(DEFENCE SECURITY ASIA) — Kemusnahan pesawat Amerika Syarikat dalam Operation Epic Fury mendedahkan kelemahan yang lebih luas berbanding dakwaan bahawa 12 F-15E Strike Eagle musnah, apabila rekod Oktober membezakan empat pesawat yang musnah daripada lapan yang mengalami kerosakan ringan.

Perbezaan itu mengubah penilaian strategik kerana kehilangan kekal, gangguan penyelenggaraan sementara dan tembakan rakan sendiri memberikan kesan berbeza terhadap ketersediaan aset, perolehan pesawat pengganti serta penyelarasan pasukan gabungan.

Rekod bertarikh 5 Oktober menyenaraikan 81 pesawat Amerika Syarikat yang hilang atau rosak sejak 28 Februari, merangkumi pesawat pejuang, pengisi minyak, pengawasan, helikopter dan dron, tetapi jumlah itu tidak menunjukkan berapa banyak pesawat terkeluar daripada perkhidmatan secara kekal.

Tiga F-15E musnah akibat tembakan rakan sendiri di ruang udara Kuwait pada 2 Mac, manakala sebuah lagi musnah di Iran pada awal April, menjadikan penyelarasan pertahanan udara gabungan sama penting dengan ancaman musuh dalam menilai kehilangan pesawat pejuang.

Pengerusi Ketua Turus Bersama Amerika Syarikat, Jeneral Dan Caine, berkata kehilangan di Kuwait bukan berpunca daripada tembakan musuh dan masih disiasat, sekali gus mengarahkan perhatian kepada prosedur pengecaman serta penggunaan senjata tanpa mengesahkan punca teknikal atau kesilapan operasi.

Lapan lagi F-15E Strike Eagle mengalami kerosakan ringan ketika serangan peluru berpandu balistik Iran terhadap Pangkalan Udara Muwaffaq Salti di Jordan pada September, menunjukkan pesawat yang terselamat tetap memerlukan pemeriksaan, pembaikan dan langkah perlindungan tambahan.

Peringatan bahawa jumlah kehilangan “masih tertakluk kepada semakan” penting kerana kerahsiaan maklumat, pertempuran berterusan dan ketidakpastian punca kejadian mengehadkan penggunaan angka terbuka untuk menentukan baki kekuatan tempur atau keberkesanan pertahanan udara Iran.

Anggaran kerugian peralatan antara US$1.9 bilion hingga US$3.3 bilion pula merangkumi kategori lebih luas daripada F-15E dan dibuat sebelum serangan di Jordan, menyebabkan penggunaannya sebagai kos menggantikan 12 pesawat pejuang yang musnah mengelirukan penilaian perolehan serta kesiagaan.

Pada penilaian DSA, corak yang lebih penting melibatkan rangkaian sokongan, apabila kerosakan pesawat pengisi minyak, pesawat amaran awal udara dan aset penyelamat boleh menyukarkan operasi serangan walaupun kebanyakan pesawat pejuang masih tersedia.

Keperluan logistik itu melangkaui penggantian pesawat kerana ia turut merangkumi peluru berpandu pemintas, kapasiti penyelenggaraan, jam penerbangan dan bahan api yang diperlukan untuk mengekalkan operasi udara.

Insiden taktikal di pangkalan serantau dengan itu mempunyai kaitan langsung dengan kemampuan kewangan dan ketahanan operasi Amerika Syarikat untuk meneruskan kempen udara berpanjangan.

Persoalan strategik utama ialah bagaimana Washington mengekalkan keupayaan serangan menerusi rangkaian pangkalan yang berdepan ancaman, sedangkan jumlah gabungan pesawat rosak dan musnah tidak membuktikan bahawa senjata Iran memusnahkan kesemua 12 F-15E.

(BACA): Serangan Iran di Jordan: Lapan Pesawat Pejuang F-15, A-10 Amerika Dilaporkan Rosak

Kehilangan F-15E Dedahkan Risiko Tempur dan Kelemahan Penyelarasan Gabungan

Insiden Kuwait berlaku ketika tiga F-15E menyokong operasi menentang pesawat Iran, peluru berpandu balistik dan dron, mewujudkan persekitaran ancaman udara bercampur yang menyaksikan pertahanan gabungan tersilap menyerang lalu memusnahkan ketiga-tiga pesawat berkenaan.

