(DEFENCE SECURITY ASIA) — Iran meneruskan pembinaan dan pembaikan terpilih di pangkalan udara bawah tanah Eagle 44 selepas sekurang-kurangnya tiga siri serangan dilaporkan berlaku pada 2026, memperlihatkan pertentangan antara perlindungan gunung dengan kerentanan laluan akses permukaan berhampiran Selat Hormuz.

Imej satelit bertarikh 29 September yang dihuraikan dalam penilaian pada 22 Oktober menunjukkan landasan sudah dibersihkan, pembinaan laluan teksi pesawat semakin maju dan kerosakan masih berterusan, namun perkembangan itu belum membuktikan fungsi tempur kompleks bawah tanah berkenaan sudah pulih.

Perkembangan itu penting kerana Eagle 44, turut dikenali sebagai Oghab 44, terletak di wilayah Hormozgan di selatan Iran, dengan pesawat atau sistem tanpa pemandu yang masih bertahan berpotensi menyokong operasi menyekat pergerakan maritim sekiranya infrastruktur penghubung ke landasan dapat dipulihkan.

Empat pintu masuk terowong kelihatan utuh dari luar, tetapi keadaan itu tidak mengesahkan sama ada laluan dalamannya masih terbuka, pesawat terselamat daripada serangan terdahulu atau bekalan bahan api, penyelenggaraan dan persenjataan mencukupi untuk menyokong operasi.

Landasan sepanjang kira-kira 4.3 kilometer itu kelihatan bebas daripada halangan terdahulu, manakala pembinaan laluan teksi kedua menunjukkan usaha mengurangkan kebergantungan kepada satu laluan antara hangar di dalam gunung dengan kawasan lapangan terbang yang terdedah.

Perbezaan itu menentukan keupayaan operasi kerana pesawat yang terselamat di dalam hangar diperkukuh masih tidak dapat digunakan untuk bertempur sekiranya kerosakan laluan teksi menghalang pergerakannya sehingga pasukan kejuruteraan memulihkan sambungan ke landasan.

Ketika pangkalan itu diperkenalkan pada Februari 2023, Ketua Turus Angkatan Tentera Iran ketika itu, Mejar Jeneral Mohammad Bagheri, berkata serangan terhadap negaranya akan dibalas dari pangkalan termasuk Eagle 44, sekali gus menampilkan kemudahan bawah tanah sebagai cara mengekalkan keupayaan tindak balas.

Pegawai Iran menyifatkan kemudahan itu terletak “beratus-ratus meter di bawah gunung”, namun dakwaan berkenaan tidak mengesahkan ketebalan sebenar lapisan batuan, ketahanan terhadap senjata tertentu atau kemampuan laluan akses permukaannya menghadapi serangan tepat berulang.

Sebaliknya, kenyataan Setiausaha Pertahanan Amerika Syarikat, Pete Hegseth, bahawa tentera udara Iran sudah “dihapuskan” kekal sebagai penilaian rasmi mengenai kemerosotan keseluruhan angkatan itu, bukannya bukti khusus bahawa setiap pesawat atau sistem operasi di Eagle 44 sudah musnah.

Maklumat tersedia tidak menunjukkan pengesahan terbuka daripada Iran, Pentagon atau Pemerintahan Pusat Amerika Syarikat mengenai serangan khusus terhadap pangkalan itu, menyebabkan kronologi, pihak bertanggungjawab dan kesan yang disasarkan perlu dibezakan daripada kerosakan permukaan yang dapat dilihat.

Pada penilaian DSA, corak pembaikan itu mencerminkan usaha mengekalkan pilihan operasi masa depan, tetapi pembinaan berterusan sahaja tidak dapat menentukan sama ada tujuannya memulihkan keupayaan tempur, menyediakan penyimpanan perlindungan, menyiapkan infrastruktur atau memperlihatkan ketahanan Iran terhadap serangan.

Bagi perancang keselamatan Teluk, persoalan utama ialah sama ada akses yang dipulihkan dapat menghubungkan aset yang masih bertahan dengan bahan api, senjata, kru dan sokongan penentuan sasaran kerana rangkaian operasi penerbangan lebih menentukan daripada keadaan pintu terowong atau pengisytiharan kemusnahan.

