(DEFENCE SECURITY ASIA) — Amerika Syarikat sedang mengorak langkah untuk mengintegrasikan peluru berpandu antikapal jarak jauh AGM-158C LRASM pada pesawat pengebom B-52H Stratofortress, sekali gus berpotensi meningkatkan keupayaan serangan maritim udara di Indo-Pasifik yang semakin dipengaruhi jarak operasi, pengawasan dan cabaran akses.

Notis perolehan bertarikh 7 Oktober 2026 menggariskan kerja integrasi dan sokongan ujian bagi keupayaan itu, namun tahap kesiagaan operasi, konfigurasi muatan yang diperakui, jumlah pesawat terlibat serta jadual kemasukan ke perkhidmatan masih belum diperincikan kepada umum.

Kepentingan utamanya ialah memperluas penggunaan senjata serangan maritim canggih kepada sebuah lagi pengebom berat, sekali gus membuka pilihan untuk melancarkan serangan antikapal tertumpu dari jarak jauh tanpa bergantung sepenuhnya pada kapal tempur permukaan atau pesawat pejuang di barisan hadapan.

Bagi perancang ketenteraan yang menilai perkembangan tentera laut China, gabungan ini menghubungkan keupayaan operasi jarak jauh B-52 dengan kebolehan LRASM membezakan sasaran, walaupun keberkesanannya tetap bergantung pada pengawasan, komunikasi, pengisian minyak di udara dan bekalan peluru berpandu yang sedia digunakan.

Perkembangan itu meneruskan kajian integrasi terdahulu, bukannya memperkenalkan keperluan baharu sepenuhnya, sekali gus menunjukkan bagaimana rancangan serangan maritim boleh kekal pada peringkat teknikal selama bertahun-tahun sebelum pembiayaan, kontrak, pembangunan perisian dan ujian penerbangan menghasilkan keupayaan operasi.

Tambahan peruntukan Kongres sebanyak US$10 juta pada tahun fiskal 2019 membiayai kajian integrasi yang selesai pada April 2021, menyediakan asas teknikal awal sementara kerja kejuruteraan dan pengesahan susulan masih memerlukan sumber tambahan serta keputusan program.

Latar belakang itu menjadikan notis terbaharu penting dari sudut strategik kerana menunjukkan langkah susulan ke arah integrasi, namun tidak membuktikan skuadron B-52 sudah memiliki keupayaan operasi LRASM atau andaian jadual terdahulu masih terpakai.

Pada peringkat serantau, LRASM sudah digunakan oleh B-1B, pelancarannya telah ditunjukkan menerusi B-2 dan P-8A Australia, manakala integrasi F-35C diteruskan serta Super Hornet Australia memiliki keupayaan operasi, sekali gus memperluas pilihan platform serangan maritim.

Ketua Tentera Udara Australia, Air Marshal Stephen Chappell, menyifatkan senjata jarak jauh sebagai kaedah untuk “mengelakkan pertahanan udara yang semakin canggih”, mencerminkan penekanan serantau terhadap serangan tepat dari jarak lebih selamat sambil mengekalkan pesawat dan keupayaan tempur.

Bagaimanapun, peningkatan jarak jangkauan senjata tidak menghapuskan keperluan mengesan, mengenal pasti dan menjejaki kapal yang bergerak, menjadikan daya tahan rangkaian pengawasan serta penentuan sasaran maritim sama penting dengan jumlah peluru berpandu yang mampu dibawa pesawat.

Pada penilaian DSA, kejayaan integrasi B-52 boleh memperkukuh daya cegah maritim melalui peningkatan kapasiti pelancaran, tetapi kesannya terhadap perkiraan ketenteraan serantau bergantung pada kesiagaan, aturan penempatan dan keupayaan mengekalkan operasi ketika berdepan serangan.

Persoalan utamanya melangkaui pemasangan peluru berpandu pada pengebom sedia ada kerana Amerika Syarikat dan rakan kongsinya perlu menghubungkan penderia, platform pelancar serta logistik menjadi sistem berdaya tahan untuk menyerang sasaran maritim yang dilindungi pertahanan.

