Perisikan Israel: Iran Masih Miliki 1,700 Peluru Berpandu Balistik Mampu Bedil Israel
Anggaran perisikan Israel menunjukkan simpanan peluru berpandu Iran masih mampu mengancam wilayahnya, sementara ribuan sistem jarak dekat dan sederhana mengekalkan tekanan terhadap pangkalan Amerika Syarikat di Teluk Parsi.
(DEFENCE SECURITY ASIA) — Penilaian perisikan Israel yang dikeluarkan pada awal November 2026 menganggarkan Iran masih memiliki kira-kira 1,700 peluru berpandu balistik berkeupayaan menyerang wilayah Israel, menunjukkan sebahagian persenjataannya terselamat daripada dua kempen ketenteraan besar serta pemulihan keupayaan yang terhad selepasnya.
Penilaian sama menganggarkan keseluruhan simpanan pesawat tanpa pemandu Iran mencecah kira-kira 80,000 sistem pelbagai kategori, manakala ribuan lagi peluru berpandu balistik jarak dekat dan sederhana dipercayai masih tersedia untuk menyerang pangkalan Amerika Syarikat di sekitar Teluk Parsi.
Anggaran berdasarkan baki simpanan persenjataan dan pemasangan baharu secara terhad itu menunjukkan Iran masih mengekalkan keupayaan serangan konvensional berlapis, meskipun kemudahan pengeluaran, pelancar serta pusat kepimpinannya menjadi sasaran serangan besar sepanjang 2025 dan 2026.
Penilaian berkenaan menekankan bahawa penyimpanan bawah tanah dalam kompleks pergunungan yang diperkukuh membolehkan sebahagian besar peluru berpandu siap dan komponennya terselamat, sekali gus menyokong pertambahan simpanan secara beransur-ansur menerusi pemasangan tanpa pemulihan menyeluruh pengeluaran industri.
Dari sudut operasi, gabungan peluru berpandu berjarak lebih jauh yang mampu mencapai Israel dengan sistem jarak dekat berbahan api pepejal untuk sasaran di Teluk berpotensi memberikan tekanan serentak terhadap rangkaian pertahanan udara dan peluru berpandu berlapis.
Implikasinya terhadap penempatan dan kesiagaan ketenteraan ialah keperluan berterusan menyediakan peluru berpandu pemintas yang banyak, dengan perbelanjaan dianggarkan mencecah ratusan juta dolar Amerika Syarikat sekiranya Iran melancarkan serangan bertubi-tubi selama beberapa hari berturut-turut.
Dari sudut geopolitik, gambaran perisikan itu menunjukkan usaha melemahkan keupayaan Iran melalui serangan ketenteraan belum menghapuskan kemampuannya mengenakan kerugian terhadap pusat penduduk Israel serta kemudahan Amerika Syarikat di rantau berkenaan sekiranya pertempuran tercetus semula.
Perincian teknikal dalam penilaian itu menyatakan sistem jarak dekat berbahan api pepejal menawarkan tindak balas pantas dan pergerakan fleksibel, sementara peluru berpandu berjarak lebih jauh masih mampu mengancam pangkalan udara serta bandar Israel dari kawasan pelancaran di barat Iran.
Kekangan logistik akibat sekatan berterusan di Selat Hormuz turut mempengaruhi penilaian tersebut kerana pengurangan lalu lintas maritim menyukarkan usaha menambah bekalan peluru berpandu pemintas atau senjata ketepatan yang digunakan sepanjang pertempuran oleh pihak yang terbabit.
Isyarat strategik turut menjadi unsur penting dalam penemuan perisikan itu apabila kenyataan awam dan pelancaran sekali-sekala terus menonjolkan keupayaan baki persenjataan Iran, walaupun kadar pengeluaran keseluruhannya dinilai masih jauh lebih rendah berbanding paras sebelum 2025.
Penilaian tersebut menggambarkan keadaan medan operasi yang menyaksikan keupayaan Iran dilemahkan tetapi belum dilumpuhkan sepenuhnya, dengan kemudahan bawah tanah yang terselamat serta simpanan komponen membolehkannya mengekalkan keupayaan pencegahan konvensional yang masih perlu diambil kira dalam perancangan ketenteraan.
Secara keseluruhan, anggaran perisikan itu menyediakan asas berangka untuk menilai keputusan mengenai peluasan konflik, penempatan pasukan dan pembahagian sumber pertahanan di Asia Barat serta Teluk, dengan mengambil kira jurang antara jumlah persenjataan dengan kesiagaan operasi sebenar.