Kesemua enam anak kapal berjaya melenting keluar, diselamatkan dan dilaporkan stabil, membolehkan tenaga terlatih dikekalkan walaupun kehilangan pesawat secara kekal tidak dapat dipulihkan melalui pemeriksaan atau pembaikan kecil seperti di Jordan.

Keterangan awal merujuk kepada pertahanan udara Kuwait, manakala dakwaan kemudian mengaitkan sekurang-kurangnya sebuah F/A-18 Hornet Kuwait, tetapi maklumat yang tersedia tidak mengandungi keputusan siasatan muktamad mengenai senjata, kegagalan pengecaman atau urutan keputusan serangan.

Ketidakpastian itu penting kerana kesilapan pemintasan oleh pesawat pejuang dan kesilapan pelancaran peluru berpandu dari darat memerlukan pembetulan berbeza, menyebabkan dakwaan muktamad mengenai kegagalan sistem pengecaman masih terlalu awal.

Pada penilaian DSA, pertahanan udara gabungan memerlukan lebih daripada keserasian platform kerana operasi bertahan dan menyerang secara serentak turut bergantung pada perkongsian maklumat pengecaman, penyelarasan ruang udara serta disiplin penggunaan senjata.

F-15E keempat musnah ketika menjalankan misi serangan di barat daya Iran, dengan pesawat beridentiti panggilan DUDE 44 daripada Skuadron Pejuang Ke-494 itu memperlihatkan risiko berasingan apabila menembusi wilayah musuh dan menyelamatkan anak kapal yang terhempas.

Presiden Donald Trump dan pegawai Amerika Syarikat menyatakan peluru berpandu pencari haba yang dilancarkan dari bahu mengenai sebuah enjin, tetapi penjelasan rasmi itu belum menjadi bukti bebas mengenai jenis senjata atau keadaan sebenar serangan.

Jika penjelasan itu tepat, kejadian tersebut menonjolkan ancaman inframerah jarak dekat yang berterusan ketika operasi serangan, namun maklumat tersedia tidak menjelaskan altitud penerbangan, penggunaan langkah perlindungan atau sebab pesawat memasuki lingkungan serangan berkesan peluru berpandu.

Kronologi yang diberikan meletakkan kejadian pesawat ditembak jatuh pada 3 April waktu tempatan, manakala rekod menggunakan tarikh pelaporan 5 April, memerlukan pembezaan antara kejadian tempur, pengesahan kemudian dan penyelesaian operasi menyelamat.

Kedua-dua insiden memperlihatkan punca kehilangan yang memerlukan tindak balas berbeza, dengan kawalan penggunaan senjata gabungan menangani tembakan rakan sendiri, manakala pengelakan ancaman, langkah pertahanan dan perancangan menyelamat menangani risiko operasi di wilayah musuh.

(BACA): Serangan Iran di Pangkalan Udara Prince Sultan Gugat Kuasa Udara Amerika: E-3 Sentry Musnah, Dua EC-130H Compass Call Turut Disyaki Terkena Bedilan

Serangan Peluru Berpandu di Jordan Uji Ketahanan Pangkalan Udara

Serangan September terhadap Pangkalan Udara Muwaffaq Salti berhampiran Azraq mengalihkan perhatian kepada perlindungan pesawat di darat, apabila keupayaan serangan bergantung pada tempat perlindungan, laluan teksi yang boleh digunakan, kemudahan penyelenggaraan dan liputan pertahanan yang berfungsi.

Maklumat yang diberikan meletakkan serangan peluru berpandu balistik pada malam 8 hingga 9 September, dengan kira-kira lapan F-15E mengalami kerosakan ringan sebelum kembali berkhidmat, menunjukkan gangguan sementara dan bukannya kehilangan kekal kesemua 12 pesawat.

Kembalinya pesawat kepada perkhidmatan mengehadkan keperluan penggantian, tetapi tidak membuktikan operasi berlangsung tanpa gangguan kerana pemeriksaan dan pembaikan tetap memerlukan kerja penyelenggaraan, sedangkan jumlah penerbangan terjejas serta tempoh pesawat tidak tersedia tidak dinyatakan.

