api Pepejal Zolfaghar

Peralihan Daripada Bahan Api Cecair Kepada Bahan Api Pepejal Mengubah Kiraan Kebolehselamatan Pelancaran

Penggunaan peluru berpandu Zolfaghar yang dilaporkan menunjukkan peralihan teknikal ke arah sistem pendorong bahan api pepejal yang membolehkan persediaan pelancaran dengan jejak logistik minimum, sekali gus membolehkan tembakan pantas daripada pelancar bergerak atau silo berkubu tanpa prosedur pengisian bahan api seperti reka bentuk bahan api cecair terdahulu.

Perubahan seni bina pendorong ini meningkatkan kebolehselamatan operasi dengan mengurangkan tempoh peluru berpandu terdedah sebelum pelancaran, sekali gus merumitkan kitaran penjejakan sasaran musuh serta mengehadkan keberkesanan serangan awal yang dipandu oleh pengawasan terhadap unit peluru berpandu Iran.

Kesiapsiagaan bahan api pepejal juga membolehkan operasi pelancaran secara tersebar, membolehkan Pasukan Aeroangkasa IRGC mengagihkan kenderaan pelancar ke kawasan lebih luas, seterusnya meningkatkan kesukaran bagi pihak lawan yang cuba memusnahkan bateri peluru berpandu sebelum urutan pelancaran dimulakan.

Peralihan kepada sistem bahan api pepejal yang boleh bergerak di jalan raya menunjukkan tumpuan untuk mengekalkan keupayaan serangan bertempo tinggi walaupun dalam keadaan pengawasan udara berterusan, tekanan peperangan elektronik dan risiko serangan balas sepanjang konfrontasi serantau yang masih berlanjutan.

Secara operasi, masa persediaan yang lebih pendek bagi peluru berpandu bahan api pepejal membolehkan Iran melaksanakan pelancaran notis singkat selari dengan peluang sasaran masa nyata, berbanding tetingkap serangan yang dirancang lebih awal dan terikat kepada keperluan pengisian bahan api.

Fleksibiliti yang terhasil meningkatkan keupayaan melaksanakan serangan berbilang gelombang secara berturut-turut dengan pantas, satu corak yang selaras dengan struktur kempen dalam fasa kemudian Operasi True Promise-4 di mana serangan dilaksanakan mengikut nombor gelombang dan bukan sebagai pelancaran tunggal.

Dari sudut logistik, penggunaan sistem bahan api pepejal mengurangkan beban sokongan berkaitan peralatan pengisian bahan api, langkah keselamatan penyimpanan dan pengendalian bahan kimia, sekali gus membolehkan unit peluru berpandu beroperasi dengan konvoi sokongan lebih kecil serta jejak pengesanan yang lebih rendah.

Ciri-ciri sedemikian menjadikan sistem bahan api pepejal amat sesuai untuk persekitaran pertempuran yang dipertikaikan di mana kru pelancar perlu mengekalkan kesiapsiagaan sambil mengelakkan pengesanan oleh pengawasan satelit, peninjauan udara atau rangkaian risikan serantau yang memantau pergerakan peluru berpandu Iran.

Gelombang 76 dan 77 Menunjukkan Tempo Serangan Pelbagai Domain Secara Berterusan

Menurut kenyataan Kor Pengawal Revolusi Islam (IRGC), gelombang ke-76 yang dilaksanakan pada 23 Mac 2026 di bawah nama kod “Ya Aba Abdillah al-Hussein” serta gelombang ke-77 yang dinamakan “Ya Haydar al-Karrar” melibatkan penggunaan terkoordinasi peluru berpandu balistik dan dron berani mati dalam siri serangan yang digambarkan sebagai berjaya sepenuhnya.

Gelombang-gelombang tersebut merupakan sebahagian daripada kempen yang kini melebihi tujuh puluh fasa serangan berasingan, menunjukkan tempo operasi yang berterusan dengan objektif melemahkan infrastruktur ketenteraan secara beransur-ansur berbanding bergantung kepada satu serangan berskala besar untuk mencapai kesan strategik segera.

IRGC menggambarkan operasi ini sebagai kempen hakisan yang menyasarkan kemudahan ketenteraan musuh, dengan gelombang serangan berulang direka untuk meregangkan sumber pertahanan, meningkatkan kos pemintasan dan mengenakan tekanan berpanjangan terhadap pangkalan serantau yang menyokong operasi Amerika Syarikat serta Israel.

