(DEFENCE SECURITY ASIA) — Kos program perolehan F-35 Amerika Syarikat melonjak sebanyak US$51 bilion kepada US$536.2 bilion, sekali gus memperlihatkan bagaimana kelewatan pemodenan, keperluan pendorongan dan kelemahan kesiagaan sedang membentuk semula program pesawat pejuang generasi kelima terbesar dunia.

Anggaran baharu itu merangkumi pembangunan, pengujian dan perolehan 2,456 pesawat pengeluaran, enjin F135, alat ganti awal, sokongan pengeluaran serta prasarana khusus untuk Tentera Udara, Tentera Laut dan Kor Marin Amerika Syarikat.

Peningkatan tersebut bukan berpunca daripada satu lebihan kos atau penalti kontraktor, sebaliknya mencerminkan penilaian semula keseluruhan program F-35 susulan kemasukan keupayaan Block 4, radar APG-85 dan keperluan penjanaan kuasa dalam garis dasar perolehan.

Kira-kira US$19 bilion daripada peningkatan itu melibatkan penyelidikan, pembangunan, pengujian dan penilaian, manakala US$32 bilion lagi berpunca daripada kenaikan kos perolehan pesawat, enjin, sokongan pengeluaran, alat ganti awal serta perkakasan pemodenan baharu.

Perbezaan itu penting daripada sudut strategik kerana jumlah terbaharu tersebut hanya mengukur perbelanjaan Washington untuk menyelesaikan pembangunan dan memperoleh armada dirancang, bukannya kos jauh lebih besar bagi mengoperasikannya selama enam dekad.

Unjuran kos keseluruhan kitaran hayat F-35 kini menghampiri US$1.93 trilion, termasuk kira-kira US$1.395 trilion bagi operasi dan sokongan, namun anggaran jangka panjang berkaitan jam penerbangan, tenaga kerja, penyelenggaraan dan tempoh perkhidmatan kekal tidak menentu.

Peningkatan kos itu turut mendedahkan cabaran ketenteraan-teknikal lebih mendalam untuk mengubah F-35, yang dibangunkan berasaskan andaian awal mengenai kuasa, penyejukan dan pengkomputeran, menjadi platform serangan berangkaian bagi menghadapi ruang tempur semakin dipertikaikan.

Persenjataan Block 4, peperangan elektronik, gabungan sensor dan sistem komunikasi memerlukan kapasiti pemprosesan, tenaga elektrik serta pengurusan haba jauh lebih tinggi, sekali gus memaksa peningkatan terselaras terhadap radar, seni bina komputer, enjin dan sistem penyejukan pesawat.

Pelaburan tambahan itu bukan sekadar pertambahan kos, tetapi penyesuaian strategik Pentagon untuk mengekalkan kerelevanan tempur F-35 ketika berdepan sistem pertahanan udara bersepadu, serangan elektronik dan angkatan udara pesaing yang semakin moden.

Bagaimanapun, kelewatan perisian, perkakasan belum matang dan kapasiti depot terhad mewujudkan risiko operasi kerana teknologi canggih tidak menghasilkan pencegahan berkesan sekiranya pesawat gagal mencapai kadar kesiagaan atau menerima konfigurasi tempur mengikut jadual.

Pejabat Program Bersama F-35 menyatakan peningkatan itu mencerminkan keperluan diperhalusi, harga pengeluaran dirunding, kos sebenar kontraktor dan pelaburan kesiagaan, sambil mengakui kerumitan pemodenan berteknologi tinggi berpotensi mencetuskan tekanan kewangan tambahan.

Bagi perancang pertahanan sekutu, garis dasar baharu Amerika Syarikat membawa implikasi global kerana jadual pemodenan, kapasiti industri dan keputusan konfigurasi Washington mempengaruhi kebolehoperasian bersama, rantaian bekalan serta kekuatan tempur seluruh armada F-35 antarabangsa.

(KLIK SINI): F-35 Jadi “Penderia Terbang” Amerika, Hubungkan Satelit, THAAD dan NGI Hadapi Ancaman Peluru Berpandu Hipersonik

Bil Perolehan US$536.2 Bilion Mentakrifkan Semula Program F-35

Jumlah US$536.2 bilion itu merangkumi US$106.6 bilion bagi penyelidikan dan pembangunan, US$425.6 bilion untuk perolehan serta kira-kira US$4 bilion bagi pembinaan ketenteraan yang khusus kepada program F-35 Amerika Syarikat.