Sebuah A-10 mengalami kerosakan teruk pada sayap dalam serangan sama, menunjukkan pesawat yang terdedah kepada satu serangan boleh menerima kesan sangat berbeza dan jumlah kerosakan keseluruhan tidak menggambarkan beban pembaikan setiap platform.

Pasukan Amerika Syarikat dilaporkan melancarkan kira-kira 30 peluru berpandu pemintas Patriot, manakala Jordan menyatakan pihaknya memintas sekitar 20 peluru berpandu dan memusnahkan 18 daripadanya, tetapi angka berbeza itu tidak mencukupi untuk menentukan kadar kejayaan tanpa rekod serangan yang diselaraskan.

Analisis imej satelit menunjukkan kesan hentaman pada laluan teksi dan tempat perlindungan pesawat, namun maklumat tersedia tidak memperincikan penutupan landasan, kemusnahan struktur atau kesannya terhadap keupayaan pangkalan menjana penerbangan operasi secara berterusan.

Kor Pengawal Revolusi Islam mendakwa menyerang lokasi pesawat, manakala pegawai Amerika Syarikat menyifatkan kerosakan F-15E sebagai terhad, dengan kedua-dua kenyataan perlu dinilai berasingan daripada laporan bahawa lapan pesawat menjalani pembaikan kecil sebelum kembali beroperasi.

Pada penilaian DSA, kejayaan memintas peluru berpandu masih boleh berlaku serentak dengan kerosakan penting di darat kerana perlindungan pasukan bergantung pada pangkalan yang berfungsi dan pesawat yang tersedia, bukan jumlah pemintasan semata-mata.

Penyebaran pesawat, penempatan terlindung dan kapasiti pembaikan merupakan langkah perlindungan yang relevan, tetapi maklumat diberikan tidak menjelaskan langkah yang digunakan atau tidak dilaksanakan, sekali gus menghalang kesimpulan bahawa keputusan penempatan tertentu menyebabkan kerosakan di Jordan.

Isyarat strategiknya tetap jelas apabila peluru berpandu balistik Iran mencapai pangkalan yang menyokong operasi Amerika Syarikat, sementara pesawat yang kembali berkhidmat menunjukkan daya tahan tanpa menyokong dakwaan bahawa pangkalan kebal atau pasukan pejuangnya dilumpuhkan secara menyeluruh.

(BACA): AS Hilang 45 MQ-9 Reaper Dalam Perang Iran, Kerugian Cecah AS$1.3 Bilion

Pesawat Pengisi Minyak, AWACS dan Dron Dedahkan Kerentanan Rangkaian Sokongan

Rekod keseluruhan merangkumi tujuh KC-135 Stratotanker, tetapi jumlah itu melibatkan satu nahas maut, sebuah pesawat yang melakukan pendaratan kecemasan dan lima yang rosak di darat, menjadikan ketersediaan pesawat pengisi minyak isu keupayaan sokongan, bukannya kehilangan seragam akibat ditembak jatuh.

Sebuah KC-135 terhempas di barat Iraq pada 12 Mac, mengorbankan kesemua enam anak kapal dalam kejadian yang dinyatakan tidak berpunca daripada tembakan musuh, manakala pesawat kedua yang terlibat melakukan pendaratan kecemasan di Israel dengan keadaan akhirnya tidak diperincikan.

Lima lagi KC-135 mengalami kerosakan di Pangkalan Udara Prince Sultan, Arab Saudi, pada Mac, mengaitkan keupayaan pengisian minyak di udara dengan perlindungan aset di darat serta keperluan penyelenggaraan, walaupun tempoh pesawat itu tidak dapat beroperasi tidak dinyatakan.

Sebuah E-3 Sentry turut rosak di Prince Sultan, dengan beberapa laporan menyebut hentaman langsung dan kemungkinan pesawat tidak dapat dibaiki, tetapi rekod masih mengklasifikasikannya sebagai rosak dan tidak menyokong dakwaan muktamad bahawa pesawat itu musnah.

Ketersediaan pesawat pengisi minyak dan amaran awal udara penting kerana formasi serangan bergantung pada ketahanan penerbangan serta gambaran situasi ruang udara yang diselaraskan, namun maklumat tersedia tidak mencukupi untuk mengukur perubahan radius misi, tempoh liputan atau jumlah penerbangan yang disokong.

