(DEFENCE SECURITY ASIA) — Pasukan Aeroangkasa Kor Pengawal Revolusi Islam (IRGC) Iran memperkenalkan sebuah bandar peluru berpandu bawah tanah yang menempatkan peluru berpandu balistik, peluru berpandu kruis dan sistem pelancar bergerak, ketika Tehran berusaha meyakinkan Amerika Syarikat (AS) dan Israel bahawa pasukannya mampu pulih selepas diserang.

Pendedahan itu menyusuli dakwaan Iran bahawa barisan pengeluaran peluru berpandu dan dron dipindahkan ke bawah tanah, sekali gus menimbulkan persoalan tentang kepantasan Tehran menggantikan senjata yang digunakan atau musnah sepanjang kempen ketenteraan, sesuatu yang belum dapat dipastikan daripada rakaman berkenaan.

Ketua Staf Angkatan Tentera, Mejar Jeneral Ali Abdollahi, dan Panglima Pasukan Aeroangkasa IRGC, Brigedier Jeneral Majid Mousavi, meninjau kemudahan di lokasi yang dirahsiakan itu dengan jip, manakala rakaman menunjukkan ruang luas yang dipenuhi kenderaan pengangkut, penegak dan pelancar peluru berpandu, peluru berpandu di atas trak serta sistem pelancar berkanister.

Lawatan itu memperlihatkan kelengkapan di satu tapak, manakala dakwaan bahawa industri pertahanan Iran mampu bertahan ketika perang bergantung pada kadar pengeluaran, kebolehfungsian prasarana sokongan dan penghantaran senjata kepada unit semasa serangan berterusan, yang semuanya belum disahkan secara bebas.

Jurucakap IRGC, Brigedier Jeneral Hossein Mohebbi, berkata Iran sudah beralih daripada sekadar menyimpan senjata di bawah tanah kepada membangunkan “bandar pengeluaran peluru berpandu”, satu dakwaan yang, jika disahkan, akan memaksa pihak lawan menilai berapa lama unit Iran mampu beroperasi selepas menggunakan stok sedia ada.

Imejan satelit komersial menunjukkan kerja penggalian dan pembaikan di beberapa tapak peluru berpandu Iran, sekali gus menyokong penilaian bahawa kerja memperkukuh kemudahan sedang dijalankan, sementara jenis kelengkapan di dalam terowong dan kadar pengeluaran sebenar masih belum diketahui.

Pada 7 November, Mohebbi turut berkata had jarak peluru berpandu balistik kira-kira 2,000 kilometer “telah ditarik balik”, menandakan perubahan pendirian Tehran walaupun pameran pada 10 November tidak memperlihatkan peluru berpandu yang terbukti mampu melepasi had terdahulu.

“Peluru berpandu canggih akan mengejutkan musuh dengan kesannya di medan tempur,” kata Abdollahi ketika mengaitkan pameran pelancar itu dengan keupayaan yang masih dirahsiakan, sedangkan nilainya dalam operasi bergantung pada prestasi yang konsisten terhadap sasaran yang dilindungi sepanjang pertempuran berlarutan.

Mousavi berkata Iran “bersedia sepenuhnya untuk menghadapi sebarang ancaman di rantau ini dan di luarnya”, sekali gus mengaitkan pembukaan kemudahan itu dengan kesiapsiagaan untuk membalas serangan yang bergantung pada rangkaian perintah yang kekal berfungsi, krew pelancar yang tersedia dan bekalan semula peluru berpandu kepada unit.

Pameran itu sebahagian daripada usaha Iran memperlihatkan pemulihan selepas serangan yang membabitkan AS dan Israel, dengan Tehran mengetengahkan prasarana bawah tanah sebagai cara mengekalkan keupayaan serangan balas sekiranya kemudahan di permukaan mengalami kerosakan lanjut.

