(DEFENCE SECURITY ASIA) — Syarikat Taiwan, Thunder Tiger, sedang membangunkan dron serangan sehala PAPADELTA PD-136 dengan sasaran jarak penerbangan 500 kilometer, yang berpotensi meningkatkan tekanan terhadap rangkaian logistik pesisir China, namun keberkesanannya bergantung pada ketepatan navigasi, keupayaan pengeluaran dan daya tahan dalam persekitaran tempur.

Dipamerkan pada ekspo Persatuan Tentera Darat Amerika Syarikat (AUSA) di Washington pada 12 hingga 14 Oktober 2026, pesawat bersayap delta itu mengetengahkan pendekatan industri berimplikasi strategik, walaupun jarak yang diiklankan belum disahkan menerusi keputusan ujian penerbangan jarak penuh yang didedahkan kepada umum.

Perbezaan itu penting kerana kejayaan pelancaran pneumatik hanya membuktikan pencapaian awal kejuruteraan, sedangkan keupayaan serangan merentasi Selat Taiwan memerlukan prestasi konsisten dalam persekitaran peperangan elektronik, penyasaran tepat dan bekalan dron mencukupi untuk meneruskan operasi selepas gelombang serangan awal.

Ujian penerbangan Thunder Tiger di daerah Yunlin pada 2 Oktober memberi tumpuan kepada penyepaduan kerangka aluminium yang dibentuk menggunakan mesin penekan dengan pelancar pneumatik, sekali gus membuka laluan kepada operasi tanpa landasan tetapi belum membuktikan ketahanan penerbangan maksimum, prestasi muatan tempur atau kebolehpercayaan navigasi ketika diganggu.

Bagi Taiwan, nilai ketenteraan berpotensi terletak pada peluasan kawasan yang perlu dilindungi perancang pertahanan China, termasuk infrastruktur sokongan, sambil membolehkan unit pelancar disebarkan jauh daripada pangkalan udara yang mudah dikenal pasti dan kedudukan pesisir yang lebih terdedah.

Bagaimanapun, spesifikasi yang tersedia masih menggambarkan sistem dalam pembangunan, manakala jumlah perolehan, jadual penghantaran, tahap kesiagaan tempur dan susunan pemerintahan bagi menyelaraskan penggunaannya belum diperincikan kepada umum.

Pengerusi Thunder Tiger, Chen Kuan-ju, pada April mengetengahkan konsep peperangan penghausan yang memperlakukan dron seperti peluru guna habis, dengan nilainya bergantung pada kemampuan industri menggantikan aset yang musnah atau digunakan pada kadar lebih pantas daripada penyusutan inventori.

Pengurus Besarnya, Gene Su, kemudian menekankan pengeluaran besar-besaran dan potensi eksport, menghubungkan program PapaDelta dengan pembangunan sistem tanpa pemandu yang lebih luas, namun kepastian pesanan domestik yang dibiayai masih berasingan daripada cita-cita pemasaran dan peluang pasaran antarabangsa.

PD-136 berkuasa omboh menggabungkan enjin 250 cc pembangunan syarikat dengan kapasiti muatan dinyatakan antara 10 hingga 15 kilogram, menjadikannya berpotensi menyokong serangan berselerak berkos rendah tanpa menyamai daya pemusnah kepala peledak peluru berpandu konvensional yang jauh lebih besar.

Varian PD-136J yang dirancang pula menggunakan enjin turbojet mikro dengan imbangan kelajuan dan jarak berbeza, sekali gus berpotensi memperluas pilihan misi tetapi menambah tuntutan pendorongan, sokongan operasi dan pengesahan prestasi yang tidak terlerai hanya melalui perkongsian kerangka aluminium.

Bagi perancang ketenteraan Indo-Pasifik, program itu memperlihatkan bagaimana kepakaran pembuatan komersial boleh mempengaruhi postur angkatan, namun kepentingan strategiknya bergantung pada inventori yang boleh digunakan, rantaian bekalan berdaya tahan dan keberkesanan terbukti, bukannya keterlihatan di pameran atau angka jarak semata-mata.

Penilaian DSA kekal bersyarat kerana PD-136 yang boleh dihasilkan secara konsisten dan berfungsi dengan andal berpotensi merumitkan persiapan operasi China, tetapi implikasi ketenteraannya masih dibatasi kekurangan maklumat penting mengenai kejuruteraan dan penyepaduannya dalam struktur angkatan.

