(DEFENCE SECURITY ASIA) — Program radar AESA Virupaksha India bertujuan melengkapkan Su-30MKI dengan penderia buatan tempatan menerusi pemodenan ke tahap Super Sukhoi, bagi mengekalkan keupayaan pesawat pejuang berat itu sambil mengurangkan pergantungan terhadap komponen dan kelengkapan buatan Rusia ketika kuasa udara serantau semakin berkembang.

Dibangunkan oleh Electronics and Radar Development Establishment di bawah Pertubuhan Penyelidikan dan Pembangunan Pertahanan (DRDO) di Bengaluru, radar berasaskan galium nitrida itu dirancang menggantikan radar tatasusunan imbasan elektronik pasif (PESA) N011M Bars Rusia, sekali gus memperkukuh penguasaan India terhadap teknologi penderia.

Kepentingan operasi program itu melangkaui jarak pengesanan kerana India perlu mengekalkan armada tempurnya sambil membangunkan pesawat baharu, menjadikan penyepaduan radar, keupayaan penyelenggaraan dan ketersediaan pesawat penentu kesiagaan di sempadan utara serta baratnya.

Perancangan yang dilaporkan membabitkan kumpulan awal 84 pesawat daripada kira-kira 260 Su-30MKI, sekali gus berpotensi mewujudkan perbezaan keupayaan dalam armada yang memerlukan penempatan pesawat dinaik taraf mengikut tuntutan misi, aset sokongan dan tahap kesiagaan operasi.

Reka bentuk Virupaksha dilaporkan menggabungkan kira-kira 2,400 modul pemancar dan penerima galium nitrida dengan antena yang sesuai dipasang pada ruang hidung sedia ada, bagi meningkatkan keupayaan imbasan elektronik tanpa memerlukan penggantian menyeluruh armada pejuang berat India.

Bagaimanapun, angka pengesanan pesawat pejuang sejauh 300 hingga 400 kilometer dan sasaran berciri halimunan sekitar 200 kilometer masih merupakan sasaran pembangunan, bukannya bukti keupayaan menewaskan teknologi halimunan atau perubahan operasi yang sudah dicapai.

Jadual pembangunan turut memperlihatkan jurang antara cita-cita strategik dengan keupayaan yang boleh dikerahkan, apabila penyerahan radar disasarkan sekitar 2027 dan ujian penerbangan Su-30MKI sekitar 2028, manakala penyepaduan kumpulan awal mungkin berlanjutan hingga awal atau pertengahan 2030-an.

Semua sasaran itu masih sementara kerana pengeluaran radar, pengubahsuaian pesawat, penyepaduan perisian dan pensijilan perlu diselesaikan sebelum Tentera Udara India dapat menghasilkan prestasi tempur yang konsisten, khususnya ketika berdepan gangguan elektronik serta kedudukan sasaran yang mencabar.

Bagi perancang pertahanan serantau, kepentingan program itu terletak pada gabungan pengesanan lebih jauh, penyepaduan senjata tempatan dan sokongan domestik yang dirancang, sedangkan keupayaannya mengekang pesawat halimunan China atau menjamin kelebihan pertempuran di luar jarak penglihatan belum dibuktikan.

Pertambahan pesawat J-20 China dan perbincangan Pakistan mengenai kemungkinan memperoleh J-35A membentuk latar ancaman bagi pemodenan itu, tetapi perkembangan berkenaan belum membolehkan perbandingan langsung antara prestasi jangkaan Virupaksha dengan keupayaan operasi sebenar kedua-dua pesawat terbabit.

Penilaian DSA ialah program itu berpotensi memperkukuh keupayaan India mengekalkan armada pejuang berat yang berwibawa melalui pembangunan penderia tempatan, namun kesan strategiknya bergantung pada ketersediaan pesawat, prestasi penjejakan yang disahkan dan tahap kematangan senjata berkaitan.

Persoalan utamanya ialah sama ada India mampu mengubah reka bentuk radar yang menjanjikan kepada keupayaan armada yang dapat disenggara secara berterusan, kerana peningkatan pengesanan, penyelarasan serangan dan penguasaan industri hanya bermakna apabila pesawat mencukupi untuk melaksanakan misi.

(READ) Rusia Tawar Enjin Izdeliye 177S, Tujahan Su-30MKI India Naik 16%

Radar AESA Virupaksha: Apa Berubah Selepas Penggantian Bars?