Memandangkan pengesahan bebas terhadap tahap kerosakan masih terhad, kesan operasi setiap gelombang kekal tidak pasti, sekali gus menonjolkan kesukaran menilai keberkesanan sebenar serangan dalam persekitaran konflik di mana kedua-dua pihak menjalankan operasi maklumat selari dengan tindakan ketenteraan sebenar.

Walaupun begitu, kesinambungan serangan berasaskan gelombang menunjukkan bahawa perancang Iran menilai inventori peluru berpandu, kapasiti pelancaran dan struktur perintah-dan-kawalan mereka mencukupi untuk mengekalkan konfrontasi berpanjangan tanpa risiko kehabisan aset serangan dalam tempoh terdekat.

Penggunaan gabungan peluru berpandu balistik dan dron berani mati mencerminkan konsep serangan berlapis yang bertujuan merumitkan tindak balas pertahanan dengan memaksa sistem pertahanan udara menghadapi pelbagai jenis ancaman masuk secara serentak dari altitud dan arah yang berbeza.

Pendekatan serangan pelbagai domain ini meningkatkan kebarangkalian sebahagian senjata berjaya menembusi perlindungan pertahanan, khususnya apabila serangan dijadualkan bagi memenuhi kapasiti pengesanan radar atau mengeksploitasi jurang pertahanan yang terhasil selepas pemintasan gelombang sebelumnya.

Dengan mengekalkan pola serangan berulang berbanding pelancaran terasing, Iran dilihat melaksanakan strategi tekanan operasi kumulatif yang bertujuan menghakis keupayaan musuh secara berperingkat, selaras dengan doktrin konflik berpanjangan yang menekankan ketahanan inventori dan kesinambungan tempo serangan.

Pangkalan Berkaitan Amerika Syarikat di Iraq, Bahrain, Arab Saudi, Kuwait dan Emiriah Arab Bersatu Disasarkan

Sasaran yang dikenal pasti dalam kenyataan IRGC termasuk Victoria Base berhampiran Lapangan Terbang Antarabangsa Baghdad, sebuah lokasi yang sebelum ini dikaitkan dengan Victory Base Complex dan berfungsi sebagai hab logistik serta sokongan utama bagi operasi tentera Amerika Syarikat di Iraq.

Laporan menyatakan bahawa pangkalan tersebut diserang menggunakan gabungan dron dan peluru berpandu balistik, dengan dakwaan berlaku kebakaran serta tindak balas pertahanan, walaupun pengesahan bebas terhadap tahap kerosakan sebenar masih belum dapat dipastikan dalam keadaan peperangan yang kabur.

Markas Armada Kelima Amerika Syarikat yang berpangkalan di Bahrain turut disenaraikan sebagai sasaran, menunjukkan bahawa kempen serangan Iran tidak terhad kepada pangkalan darat tetapi merangkumi pusat perintah tentera laut yang menyokong operasi keselamatan maritim di seluruh rantau Teluk.

Kemudahan di Arab Saudi yang digambarkan sebagai Istana Sultan atau Pangkalan Udara Prince Sultan sekali lagi dikenal pasti sebagai objektif serangan, dengan gelombang terdahulu dilaporkan menyasarkan kawasan parkir pesawat serta infrastruktur pengisian bahan api yang kritikal untuk operasi udara jarak jauh.

Pangkalan-pangkalan ini mempunyai kepentingan strategik kerana menempatkan pesawat tangki seperti KC-135 dan KC-46 yang penting bagi menyokong operasi udara berpanjangan, menjadikannya sasaran bernilai tinggi dalam kempen yang bertujuan mengehadkan keupayaan projeksi kuasa udara Amerika Syarikat di rantau Teluk.

Pemilihan sasaran menunjukkan tumpuan kepada logistik, nod perintah dan infrastruktur sokongan berbanding objektif simbolik semata-mata, menandakan usaha untuk menjejaskan ketahanan operasi pasukan Amerika Syarikat dan sekutunya dan bukannya sekadar menunjukkan keupayaan serangan jarak jauh.

Dengan menyerang pemasangan yang sama dalam beberapa gelombang, corak serangan ini kelihatan direka untuk menguji ketahanan sistem pertahanan dari semasa ke semasa sambil memaksa penempatan semula aset bagi melindungi kemudahan yang dianggap kritikal dalam operasi serantau.