(BACA): Taiwan Rancang Artileri Bergerak: Tangani Dron, Perkukuh Pertahanan Hadapi China

Sasaran 500 Kilometer: Jangkauan Melangkaui Selat Taiwan

Jarak 500 kilometer yang diiklankan bagi PD-136 melebihi lebar minimum Selat Taiwan sekitar 130 kilometer, secara teori membolehkan pelancaran dari kawasan pedalaman Taiwan sambil meletakkan sebahagian rangkaian sokongan ketenteraan pesisir China dalam lingkungan jangkauan berpotensi.

Bagaimanapun, perbandingan geografi itu hanya menunjukkan potensi jangkauan kerana liputan sebenar bergantung pada lokasi pelancaran, laluan penerbangan, simpanan bahan api, konfigurasi muatan dan keadaan ruang udara, yang belum diperincikan secukupnya untuk menentukan profil misi operasi.

Angka awal yang diumumkan menyebut jarak melebihi 300 kilometer sebelum sasaran sekitar 500 kilometer diketengahkan pada AUSA, menjadikan perbezaan antara peningkatan prestasi yang diiklankan dengan pencapaian penerbangan sebenar dalam keadaan mewakili operasi sebagai perkara utama.

Dengan kelajuan jelajah dinyatakan antara 100 hingga 150 kilometer sejam, penerbangan sejauh 500 kilometer secara teori memerlukan kira-kira tiga hingga lima jam sebelum mengambil kira laluan, angin dan olah gerak, sekali gus memanjangkan pendedahan kepada pemintasan serta gangguan navigasi.

Tempoh penerbangan lebih panjang boleh merumitkan penyelarasan dengan aset serangan lain kerana waktu ketibaan perlu mengambil kira perubahan persekitaran dan prestasi pesawat sekiranya beberapa senjata mahu digunakan untuk memberi tekanan serentak terhadap rangkaian pertahanan yang sama.

Infrastruktur tetap yang berpotensi terdedah merangkumi pelabuhan, pangkalan udara, tapak radar dan kemudahan logistik, namun kesan ketenteraan bergantung pada ketepatan titik hentaman serta ciri muatan, bukannya sekadar kemampuan mencapai sesuatu kawasan pesisir pada peta.

Menyerang kawasan penghimpunan dan sokongan logistik China juga berbeza daripada memintas sasaran maritim kerana infrastruktur tetap dan kapal bergerak memerlukan kaedah penyasaran berlainan, sedangkan maklumat sistem panduan PD-136 yang tersedia belum membuktikan keupayaan antikapal.

Begitu juga, kemampuan mencapai lokasi radar secara teori tidak membuktikan kewujudan sistem panduan antiradiasi, sekali gus membezakan PD-136 daripada munisi berkeliaran Chien Hsiang Taiwan yang dioptimumkan untuk memburu pemancar radar dengan jarak dilaporkan menghampiri 1,000 kilometer.

Namun, keupayaan jarak jauh yang disahkan boleh memperkukuh pertahanan penafian berlapis dengan mengancam fungsi sokongan sebelum pasukan lawan menghampiri Taiwan, sekali gus berpotensi memaksa perlindungan tambahan dan penyebaran kemudahan di luar medan tempur pesisir terdekat.

Kesan itu tetap bergantung pada perisikan dan persediaan misi kerana pertambahan jarak hanya memberi kelebihan terhad sekiranya pengendali gagal mengenal pasti titik sasaran, memperoleh maklumat terkini atau menentukan sama ada serangan mencapai tujuan operasinya.

(BACA): [VIDEO] F-16V Block 70 Pertama Taiwan Tiba, Kesiagaan Hadapi China Jadi Tumpuan

Kerangka Aluminium dan Ekonomi Peperangan Penghausan Dron

Pendekatan pembuatan Thunder Tiger berteraskan kerangka aluminium yang dibentuk menggunakan mesin penekan industri berkapasiti 1,700 tan, berbanding pembinaan berasaskan komposit, bagi menyeragamkan pengeluaran dan meningkatkan skala pembuatan dron sebagai munisi guna habis yang boleh diganti.

Pengambilalihan pegangan majoriti dalam pengeluar bot aluminium Ko-Jian pada 2024 menyediakan asas kepakaran bagi pendekatan itu, memperlihatkan bagaimana keupayaan fabrikasi awam boleh menyokong pengeluaran pertahanan tanpa membuktikan bahawa kesinambungan pengeluaran ketika perang sudah terjamin.

Berat aluminium yang lebih tinggi berbanding komposit mewujudkan kompromi prestasi kerana berat struktur mengehadkan peruntukan bahan api dan muatan, sedangkan ketiadaan angka berat kosong serta berat maksimum berlepas menghalang penilaian bebas terhadap imbangan berat keseluruhan pesawat.