Bagi Israel dan pasukan AS di rantau Teluk, persoalan utama ialah tempoh ancaman itu boleh berlanjutan kerana stok peluru pemintas, perlindungan pangkalan udara dan sokongan logistik perlu dikekalkan lebih lama sekiranya Iran mampu membekalkan semula unit pelancarnya ketika pertempuran.

Jika kemudahan pengeluaran dan pengedaran yang dilindungi mampu mengekalkan kadar pelancaran selepas serangan berulang, Iran boleh memaksa pihak lawan mempertahankan pangkalan yang terdedah lebih lama sambil memastikan pesawat, anggota dan bekalan tersedia untuk meneruskan kempen udara.

(BACA) Iran Mansuh Had Peluru Berpandu Balistik 2,000 km, Pangkalan NATO Jadi Tumpuan

Apa yang Diperlihatkan di Bandar Peluru Berpandu Iran

Rakaman menunjukkan kenderaan pengangkut, penegak dan pelancar peluru berpandu (TEL) di dalam kompleks, menggambarkan cara Iran melindungi kelengkapan bergeraknya sebelum menyebarkan unit ke kedudukan berasingan, selagi kenderaan, krew dan unsur sokongan boleh bergerak melalui rangkaian itu ketika perang.

Sistem pelancar berkanister dan peluru berpandu yang dipasang pada trak memerlukan kaedah penyimpanan dan pengendalian berbeza, maka ruang yang memuatkan kedua-duanya menunjukkan keupayaan menghimpunkan pelbagai kelengkapan, sementara kadar penyenggaraan dan pengisian semula pelancar masih belum diketahui.

Rakaman dan penerangan yang mengiringinya menunjukkan peluru berpandu balistik berbahan api pepejal dan cecair, dengan bahan api pepejal berupaya mengurangkan keperluan persediaan sebelum pelancaran, sementara kepantasan tindak balas kedua-dua jenis sistem tetap bergantung pada kelengkapan sokongan dan krew.

Kehadiran peluru berpandu kruis bersama peluru berpandu balistik menunjukkan bahawa Iran boleh mengemukakan ancaman dengan profil penerbangan berbeza, tetapi paparan itu memberikan gambaran terhad tentang jumlah senjata yang boleh diselaraskan dalam satu serangan atau beberapa rentetan pelancaran.

Analisis visual mengenal pasti secara awal kelengkapan yang dipercayai milik sistem Fattah-1, termasuk peluru berpandu yang kelihatan lengkap dan kenderaan kemasukan semula yang dipamerkan berasingan, sementara kesiagaan setiap peluru berpandu serta identiti sistem lain masih belum dipastikan.

Keluarga peluru berpandu seperti Kheibar Shekan, Emad dan Paveh pernah diperlihatkan dalam pameran terdahulu dan memberikan gambaran tentang program pangkalan bawah tanah Iran, namun pengesahan bahawa sistem itu ditempatkan di kemudahan terbaharu memerlukan imej lebih jelas atau pengecaman khusus daripada rakaman 10 November.

Pameran berasingan di Tehran mengetengahkan Fattah, Kheibar Shekan, Khorramshahr dan Sejjil, memperlihatkan kepelbagaian inventori yang ditonjolkan Iran, manakala lawatan ke kompleks bawah tanah menunjukkan bagaimana kelengkapan pelancaran boleh ditempatkan dalam kemudahan yang diperkukuh.

Ruang yang mampu menempatkan deretan kelengkapan dan membolehkan kenderaan bergerak memberikan gambaran tentang skala kemudahan itu, sementara ukuran kesiagaan yang lebih penting, termasuk bilangan krew tersedia, keadaan pelancar, peruntukan stok setiap unit dan kelajuan penyebaran ketika perang, masih belum diketahui.