N011M Bars menggunakan pemancar pusat berkuasa tinggi dengan anjakan fasa dikawal secara elektronik, manakala reka bentuk AESA Virupaksha mengagihkan fungsi pemancaran dan penerimaan kepada banyak modul, sekali gus mengubah kesan kegagalan sesuatu komponen terhadap keseluruhan radar.

Perbezaan itu penting kepada kelangsungan operasi kerana tatasusunan bermodul boleh mengekalkan sebahagian fungsi apabila modul tertentu rosak, walaupun kelebihan berkenaan tidak melindungi radar daripada kegagalan bekalan kuasa bersama, peralatan penyejukan, perkakasan pemprosesan atau subsistem sokongan lain.

Bars dilaporkan mampu menjejak kira-kira 15 sasaran dan menyerang empat daripadanya, berbanding sasaran Virupaksha untuk menjejak 64 hingga 100 sasaran udara serta menyokong panduan enam peluru berpandu, namun peningkatan itu belum disahkan melalui prestasi tempur.

Keupayaan menjejak lebih banyak sasaran boleh membantu kru mengurus pemintasan yang rumit, tetapi nilainya bergantung pada ketepatan, kesinambungan dan pengelasan jejak, kerana jumlah sasaran yang besar tidak semestinya menghasilkan maklumat mencukupi untuk penggunaan senjata secara berkesan.

Diameter antena sekitar 950 milimeter yang dilaporkan hampir sepadan dengan ruang pemasangan sedia ada, namun kesesuaian fizikal pada hidung Su-30MKI belum membuktikan keserasian dengan bekalan elektrik pesawat, sistem penyejukan atau perisian pengurusan misi.

Mekanisme pengubah kedudukan antena dilaporkan akan melengkapi pengarahan alur elektronik untuk meluaskan liputan pengesanan, termasuk di luar paksi hadapan pesawat, tetapi had sudut yang sering disebut belum cukup disahkan untuk dianggap sebagai spesifikasi operasi muktamad.

Teknologi galium nitrida menawarkan ketumpatan kuasa lebih tinggi dan kecekapan lebih baik, tetapi jenis semikonduktor sahaja tidak menentukan jarak pengesanan kerana ciri antena, pemprosesan, tanda pengenalan sasaran dan keadaan operasi bersama-sama menentukan kebolehpercayaan sesuatu jejak.

Begitu juga, jangkaan peningkatan daya tahan terhadap gangguan elektronik dan pancaran yang lebih sukar dipintas masih menggambarkan keupayaan sasaran, sedangkan prestasi sebenar bergantung pada bentuk gelombang, pemprosesan isyarat dan kelengkapan lawan, bukan label AESA atau jumlah modul semata-mata.

Pengurangan berat berbanding Bars yang dilaporkan berpotensi memudahkan penyepaduan pesawat, tetapi anggaran bercanggah menghalang pengiraan meyakinkan mengenai perubahan penggunaan bahan api, kelincahan atau tempoh penerbangan tanpa pengesahan berat keseluruhan sistem radar selepas pemasangan.

Perbandingan paling kukuh ketika ini tertumpu pada reka bentuk dan fungsi yang dirancang, dengan Virupaksha menjanjikan imbasan elektronik lebih tangkas serta binaan bermodul, sementara prestasi pengesanan tepat, jalur frekuensi dan ciri pemasangan keseluruhannya masih belum diperincikan secara terbuka.

(READ) Krisis Kuasa Udara India: Armada Pesawat Pejuang Jaguar Semakin Usang, “Super Su-30MKI” Jadi Pertaruhan Terakhir Doktrin Serangan Strategik

Dakwaan Pengesanan Halimunan Berdepan Batas Pertempuran Jarak Jauh

Sasaran mengesan objek dengan keratan rentas radar sekitar 0.01 meter persegi pada jarak kira-kira 200 kilometer membawa kepentingan serantau, tetapi masih merupakan dakwaan pembangunan dan bukannya bukti keupayaan diperakui terhadap pesawat pejuang halimunan yang beroperasi.

Keratan rentas radar berubah mengikut sudut pandangan dan konfigurasi pesawat, menyebabkan satu angka tidak dapat menggambarkan keseluruhan pertempuran, manakala ketinggian, keadaan peperangan elektronik dan mutu penyepaduan turut menyukarkan terjemahan jarak pengesanan kepada keberkesanan tempur.