(BACA) Peluru Berpandu Iran Bedil Kapal Bawa Marin AS di Selat Hormuz, 8 Cedera
Penilaian Perisikan Israel: Baki Peluru Berpandu Iran Masih Mampu Mencapai Israel
Penilaian perisikan itu menganggarkan kira-kira 1,700 peluru berpandu balistik Iran masih mampu mencapai Israel, merangkumi senjata yang terselamat daripada Perang 12 Hari pada 2025, kempen bersama pada 2026 serta pemasangan terhad selepas gencatan senjata April.
Persenjataan tersebut sebahagian besarnya terdiri daripada keluarga peluru berpandu jarak sederhana dan lebih jauh dengan jarak yang dinyatakan antara 1,500 hingga 2,000 kilometer, meletakkan wilayah Israel dalam lingkungan serangan dari beberapa kawasan pelancaran di Iran.
Penilai Israel menganggarkan pengeluaran peluru berpandu baharu berjarak lebih jauh merosot dengan ketara, apabila hanya beberapa puluh disiapkan sejak pertempuran besar terakhir, jauh lebih rendah berbanding kadar pengeluaran bulanan sebelum operasi ketenteraan pada 2025 dan 2026.
Aktiviti pemasangan dipercayai dijalankan di kemudahan bawah tanah yang dilindungi, membolehkan enjin, bahagian panduan dan badan peluru berpandu daripada simpanan sedia ada digabungkan tanpa pendedahan langsung kepada serangan udara sepanjang proses pemasangan persenjataan berkenaan berlangsung.
Sebahagian besar simpanan sebelum perang dinilai terselamat kerana rangkaian terowong yang diperkukuh melindungi peluru berpandu siap dan pelancar bergerak daripada kebanyakan serangan ketepatan, sekali gus mengehadkan keberkesanan usaha memusnahkan persenjataan yang telah tersedia untuk digunakan.
Pelancar yang tertimbus di pintu masuk terowong dinilai mungkin dapat dipulihkan melalui penggalian, menyebabkan jumlah unit penembak yang berpotensi dikembalikan kepada perkhidmatan sukar ditentukan hanya berdasarkan rekod pelancar yang disahkan musnah di kawasan terbuka sahaja.
Pemodelan operasi dalam penilaian tersebut menunjukkan Iran masih berupaya melancarkan serangan bertubi-tubi selama beberapa hari, tetapi kadar pengeluaran yang rendah bermakna penggunaan besar-besaran akan mengurangkan baki simpanannya lebih pantas daripada kemampuan menggantikan persenjataan yang dilancarkan.
Dari sudut struktur angkatan, anggaran 1,700 peluru berpandu itu mengekalkan keperluan menyediakan beberapa pemintas bagi menghadapi setiap ancaman dalam pertahanan berlapis Israel dan Amerika Syarikat, khususnya apabila serangan diselaraskan bersama peluru berpandu jarak dekat serta dron.
Dari sudut geopolitik, gambaran perisikan tersebut menunjukkan kempen terhadap kemudahan pengeluaran dan kepimpinan belum menghapuskan keupayaan Iran mengancam sasaran Israel, sekali gus mengekalkan tahap kesiagaan tinggi serta mempengaruhi pertimbangan kedua-dua pihak mengenai risiko pertempuran baharu.
Perancang ketenteraan perlu menimbang ancaman itu bersama kekangan pemulihan pelancar, bekalan komponen dan gangguan rantaian bekalan luar, kerana penyusutan jumlah persenjataan belum menyeluruh dan keupayaan sebenar Iran akan menentukan tempoh serta keamatan pertukaran serangan seterusnya.
(BACA) [VIDEO] “100 Patriot Dalam Satu Malam?” Serangan Peluru Berpandu Iran Uji Ketahanan Pertahanan Amerika
Ribuan Peluru Berpandu Iran Kekalkan Ancaman terhadap Pangkalan Amerika Syarikat di Teluk
Ribuan peluru berpandu balistik jarak dekat dan sederhana dianggarkan masih tersedia untuk sasaran di Teluk Parsi, membentuk lapisan ancaman berasingan kerana serangan terhadap kemudahan serantau tidak memerlukan jarak penerbangan sejauh yang diperlukan untuk mencapai Israel.