(BACA): Australia Isytihar JASSM-ER, LRASM Beroperasi Pada F/A-18F Super Hornet

Integrasi LRASM pada B-52 Hidupkan Semula Keperluan Serangan Maritim

Notis perolehan Oktober itu meliputi kemas kini perisian peluru berpandu, ujian berkaitan, pembaikan aset ujian dan penilaian kegagalan, menunjukkan tumpuan terhadap keserasian serta pengesahan teknikal tanpa mengesahkan konfigurasi tempur lengkap sudah memasuki perkhidmatan skuadron.

Kerja tersebut penting kerana persamaan asal reka bentuk peluru berpandu tidak menjamin keserasian penggunaan operasi, sebaliknya antara muka pesawat, perisian senjata dan keperluan pensijilan menentukan sama ada konfigurasi muatan sedia ada mampu menyokong pelancaran serta serangan yang boleh dipercayai.

B-52 sudah mempunyai peranan konvensional merangkumi operasi maritim, sokongan serangan antikapal dan penaburan periuk api, bermakna LRASM akan memperkukuh tugas sedia ada, bukannya memperkenalkan peranan maritim pertama kepada pesawat yang sebelum ini hanya tertumpu pada sasaran darat.

Keterangan terdahulu kepada Kongres memperincikan keperluan fungsi dan antara muka daripada kajian April 2021, menunjukkan asas teknikal awal sudah dikenal pasti sementara integrasi perisian, ujian penerbangan serta pensijilan masih diperlukan sebelum senjata boleh digunakan secara operasi.

Keterangan sama menganggarkan integrasi memerlukan tambahan 36 hingga 48 bulan, tertakluk pada pembiayaan, kontrak dan ujian, menjadikan tempoh itu anggaran bersyarat program dan bukannya jadual tetap yang bermula secara automatik selepas penerbitan notis terbaharu.

Perancangan terdahulu turut mencadangkan penggunaan Universal Armament Interface menerusi naik taraf perisian Block 9 B-52 yang ketika itu dijangka pada tahun fiskal 2028, namun maklumat tersedia tidak mengesahkan jadual tersebut masih menjadi asas integrasi semasa.

Bagi perancang ketenteraan, perbezaan ini mempengaruhi jangkaan kemunculan keupayaan serangan maritim kerana memasukkan senjata yang belum diperakui dalam rancangan operasi boleh melebih-lebihkan kapasiti peluru berpandu sambil meremehkan keperluan kejuruteraan, latihan dan sokongan berterusan.

Notis itu memberikan bukti kemajuan ke arah integrasi, tetapi masih meninggalkan persoalan penting mengenai nilai kontrak, jumlah pesawat terlibat, konfigurasi muatan yang diperakui dan tarikh unit operasi boleh menggunakan LRASM.

Pada penilaian DSA, kepentingan program akan meningkat apabila ujian membuktikan keserasian pesawat dan senjata yang boleh dipercayai kerana hasrat perolehan menyampaikan isyarat strategik, sedangkan prestasi disahkan serta kru terlatih menentukan kebolehgunaan sebenar dalam operasi.

Sehingga pencapaian itu diumumkan, rumusan yang tepat ialah Washington sedang bergerak untuk melengkapkan B-52 dengan LRASM, dengan perbezaan jelas antara usaha integrasi yang penting secara strategik dan keupayaan serangan maritim yang sudah tersedia dalam armada pengebom.

(BACA): Amerika Syarikat Dedah Keupayaan “Pembunuh Kapal” B-2 Spirit Dengan LRASM, Ubah Keseimbangan Kuasa Maritim Indo-Pasifik Ketika China Perluas Armada Laut

Muatan Pengebom Berat Berpotensi Tingkatkan Kuasa Serangan Antikapal

Konfigurasi muatan JASSM sedia ada pada B-52 menjadi rujukan paling jelas bagi menilai potensi kapasiti peluru berpandu, dengan lapan senjata dibawa secara dalaman dan 12 JASSM-ER pada pilon luaran, menghasilkan jumlah keseluruhan 20 peluru berpandu kruis bagi setiap pesawat.

Susunan itu menjelaskan potensi muatan LRASM yang besar, namun tidak mengesahkan konfigurasi antikapal serupa sudah diperakui kerana jumlah sebenar LRASM yang boleh dibawa B-52 bergantung pada hasil kejuruteraan integrasi serta proses pengesahan berikutnya.