Pengeluaran kerangka yang seragam boleh memudahkan pemasangan dan kawalan mutu, tetapi kapasiti mesin penekan sahaja tidak menentukan jumlah senjata siap kerana enjin, elektronik, antara muka pelancar dan muatan perlu tersedia pada kadar sepadan untuk menghasilkan inventori tempur.

Sasaran kos seunit sekitar US$30,000 hingga US$35,000 mencerminkan usaha mengekalkan kemampuan milik, namun pecahan kos belum didedahkan untuk menentukan sama ada angka itu merangkumi muatan operasi, peralatan pelancaran, sokongan atau perbelanjaan lebih luas bagi melengkapkan unit tempur.

Justeru, perbandingan dengan angka sekitar US$35,000 bagi LUCAS hanya menggambarkan kedudukan pasaran yang disasarkan, manakala perbezaan konfigurasi, skala perolehan dan kelengkapan menghalang kesimpulan kukuh bahawa kedua-duanya menawarkan keupayaan ketenteraan atau nilai perolehan setara.

Penekanan Chen terhadap penggunaan dron seperti peluru membayangkan peralihan struktur angkatan kepada kedalaman inventori, dengan ukuran utama ialah kemampuan mengekalkan kadar pelaksanaan misi, bukannya memiliki sebilangan kecil demonstrator berteknologi menarik yang dipamerkan pada ekspo pertahanan antarabangsa.

Pengeluaran domestik boleh mengurangkan kebergantungan pada penghantaran asing ketika gangguan bekalan, tetapi kelebihan itu bergantung pada ketersediaan komponen dan kesinambungan operasi kilang, menjadikan daya tahan rantaian bekalan sama penting dengan negara asal dron ketika peperangan berpanjangan.

Rantaian bekalan tanpa komponen China menjadi unsur utama mesej strategik program berkenaan, namun ketiadaan senarai komponen terperinci menghalang penilaian terhadap kebergantungan asing, pilihan penggantian dan simpanan yang diperlukan untuk meneruskan pengeluaran apabila perdagangan terganggu.

Pertikaian proses belanjawan Taiwan menambah kekangan kerana pengembangan kapasiti pembuatan memerlukan pesanan yang dibiayai, sedangkan jumlah perolehan muktamad PD-136 dan kadar pengeluaran yang dikontrakkan belum dikenal pasti untuk membolehkan kesiapsiagaan industri dinilai secara menyeluruh.

(BACA): Iran Dedah Pelancaran Shahed-238, Dron Jet Cabar Pertahanan Udara di Hormuz

Pelancar Bergerak dan Keperluan Logistik di Sebalik Operasi

PD-136 menggunakan pelancar pneumatik yang dibangunkan bersama rakan Jerman, membolehkan pelancaran tanpa landasan bagi menyokong penyebaran unit, namun mengalihkan kebergantungan operasi kepada kenderaan, peralatan pelancaran, kawasan persediaan dan anggota yang memastikan keseluruhan sistem berfungsi dengan andal.

Thunder Tiger merancang platform bergerak modular yang membawa beberapa dron untuk pelancaran berturutan, tetapi kapasiti pelancar, tempoh persediaan dan kadar pelancaran berterusan belum diperincikan, menyebabkan skala sebenar penggunaan secara besar-besaran masih sukar dinilai oleh perancang ketenteraan.

Mobiliti boleh merumitkan penyasaran musuh apabila unit berpindah antara misi, namun peralatan dipasang pada kenderaan tetap memerlukan laluan yang boleh dilalui dan kedudukan operasi sesuai, menjadikan disiplin pergerakan serta penyelarasan logistik penting ketika berdepan pengawasan berterusan.

Ukuran pesawat sepanjang kira-kira tiga meter dengan rentang sayap 2.5 meter mempunyai implikasi terhadap pengangkutan dan penyembunyian kerana penyimpanan, pengendalian serta pergerakan inventori besar tetap memerlukan ruang dan kemudahan fizikal, walaupun kos perolehan setiap dron rendah.

Pelancaran pneumatik turut memerlukan kelengkapan sokongan tambahan, tetapi pakej peralatan lengkap dan kitaran penyelenggaraannya belum didedahkan, sekali gus menyukarkan penilaian terhadap kemampuan sesebuah pelancar yang disebarkan untuk beroperasi secara berdikari selepas terpisah daripada sokongan berpusat.