Penyasaran markas tentera laut di Teluk serta pangkalan udara di daratan secara serentak menunjukkan usaha mengenakan tekanan merentasi pelbagai domain operasi, sekali gus meningkatkan kerumitan perancangan pertahanan bagi pasukan Amerika Syarikat dan sekutu yang beroperasi di rantau tersebut.

Pangkalan Udara Teluk Tambahan Diserang Menggunakan Peluru Berpandu Zolfaghar dan Dron Berani Mati

Dalam gelombang ke-77, kenyataan Kor Pengawal Revolusi Islam (IRGC) mengenal pasti Pangkalan Udara Ali Al Salem di Kuwait, Al Kharj di Arab Saudi serta Pangkalan Udara Al Dhafra di Emiriah Arab Bersatu sebagai sasaran tambahan yang diserang menggunakan peluru berpandu bahan api pepejal Zolfaghar bersama dron berani mati.

Pangkalan-pangkalan ini berkait rapat dengan operasi udara serantau dan memainkan peranan penting dalam penyelarasan misi, pengisian bahan api di udara serta kawalan operasi, menjadikannya sasaran strategik dalam kempen yang bertujuan mengganggu kesinambungan operasi ketenteraan Amerika Syarikat di rantau Teluk.

Laporan mengenai serangan ke atas depot bahan api, hangar dan infrastruktur perintah menunjukkan bahawa kesan yang diinginkan adalah mengurangkan tahap kesiapsiagaan operasi, sekali gus menjejaskan keupayaan melaksanakan sortie udara berterusan dalam situasi konflik yang semakin meningkat.

Penggunaan peluru berpandu balistik berpanduan tepat bersama dron berani mati mencerminkan doktrin serangan berlapis yang memberi keutamaan kepada ketepatan sasaran sambil menenggelamkan sistem pertahanan melalui pelbagai vektor ancaman yang tiba secara serentak dari arah dan altitud berbeza.

Fasa awal kempen sebelum ini dilaporkan menyasarkan pemasangan serupa di rantau Teluk, namun pengenalan peluru berpandu Zolfaghar dalam gelombang kemudian menunjukkan peralihan kepada senjata yang mempunyai tahap ketepatan lebih tinggi apabila konflik berkembang dan pertahanan musuh mula menyesuaikan diri.

Perubahan dalam pemilihan sistem senjata ini menunjukkan bahawa perancang operasi berusaha meningkatkan keberkesanan setiap serangan dengan menggunakan peluru berpandu yang lebih pantas dilancarkan, lebih sukar dipintas dan lebih tepat terhadap sasaran berprofil tinggi seperti pangkalan udara dan kemudahan logistik.

Dengan menggabungkan peluru berpandu bahan api pepejal yang boleh dilancarkan dengan pantas bersama dron berani mati yang mampu menghampiri sasaran pada altitud rendah, pihak penyerang boleh mewujudkan dilema taktikal kepada operator pertahanan udara yang terpaksa menentukan keutamaan ancaman dalam masa yang singkat.

Serangan gabungan sedemikian meningkatkan kebarangkalian sebahagian senjata berjaya mencapai sasaran walaupun sebahagian daripadanya berjaya dipintas, sekali gus menyokong strategi hakisan berperingkat yang bertujuan melemahkan keupayaan operasi musuh melalui tekanan berulang.

Reka Bentuk Peluru Berpandu Zolfaghar Menekankan Mobiliti, Ketepatan dan Keupayaan Pelancaran Pantas

Peluru berpandu Zolfaghar digambarkan sebagai peluru berpandu balistik jarak dekat yang dibangunkan oleh Pasukan Aeroangkasa IRGC sebagai sebahagian daripada keluarga Fateh berasaskan pendorong bahan api pepejal yang pertama kali diperkenalkan pada tahun 2016 sebagai komponen penting dalam inventori peluru berpandu Iran.

Reka bentuk satu peringkat yang boleh digerakkan di jalan raya membolehkan pelancaran dilakukan menggunakan kenderaan pelancar pengangkat atau kedudukan yang telah disediakan, sekali gus membolehkan penempatan pantas tanpa memerlukan peralatan sokongan besar seperti sistem bahan api cecair generasi terdahulu.

Spesifikasi yang dilaporkan menunjukkan panjang kira-kira 10.3 meter, diameter sekitar 0.68 meter dan berat pelancaran hampir 4,615 kilogram, dengan hulu ledak letupan tinggi dianggarkan antara 450 hingga 600 kilogram yang sesuai untuk menyerang sasaran infrastruktur ketenteraan.