Pengesanan juga berbeza daripada penjejakan berterusan dan panduan peluru berpandu, maka penerimaan pantulan radar awal belum membuktikan Su-30MKI mampu mengelaskan, mengekori secara berterusan dan menyerang pesawat berciri halimunan dengan berkesan pada jarak sama dalam operasi sebenar.

Oleh itu, dakwaan bahawa Virupaksha akan menghapuskan kelebihan J-20 melangkaui bukti tersedia kerana tiada keputusan ujian penerbangan perbandingan atau pertempuran yang mewakili keadaan sebenar untuk menunjukkan prestasi radar terhadap pesawat halimunan tertentu dalam persekitaran tempur.

Matlamat operasi yang lebih munasabah ialah meningkatkan kesedaran situasi terhadap sasaran sukar dikesan, membolehkan pesawat dinaik taraf menyumbang maklumat lebih berguna kepada formasi melalui gabungan radar, sistem carian dan penjejakan inframerah, kelengkapan peperangan elektronik serta penderia udara sokongan.

Perancangan penyepaduan senjata keluarga Astra menyediakan laluan untuk memanfaatkan pengesanan kepada serangan, tetapi keberkesanan gabungan peluru berpandu di luar jarak penglihatan bergantung pada kesiagaan senjata, penyepaduan pesawat dan mutu maklumat sasaran sepanjang penerbangan.

Penjejakan lebih banyak sasaran boleh membantu menentukan keutamaan ketika pertempuran membabitkan banyak pesawat, tetapi had enam saluran panduan peluru berpandu yang dilaporkan menunjukkan kapasiti pengawasan dan sokongan senjata serentak kekal sebagai kekangan berasingan dalam sistem tempur udara.

Gambaran Su-30MKI dinaik taraf sebagai pembawa peluru berpandu berkapasiti besar mencerminkan peranan pejuang beratnya, tetapi penggunaan senjata tetap bergantung pada mutu penderia, perlindungan elektronik dan penyelarasan dengan pesawat lain dalam ruang pertempuran yang sama.

Begitu juga, gambaran sebagai pesawat amaran awal berskala kecil mencerminkan hasrat meningkatkan kesedaran formasi, bukannya bukti radar pejuang boleh menggantikan pesawat amaran awal khusus, kerana jumlah sasaran dijejak sahaja tidak menentukan kesetaraan peranan operasi.

Penilaian DSA ialah Virupaksha berpotensi merumitkan perancangan tempur udara serantau dengan memperluas pilihan pengesanan India, tetapi kesimpulan lebih tegas mengenai keupayaan menghadapi pesawat halimunan perlu menunggu bukti pengesanan, penjejakan dan serangan dalam keadaan operasi berkaitan.

Penyepaduan Super Sukhoi Jadikan Logistik Penentu Keupayaan Tempur

Program Super Sukhoi merangkumi komputer misi tempatan, paparan kokpit, kelengkapan peperangan elektronik, sistem carian dan penjejakan inframerah serta penyepaduan senjata, menjadikan Virupaksha sebahagian daripada pengubahsuaian menyeluruh yang memerlukan semua komponen berfungsi seiring sebelum manfaat operasi dicapai.

Skop itu menjadikan penyepaduan antara penentu utama jadual pelaksanaan kerana peningkatan satu subsistem belum menjamin kesiagaan tempur, manakala pensijilan pesawat perlu mengambil kira interaksi radar, sistem misi dan kelengkapan sokongan sepanjang lingkungan penerbangan yang ditetapkan.

Gambaran penggantian yang hampir boleh dipasang dan terus digunakan perlu difahami sebagai sasaran penyepaduan, kerana kesesuaian dengan ruang hidung sedia ada tidak menggugurkan keperluan mengesahkan penggunaan kuasa, prestasi terma, antara muka perisian dan kebolehpercayaan ketika operasi.

Perancangan ujian yang dilaporkan membezakan penggunaan awal Hawker 800 sebagai pesawat ujian dengan ujian berikutnya menggunakan Su-30MKI berperalatan pengukuran, kerana kejayaan pada pesawat ujian sahaja belum membuktikan radar memenuhi keperluan pemasangan dan misi pejuang berkenaan.

Reka bentuk antena berasaskan susunan panel bermodul berpotensi memudahkan pengeluaran dan penyelenggaraan, tetapi pengurangan beban logistik bergantung pada tatacara pembaikan, ketersediaan modul gantian serta kematangan sokongan domestik selepas sistem berkenaan mula digunakan dalam perkhidmatan.

