(DEFENCE SECURITY ASIA) — Amerika Syarikat sedang membangunkan generasi baharu kapal penjejakan peluru berpandu sepanjang 160 meter bagi memastikan kesinambungan ujian pertahanan peluru berpandu di Pasifik, sekali gus memperkukuh infrastruktur pengukuran untuk menilai keberkesanan sistem pertahanan yang semakin kompleks dalam keadaan penerbangan mencabar.

Golden Defender, kapal pertama dalam program Missile Range Instrumentation Vessel (MRIV), dijadual diserahkan pada 2030 bagi menggantikan keupayaan sokongan yang semakin uzur serta mengumpul data penting untuk menilai pemintas, penderia dan sistem panduan di sepanjang koridor ujian Pasifik yang luas.

Program itu mencapai kemajuan kontrak pada 7 Oktober 2026 apabila TOTE Services menandatangani perjanjian pengurusan pembinaan kapal dengan Pentadbiran Maritim Amerika Syarikat (MARAD), sebelum memberikan subkontrak kepada Hanwha Philly Shipyard untuk sebuah kapal yang disahkan serta opsyen dua kapal tambahan.

Struktur kontrak itu perlu diperincikan kerana pengumuman Julai menyebut pelaburan kira-kira US$2 bilion untuk dua kapal, sedangkan subkontrak Oktober mengesahkan sebuah kapal dengan potensi keseluruhan tiga kapal, tanpa mendedahkan nilai perjanjian atau mengesahkan pelaksanaan semua opsyen.

Pengarah Pejabat Pengurusan dan Belanjawan Amerika Syarikat, Russ Vought, berkata Golden Defender akan “menyokong sistem pertahanan peluru berpandu ‘Golden Dome’ Presiden”, menghubungkan kapal itu dengan pertahanan tanah air walaupun tugasnya tertumpu pada pemantauan ujian, pengumpulan data dan keselamatan kawasan ujian di Pasifik.

Perbezaan itu penting dalam menilai postur ketenteraan kerana kapal berkenaan mengumpul data trajektori, telemetri dan pemintasan tanpa membawa pemintas operasi, menjadikan sumbangannya kepada pencegahan strategik bergantung pada sistem pertahanan yang dinilai dan ditambah baik menggunakan hasil pengukurannya.

Keutamaan program ialah menggantikan Pacific Tracker dan Pacific Collector, dua kapal yang diubah suai daripada platform masing-masing bertarikh 1965 dan 1970, bagi mengekalkan liputan pengukuran bergerak di luar kawasan pemerhatian radar serta stesen telemetri tetap di Pasifik.

Program itu menggunakan badan kapal National Security Multi-Mission Vessel (NSMV) yang sedang dibina di Philadelphia, dengan kira-kira 70 peratus persamaan reka bentuk bagi mengurangkan risiko pembinaan sambil menampung keperluan misi pengukuran yang berbeza daripada platform asal.

Kesan strategiknya bersifat tidak langsung tetapi penting kerana infrastruktur ujian yang lebih andal memastikan kesinambungan data kejuruteraan, manakala gangguan penjejakan di lautan boleh meningkatkan ketidakpastian tentang tingkah laku peluru berpandu pada bahagian penerbangan jarak jauh yang sukar diperhatikan.

Bagaimanapun, model radar, penerima telemetri, peralatan komunikasi dan konfigurasi keselamatan kawasan ujian belum didedahkan, sekali gus mengehadkan penilaian berasas terhadap prestasi pengesanan, ketepatan pengukuran serta kelebihan sebenar kapal baharu berbanding platform terdahulu ketika pemintasan kompleks.

Pada penilaian DSA, Golden Defender ialah pelaburan untuk meningkatkan kebolehpercayaan penilaian pertahanan peluru berpandu, dengan nilai operasinya ditentukan oleh integrasi penderia, kesiapsiagaan kapal dan kedudukan pemerhatian ketika penugasan, bukannya semata-mata kaitannya dengan sebuah program politik berprofil tinggi.

Bagi pemerhati Indo-Pasifik, perkembangan utama ialah pengekalan keupayaan ujian bergerak Amerika Syarikat merentasi kawasan lautan yang luas, sementara kesan industri lebih segera terletak pada strategi pembinaan yang menghubungkan infrastruktur pembinaan kapal komersial sedia ada dengan keperluan khusus keselamatan negara.