Kenderaan yang membawa beberapa dron boleh menghimpunkan kapasiti pelancaran dalam unit kecil, tetapi turut meningkatkan potensi kehilangan inventori jika dikesan, memerlukan perancang mengimbangi kelebihan pelancaran pantas berturutan dengan risiko menempatkan beberapa senjata guna habis pada platform sama.

Operasi berterusan memerlukan penghantaran dron gantian, bahan api, sokongan penyelenggaraan dan kru terlatih kepada unit yang disebarkan, menjadikan daya tahan rangkaian bekalan semula penentu ketahanan kempen walaupun kenderaan pelancar kekal bergerak dan berfungsi sepanjang beberapa gelombang serangan.

Ujian Oktober mengukuhkan keyakinan terhadap penyepaduan awal kerangka dan pelancar, namun belum memberikan bukti terbuka mengenai pelancaran berulang dalam keadaan medan, kebolehpercayaan pelancar atau beban penyelenggaraan bagi mengendalikan beberapa detasmen berselerak sepanjang kempen berpanjangan.

Penyepaduan sistem pemerintahan dan kawalan menjadi satu lagi keperluan kerana pelancar yang disebarkan mesti menerima maklumat misi yang disahkan tanpa menjejaskan penyelarasan, sedangkan seni bina komunikasi, keupayaan mengemas kini misi dan prosedur penggunaan serentak antara unit belum diperincikan.

Kelebihan terhadap postur angkatan ialah keupayaan serangan berselerak dengan kebergantungan lebih rendah pada landasan, tetapi batas operasinya terletak pada rangkaian sokongan yang saiz, daya tahan dan kemampuan mengekalkan aliran bekalannya belum dijelaskan dalam konfigurasi pembangunan semasa.

Omboh atau Jet: Kelajuan, Muatan dan Peperangan Elektronik

PD-136 berkuasa omboh menggunakan enjin dua lejang Titan Power 250 cc pembangunan Thunder Tiger yang mengutamakan jarak dan muatan, namun penggunaan bahan api, kebolehpercayaan operasi serta ketahanan penerbangan dengan muatan mewakili misi sebenar belum dibuktikan melalui maklumat yang didedahkan.

PD-136J pula menggunakan turbojet mikro CS-80 daripada Institut Sains dan Teknologi Kebangsaan Chung-Shan (NCSIST), disokong memorandum bertarikh 20 Ogos mengenai teknologi pembuatan dan pengujian, tetapi pembangunan itu belum disertai demonstrasi penerbangan varian jet yang didedahkan kepada umum.

Angka perancangan yang dilaporkan meletakkan kelajuan varian jet sekitar 500 kilometer sejam dengan jarak kira-kira 300 kilometer, menawarkan kemungkinan mengurangkan tempoh pendedahan kepada pertahanan musuh dengan mengorbankan jangkauan, namun kedua-duanya belum membuktikan prestasi operasi yang disahkan secara bebas.

Perkongsian kerangka aluminium yang dibentuk menggunakan mesin penekan boleh menyeragamkan pembuatan, tetapi perubahan sistem pendorongan tetap memerlukan pengesahan pemasangan, imbangan dan ciri penerbangan, manakala ketiadaan data tujahan serta penggunaan bahan api menghalang perbandingan bermakna terhadap kecekapan kedua-dua konfigurasi.

Kapasiti muatan varian omboh antara 10 hingga 15 kilogram, yang lazimnya disebut sekitar 12 kilogram, tidak boleh disamakan terus dengan berat bahan letupan kerana peralatan misi dan reka bentuk kepala peledak menentukan bahagian muatan yang menghasilkan kesan pemusnahan.

Tanpa maklumat mengenai sistem fius, pembinaan kepala peledak dan ketepatan fasa akhir, angka tersedia tidak menyokong dakwaan kemampuan memusnahkan sasaran diperkukuh secara konsisten, menjadikan penyepaduan muatan pemisah utama antara pesawat pembawa beban dengan senjata yang menghasilkan kesan ketenteraan tertentu.

Navigasi kekal jurang maklumat paling penting kerana serangan sehala jarak jauh memerlukan ketepatan kedudukan mencukupi, manakala ketahanan terhadap peperangan elektronik menentukan sama ada ketepatan itu dapat dikekalkan ketika berdepan gangguan disengajakan sepanjang laluan dan ketika menghampiri sasaran.

Tindak balas pertahanan boleh merangkumi serangan elektronik dan pemintasan fizikal, tetapi keberkesanannya tidak dapat dibandingkan tanpa mengetahui seni bina navigasi, profil penerbangan serta ciri pengesanan dron, sekali gus menghalang kesimpulan bahawa kos rendah semestinya menghasilkan nisbah pertukaran tempur menguntungkan.