Kelebihan strategik pengebom berat terletak pada keupayaan menghantar sejumlah besar senjata secara tertumpu, membolehkan bilangan pesawat pelancar yang lebih kecil berpotensi menyumbang kuasa serangan tinggi sambil memperluas tanggungjawab maritim melangkaui kapal perang dan pesawat taktikal.

Bagaimanapun, muatan maksimum tidak semestinya mencerminkan kuasa tempur yang sentiasa tersedia kerana muatan operasi dan kadar penjanaan misi bergantung pada keadaan pesawat, bekalan senjata, jarak penerbangan, keperluan sokongan serta konfigurasi LRASM yang akhirnya diluluskan.

Pengisian minyak di udara kekal penting bagi misi yang memerlukannya, menghubungkan jangkauan pengebom dengan ketersediaan pesawat tangki serta meningkatkan keperluan perancangan untuk mengekalkan serangan merentasi kawasan operasi Indo-Pasifik yang luas dan lokasi penempatan yang berselerak.

Keperluan logistik turut melangkaui pesawat itu sendiri kerana operasi serangan maritim berulang memerlukan bekalan peluru berpandu, sokongan penyelenggaraan, anggota terlatih dan proses penyediaan senjata yang boleh dipercayai, berbanding sekadar menjayakan satu penerbangan demonstrasi.

Pada penilaian DSA, kejayaan integrasi boleh meningkatkan fleksibiliti pembahagian platform serangan, walaupun kesannya terhadap susunan kekuatan keseluruhan bergantung pada ketersediaan pesawat dan peluru berpandu selepas mengambil kira komitmen operasi lain armada pengebom.

Potensi muatan besar boleh memperkukuh isyarat strategik melalui keupayaan melancarkan serangan tertumpu, tetapi isyarat itu lebih meyakinkan apabila disokong konfigurasi muatan yang diperakui, latihan realistik dan sistem logistik yang mampu mengekalkan penggunaan senjata secara berulang.

Sebaliknya, stok peluru berpandu terhad atau kekangan ketersediaan pesawat boleh mengecilkan kelebihan praktikal platform berkapasiti tinggi, menunjukkan analisis struktur kekuatan perlu menghubungkan muatan teori dengan senjata serta sumber sokongan yang benar-benar boleh digunakan pemerintah.

Keupayaan itu sewajarnya dinilai sebagai potensi peningkatan kapasiti serangan maritim yang boleh digunakan, dengan nilai operasinya ditentukan muatan diperakui, kadar penjanaan sorti dan sokongan berterusan, bukannya angka maksimum peluru berpandu semata-mata.

(BACA): Peluru Berpandu Halimunan Baharu China Untuk J-20 dan J-35 Gugat Dominasi Kapal Induk Amerika di Indo-Pasifik

Sistem Panduan LRASM Tingkatkan Daya Tahan, Penentuan Sasaran Kekal Kritikal

LRASM direka untuk menyerang sasaran maritim dalam persekitaran ancaman tinggi menggunakan panduan separa autonomi, dengan keupayaan membezakan sasaran bagi menyokong serangan terhadap kapal yang dilindungi pertahanan sambil mengurangkan pergantungan pada bantuan luaran berterusan ketika operasi berdepan gangguan elektromagnet dan pengawasan.

Seni bina yang diperincikan kepada umum merangkumi penderia pelbagai mod, pautan data senjata dan GPS dipertingkat dengan keupayaan antijam, menggabungkan fungsi navigasi serta serangan tanpa menjadikan peluru berpandu itu bebas sepenuhnya daripada maklumat awal sasaran dan persediaan misi.

Senjata itu membawa kepala peledak penembus serta letupan dan serpihan seberat kira-kira 454 kilogram, memberikan kuasa pemusnahan besar sementara kesan sebenar bergantung pada keadaan serangan, lokasi hentaman dan ciri kapal yang terkena.

Australia menyatakan LRASM mampu mencapai sasaran pada jarak melebihi 370 kilometer, menyediakan angka jangkauan yang diumumkan secara rasmi tanpa mendedahkan prestasi maksimum sebenar atau membolehkan angka itu digunakan secara automatik bagi varian dan konfigurasi masa hadapan.

Dalam konteks integrasi B-52, jangkauan tersebut boleh memperluas pilihan pelancaran terhadap sasaran tentera laut, namun jarak sahaja tidak menjamin keselamatan pesawat kerana tahap ancaman, aturan sokongan dan kedudukan relatif pesawat serta sasaran terus menentukan pendedahan dan risiko operasi.