Keluarga Fateh-110 dan Fateh-313, bersama varian Zolfaghar serta Qiam, dinilai menawarkan jarak antara 200 hingga 800 kilometer, yang boleh meletakkan pangkalan Amerika Syarikat di Kuwait, Bahrain, Qatar, Emiriah Arab Bersatu dan Arab Saudi dalam lingkungan ancaman bergantung pada lokasi pelancaran.
Sebahagian sistem berbahan api pepejal dalam kelompok itu dinilai mempunyai tempoh persediaan singkat serta pelancar bergerak di jalan raya, membolehkan unit yang disebarkan keluar dari perlindungan bawah tanah, melancarkan senjata dan berpindah sebelum serangan balas dilaksanakan.
Bagi fasa awal kempen 2026, penilaian tersebut menyatakan sistem jarak dekat Iran menyumbang kepada kerosakan radar amaran awal, hangar pesawat dan prasarana sokongan di beberapa kemudahan Teluk, sekali gus menonjolkan kerentanan kemudahan penting kepada serangan sedemikian.
Beban logistik pertahanan dinilai besar kerana setiap peluru berpandu yang menghampiri mungkin memerlukan beberapa pemintas, manakala simpanan Patriot dan sistem berkaitan dilaporkan berkurangan dengan ketara sepanjang tempoh 40 hari pertukaran serangan sengit dalam kempen berkenaan.
Antara pilihan penempatan pasukan Amerika Syarikat yang digambarkan dalam penilaian itu ialah menyebarkan aset bernilai tinggi lebih jauh ke barat, dengan pertambahan jarak berpotensi memanjangkan masa penerbangan ancaman jarak dekat serta memberikan tempoh amaran tambahan.
Batasan operasi yang dinyatakan merangkumi kepala peledak lebih kecil berbanding sistem berjarak lebih jauh serta kerentanan terhadap pertahanan setempat selepas dikesan, namun jumlah persenjataan dan pergerakan pelancar masih menyukarkan perlindungan kelompok pangkalan yang tertumpu dalam kawasan tertentu.
Dari sudut geopolitik, baki persenjataan dalam lingkungan Teluk itu dinilai memberikan Iran pengaruh terhadap keselamatan kemudahan negara tuan rumah serta kebebasan pergerakan tentera laut dan udara Amerika Syarikat di utara Laut Arab ketika ketegangan meningkat.
Latihan ketenteraan berterusan pula dinilai mengukuhkan isyarat bahawa serangan baharu terhadap wilayah Iran boleh dibalas melalui serangan dari pelbagai arah terhadap kemudahan Amerika Syarikat, sekali gus menghubungkan demonstrasi kesiagaan dengan usaha mengekalkan keupayaan pencegahan serantau.
Peningkatan ketepatan varian kemudian dinilai menambah ancaman terhadap perlindungan pesawat yang diperkukuh dan pusat pemerintahan, menyebabkan pasukan peluru berpandu jarak dekat serta sederhana terus mempengaruhi pembahagian sumber pertahanan, perbelanjaan dalam dolar Amerika Syarikat dan jadual perancangan operasi bersama.
Penilaian Perisikan terhadap Simpanan 80,000 Dron Iran dan Pilihan Penggunaannya
Penilaian perisikan itu menganggarkan keseluruhan simpanan pesawat tanpa pemandu Iran berjumlah kira-kira 80,000 sistem, merangkumi dron peninjauan taktikal jarak dekat hingga dron berani mati berjarak lebih jauh daripada keluarga Shahed serta reka bentuk berkaitan.
Bagaimanapun, bukan semua dron tersebut dinilai tersedia untuk serangan segera kerana sebahagiannya terdiri daripada sistem latihan, pengawasan atau model lama, manakala simpanan dron berani mati yang siap digunakan berkurangan akibat penggunaan besar-besaran sepanjang konflik 2025 dan 2026.
Penilaian berkenaan menyatakan Iran melancarkan ribuan dron jenis Shahed sepanjang pertempuran 2026 terhadap pusat penduduk Israel dan pangkalan Amerika Syarikat, memperlihatkan penggunaan senjata berkos rendah secara berterusan untuk membebankan rangkaian pertahanan udara serta menghakis bekalan pemintas.
Pengeluaran dan pemasangan dron di bawah tanah dinilai masih diteruskan pada skala lebih kecil, disokong simpanan enjin, peralatan elektronik serta badan dron yang mengalami kerosakan kurang menyeluruh berbanding kemudahan khusus pengeluaran bahan api pepejal peluru berpandu.