(BACA) Pangkalan Udara Bawah Tanah Eagle 44, Nadi Tentera Iran Ketika Konflik

Pembaikan Eagle 44 Dedah Kesesakan Laluan Teksi Pesawat

Kemajuan pembinaan paling jelas kelihatan di laluan teksi barat, apabila satu bahagian konkrit yang siap menghampiri terowong menembusi rabung lebih kecil, sekali gus berpotensi memperkukuh hubungan antara landasan dengan hangar bawah tanah sekiranya baki laluan disiapkan.

Di seberang terowong itu, penyediaan lapisan asas tanah menunjukkan kerja masih diteruskan, tetapi bahagian berkenaan belum menjadi laluan teksi siap yang membolehkan pesawat bergerak secara berterusan dan boleh diharap antara kawasan terlindung dengan landasan.

Kawah hentaman masih kelihatan lebih jauh ke selatan berhampiran pintu masuk terowong barat, menyebabkan kemajuan pada satu bahagian tidak boleh dianggap sebagai bukti bahawa keseluruhan laluan sudah boleh digunakan untuk pergerakan pesawat.

Penyiapannya akan menyediakan pilihan selain laluan teksi timur yang sebelum ini disifatkan sebagai satu-satunya sambungan beroperasi, sekali gus mengurangkan risiko satu laluan rosak menyekat pergerakan pesawat dari beberapa bahagian kompleks bawah tanah.

Bagaimanapun, kewujudan laluan alternatif hanya meningkatkan daya tahan sekiranya kedua-duanya benar-benar boleh dilalui kerana permukaan belum siap, kawah yang masih terbuka atau bahagian terowong tidak boleh diakses akan terus mengehadkan manfaat operasi.

Di laluan timur, dua kesan gelap yang memanjang melepasi tepi turapan ditafsirkan sebagai jejak peralatan terkena serangan yang ditolak ke tepi, tetapi identiti peralatan, keadaan kemusnahan dan kepentingannya kepada operasi masih belum dipastikan secara terbuka.

Pembersihan serpihan boleh membuka semula ruang pergerakan tanpa memulihkan fungsi peralatan yang musnah, menyebabkan permukaan yang sudah dikosongkan tidak semestinya mencerminkan pemulihan keupayaan penyelenggaraan, kadar pembinaan atau kesiagaan tempur pangkalan.

Timbunan tanah atau penghadang yang sebelum ini berada di landasan juga sudah tiada, namun imej berkenaan tidak menentukan sama ada penyingkirannya bertujuan membolehkan penerbangan dalam masa terdekat, melancarkan kerja pembinaan atau mengubah langkah perlindungan.

Tiada kerosakan besar baharu pada landasan dihuraikan dalam imej September, tetapi ketiadaan kawah baharu yang dikenal pasti tidak mengesahkan kelayakan landasan untuk operasi penerbangan, kebolehgunaan peralatan navigasi atau ketersediaan sokongan kecemasan.

Secara keseluruhan, pemerhatian itu menunjukkan kemajuan terpilih dalam memulihkan sambungan permukaan, tetapi jurang antara landasan yang sudah dibersihkan dengan pangkalan berfungsi sepenuhnya masih bergantung pada penyiapan turapan, keadaan akses dan sistem sokongan yang belum disahkan.

(BACA) Pemimpin Tentera, Politik Iran Kini Dilapor Berlindung di Pangkalan Tentera Bawah Tanah “Eagle 44“

Serangan Berulang Sasar Akses, Kemusnahan Terowong Belum Terbukti

Kronologi tersedia meletakkan serangan awal yang dipercayai berlaku sekitar permulaan kempen Amerika Syarikat–Israel pada 28 Februari, tetapi imej beresolusi rendah yang diteliti hingga pertengahan Mac dilaporkan hanya menunjukkan kerosakan jelas yang terhad.

Kerosakan lebih ketara pada penghujung Mac merangkumi kawah di laluan teksi dan sebuah bangunan berkaitan pembinaan yang diranapkan, selaras dengan usaha mengganggu pergerakan pesawat serta melemahkan keupayaan pembaikan tanpa membuktikan keseluruhan tujuan serangan.

Oleh sebab terowong bergantung pada sambungan permukaan, kerosakan berhampiran laluan masuk boleh menyekat akses tanpa perlu menembusi gunung, sekali gus melumpuhkan operasi walaupun keadaan pesawat dan kemudahan di dalamnya masih tidak diketahui.