Konsep panduannya mengurangkan pergantungan pada sokongan pengawasan berterusan, pautan rangkaian dan navigasi GPS, tetapi kelebihan itu tidak menghapuskan keperluan mendapatkan maklumat yang cukup terkini mengenai lokasi, identiti serta pergerakan sasaran sebelum senjata digunakan.

Sasaran maritim bergerak menimbulkan cabaran tersendiri kerana kedudukannya boleh berubah antara pengesanan dan serangan, memerlukan perancang menilai usia maklumat serta tahap keyakinan pengenalpastian bersama jangkauan peluru berpandu sebelum menentukan kebolehlaksanaan sesuatu serangan.

Pada penilaian DSA, ciri penentuan sasaran LRASM boleh membantu mengekalkan pilihan serangan ketika keupayaan sokongan terjejas, namun keseluruhan sistem masih memerlukan penderia berdaya tahan, proses pemerintahan yang boleh dipercayai dan maklumat mencukupi untuk menyerang sasaran ketenteraan yang sah.

Peperangan elektronik defensif, gangguan rangkaian sokongan dan tekanan terhadap aset pengawasan kekal sebagai langkah balas yang relevan, walaupun peluru berpandu itu direka untuk berfungsi dengan petunjuk awal sasaran yang kurang tepat atau akses terhad kepada sokongan navigasi luaran.

Perbezaan pentingnya ialah LRASM meningkatkan daya tahan proses penentuan sasaran dalam persekitaran dipertikai tanpa menjamin kejayaan menembusi pertahanan atau memusnahkan kapal, menjadikan dakwaan kapal pengangkut pesawat pasti ditenggelamkan atau senjata itu kebal terhadap pertahanan laut tidak disokong maklumat tersedia.

Pelbagai Pesawat Perluas Rangkaian Serangan Maritim Indo-Pasifik

Inisiatif B-52 menjadi sebahagian daripada usaha memperluas pilihan platform pelancar LRASM, dengan keupayaan sedia ada dan demonstrasi terbaharu menunjukkan peranan serangan maritim semakin dikongsi oleh pesawat yang mempunyai ciri operasi, keperluan sokongan serta fungsi penempatan berbeza.

B-1B mencapai keupayaan operasi awal LRASM pada 2018, membentuk asas penggunaan senjata itu menerusi pengebom yang perlu dibezakan daripada pencapaian perisian atau integrasi berikutnya ketika menilai tempoh sebenar ketersediaannya dalam angkatan operasi.

Imej rasmi menunjukkan B-2 Spirit melancarkan LRASM ketika Exercise Valiant Shield pada 27 Jun 2026, membuktikan penggunaan menerusi pengebom halimunan sementara sebarang kesimpulan mengenai kesiagaan seluruh armada masih memerlukan bukti tambahan melangkaui acara latihan tersebut.

F-35C menamatkan fasa pertama ujian penerbangan teknikal LRASM selepas siri penerbangan integrasi antara September 2024 hingga April 2026, mencatat kemajuan penting tanpa mengesahkan skuadron udara kapal pengangkut pesawat yang dikerahkan sudah memiliki keupayaan operasi yang diisytiharkan.

Australia mengisytiharkan keupayaan operasi awal LRASM pada F/A-18F Super Hornet pada 11 September 2026, menambah unsur operasi sekutu yang penting kerana memperluas pilihan pelancaran serantau, bukan sekadar mengulangi usaha integrasi pesawat Amerika Syarikat.

P-8A Australia turut berjaya melancarkan LRASM ketika ujian RIMPAC 2026, menunjukkan penggunaan senjata menerusi pesawat rondaan maritim sambil mengekalkan perbezaan antara kejayaan satu pelancaran dengan pengisytiharan menyeluruh keupayaan operasi platform berkenaan bagi pasukan yang dikerahkan.

Secara keseluruhan, perkembangan ini menyokong gambaran rangkaian serangan maritim yang semakin meluas, namun istilah tersebut ialah kerangka analisis dan bukannya bukti Pentagon mengumumkan satu program baharu dengan nama rasmi sama yang merangkumi semua platform.

Pada penilaian DSA, kepelbagaian platform boleh merumitkan perancangan pihak lawan dengan memperluas kemungkinan lokasi pelancaran dan gabungan pesawat, tetapi kelebihan itu bergantung pada keserasian sistem penentuan sasaran serta ketersediaan senjata, kru dan infrastruktur sokongan.