Pembabitan Hindustan Aeronautics Limited, Bharat Electronics dan Astra Microwave berpotensi memperkukuh sokongan tempatan, tetapi maklumat tersedia belum memperincikan pembahagian pengeluaran, sasaran tempoh pembaikan atau sejauh mana pergantungan terhadap komponen import dapat dikurangkan melalui program itu.

Pembabitan Rusia yang dilaporkan terhad, khususnya dalam penyepaduan kawalan penerbangan dan sokongan pensijilan, menunjukkan peranan lebih kecil dalam pemodenan itu, namun penggantian radar sahaja tidak menghapuskan pergantungan asing pada bahagian lain pesawat serta sistem sokongannya.

Armada campuran Su-30MKI asal dan dinaik taraf mungkin memerlukan aturan penyelenggaraan selari serta kawalan konfigurasi, menjadikan tempoh peralihan penting kepada operasi walaupun kelengkapan tempatan akhirnya berpotensi memudahkan pembaikan, perubahan teknikal dan perolehan komponen gantian.

Pengeluaran pesawat daripada tugas operasi untuk pengubahsuaian perlu diseimbangkan dengan keperluan barisan hadapan, tetapi kadar naik taraf tahunan dan tempoh pesawat tidak tersedia belum disahkan untuk mengukur kesan sementara terhadap kesiagaan skuadron atau jumlah pesawat yang boleh dikerahkan.

Oleh itu, ukuran logistik paling penting ialah ketersediaan pesawat secara berterusan selepas pengubahsuaian, kerana radar canggih yang meningkatkan tuntutan penyelenggaraan atau mengalami kelewatan pembaikan boleh mengehadkan manfaat peningkatan pengesanan dan pengurusan serangan yang dijanjikan.

Kesiagaan Udara India Bergantung pada Lebih Daripada Jarak Radar

Kekuatan Tentera Udara India yang dilaporkan sekitar 30 skuadron berbanding keperluan diluluskan sebanyak 42 menunjukkan cabaran struktur angkatan, tetapi angka anggaran itu perlu dianggap sebagai gambaran latar dan bukannya jumlah inventori semasa yang sudah disahkan.

Pemodenan pejuang berat sedia ada boleh mengekalkan keupayaan ketika India membangunkan pesawat masa depan, tetapi penderia baharu tidak menyelesaikan kekurangan pesawat kerana peningkatan pengesanan tidak menambah kerangka pesawat, kru atau liputan serentak di kawasan operasi berasingan ketika krisis.

Kumpulan awal 84 pesawat, jika disiapkan mengikut perancangan, boleh menyediakan aset untuk misi keutamaan, membolehkan India menumpukan keupayaan pengesanan dan penyepaduan senjata lebih baik di kawasan yang memerlukan penggunaan Su-30MKI paling berkeupayaan dalam inventori operasinya.

Keupayaan jarak jauh dan muatan berat Su-30MKI menjadikan pemodenan itu penting kepada pertempuran udara serta perancangan serangan, manakala penggunaannya bersama BrahMos menegaskan keperluan mengekalkan angkatan pelbagai peranan seiring peningkatan prestasi pemintasan pesawat pejuang.

Mod udara ke udara, udara ke darat, maritim dan navigasi yang dilaporkan boleh meningkatkan keluwesan misi, tetapi gabungan mod serentak yang diperakui serta kesan pertindihan tugas radar terhadap pengesanan, penjejakan dan sokongan senjata masih belum diperincikan.

Hasrat membangunkan peperangan berpusatkan rangkaian menghubungkan pemodenan itu dengan pesawat amaran awal, sistem darat dan penderia lain, tetapi sumbangan sebenarnya bergantung pada kejayaan penyepaduan, bukannya andaian radar baharu secara automatik menghasilkan gambaran operasi bersama yang terselaras.

Isyarat strategik program itu mendahului pencapaian keupayaan operasi penuh kerana ia memperlihatkan hasrat India mengekalkan armada pejuang berat dan membangunkan kepakaran penderia tempatan, sedangkan jadual sementara mengehadkan kesimpulan mengenai perubahan segera terhadap imbangan ketenteraan serantau.