Iran mula memperlihatkan kemudahan peluru berpandu bawah tanah kepada umum sekitar 2015 sebagai sebahagian daripada usaha melindungi kekuatan tempurnya, manakala lawatan terbaharu mengiringi paparan stok yang dilindungi dengan dakwaan lebih besar bahawa pengeluaran senjata boleh diteruskan di bawah tanah.

Kelengkapan yang dipamerkan menunjukkan tapak itu mempunyai ruang terlindung untuk menghimpunkan aset sebelum digerakkan, manakala penilaian kekuatan tempur seluruh rangkaian memerlukan maklumat tentang jumlah inventori, keadaan unit yang tersebar dan bahagian kelengkapan yang sedia digunakan dalam operasi.

(BACA) Iran Baiki Pangkalan Bawah Tanah Eagle 44, Pertaruh Keupayaan Udara Dekat Selat Hormuz

Pengeluaran Bawah Tanah Uji Keupayaan Logistik Iran

“Kami tidak akan membenarkan musuh menghentikan proses pengeluaran dan pembangunan senjata negara walau sesaat,” kata Mohebbi, menggariskan sasaran yang bergantung pada keupayaan mengekalkan rantaian bekalan selepas peralatan pembuatan dipindahkan ke bawah tanah.

Kemudahan pemasangan terlindung boleh melindungi mesin dan juruteknik ketika tapak di permukaan diserang, namun pengeluaran tetap memerlukan komponen, bekalan elektrik, kawalan mutu dan pengedaran, dengan gangguan pada mana-mana bahagian berupaya menjejaskan bekalan semula peluru berpandu dan dron kepada unit operasi.

Dakwaan pengeluaran itu meliputi peluru berpandu dan dron yang mempunyai keperluan industri berbeza, maka keupayaan mengekalkan pengeluaran satu kategori senjata hanya memberi gambaran separa tentang kemampuan Iran menggantikan peluru berpandu balistik yang lebih besar atau mengekalkan pasukan penyerang dengan pelbagai jenis senjata.

Mohebbi menyifatkan “pengetahuan dan kepakaran tempatan” sebagai asas daya tahan Iran, tetapi reka bentuk dan pembuatan dalam negara masih bergantung pada penghantaran komponen penting, akses anggota terlatih ke kemudahan terlindung dan kelulusan senjata dalam pemeriksaan penerimaan semasa perang.

Paparan komponen yang dipercayai kenderaan kemasukan semula secara berasingan daripada penggalak menggambarkan bagaimana stok sedia ada boleh menyokong pemasangan, sementara rakaman itu belum dapat menentukan usia komponen, bahagian yang baru dihasilkan atau keupayaan proses berkenaan menggantikan senjata dalam jumlah besar.

Kerja penggalian dan pembaikan berhampiran Garmdareh dan Shahroud menunjukkan kegiatan di kompleks berkaitan peluru berpandu, tetapi imejan permukaan memberikan petunjuk terhad sama ada kerja itu membaiki prasarana yang rosak, memperluas ruang simpanan terlindung atau memasang peralatan pembuatan di bawah tanah.

Beberapa pintu masuk terowong boleh mengekalkan akses apabila laluan tertentu terputus, tetapi keberkesanannya bergantung pada susun atur laluan dalam kemudahan serta ketersediaan bekalan elektrik, komunikasi dan pengangkutan ketika rangkaian yang lebih luas mengalami gangguan.

Rangkaian pengeluaran yang tersebar lebih berupaya menyerap kesan serangan sekiranya tapak yang terselamat boleh mengambil alih kerja, walaupun susunan itu menuntut penyelarasan penghantaran, pematuhan piawaian seragam dan pergerakan komponen antara kemudahan apabila pengangkutan di permukaan terganggu.

Ukuran utama pemulihan kekuatan tempur ialah kelajuan unit pelancar yang kekurangan stok menerima senjata ganti yang boleh digunakan dan kembali bertugas, kerana pertambahan kapasiti pengeluaran hanya memberi kesan operasi yang terhad jika pemprosesan, pengangkutan atau kekurangan krew melambatkan pembekalan semula.