Dalam operasi gabungan, penglibatan beberapa negara turut meningkatkan keperluan penyelarasan kerana penggunaan senjata serasi tidak secara automatik mewujudkan prosedur penentuan sasaran bersama, piawaian kesiagaan seragam atau keputusan sama mengenai lokasi dan kaedah pengerahan pesawat ketika krisis serantau.

Nilai ketenteraan rangkaian itu akhirnya bergantung pada operasi bersepadu dan ketersediaan pasukan secara berterusan, dengan setiap pencapaian integrasi membawa makna berbeza mengikut sama ada ia melibatkan perkhidmatan sedia ada, demonstrasi penggunaan atau kemajuan teknikal menuju keupayaan operasi.

Logistik, Penempatan Pasukan dan Penentuan Sasaran Tentukan Impak Strategik

Di Indo-Pasifik, potensi keupayaan B-52 dengan LRASM menghubungkan penerbangan jarak jauh dengan usaha menyekat kebebasan operasi maritim pihak lawan, sekali gus memperluas ancaman terhadap pergerakan tentera laut sementara infrastruktur sokongan dan daya tahan pengawasan menentukan keberkesanan operasi.

Pada penilaian DSA, perancang tentera laut China perlu mengambil kira tambahan kapasiti pelancaran udara sekiranya integrasi berjaya, walaupun skala penyesuaian pertahanan bergantung pada kesiagaan operasi, corak penempatan serta bukti meyakinkan mengenai bekalan peluru berpandu yang berterusan.

Maklumat tersedia tidak mengesahkan rancangan pangkalan khusus B-52 dengan LRASM yang berpusat di Guam atau Australia, menjadikan andaian mengenai penempatan tetap atau lokasi operasi ditetapkan terlalu awal walaupun faktor geografi jelas penting bagi misi serangan maritim.

Susunan kekuatan perlu dinilai melalui hubungan antara akses operasi pesawat, jarak misi, sokongan pesawat tangki dan bekalan senjata berterusan kerana faktor tersebut menentukan sama ada pengebom yang berkeupayaan secara teori dapat menyediakan pilihan serangan pada masa diperlukan.

Sistem logistik yang mampu menyokong operasi berulang akan memperkukuh kredibiliti daya cegah, sementara penumpuan keperluan sokongan boleh mewujudkan kelemahan sekiranya pesawat, kemudahan penyediaan senjata atau anggota penting tidak tersedia ketika pemerintah perlu menjana sorti serangan maritim.

Daya tahan penentuan sasaran turut menentukan sama ada peningkatan muatan peluru berpandu menghasilkan kuasa tempur sebenar, memerlukan kesinambungan pengawasan dan penyelarasan pemerintahan tanpa menganggap jangkauan pesawat serta autonomi senjata sahaja mampu menyelesaikan cabaran menyerang kapal bergerak.

Langkah balas boleh menyasarkan keseluruhan sistem operasi selain senjata yang menghampiri, dengan gangguan aliran maklumat, tekanan terhadap pesawat sokongan dan halangan penjanaan sorti berpotensi mengurangkan kapasiti serangan tanpa memerlukan setiap peluru berpandu yang dilancarkan dipintas.

Isyarat strategik menjadi lebih berkesan apabila demonstrasi terbuka disokong persediaan operasi yang meyakinkan kerana pengumuman integrasi menyampaikan hasrat, sementara ujian disahkan, unit terlatih dan aturan penempatan mampan menyediakan asas bagi penilaian ketenteraan yang lebih kukuh.

Notis perolehan atau pelancaran ketika latihan tidak membuktikan imbangan kuasa tentera laut serantau sudah berubah secara menentukan, tetapi perkembangan itu menunjukkan usaha berterusan memperluas platform yang tersedia untuk serangan jarak jauh terhadap sasaran maritim yang dilindungi pertahanan.

Kejayaan integrasi B-52 boleh menambah keupayaan serangan maritim Indo-Pasifik secara signifikan, dengan kepentingan sebenarnya diukur melalui penggunaan senjata yang diperakui, penentuan sasaran berdaya tahan dan logistik berterusan, bukannya andaian kesiagaan segera atau kejayaan medan tempur yang terjamin.