Ketidakseimbangan kos menjadi antara penemuan utama apabila sebuah dron kelas Shahed dianggarkan berharga antara AS$20,000 hingga AS$50,000, membolehkan Iran menggunakannya dalam jumlah besar sambil memaksa pihak bertahan mengerahkan peluru berpandu pemintas yang jauh lebih mahal.
Pilihan penggunaan yang dikenal pasti merangkumi pelancaran serentak secara besar-besaran untuk membebankan radar dan keupayaan pemintasan, selain pelancaran kecil dari lokasi berselerak yang menyukarkan pengesanan serta mengecilkan tempoh tindak balas pasukan pertahanan terhadap ancaman yang menghampiri.
Implikasinya kepada penempatan pasukan Amerika Syarikat dan rakan serantau ialah keperluan mengekalkan rondaan udara tempur, liputan peperangan elektronik serta pertahanan udara jarak dekat yang mencukupi di sekitar kemudahan penting, dengan kos operasi dan penyelenggaraan yang tinggi.
Dari sudut geopolitik, baki simpanan dron yang besar dinilai memberi Iran alat tekanan berterusan yang boleh digunakan dengan risiko peningkatan konflik lebih rendah berbanding peluru berpandu balistik, khususnya terhadap kegiatan perkapalan dan prasarana tetap di rantau berkenaan.
Kekangan teknikal yang dinyatakan termasuk kelajuan rendah bagi varian berenjin omboh serta kerentanan terhadap senjata tenaga terarah atau sistem pertahanan setempat berasaskan peluru apabila menghampiri sasaran, namun jumlah dron yang banyak terus membebankan keseluruhan rangkaian pertahanan.
Gabungan simpanan yang besar dengan pengeluaran terhad yang masih berjalan dinilai mengekalkan ancaman dron Iran, menjadikan jumlah sebenar sistem siap tempur serta kadar penggantiannya faktor penting dalam pengiraan tempoh konflik dan keperluan sumber ketenteraan pihak bertahan.
Kompleks Bawah Tanah Lindungi Persenjataan, tetapi Pemulihan Pengeluaran Masih Terbatas
Penilaian perisikan itu mengenal pasti rangkaian kompleks peluru berpandu bawah tanah dan terowong diperkukuh Iran sebagai faktor utama yang melindungi persenjataan siap, selain mengekalkan keupayaan pemasangan secara terhad selepas serangan terhadap kemudahan ketenteraan dan perindustriannya.
Kemudahan dalam formasi batuan keras dinilai melindungi peluru berpandu dan komponen pada kedalaman yang mengurangkan keberkesanan bom penembus konvensional, menyebabkan pihak penyerang perlu menggunakan beberapa senjata ketepatan terhadap setiap pintu masuk untuk menyekat penggunaan kemudahan berkenaan.
Pemerhatian yang dimasukkan dalam penilaian menunjukkan kegiatan masih berlangsung di beberapa kompleks, termasuk pembersihan runtuhan, pembinaan semula bangunan sokongan secara terhad serta penggalian pintu masuk terowong tambahan yang bertujuan meningkatkan daya tahan kemudahan terhadap serangan susulan.
Pemasangan peluru berpandu balistik baharu menggunakan simpanan enjin, sistem panduan dan badan peluru berpandu sebelum perang dipercayai dijalankan dalam ruang terlindung itu, membolehkan pertambahan beransur-ansur tanpa pemulihan penuh kemudahan pencampuran serta pembentukan bahan api di permukaan.
Bagaimanapun, kekangan untuk memulihkan pengeluaran pada kadar penuh dinilai besar kerana peralatan industri khusus, bahan kimia asas bagi bahan api pepejal dan sebahagian peralatan elektronik import tidak dapat diganti segera ketika sekatan serta gangguan maritim berterusan.
Kegiatan logistik untuk membawa komponen masuk dan mengeluarkan peluru berpandu siap dari terowong pergunungan dinilai terdedah kepada pengawasan, tetapi rangkaian kemudahan yang tersebar menyukarkan usaha mengenal pasti serta menyerang semua lokasi secara menyeluruh dalam satu kempen.
Dari sudut operasi, kemungkinan memulihkan pelancar yang tertimbus melalui penggalian dinilai dapat memanjangkan kegunaan baki simpanan persenjataan, malah berpotensi membolehkan sebahagian keupayaan pelancaran dipulihkan dalam beberapa minggu, bergantung pada tahap kerosakan dan akses kepada peralatan.