Pihak lawan mungkin menilai daya tahan Iran terlalu tinggi jika menganggap kerja pembinaan sebagai bukti pengeluaran tinggi ketika perang, manakala mengetepikan kegiatan bawah tanah boleh menyebabkan mereka memandang rendah kepantasan Iran memulihkan kekuatan tempurnya dan meningkatkan risiko terhadap pasukan AS serta sekutunya dalam pertempuran berlarutan.

Fattah-1 dan Had Dakwaan tentang Keberkesanan Pertahanan Peluru Berpandu

Fattah-1 penting dalam strategi cegah rintang Iran kerana kenderaan kemasukan semulanya dilaporkan mampu mengubah haluan bagi menyukarkan pengiraan pintasan, terutama apabila pihak pertahanan perlu meramal lintasan pada fasa akhir penerbangan untuk memperuntukkan peluru pemintas bagi beberapa ancaman serentak.

Iran menggambarkan Fattah-1 sebagai peluru berpandu berciri hipersonik, tetapi kelajuan dan kebolehan mengubah haluan menimbulkan cabaran berbeza kepada sistem pemintas, sementara rakaman itu tidak mengandungi data penerbangan untuk menilai tahap perubahan haluan pada fasa akhir atau kebolehpercayaan sistem ketika bertempur.

Profil kemasukan semula peluru berpandu balistik dan penerbangan peluru berpandu kruis pada altitud lebih rendah menuntut kaedah pengesanan serta pintasan berbeza, maka keberkesanan serangan gabungan bergantung pada penyelarasan dan jumlah senjata yang dapat dilancarkan Iran dalam tempoh yang sama.

Penggunaan dron bersama peluru berpandu boleh menambah beban pengawasan dan merumitkan keputusan pemintasan, namun kesannya bergantung pada pemasaan, mutu penjejakan dan keupayaan pihak pertahanan mengagihkan sasaran kepada lapisan pertahanan yang sesuai tanpa menghabiskan stok peluru pemintas yang terhad.

Mohebbi mendakwa pengurangan jejak radar meningkatkan keupayaan peluru berpandu dan dron menembusi pertahanan serta mempersoalkan keberkesanan THAAD dan Patriot, tetapi data pertempuran diperlukan untuk membezakan prestasi setiap senjata daripada kesan jumlah pelancaran serentak dan keluasan liputan pertahanan.

THAAD dan Patriot boleh menyumbang kepada pertahanan peluru berpandu berlapis pada julat dan altitud pemintasan yang berbeza, maka satu kejadian penembusan yang dilaporkan hanya memberikan gambaran terhad tentang prestasi seluruh rangkaian atau tahap perlindungan aset lain di bawah susunan pertahanan berbeza.

Serangan peluru berpandu secara besar-besaran boleh menyusutkan stok peluru pemintas walaupun pintasan berjaya, sekali gus menjadikan jumlah stok dan kelajuan bekalan semula faktor penting jika Iran dapat mengulangi serangan sementara pihak pertahanan perlu melindungi kemudahan tentera dan logistik yang tersebar.

Daya tahan pihak pertahanan turut bergantung pada amaran awal, penyebaran aset dan kelangsungan operasi di pangkalan yang dilindungi kerana kesan strategik serangan ditentukan oleh keupayaan meneruskan misi penting dan memulihkan kemudahan yang terjejas ketika serangan susulan masih mungkin berlaku.

Dakwaan Iran bahawa sejumlah besar sasaran udara dipintas dalam pertempuran terdahulu sukar dinilai tanpa rekod kehilangan yang disahkan dan pengelasan sasaran yang jelas, kerana menggabungkan pesawat pejuang, dron dan wahana udara lain mengaburkan prestasi sebenar pertahanan udara.