China dan Pakistan tidak boleh dianggap akan kekal pada tahap keupayaan sama sepanjang tempoh itu, menjadikan ramalan kelebihan India bergantung pada perkembangan pesawat pesaing, keupayaan peperangan elektronik serta kematangan naik tarafnya apabila pesawat memasuki perkhidmatan.

Pelaksanaan naik taraf hingga dekad 2030-an memerlukan penilaian keutamaan keupayaan secara berterusan kerana perubahan ancaman boleh mengubah kepentingan relatif kapasiti penjejakan, perlindungan elektronik, penyepaduan senjata dan sokongan penyelenggaraan sebelum keseluruhan kumpulan awal pesawat disiapkan.

Penilaian DSA ialah Super Sukhoi menawarkan laluan mengekalkan keberkesanan angkatan melalui pemodenan terpilih, dengan nilai pencegahannya bergantung pada pesawat yang boleh dikerahkan dan keupayaan serangan yang diyakini, bukannya perhatian terhadap dakwaan jarak radar semata-mata.

Penguasaan Radar Tempatan Berdepan Ujian Pelaksanaan

Hubungan Virupaksha dengan keluarga radar AESA Uttam meletakkan projek itu dalam usaha pembangunan radar tempatan yang lebih luas, sekali gus berpotensi memperluas kepakaran kejuruteraan India kepada antena lebih besar serta pemasangan pejuang berat dengan keperluan penyepaduan dan sokongan berbeza.

Penguasaan tempatan terhadap penderia utama boleh memberikan India kebebasan lebih besar untuk melaksanakan perubahan teknikal dan penyepaduan senjata, tetapi manfaat itu bergantung pada keupayaan kejuruteraan sebenar serta kuasa pensijilan, bukan sekadar menggantikan radar Rusia dengan nama India.

Program itu turut berpotensi menjadi penghubung kepada pembangunan pesawat masa depan termasuk Pesawat Tempur Sederhana Termaju (AMCA), tetapi hubungan strategik berkenaan belum membuktikan pemindahan komponen Virupaksha tertentu atau penggunaan komponen bersama dengan radar operasi masa depan.

Hasrat mengekalkan kegunaan Su-30MKI hingga dekad 2040-an dan 2050-an memperlihatkan besarnya cabaran sokongan jangka panjang India, tetapi jangkaan tempoh perkhidmatan tidak menjamin setiap pesawat mempunyai baki hayat struktur mencukupi atau akhirnya menerima konfigurasi pemodenan yang sama.

Ketiadaan pengesahan frekuensi operasi mengehadkan perbandingan terperinci, manakala dakwaan bercanggah mengenai jalur radar perlu dibiarkan sebagai perkara belum dipastikan dan bukannya diangkat menjadi spesifikasi teknikal yang tidak disokong maklumat pembangunan radar tersedia kepada umum.

Dakwaan luar biasa mengenai jarak pengesanan menghampiri 600 kilometer juga memerlukan penelitian kerana keadaan ujian sokongannya tidak diperincikan, manakala penyiarannya sebagai prestasi terbukti boleh mengaburkan persoalan utama mengenai keupayaan yang benar-benar mampu dikerahkan India.

Petunjuk pelaksanaan paling bermakna ialah penyepaduan pesawat yang selesai, mod radar disahkan, keserasian senjata dibuktikan dan kadar pengeluaran mampan, kerana setiap pencapaian merapatkan jurang antara sasaran pembangunan dengan keupayaan yang tersedia kepada pemerintah operasi ketika pengerahan.

Sehingga petunjuk itu dibuktikan, tarikh penyerahan dan ujian penerbangan yang dilaporkan perlu menjadi ukuran pemantauan kemajuan, bukannya asas dakwaan pengerahan dalam masa terdekat, kerana urutan program masih memerlukan ujian serta pensijilan besar sebelum penggunaan meluas dalam armada.

Bagi pemerhati antarabangsa, kepentingan geopolitiknya terletak pada usaha India mengalihkan penguasaan subsistem tempur kritikal kepada institusi tempatan sambil mengekalkan pesawat asal Rusia, menunjukkan pemodenan boleh mengubah hubungan pembekal tanpa penggantian segera seluruh armada sedia ada.

Virupaksha akhirnya berpotensi memperkukuh daya tahan tempur udara India melalui pengesanan, penyelarasan senjata dan sokongan domestik lebih baik, tetapi kesan terhadap medan tempur hanya muncul apabila kelebihan itu dibuktikan dalam ujian operasi serta tersedia pada jumlah pesawat mencukupi.