Dari sudut geopolitik, daya tahan prasarana bawah tanah itu dinilai mengukuhkan penekanan Tehran terhadap perlindungan pasif dan penyebaran aset sebagai unsur utama doktrin kelangsungan pasukan peluru berpandu, sekali gus mengurangkan pergantungan kepada kemudahan permukaan yang mudah dikesan.
Penemuan teknikal menunjukkan kadar pemasangan semasa masih sederhana, namun komponen yang terselamat dan kemudahan terlindung menyediakan asas pemulihan lebih pantas sekiranya bekalan luar bagi barangan penting disambung semula atau kemudahan pengeluaran di permukaan berjaya dibina kembali.
Menurut penilaian tersebut, sebarang usaha melemahkan keupayaan Iran secara berkekalan perlu mengambil kira masa dan sumber untuk melumpuhkan atau menyekat kegiatan pemulihan bawah tanah, kerana kemusnahan kemudahan permukaan sahaja belum semestinya menghapuskan keupayaan pemasangan persenjataan.
Baki Persenjataan Iran Terus Membentuk Perhitungan Ketenteraan Israel dan Amerika Syarikat
Baki persenjataan yang dianggarkan dalam penilaian perisikan Israel terus meningkatkan kos operasi bagi keputusan menyambung serangan besar-besaran kerana pasukan Iran yang sudah dilemahkan masih dinilai mampu melancarkan serangan peluru berpandu dan dron selama beberapa hari terhadap Israel serta pangkalan Teluk.
Dalam kerangka penilaian itu, pertahanan udara dan peluru berpandu berlapis perlu bersedia menghadapi serentak peluru berpandu balistik jarak jauh, sistem jarak dekat berbahan api pepejal serta dron beramai-ramai yang boleh menghabiskan bekalan pemintas bernilai ratusan juta dolar Amerika Syarikat.
Pelarasan penempatan pasukan Amerika Syarikat yang sedang dibincangkan mencerminkan keperluan tersebut melalui penyebaran aset lebih luas, peningkatan penggunaan pangkalan lebih jauh serta keutamaan melindungi aset amaran awal yang dinilai terdedah pada hari-hari pertama kempen 2026.
Sekatan berterusan di Selat Hormuz dinilai menambah tekanan logistik kerana pengurangan lalu lintas perdagangan menyukarkan kedua-dua pihak mendapatkan bekalan pengganti bagi senjata yang digunakan serta alat ganti, sekali gus mempengaruhi kemampuan mengekalkan operasi berpanjangan di rantau berkenaan.
Dari sudut geopolitik, kewujudan simpanan peluru berpandu dan dron yang besar selepas dua kempen utama dinilai mengukuhkan pandangan dalam Tehran bahawa serangan balas konvensional masih berkesan untuk mengenakan kerugian terhadap lawan, termasuk di bawah susunan kepimpinan baharu.
Pada masa sama, kemerosotan mendadak kadar pengeluaran dan kerosakan keupayaan industri khusus mewujudkan ketidakseimbangan yang memihak kepada pihak yang mampu mengekalkan bekalan peluru berpandu pemintas serta senjata serangan untuk tempoh lebih panjang sekiranya pertempuran kembali tercetus.
Perancang ketenteraan perlu mengambil kira ketidakpastian mengenai jumlah sebenar pelancar yang boleh dipulihkan serta pecahan kategori dalam anggaran 80,000 dron apabila membina senario peningkatan konflik, kerana jumlah simpanan keseluruhan tidak semestinya mencerminkan kekuatan serangan yang tersedia.
Pembinaan bawah tanah yang diteruskan serta pelancaran ujian sekali-sekala dinilai mengekalkan keyakinan terhadap keupayaan baki persenjataan Iran, sambil menyampaikan isyarat strategik ketika rundingan mengenai Selat Hormuz belum mencapai penyelesaian dan risiko pertempuran baharu masih mempengaruhi perancangan serantau.
Gambaran keseluruhan penilaian itu ialah keupayaan Iran telah dilemahkan tetapi belum dilucutkan sepenuhnya, dengan baki kekuatan konvensional terus mempengaruhi perhitungan risiko pihak lawan serta keperluan mengekalkan kesiagaan pertahanan di Israel dan sekitar pangkalan Amerika Syarikat di Teluk.
Sebarang keputusan menggunakan kekuatan ketenteraan pada masa hadapan perlu menimbang anggaran baki persenjataan Iran bersama kekangan pengeluaran, pemulihan pelancar dan kos penggunaan sumber pertahanan dalam dolar Amerika Syarikat, kerana faktor tersebut menentukan kemampuan meneruskan operasi selepas serangan awal.