Janji Abdollahi bahawa “kejutan” di medan tempur akan menyusul satu demi satu mencerminkan usaha Iran merumitkan perancangan pihak lawan, namun kesan terhadap kekuatan tempur bergantung pada kekerapan senjata khusus dapat digunakan dan sama ada prestasinya dapat diulangi dalam pertempuran berikutnya.

Kesan Penarikan Balik Had Jarak Peluru Berpandu Iran 2,000 Kilometer

Pengumuman bahawa Iran menarik balik had jarak peluru berpandu balistik yang ditetapkannya sendiri memberi Tehran ruang untuk mengerahkan senjata berjarak lebih jauh, sekali gus boleh mempengaruhi penilaian ancaman negara lain sebelum wujud bukti terbuka bahawa keupayaan yang dikerahkan sudah berubah.

Dengan jarak kira-kira 2,000 kilometer, peluru berpandu Iran sudah boleh menjangkau sebahagian besar rantau Teluk dan Levant dari kawasan pelancaran yang sesuai, manakala lokasi pelancar, konfigurasi peluru berpandu dan muatan menentukan sasaran yang benar-benar terdedah kepada setiap sistem.

Pameran itu tidak menunjukkan peluru berpandu yang mampu melepasi had terdahulu, sekali gus memperlihatkan jurang antara pengumuman dasar dengan keupayaan yang dikerahkan ketika negara di luar jangkauan serangan sedia ada Iran menilai bila ancaman baharu mungkin timbul.

Untuk menjadikan dasar jarak baharu itu suatu keupayaan ketenteraan yang berwibawa, Iran perlu memastikan sistem pendorongan, muatan, panduan dan prestasi kemasukan semula berfungsi bersama sebelum peluru berpandu dapat dikeluarkan serta diserahkan kepada unit operasi sebelum sistem itu boleh mempengaruhi perancangan pertahanan negara lain.

Teknologi pelancaran angkasa lepas Iran relevan dalam menilai pembangunan peluru berpandu berjarak lebih jauh, namun potensi teknikal kenderaan pelancar hanya memberi gambaran terhad tentang kesiagaan sistem ketenteraan apabila keupayaan menghantar kepala peledak, kaedah pengerahan dan tatacara perintah ketika perang masih belum diketahui.

Peningkatan jarak yang terbukti boleh mengubah perancangan bagi pangkalan yang lebih jauh dari Iran, namun sebarang perubahan penempatan pasukan bersekutu bergantung pada liputan dan kebolehpercayaan operasi yang dapat dibuktikan, serta kos memindahkan atau melindungi aset sokongan.

Panglima Pasukan Aeroangkasa IRGC, Brigedier Jeneral Majid Mousavi, memberi amaran bahawa Iran boleh menyerang aset pihak lawan “di seluruh rantau ini dan di luarnya”, amaran yang meluaskan tanggapan terhadap risiko tetapi masih memerlukan perancang AS dan Israel menilai secara berasingan jangkauan, keupayaan menyasarkan aset dan kesiagaan pelancar untuk serangan berulang.

Jarak lebih jauh boleh memberi Tehran lebih banyak pilihan untuk menyampaikan isyarat strategik, namun nilai cegah rintang peluru berpandu baharu bergantung pada penilaian negara lain sama ada Iran mampu mengekalkan jumlah senjata yang mencukupi selepas serangan awal untuk melancarkan serangan balas.

Pengumuman mengenai had jarak meluaskan kawasan yang dirujuk Tehran dalam amarannya, manakala dakwaan pengeluaran bawah tanah membayangkan Iran boleh mengekalkan tekanan sekiranya kemudahan terlindung mampu menghasilkan senjata dan membekalkan unit pelancar sepanjang beberapa gelombang serangan.

Bagi kerajaan yang mempertimbangkan perubahan penempatan sistem pertahanan udara dan peluru berpandu, ujian penerbangan yang terbukti melepasi had lama serta bukti pengerahan kepada unit operasi menjadi petunjuk utama bahawa pengumuman politik Tehran sudah diterjemahkan kepada keupayaan ketenteraan yang boleh diukur.