Butiran serangan Julai di pangkalan itu pula kurang kukuh pengesahannya, apabila analisis imej 16 Julai mengenal pasti empat lokasi yang dipercayai terkena serangan selepas operasi Amerika Syarikat yang lebih meluas, tetapi penilaian khusus itu belum disahkan secara bebas.

Lokasi berkenaan dilaporkan merangkumi dua titik di laluan teksi penghubung dan dua lagi berhampiran infrastruktur sokongan, memperkukuh tafsiran penyekatan akses walaupun pihak penyerang, jenis senjata, waktu hentaman dan tahap kerosakan peralatan masih belum dipastikan.

Jenis munisi yang digunakan terhadap Eagle 44 mahupun kejayaan menembusi ruang bawah tanahnya belum disahkan, menyebabkan penggunaan bom penembus kubu terhadap kemudahan Iran lain tidak boleh dijadikan bukti senjata atau kesan serupa di pangkalan ini.

Menjelang September, dua bangunan di kawasan sokongan barat masih musnah dan sebuah lagi rosak tanpa tanda pembinaan semula, menunjukkan pemulihan tidak menyeluruh apabila laluan pergerakan diberi perhatian sedangkan sebahagian infrastruktur permukaan belum dibaiki.

Keutamaan itu mungkin mencerminkan kekangan sumber atau keputusan mendahulukan akses, tetapi fungsi penuh bangunan terbabit tidak dapat dikenal pasti daripada imej, sekali gus mengehadkan penilaian kesannya terhadap pembinaan, penyelenggaraan, pentadbiran atau kegiatan sokongan lain.

Pintu masuk yang kelihatan utuh juga tidak menentukan sama ada serpihan, pintu rosak atau halangan lebih jauh di dalam menyekat pergerakan kerana sudut pemerhatian tidak membolehkan keadaan rangkaian hangar bawah tanah diperiksa dengan pasti.

Kesimpulan yang dapat dipertahankan ialah serangan berulang yang dilaporkan meninggalkan kerosakan permukaan berpanjangan, manakala kerja kejuruteraan berikutnya menunjukkan Iran terus melabur di pangkalan itu tanpa mengesahkan keadaan aset ketenteraan atau infrastruktur yang terlindung di dalamnya.

Kedudukan Berhampiran Selat Hormuz Beri Nilai Strategik kepada Baki Kuasa Udara Iran

Kedudukan Eagle 44 kira-kira 160 kilometer ke barat laut Selat Hormuz menyediakan lokasi sokongan terlindung di pedalaman berhampiran laluan sempit maritim yang kritikal, sekali gus memberikannya potensi menyokong operasi terhadap laluan perkapalan Teluk.

Pangkalan itu dikendalikan Tentera Udara Republik Islam Iran, bukannya Angkatan Aeroangkasa Kor Pengawal Revolusi Islam, suatu perbezaan penting ketika menilai peranannya dalam menyokong pesawat konvensional, sistem tanpa pemandu atau keupayaan serangan Iran secara keseluruhan.

Potensi peranannya dalam operasi menyekat pergerakan maritim berpaksikan kedudukan geografi dan keupayaan yang diumumkan, tetapi lokasi sahaja tidak membuktikan kemampuan mengesan, menjejak dan menyerang kapal bergerak ketika berdepan pesawat tentera laut, pertahanan udara serta sistem perlindungan lain.

Sekiranya operasi pesawat disambung semula, kepentingannya terletak pada keupayaan mengekalkan satu lagi arah serangan berhampiran Teluk Parsi dan Teluk Oman, namun maklumat tersedia tidak membuktikan kewujudan rondaan maritim, liputan penentuan sasaran atau misi pelancaran peluru berpandu antikapal ketika ini.

Pesawat yang disembunyikan di bawah tanah boleh menyukarkan penilaian terhadap baki kekuatan angkatan itu, tetapi ketidakpastian mengenai kehadirannya tidak boleh dianggap sebagai bukti keupayaan apabila jumlah, kebolehgunaan, ketersediaan senjata dan kesiagaan kru masih belum disahkan secara terbuka.

Keupayaan pangkalan menyokong senjata jarak lebih jauh, seperti yang diumumkan, secara teori boleh mengurangkan keperluan pesawat pelancar menghampiri sasaran yang dipertahankan, tetapi inventori persenjataan dan status integrasi operasinya selepas siri serangan dilaporkan pada 2026 belum disahkan.