(BACA): Kapal Pengintip China Jejaki USS Abraham Lincoln? Rangkaian SIGINT, Satelit dan Kapal Dwiguna Beijing Ubah Keseimbangan Kuasa Tentera Laut AS di Timur Tengah

Ujian Peluru Berpandu Pasifik Memerlukan Penderia Bergerak

Trajektori panjang merentasi Pasifik menimbulkan cabaran pengukuran kerana kemudahan tetap tidak dapat memerhatikan setiap fasa secara menyeluruh, menjadikan kapal bergerak penting apabila peluru berpandu sasaran dan pemintas keluar daripada liputan penjejakan darat atau memerlukan sudut pemerhatian berbeza.

Pacific Tracker dan Pacific Collector menyokong ujian melibatkan Reagan Test Site di Kwajalein, Pacific Missile Range Facility di Hawaii, Vandenberg, Kodiak dan Pulau Wake, selain ujian pelancaran udara serta laut yang memperluas keperluan pengukuran ke kawasan lautan terbuka.

Kapal yang ditempatkan beberapa hari sebelum pelancaran boleh memantau fasa pecutan awal, pertengahan atau terminal yang dipilih, membolehkan perancang menyesuaikan kedudukan penderia antara ujian tanpa membina kemudahan tetap tambahan bagi setiap perubahan trajektori atau koridor pemintasan.

Radar pengukuran XTR-1 dwijalur X dan S pada Pacific Tracker menjejak sasaran, pemintas atau kedua-duanya, membolehkan jurutera membina semula urutan pemintasan dan menilai prestasi sepanjang penerbangan, melangkaui keputusan akhir sama ada sasaran berjaya dipintas atau sebaliknya.

Antena parabolanya yang berukuran kira-kira 11 meter menggambarkan skala pemasangan radar sedia ada, tetapi saiz antena sahaja tidak menentukan prestasi Golden Defender kerana jenis radar dan konfigurasi pemprosesan kapal pengganti itu masih belum didedahkan kepada umum.

Sistem telemetri boleh pindah pada kedua-dua kapal melengkapkan data radar dengan menerima maklumat keadaan dalaman, panduan dan penderia peluru berpandu, sekali gus membekalkan butiran yang tidak dapat diperoleh melalui penjejakan radar luaran sahaja ketika penerbangan atau pemintasan mencabar.

Pemasangan telemetri sedia ada menggunakan sepasang antena piring berdiameter kira-kira tujuh meter, dengan Pacific Collector membawa TTS-1 dan Pacific Tracker membawa TTS-2, manakala penggantian keupayaan itu memerlukan integrasi antena, sistem rakaman serta komunikasi pada platform baharu.

Keselamatan kawasan ujian turut menjadi keperluan utama kerana sistem khusus Pacific Collector memproses kedudukan peluru berpandu dan status sistem penamatan penerbangannya, membolehkan pegawai keselamatan mengekalkan kawalan serta mengarahkan pemusnahan jika penerbangan mengancam keselamatan koridor yang diluluskan.

Kuasa memusnahkan peluru berpandu itu merupakan fungsi keselamatan ujian, bukannya tindakan pemintasan pertahanan ketika operasi, menjelaskan bagaimana kapal pengukuran boleh meningkatkan keyakinan terhadap program peluru berpandu tanpa menambah jumlah pemintas yang ditempatkan dalam struktur angkatan Amerika Syarikat.

Rakaman data dan penghantaran melalui satelit menghubungkan kapal dengan operasi kawasan ujian masa nyata serta analisis pascapenerbangan, menjadikan keberkesanan liputan bergantung pada keseluruhan rantaian pengukuran, daripada penderia dan komunikasi hingga pemprosesan data, bukan pemasangan antena radar semata-mata.

(BACA): China Hantar “Superkomputer Terapung” Liaowang-1 ke Teluk Oman — Kapal Perisikan 30,000 Tan Kini Pantau Konflik Amerika Syarikat–Israel–Iran Dari Jarak 6,000km

Reka Bentuk Bersama Kurangkan Risiko Pembinaan dan Logistik

Penggunaan reka bentuk NSMV yang diubah suai menjadikan barisan pengeluaran aktif sebagai asas pembinaan Golden Defender, dengan matlamat mengekalkan pengalaman tenaga kerja serta kesinambungan pembekal sambil mengurangkan ketidakpastian yang lazimnya mengiringi pengenalan reka bentuk kapal kerajaan baharu.

Kapal asas itu mempunyai panjang 160.05 meter dan lebar 27 meter, menyediakan ruang fizikal untuk sebuah platform pengukuran yang peralatan misinya perlu disepadukan dalam badan kapal yang pada asalnya direka bagi latihan maritim serta fungsi kerajaan lain.