Mengapa Rantau Teluk dan Selat Hormuz Penting

Pendedahan Iran menyusuli konflik yang menyaksikan Tehran menggunakan serangan peluru berpandu dan dron serta tekanan di sekitar Selat Hormuz sebagai langkah tindak balas, sekali gus mengaitkan daya tahan unit pelancarnya dengan keselamatan pangkalan di rantau Teluk dan kelangsungan operasi serantau.

Stok peluru berpandu yang dilindungi boleh membolehkan Tehran terus mengancam prasarana tentera serantau selepas serangan awal, sekali gus memaksa pasukan AS dan rakan kongsinya menilai berapa lama mereka mampu mengekalkan penempatan aset pertahanan serta bekalan logistik ketika amaran serangan peluru berpandu dan dron berulang.

Pangkalan udara penting dalam perkiraan itu kerana operasi pesawat bergantung pada prasarana sokongan dan bekalan yang konsisten, maka ancaman berselang-seli sekalipun boleh mempengaruhi pilihan lokasi operasi serta pertimbangan pemerintah tentera antara kecekapan dan keperluan menyebarkan operasi ke beberapa pangkalan.

Bagi Israel, kemungkinan pertempuran berlarutan menambah cabaran untuk mengekalkan pertahanan selepas memintas serangan awal, kerana kesiagaan bergantung pada keupayaan mengekalkan sistem amaran dan pemintasan ketika pelancaran berulang sambil memperuntukkan sumber bagi ancaman di medan lain.

Bagi negara Teluk, risiko turut melibatkan logistik serantau dan kelangsungan kegiatan maritim kerana ketegangan ketenteraan yang berpanjangan boleh mempengaruhi keputusan operasi di sekitar Selat Hormuz walaupun keadaan sebenar prasarana peluru berpandu bawah tanah Iran masih belum diketahui.

Barisan panglima kanan Iran menggunakan lawatan yang dikawal rapi itu untuk memberi isyarat bahawa pemulihan ketenteraannya lebih meluas, sementara lokasi kemudahan dan angka pengeluaran dirahsiakan, sekali gus menyukarkan penilaian luar terhadap saiz serta susunan rangkaian bawah tanah Iran.

Dakwaan Iran mengenai kejayaan muktamad di medan tempur dan pengeluaran tanpa gangguan wajar dinilai dengan penelitian yang sama seperti dakwaan pihak lawan bahawa serangan melumpuhkan keupayaan peluru berpandunya untuk jangka panjang, kerana taksiran kerosakan dan inventori awam jarang menunjukkan berapa banyak unit yang tersebar boleh kembali beroperasi.

Imejan komersial boleh membantu membezakan pembinaan semula yang berterusan daripada kerja sekali sahaja, namun bukti kelengkapan mula digunakan dan unit mampu mengekalkan pelancaran lebih bermakna untuk menilai sama ada Iran dapat memulihkan kekuatan tempurnya sepantas kerugian yang dialami sepanjang kempen serantau.

Kesannya boleh menjangkaui rantau Teluk jika pertempuran berlarutan memerlukan aset pertahanan udara AS dan bekalan semula peluru pemintas terus tertumpu di Timur Tengah, kerana operasi berpanjangan di rantau itu boleh menggunakan sumber yang turut diperlukan untuk memenuhi komitmen AS di Indo-Pasifik.

Bandar peluru berpandu terbaharu Iran menggambarkan usaha membina pasukan yang mampu bertahan, namun kesannya terhadap imbangan kuasa serantau bergantung pada keupayaan rangkaian bawah tanah membekalkan senjata yang boleh digunakan kepada unit tersebar dengan cukup pantas untuk meneruskan serangan balas ketika sistem logistiknya diserang.