Sebanyak 45 MQ-9 Reaper membentuk kategori terbesar, berbanding angka terdahulu sehingga 30 pesawat bagi tempoh berakhir 30 Jun, menunjukkan kehilangan dron menyumbang sebahagian besar pertambahan jumlah tanpa memperincikan masa dan keadaan setiap kehilangan.

Kekangan pengeluaran serta pengurangan armada Reaper yang sudah berlangsung boleh menyukarkan penggantian bagi menampung kehilangan berterusan, tetapi maklumat diberikan tidak mengandungi jadual pengeluaran atau data pengagihan yang mencukupi untuk menentukan kekurangan kekuatan sebenar.

Tiga pesawat siri MQ-1 dan sebuah MQ-4C Triton turut disenaraikan, tetapi kehilangan Triton dikaitkan dengan kemalangan, menegaskan keperluan membezakan tindakan musuh daripada nahas sebelum menilai keberkesanan keupayaan ant idron Iran atau kemerosotan liputan pengawasan.

Sebuah F-35A yang rosak melakukan pendaratan kecemasan selepas terkena tembakan dari darat di Iran pada 19 Mac, tetapi kejadian itu tidak membuktikan kehilangan kekal, manakala jenis senjata, hasil pembaikan dan implikasi terhadap prestasi halimun tidak diperincikan.

Pada penilaian DSA, kehilangan aset sokongan yang bilangannya terhad boleh menjejaskan komitmen di luar Asia Barat sekiranya penggantian atau penempatan semula diperlukan, namun pengurangan sebenar liputan Indo-Pasifik tidak boleh disimpulkan tanpa bukti perubahan pengagihan aset atau pergerakan pasukan.

Operasi Menyelamat F-15E Perlihat Risiko Berantai Selepas Satu Kehilangan

Operasi menyelamat anak kapal DUDE 44 menunjukkan bagaimana kemusnahan sebuah pesawat pejuang boleh mencetuskan komitmen operasi lebih besar, apabila penyelamatan di wilayah musuh memerlukan pesawat sokongan dan pasukan darat yang terdedah kepada risiko melangkaui misi serangan asal.

Kedua-dua anak kapal melenting keluar dan mendarat beberapa batu antara satu sama lain, dengan juruterbang diselamatkan pada hari sama manakala pegawai sistem persenjataan yang cedera dikeluarkan selepas kira-kira 50 jam, memanjangkan usaha mengesan serta melindungi mereka.

Maklumat diberikan menyebut lebih 90 anggota Amerika Syarikat berada di darat di Iran dengan sokongan formasi udara yang besar, tetapi tidak memperincikan keseluruhan pasukan atau peranan setiap pesawat dalam operasi menyelamat itu.

Dua MC-130J Commando II sengaja dimusnahkan selepas gagal berlepas, membezakan pemusnahan bagi mengelakkan aset jatuh ke tangan musuh daripada kemusnahan langsung akibat serangan, sekali gus menunjukkan bagaimana masalah pergerakan di darat boleh menyebabkan kehilangan kekal pesawat sokongan.

Empat AH-6 Little Bird turut direkodkan sebagai dimusnahkan oleh pasukan Amerika Syarikat kerana tidak dapat dibawa keluar, menambah kehilangan helikopter khusus tanpa membuktikan bahawa senjata Iran memusnahkannya secara langsung atau menjelaskan semua keadaan yang menghalang pemindahan aset tersebut.

Sebuah A-10 terhempas selepas terkena tembakan musuh ketika operasi menyelamat, manakala HH-60W Jolly Green II mengalami kerosakan akibat tembakan senjata ringan, menunjukkan usaha melindungi dan membawa keluar anak kapal boleh mendedahkan beberapa jenis pesawat kepada ancaman berbeza.

Pada penilaian DSA, perancangan menyelamat perlu mengambil kira pemindahan pesawat dan pemusnahan aset bagi mengelakkan penguasaan musuh, kerana kejayaan menyelamatkan nyawa masih boleh disertai kerugian peralatan besar serta tekanan tambahan terhadap armada penerbangan khusus yang terhad.

Rekod turut menyenaraikan sebuah AH-64 Apache yang ditembak jatuh di Selat Hormuz dan sebuah MH-60 Sea Hawk yang terhempas di Laut Arab, tetapi maklumat diberikan tidak mengaitkan kedua-dua kejadian itu dengan operasi menyelamat F-15E.