Spesifikasi reka bentuk asas menyatakan kelajuan maksimum 18 knot, kelajuan pelayaran 12 knot dan jarak operasi kira-kira 11,000 batu nautika pada 18 knot, tetapi angka tersebut tidak boleh dianggap sebagai spesifikasi MRIV selepas pengubahsuaian misi dilaksanakan.

Begitu juga, empat penjana diesel dan satu aci pacuan elektrik pada platform asas menggambarkan susunan pendorongan sedia ada, bukannya spesifikasi jentera MRIV yang disahkan, menyebabkan ketahanan operasi serta konfigurasi pendorongan akhir kapal pengganti masih belum dapat dipastikan.

Kelebihan logistik bergantung pada penggunaan semula infrastruktur pengeluaran, rantaian bekalan mantap dan pekerja terlatih yang berpotensi memudahkan sokongan pembinaan, sementara keperluan penyelenggaraan khusus misi tetap ditentukan oleh peralatan pengukuran yang akhirnya dipilih dan dipasang pada kapal.

Gambaran reka bentuk TOTE menunjukkan anjungan satu tingkat menggantikan susunan dua tingkat kapal latihan, mencerminkan pengurangan kemudahan pengajaran kadet bagi menyediakan ruang yang lebih sesuai dengan keperluan penjejakan peluru berpandu dan pengumpulan telemetri.

Blok penginapan yang dipendekkan menyediakan ruang dek tambahan di buritan, manakala pengurangan bot penyelamat membayangkan jumlah petugas lebih rendah daripada kapasiti kira-kira 700 orang pada kapal asas, walaupun jumlah kru dan keperluan sokongan operasinya belum diumumkan.

Dua kubah pelindung antena di bahagian hadapan dan sebuah radar besar berbentuk kotak di buritan menunjukkan pemasangan penderia berskala besar, tetapi gambaran itu tidak mengesahkan fungsi, jalur frekuensi atau prestasi sebenar sistem penjejakan yang bakal digunakan.

TOTE menyatakan pemajuan reka bentuk, rundingan dan penetapan harga tetap diselesaikan dalam tempoh tiga bulan, serta mendakwa model pengurusan pembinaannya mampu mengurangkan kos perolehan sekurang-kurangnya 50 peratus, namun angka tersebut kekal sebagai dakwaan kontraktor yang belum dibuktikan melalui hasil program.

Penggunaan badan kapal sedia ada berpotensi mengawal risiko reka bentuk dan pembinaan, tetapi kejayaan tetap bergantung pada integrasi peralatan pengukuran khusus tanpa membiarkan perubahan keperluan menjejaskan jadual penyerahan serta disiplin harga yang dijanjikan melalui pendekatan perolehan tersebut.

(BACA): Kapal Russia “Kareliya” 8221; (SSV-535) Mengintip Di Luar Pantai Pulau Hawaii

Kapal Uzur Dedahkan Cabaran Penyelenggaraan dan Kesiapsiagaan

Pacific Tracker dibina sebagai kapal kargo konvensional pada 1965 sebelum diubah suai menjadi kapal kren dan kemudian platform pengukuran peluru berpandu, mencerminkan pendekatan menjimatkan kos yang kini menyebabkan sokongan ujian bergantung pada badan kapal serta jentera berusia puluhan tahun.

Dengan panjang kira-kira 202.9 meter, Pacific Tracker lebih besar daripada kapal penggantinya, tetapi ukuran badan kapal bukan penentu keberkesanan misi kerana mutu peralatan pengukuran, kebolehpercayaan penugasan dan kedudukan penderia menentukan nilai data ujian yang dikumpulkan.

Sistem pendorongan wapnya, menggunakan dandang dan turbin untuk memacu satu kipas, membawa keperluan penyelenggaraan berbeza daripada reka bentuk asas diesel-elektrik MRIV, walaupun maklumat tersedia tidak memperincikan perbandingan kos operasi atau penjimatan penyelenggaraan yang dijangka.

Pacific Collector pula memasuki perkhidmatan pada 1970 sebagai kapal tinjauan hidrografi sebelum menjadi kapal latihan dan kemudian platform pengukuran peluru berpandu, dengan fungsi telemetri serta keselamatan khusus yang melengkapi peranan pengukuran berteraskan radar pada Pacific Tracker.

Berukuran kira-kira 119.5 meter dan berkelajuan sekitar 15 knot, Pacific Collector merupakan platform lebih kecil, tetapi angka ketahanan operasi asalnya tidak boleh dianggap sebagai jaminan kesiapsiagaan semasa atau penanda aras langsung bagi prestasi kapal pengganti ketika penugasan.