Peluru berpandu ini dilaporkan mempunyai jarak operasi sehingga 700 kilometer, dengan varian berkaitan mampu mencapai kira-kira 1,000 kilometer, membolehkan liputan ke atas sebahagian besar pangkalan Amerika Syarikat di rantau Teluk dari kedudukan pelancaran di wilayah Iran.

Pendorong bahan api pepejal membolehkan peluru berpandu disimpan dalam keadaan sedia dilancarkan untuk tempoh panjang tanpa penyelenggaraan rumit, sekali gus mengurangkan masa persediaan dan menjadikannya sesuai untuk serangan respons pantas dalam persekitaran operasi yang berisiko tinggi.

Varian yang dilaporkan untuk peranan anti-kapal menunjukkan bahawa platform ini direka untuk menyokong kedua-dua misi serangan darat dan serangan maritim, sekali gus memperluaskan spektrum penggunaan dalam strategi pertahanan dan pencegahan Iran di rantau Teluk.

Mobiliti sistem membolehkan unit pelancar berpindah kedudukan selepas tembakan dilaksanakan, menyukarkan usaha serangan balas oleh pihak lawan dan meningkatkan kebolehselamatan pasukan peluru berpandu sepanjang konflik yang berpanjangan.

Ciri-ciri tersebut menjadikan peluru berpandu Zolfaghar sesuai digunakan dalam serangan berasaskan gelombang berulang, di mana pelancar perlu kekal beroperasi selepas fasa serangan terdahulu bagi memastikan kesinambungan tekanan terhadap sasaran ketenteraan musuh.

Sistem Panduan Terminal dan Hulu Ledak Berasingan Meningkatkan Ketepatan Serangan

Peluru berpandu Zolfaghar dilaporkan menggunakan reka bentuk hulu ledak berasingan yang tertanggal pada fasa pertengahan penerbangan, satu ciri teknikal yang mengurangkan kebolehkesanan radar dan menjadikan trajektori kemasukan semula lebih sukar diramalkan oleh sistem pertahanan peluru berpandu moden.

Sistem panduan peluru berpandu ini digambarkan menggabungkan navigasi inersia dengan bantuan kedudukan satelit serta panduan terminal elektro-optik, membolehkan hulu ledak melaras laluan pada peringkat akhir penerbangan bagi meningkatkan ketepatan terhadap sasaran bernilai tinggi.

Anggaran ketepatan sekitar seratus meter circular error probable menunjukkan peluru berpandu ini mampu mengenai sasaran khusus seperti hangar pesawat, depot bahan api, pusat kawalan atau kemudahan radar, sekali gus meningkatkan keberkesanan dalam kempen yang menumpukan kepada hakisan keupayaan operasi musuh.

Tahap ketepatan tersebut membolehkan peluru berpandu digunakan terhadap sasaran bertitik atau berkubu dan bukan sekadar kawasan luas, menjadikannya lebih sesuai untuk operasi yang bertujuan melemahkan infrastruktur ketenteraan secara sistematik dalam tempoh konflik yang berpanjangan.

Keupayaan panduan terminal juga membolehkan peluru berpandu melakukan pergerakan pembetulan pada fasa akhir penerbangan, sekali gus menyukarkan pemintasan oleh sistem pertahanan yang direka untuk menjejak trajektori balistik konvensional yang lebih mudah diramal.

Gabungan mobiliti pelancar, masa persediaan singkat dan sistem panduan berketepatan tinggi menghasilkan platform serangan yang sesuai untuk operasi berulang terhadap pangkalan yang dilindungi, di mana kelangsungan pelancar dan ketepatan hulu ledak menjadi faktor utama keberkesanan.

Dengan memperlihatkan penggunaan peluru berpandu tersebut dalam gelombang kemudian kempen, IRGC dilihat memberi isyarat bahawa ia masih mempunyai inventori, kapasiti teknikal dan keupayaan operasi untuk meneruskan serangan berketepatan tinggi walaupun berdepan tindakan balas berterusan.

Dalam keadaan penilaian kerosakan masih tidak dapat disahkan sepenuhnya dan operasi digambarkan terus berjalan, penggunaan Zolfaghar menunjukkan bahawa konflik kini memasuki fasa di mana kebolehselamatan teknologi pelancaran dan ketepatan serangan menjadi faktor penentu terhadap keberkesanan infrastruktur ketenteraan di rantau Teluk.