Nahas Sea Hawk mengorbankan pegawai pemerintah, manakala tiga daripada empat anak kapal diselamatkan, memberikan kesan terhadap tenaga manusia dan kesiagaan yang tidak boleh dinilai berdasarkan harga pesawat semata-mata atau dikaitkan dengan tembakan musuh melalui maklumat tersedia.

Pengajaran strategiknya bersifat bersyarat kerana operasi menyelamat boleh memperluas risiko susulan kehilangan sebuah pesawat, tetapi rekod ini tidak dapat menentukan sama ada rancangan pemindahan berbeza mampu mengelakkan kemusnahan pesawat sokongan yang terlibat.

Angka US$3.3 Bilion Tidak Menggambarkan Keseluruhan Beban Logistik Kempen

Anggaran antara US$1.9 bilion hingga US$3.3 bilion merujuk kepada kerugian peralatan setakat 1 Ogos, termasuk radar THAAD yang musnah, dan bukannya penilaian kos penggantian F-15E atau nilai keseluruhan pesawat dalam rekod Oktober.

Oleh kerana penilaian itu mendahului serangan September di Jordan, kerosakan pesawat dalam kejadian tersebut tidak termasuk dalam anggaran, manakala had tertingginya menggambarkan kemungkinan pembiayaan kecemasan untuk penggantian dan bukannya perbelanjaan yang sudah disahkan.

Anggaran kos keseluruhan Pentagon mencapai kira-kira US$38 bilion setakat 1 Ogos, merangkumi US$21.7 bilion bagi munisi, US$1.9 bilion bagi kerugian peralatan, US$10.4 bilion bagi pertambahan jam penerbangan dan US$2.7 bilion bagi bahan api pesawat.

Komponen yang dibundarkan itu tidak menyamai jumlah keseluruhan secara tepat, tetapi perbandingan nilainya menunjukkan munisi dan operasi penerbangan berterusan mendominasi beban kewangan, menyebabkan kos penggantian pesawat sahaja tidak menggambarkan keseluruhan penggunaan sumber Amerika Syarikat.

Sebahagian besar perbelanjaan munisi melibatkan peluru berpandu pemintas pertahanan udara, menghubungkan perlindungan daripada serangan Iran dengan kos yang berterusan walaupun pesawat terselamat, sementara bahan api dan jam penerbangan mencerminkan usaha logistik untuk mengekalkan operasi.

Anggaran itu tidak merangkumi kos operasi asas sebelum perang dan pembinaan semula pangkalan, menyebabkan jumlah diterbitkan tidak meliputi semua keperluan untuk mengekalkan atau memulihkan kedudukan pasukan serantau serta tidak boleh dianggap sebagai bajet pemulihan menyeluruh.

Angka berasingan US$33.4 bilion menggunakan tarikh akhir 29 Jun, manakala laporan kemudian menyebut kira-kira US$43.6 bilion menjelang awal musim luruh, tetapi perbezaan kaedah dan tempoh pelaporan menghalang perbandingan langsung bagi menentukan pola perbelanjaan yang tepat.

Anggaran kos tambahan bulanan sekitar US$2 bilion ketika operasi berintensiti rendah dan US$3 bilion pada kadar operasi Julai menunjukkan hubungan antara intensiti tempur dengan penggunaan sumber, tetapi tidak menentukan perbelanjaan masa depan tanpa andaian mengenai kadar misi dan keperluan pertahanan.

Dari sudut kedudukan pasukan, beban itu melibatkan penyelenggaraan pesawat, pembaikan pangkalan dan penambahan stok munisi pertahanan sambil mengekalkan keupayaan khusus, mewujudkan potensi tekanan pengagihan sumber yang memerlukan bukti kekurangan sebenar sebelum kemampuan strategik dianggap terlampau terbeban.

Empat F-15E yang musnah dan lapan pesawat yang dibaiki akhirnya memperlihatkan medan operasi lebih rumit daripada gambaran kehilangan 12 pesawat, dengan penyelarasan gabungan, pangkalan terancam, risiko penyelamatan dan ketahanan rangkaian sokongan menjadi asas lebih kukuh untuk menilai kuasa udara Amerika Syarikat terhadap Iran.