Rujukan kepada peluru berpandu Asef dan munisi Iran lain menggambarkan keupayaan yang dirancang, bukannya membuktikan pesawat bersenjata kini mampu keluar dari Eagle 44 untuk melaksanakan serangan jarak jauh secara berkesan terhadap angkatan laut berhampiran laluan masuk Selat Hormuz.

Begitu juga, kemudahan penyimpanan bawah tanah yang masih berfungsi boleh mengekalkan pilihan ketenteraan tanpa menghasilkan penerbangan tempur berterusan, menjadikan nilai strategiknya mungkin terletak pada pemeliharaan aset untuk kegunaan kemudian berbanding mencabar keunggulan udara lawan dengan segera.

Amaran terdahulu Bagheri meletakkan Eagle 44 dalam naratif tindak balas Iran, tetapi keberkesanan cegah rintang bergantung pada penilaian lawan bahawa aset terlindung itu benar-benar mampu keluar, melancarkan serangan dan mencapai sasaran, bukan sekadar terselamat daripada pengeboman.

Bagi keselamatan maritim antarabangsa, implikasinya bersyarat tetapi penting kerana pemulihan akses operasi boleh mengekalkan baki ancaman Iran berhampiran Hormuz, sedangkan kegiatan pembinaan sahaja tidak membuktikan serangan terhadap perkapalan akan berlaku atau keupayaan menutup selat itu secara berkesan.

F-4 Phantom, Dimensi Terowong dan Cabaran Sokongan Operasi

Bukti terbuka paling kukuh mengenai kesesuaian pesawat dengan kemudahan itu datang daripada pendedahan pada 2023, apabila pesawat pejuang F-4D/E Phantom II diperlihatkan di dalam terowong, namun paparan tersebut tidak mengesahkan kehadiran pesawat berkenaan yang masih bertahan di pangkalan ketika ini.

Rakaman turut memaparkan dron serangan sehala yang menyokong konsep “hibrid” bagi sistem berawak dan tanpa pemandu, tetapi imej terdahulu tidak dapat menentukan aset yang masih terlindung selepas serangan berikutnya atau sama ada sistem dipamerkan ditempatkan secara tetap di situ.

Kemungkinan kaitan dengan unit F-4 berpangkalan di Bandar Abbas menunjukkan peranan munasabah sebagai pangkalan alternatif, namun maklumat tersedia tidak mengesahkan arahan penempatan semasa, kekuatan skuadron atau jumlah pesawat yang dipindahkan ke Eagle 44 sepanjang kempen serangan dilaporkan.

Dakwaan bahawa kompleks itu mampu menempatkan berpuluh-puluh pesawat belum disahkan, manakala kapasiti parkir semata-mata tidak menentukan keupayaan tempur kerana akses penyelenggaraan, pergerakan pesawat, pengagihan bahan api dan penyediaan senjata boleh mengehadkan operasi sebelum ruang penyimpanan menjadi kekangan.

Dimensi dan susun atur terowong turut merumitkan andaian mengenai pemodenan masa depan kerana penilaian tersedia menunjukkan akses lebih sesuai untuk konfigurasi pesawat lebih kecil berbanding Su-35 yang lebih lebar, tanpa ukuran dalaman terperinci untuk mengesahkan kesesuaian setiap jenis pesawat.

Paparan siluet atau objek menyerupai model pesawat pejuang moden Rusia tidak membuktikan penghantaran, kesesuaian penempatan atau integrasi operasi, khususnya apabila lebar laluan, ruang membelok dan susunan sokongan dalam kemudahan berasaskan keperluan pesawat terdahulu masih belum disahkan.

Ketika pangkalan diperkenalkan, pegawai Iran menyenaraikan kemudahan pemerintahan, penyelenggaraan, navigasi dan bahan api bawah tanah sebagai rangkaian sokongan operasi terlindung, tetapi belum ada pengesahan bebas bahawa semua komponen itu kekal berfungsi sepenuhnya selepas serangan dilaporkan.

Bagi angkatan pesawat pejuang yang semakin berusia, perlindungan hanya bernilai sekiranya pasukan penyelenggaraan mampu mengekalkan kebolehgunaan dan menambah bekalan diperlukan, menjadikan keperluan serta rangkaian logistik teras penilaian pemulihan walaupun pesawat tersembunyi daripada pemerhatian satelit.