Penggunaan besar-besaran juga boleh membebankan proses penjejakan dan pemintasan pihak bertahan, namun serangan tepu memerlukan jumlah dron terselaras yang mengatasi kapasiti pertahanan tersedia, sedangkan inventori PD-136 yang dibiayai dan prestasi misi berbilang dron belum dibuktikan dalam maklumat program.

Justeru, perbandingan omboh dengan jet perlu berteraskan kesesuaian misi dan beban sokongan kerana kelajuan hanya satu kelebihan berpotensi, manakala kos, ketahanan navigasi, kesan muatan serta pengeluaran konsisten bersama-sama menentukan nilai ketenteraan kedua-dua varian dalam persekitaran operasi yang dicabar.

Isyarat Strategik, Kerjasama dan Ujian Kesiagaan Operasi

Kemunculan pada AUSA mengetengahkan program Thunder Tiger kepada komuniti pertahanan Amerika Syarikat dan antarabangsa, mencerminkan usaha menghubungkan pembuatan Taiwan dengan pasaran serta kemudahan ujian luar, namun penglibatan komersial itu berasingan daripada keputusan perolehan rasmi atau pengesahan kesesuaian operasi oleh pihak tentera.

Memorandum dengan Michigan Economic Development Corporation melibatkan sumber pengujian termasuk akses kepada kawasan latihan luas, yang boleh menyokong pembangunan lanjut tetapi tidak membuktikan bahawa ujian tertentu, pensijilan prestasi atau pengaturan pengeluaran di luar negara sudah dilaksanakan bagi pesawat itu.

Memorandum berasingan dengan AeroVironment membabitkan pengeluaran tempatan dan pengeluaran bersama Switchblade di Taiwan, menghubungkan Thunder Tiger dengan kerjasama sistem tanpa pemandu yang lebih luas tanpa membolehkan teknologi panduan, pengalaman tempur atau keupayaan Switchblade dianggap turut dimiliki PD-136.

Perbezaan itu penting dari sudut strategik kerana pengumuman kerjasama boleh menunjukkan penjajaran industri tanpa menyelesaikan ketidakpastian kejuruteraan, menjadikan setiap perjanjian perlu dinilai mengikut skopnya dan bukannya digabungkan sebagai bukti keupayaan operasi bersepadu angkatan tentera Taiwan.

Gabungan sistem Taiwan merangkumi Switchblade dan Altius import bersama pembangunan tempatan, mencerminkan pendekatan pembentukan angkatan berlapis yang memerlukan PD-136 mempunyai peranan misi, model sokongan serta hubungan penyasaran jelas, bukannya sekadar menambah satu lagi jenis pesawat dalam perancangan perolehan.

Cadangan pembangunan dron nasional berskala besar pula merangkumi kategori dan status pembiayaan berbeza, menyebabkan sasaran keseluruhan melebihi 200,000 sistem tidak boleh dianggap sebagai pesanan PD-136 yang diluluskan atau bukti kewujudan inventori dron serangan jarak jauh dalam perkhidmatan.

Bagi China, PD-136 yang terbukti berkesan dan tersedia dalam jumlah besar boleh meningkatkan keperluan perlindungan infrastruktur serta penyebaran aset, tetapi perubahan postur tenteranya tidak boleh disimpulkan daripada pendedahan dron itu sahaja kerana tiada perubahan penempatan berkaitan dibuktikan.

Bagi Taiwan, isyarat strategik hanya berwibawa apabila disokong prestasi ketenteraan yang boleh diulangi kerana jarak diiklankan dan pembinaan murah tidak membuktikan kemampuan mengatasi gangguan, menghasilkan kesan pada sasaran atau mengekalkan bekalan semula sepanjang krisis ketenteraan berpanjangan merentasi selat.

Petunjuk penentu seterusnya ialah demonstrasi penerbangan pada jarak mewakili misi sebenar, pendedahan penyepaduan muatan, bukti ketahanan navigasi dan komitmen pengeluaran yang dibiayai, dengan setiap unsur merapatkan jurang antara prototaip kejuruteraan dengan keupayaan operasi yang mampu mempengaruhi perancangan lawan.

Sehingga petunjuk itu tersedia, PD-136 lebih tepat dilihat sebagai cadangan keupayaan serangan jarak jauh berteraskan industri yang melepasi ujian penerbangan awal, dengan potensi mengubah perhitungan logistik pesisir masih bergantung pada prestasi dan jumlah pengeluaran yang belum dibuktikan kepada umum.