Dalam struktur tersebut, subprogram pesawat bernilai US$446.7 bilion merangkumi kerangka pesawat Lockheed Martin, sistem kenderaan, peralatan misi, perisian, perubahan kejuruteraan, sokongan pengeluaran, alat ganti awal serta prasarana sepanjang kitaran perolehan.

Subprogram enjin F135 yang dikendalikan secara berasingan pula bernilai US$89.6 bilion, termasuk kira-kira US$19.4 bilion untuk pembangunan serta US$70.2 bilion bagi enjin pengeluaran, modul gantian, pengujian dan sokongan berkaitan.

Program rasmi itu meliputi 1,763 F-35A berlepas dan mendarat secara konvensional, 280 F-35B berkeupayaan berlepas pendek dan mendarat menegak serta 413 F-35C beroperasi dari kapal pengangkut pesawat, selain 14 pesawat pembangunan.

Jumlah tersebut menjelaskan mengapa pembahagian US$536.2 bilion dengan 2,470 pesawat menghasilkan kos seunit mengelirukan kerana pengiraan itu turut memasukkan pembangunan, pengujian, pembinaan prasarana dan pemodenan selama beberapa dekad.

Kos penerbangan berulang seunit memberikan ukuran lebih hampir terhadap harga perkakasan pesawat, namun masih tidak merangkumi prasarana operasi, sokongan jangka panjang, inventori persenjataan dan pelbagai perbelanjaan untuk menjana kekuatan tempur boleh digerakkan.

Anggaran perolehan itu juga tidak merangkumi pesawat milik negara rakan dan pelanggan Jualan Ketenteraan Asing kerana mereka membiayai armada masing-masing, walaupun tempahan antarabangsa meningkatkan jumlah pengeluaran serta membantu mengurangkan kos seunit Amerika Syarikat.

Kebanyakan peluru berpandu udara ke udara dan persenjataan udara ke darat dibiayai menerusi akaun persenjataan berasingan, bermakna angka utama tersebut bukan kos lengkap untuk mempersenjatai setiap F-35 bagi operasi tempur berintensiti tinggi.

Kira-kira US$177.1 bilion telah diperuntukkan kepada subprogram pesawat, manakala perbelanjaan mencecah hampir US$129 bilion dan 872 pesawat lengkap telah diserahkan, menyebabkan sebahagian besar komitmen kewangan masih tertumpu pada pengeluaran masa hadapan.

Komitmen yang berbaki berlanjutan hingga dekad 2040-an, sekali gus mendedahkan program itu kepada inflasi, penangguhan pembelian, gangguan pembekal, perubahan komposisi varian serta pengubahsuaian tambahan bagi menghadapi ancaman ketenteraan yang terus berkembang.

Block 4 Mengubah Kelewatan Perisian Menjadi Risiko Tempur Strategik

Block 4 dirancang memperkenalkan persenjataan termaju, sensor dipertingkat, keupayaan peperangan elektronik, kapasiti pemprosesan lebih besar serta rangkaian rantaian serangan yang diperlukan untuk penguasaan udara dan penindasan pertahanan udara musuh.

Rangka awalnya menyasarkan 66 keupayaan dengan kos kira-kira US$10.6 bilion, namun skop itu berkembang menghampiri 80 keupayaan, melebihi US$16.5 bilion dan tertangguh sekurang-kurangnya lima tahun daripada jadual asal.

Program itu kemudian memberikan keutamaan kepada kira-kira 55 keupayaan kritikal sebagai usaha menumpukan sumber kejuruteraan, pengujian dan kewangan yang terhad kepada peningkatan bernilai operasi tertinggi ketika menghadapi kuasa pesaing.

Technology Refresh 3 menjadi asas pengkomputeran Block 4 melalui pemproses teras bersepadu baharu, paparan kokpit panoramik dan kapasiti memori lebih besar, namun kerumitan teknikal menangguhkan penyerahan perisian berkeupayaan tempur penuh.