Kedua-dua kapal beroperasi dari kawasan Portland di bawah pengurusan TOTE untuk MARAD, memberikan pengurus pembinaan pengalaman tentang keperluan misi sedia ada, sementara peralihan kepada kapal baharu menuntut kesinambungan sokongan ujian serta penyerahan mengikut jadual.

MARAD akan menerima dan mengoperasikan kapal pengganti bagi pihak Agensi Pertahanan Peluru Berpandu Amerika Syarikat, mengekalkan kerjasama antara agensi yang menghubungkan pengurusan platform maritim dengan ujian pertahanan khusus tanpa menjadikan kapal pengukuran itu aset tempur konvensional.

Sehingga Golden Defender diserahkan pada 2030, kedua-dua kapal sedia ada kekal sebagai platform utama bagi tugas pengukuran bergerak tersebut, menjadikan penyelenggaraan dan ketersediaannya penting sepanjang proses pembinaan, integrasi sistem serta persediaan operasi kapal pengganti.

Aset bergerak lain termasuk Sea-Based X-band Radar, sistem pengukuran berasaskan kontena Tentera Darat dan USNS Howard O. Lorenzen, tetapi kewujudannya tidak membuktikan keupayaan saling menggantikan kerana kesetaraan jadual penugasan, penderia serta tanggungjawab keselamatan kawasan ujian belum ditunjukkan.

Isu utama postur operasi ialah kesinambungan sokongan ujian kerana kelewatan kapal pengganti atau ketidaktersediaan kapal lama boleh menjejaskan liputan pemerhatian yang dirancang, namun maklumat program tidak mengesahkan kekurangan kesiapsiagaan, gangguan penyelenggaraan atau kelewatan ujian yang benar-benar berlaku.

Golden Dome Memerlukan Bukti Prestasi Ujian

Golden Dome menyasarkan pertahanan tanah air berlapis yang menggabungkan penderia dan pemintas di angkasa, udara, laut serta darat, tetapi konfigurasi awamnya masih belum lengkap, menuntut pemisahan jelas antara komponen cadangan, cita-cita program dan prestasi pemintasan yang dibuktikan.

Jeneral Michael Guetlein mengetuai usaha itu, manakala Pemerintahan Utara Amerika Syarikat menubuhkan Joint Task Force-Gold, membentuk struktur organisasi bagi program yang sasaran operasinya jauh lebih luas daripada misi pengukuran di Pasifik yang diberikan kepada kapal baharu berkenaan.

Kenyataan tambahan Vought bahawa Golden Defender akan “berkhidmat untuk Agensi Pertahanan Peluru Berpandu dalam misi ini” memperjelas peranan sokongannya kerana kapal membekalkan data penilaian, sementara pemintasan operasi dilaksanakan oleh sistem pertahanan peluru berpandu yang dibangunkan dan ditempatkan secara berasingan.

Sasaran pentadbiran sekitar US$185 bilion hingga kira-kira 2035 tidak boleh dibandingkan secara langsung dengan anggaran Pejabat Belanjawan Kongres sebanyak US$1.2 trilion sepanjang 20 tahun kerana kedua-duanya menggunakan skop, tempoh pengiraan dan andaian seni bina pertahanan yang berbeza.

Salah satu model ilustrasi pejabat belanjawan itu merangkumi kira-kira 7,800 pemintas berasaskan angkasa, tetapi angka tersebut merupakan andaian pemodelan dan bukannya pelan rasmi Pentagon, sekali gus mengehadkan kesimpulan tentang rangkaian pemintas yang akhirnya akan diperoleh Amerika Syarikat.

Andaian serangan terhad dalam model itu turut penting kerana reka bentuk yang dinilai terhadap serangan serentak kecil peluru berpandu balistik antara benua dan kenderaan geluncur hipersonik tidak membuktikan perlindungan terhadap serangan nuklear menyeluruh kuasa setara atau semua gabungan ancaman.

Lapisan sedia ada dan yang dirancang dalam perbincangan lebih luas merangkumi Ground-Based Midcourse Defense, Next-Generation Interceptor, SM-3, THAAD serta Patriot, dengan peranan pemintasan berbeza yang menuntut bukti prestasi setiap sistem sebelum keberkesanan pertahanan tanah air bersepadu dapat dinilai.

Kontrak prototaip pemintas berasaskan angkasa bernilai kira-kira US$3.2 bilion dan sasaran integrasi di orbit sekitar 2028 menunjukkan pembangunan selari, tetapi kemajuan di angkasa tidak menggantikan keperluan mengumpul data trajektori serta telemetri ketika ujian penerbangan jarak jauh di Pasifik.