Lokasi pergunungan yang terpencil meningkatkan kepentingan kegiatan sokongan permukaan kerana jentera pembinaan, laluan boleh digunakan dan kawasan kerja berfungsi menghubungkan infrastruktur terlindung dengan usaha pembaikan di luar, namun imej tersedia tidak memperincikan keperluan pengangkutan atau kekerapan bekalan semula.

Penilaian dilaporkan oleh Panglima Pemerintahan Pusat Amerika Syarikat, Laksamana Brad Cooper, bahawa penerbangan tempur Iran merosot kepada sifar menunjukkan kemerosotan angkatan secara menyeluruh, tetapi tidak menentukan sama ada Eagle 44 masih menyimpan pesawat atau mampu menyokong pemulihan operasi terhad kemudian.

Keupayaan Pembaikan Tentukan Sama Ada Perlindungan Menghasilkan Kuasa Tempur

Pembangunan Eagle 44 bermula dengan kerja terowong sekitar 2013–2014, disusuli pembinaan landasan kira-kira 2021, menunjukkan pelaburan jangka panjang sebelum pendedahan rasminya yang membantu menjelaskan mengapa Iran mungkin meneruskan kerja walaupun kerosakan permukaan masih berlarutan.

Pangkalan itu belum siap sepenuhnya ketika diperkenalkan pada 2023, menyebabkan kegiatan yang kelihatan pada September mungkin merangkumi pembinaan asal dan pemulihan kerosakan perang, bukannya setiap bahagian turapan baharu menggantikan infrastruktur yang musnah akibat serangan.

Pada penilaian DSA, projek laluan teksi barat akan memberi kesan terbesar sekiranya mewujudkan sambungan kedua yang benar-benar boleh digunakan, sekali gus mengurangkan risiko kerosakan setempat menyekat pesawat yang sebaliknya sudah bersedia beroperasi dari hangar terlindung.

Bagaimanapun, kedua-dua laluan tetap menuju ke landasan yang terdedah, menyebabkan penambahan kapasiti laluan teksi tidak menghapuskan kebergantungan kepada infrastruktur permukaan atau kerentanan ketika pesawat bergerak keluar daripada perlindungan bawah tanah untuk terbang.

Bagi pihak penyerang yang mahu terus melumpuhkan operasi, pembinaan semula mungkin memerlukan penilaian baharu terhadap keberkesanan sekatan akses terdahulu, tetapi maklumat tersedia tidak memperincikan keperluan pengawasan, kekerapan serangan susulan atau penggunaan senjata untuk mengekalkan kesan tersebut.

Bagi Iran, penggunaan jentolak dan kerja penurapan berpotensi memulihkan akses tanpa membina semula keseluruhan kompleks bawah tanah, namun tiada angka kos pembaikan atau tempoh penyiapan yang membolehkan perbandingan kewangan tepat dibuat dengan kos serangan berulang.

Usaha kejuruteraan itu turut membawa isyarat strategik apabila kegiatan yang kelihatan memperlihatkan kesungguhan meneruskan pembangunan, tetapi imej sama menunjukkan bahagian belum siap dan bangunan belum dibaiki yang mengehadkan sebarang kesimpulan bahawa keupayaan tempur sudah pulih.

Petunjuk seterusnya yang lebih bermakna termasuk turapan siap, pembaikan kawah di laluan masuk dan kegiatan pesawat yang dapat diperhatikan, namun semuanya masih memerlukan tafsiran teliti sebelum mengesahkan penerbangan tempur berterusan, ketersediaan senjata atau kesiagaan serangan maritim.

Tiada imej lebih baharu dalam maklumat tersedia yang mengesahkan keadaan pangkalan selepas 29 September, menyebabkan perbezaan antara tarikh penerbitan pada Oktober dengan tarikh pemerhatian perlu dijelaskan ketika menilai sejauh mana penilaian itu menggambarkan kesiagaan operasi semasa.

Eagle 44 memperlihatkan daya tahan yang bersyarat kerana gunung mungkin melindungi aset ketenteraan, tetapi hanya akses berfungsi, keupayaan pembaikan dan sokongan berterusan mampu menukarkan perlindungan itu kepada kuasa udara yang boleh digunakan, sedangkan hasil tempur usaha pembinaan terbaharu Iran masih belum dapat dipastikan.