Ujian penjejakan dan pemintasan ancaman hipersonik Project Maverick yang dirancang bagi tahun fiskal 2027 menunjukkan keperluan menilai profil penerbangan mencabar, tetapi maklumat tersedia tidak mengesahkan penyertaan Golden Defender, khususnya kerana kapal itu dijadual diserahkan tiga tahun kemudian.

Jadual penyerahan Golden Defender pada 2030 meletakkannya dalam usaha penilaian berterusan tanpa menjamin sokongan kepada setiap pencapaian awal Golden Dome, menjadikan kemajuan penyerahan dan kesiapsiagaan misi ukuran lebih bermakna daripada penjenamaan politik dalam menilai sumbangan pertahanannya.

Isyarat Strategik dan Batas Keupayaan Operasi

China dan Rusia mengkritik peluasan pertahanan tanah air Amerika Syarikat sebagai menggugat kestabilan kerana didakwa boleh melemahkan keyakinan terhadap keupayaan serangan balas mereka, tetapi dakwaan politik itu menyasarkan konsep Golden Dome secara keseluruhan, bukannya keupayaan tempur kapal pengukuran.

Perdebatan strategik berkenaan merangkumi serangan berskala lebih besar, umpan, peluru berpandu kruis dan kaedah penghantaran alternatif yang berpotensi menyukarkan pemintasan, namun maklumat tersedia tidak menentukan keberkesanan, skala penggunaan atau pelaksanaan sebenar langkah balas tertentu oleh pihak lawan.

Bagi perancang pertahanan peluru berpandu, kemungkinan itu menegaskan kepentingan ujian yang mencerminkan ancaman sebenar kerana kejayaan terhadap satu profil sasaran tidak membuktikan prestasi setara menghadapi trajektori berbeza, pergerakan mengelak atau serangan terselaras tanpa bukti tambahan bagi setiap keadaan.

Sistem pengukuran bergerak membantu membina semula urutan pemintasan, tetapi tidak menghapuskan perbezaan antara ujian terkawal dengan keadaan perang, bermakna pengukuran lebih baik meningkatkan mutu penilaian tanpa membuktikan secara automatik daya tahan, keupayaan diperluas atau keberkesanan seluruh rangkaian pertahanan.

Isyarat strategik kapal berkenaan terletak pada komitmen berterusan terhadap usaha pengujian, mencerminkan pelaburan dalam infrastruktur untuk menilai sistem pertahanan masa depan tanpa membawa pertambahan serta-merta kepada keupayaan pemintasan peluru berpandu yang ditempatkan di rantau Indo-Pasifik.

Penglibatan Hanwha Philly menambah dimensi industri maritim kerana penggunaan barisan pengeluaran NSMV menghubungkan keperluan keselamatan negara dengan pengeluaran limbungan sedia ada, walaupun tempahan sebuah kapal dan opsyen yang belum dilaksanakan tidak membuktikan peluasan kapasiti pembinaan kapal Amerika Syarikat telah selesai.

Perolehan itu melibatkan dua tempoh berbeza kerana pengurusan pembinaan dan komitmen industri sudah bergerak, sedangkan manfaat operasi bergantung pada penyerahan serta integrasi masa depan, menyebabkan perjanjian Oktober tidak boleh dianggap bukti bahawa keupayaan pengukuran baharu sudah tersedia.

Bagi pemerhati ketenteraan antarabangsa, petunjuk paling berguna ialah pengesahan peralatan misi, pencapaian pembinaan dan kemajuan penyerahan kerana tarikh pemotongan keluli atau peletakan lunas belum diumumkan, sementara butiran penderia untuk perbandingan keupayaan yang bermakna masih tidak tersedia.

Pada penilaian DSA, program itu menangani kelemahan infrastruktur akibat pergantungan pada kapal lama yang diubah suai, dengan sumbangan strategik utamanya berpotensi mengekalkan liputan pengukuran Pasifik yang andal, bukannya secara sendiri mengubah imbangan ketenteraan atau melumpuhkan pasukan peluru berpandu negara lain.

Golden Defender menghubungkan pembinaan kapal, logistik dan pertahanan peluru berpandu melalui keperluan memastikan ujian lautan mempunyai liputan pengukuran mencukupi untuk menilai dakwaan pertahanan, sementara penderia yang belum didedahkan, opsyen kapal susulan dan jadual 2030 mengehadkan kepastian penilaian semasa.