Perbezaan kos tidak menguntungkan kira-kira US$1.17 bilion menunjukkan bagaimana penyepaduan pemproses, perubahan reka bentuk dan kejuruteraan tambahan telah mengubah pemodenan sistem komputer menjadi kekangan pembangunan serta pengeluaran yang berpanjangan.

Pesawat baharu kemudiannya diterima dalam konfigurasi terhad bagi tujuan latihan sementara pembangunan perisian diteruskan, sekali gus memindahkan tekanan jadual daripada barisan pengeluaran kepada proses penukaran operasi, pengujian dan pengurusan armada.

Pendekatan pembangunan dan pengeluaran serentak itu melemahkan kebolehramalan penjanaan kekuatan kerana pesawat yang telah diserahkan mungkin belum menyediakan keupayaan tempur seperti diandaikan dalam jadual perolehan, perancangan operasi dan perkiraan pencegahan.

Tempoh pembangunan lebih panjang turut menyebabkan makmal, pesawat ujian penerbangan, pasukan kejuruteraan dan struktur pengawasan kerajaan terus beroperasi selama beberapa tahun tambahan, sekali gus meningkatkan kos sebelum setiap keupayaan boleh digunakan.

Peningkatan terbaharu itu mengandungi kira-kira US$900 juta yang dikaitkan secara khusus dengan penilaian semula keupayaan Block 4, namun jumlah berkenaan hanya pelarasan terkini dan bukannya keseluruhan pertumbuhan kos sejarah program tersebut.

Block 4 kekal sebagai ujian strategik utama sama ada F-35 mampu berubah daripada pesawat serangan halimunan menjadi nod tempur berasaskan perisian yang berdaya tahan tanpa menjejaskan kesiagaan, kemampuan pembiayaan dan tempo pengerahan.

Radar APG-85 Cetus Beban Pengeluaran dan Pengubahsuaian Baharu

Radar janaan elektronik aktif AN/APG-85 keluaran Northrop Grumman dibangunkan untuk menggantikan APG-81, sekali gus meningkatkan keupayaan pengesanan, penyasaran, perlindungan elektronik serta prestasi rantaian serangan terhadap ancaman udara dan permukaan yang semakin canggih.

Pengenalan radar itu mengubah konfigurasi fizikal pengeluaran pesawat kerana F-35 bermula Lot 17 menggunakan struktur sekat hidung direka semula, menyebabkan APG-85 tidak boleh saling ditukar dengan mudah bersama radar APG-81 sedia ada.

Apabila pembangunan APG-85 mengalami kelewatan, beberapa pesawat diterima dengan pemberat mengisi ruang radar, sekali gus mewujudkan keperluan pemasangan kemudian yang menambah kerja pengubahsuaian, kerumitan penjadualan dan pergerakan melalui kemudahan naik taraf.

Radar APG-85 pengeluaran pertama dijangka tersedia sekitar 2028, manakala sistem pemasangan seragam yang mampu menerima kedua-dua jenis radar dirancang untuk diperkenalkan menerusi konfigurasi pengeluaran berikutnya.

Pejabat Program Bersama F-35 mengenal pasti kemasukan kos pengeluaran APG-85 sebagai antara punca peningkatan perolehan sebanyak US$32 bilion, mengesahkan bahawa teknologi sensor termaju kini mempengaruhi model kos jangka panjang program.

Ketersediaan radar membawa kepentingan strategik kerana ia menentukan sama ada pesawat baharu mampu menggunakan persenjataan Block 4, melaksanakan penyasaran jarak jauh dan beroperasi secara berkesan dalam rangkaian tempur sekutu yang tersebar.

Penyerahan pesawat sebelum sensor utamanya tersedia membolehkan pengeluaran kilang diteruskan, tetapi memindahkan beban teknikal ke peringkat seterusnya serta meningkatkan kebergantungan kepada kapasiti naik taraf, kawalan konfigurasi dan penerimaan operasi berperingkat.

Keadaan itu turut memperlihatkan risiko pembangunan serentak apabila proses pembangunan, pengeluaran dan penempatan berjalan bersama untuk mengekalkan pertumbuhan armada walaupun ketidakpastian masih menyelubungi subsistem kritikal serta kematangan perisian.

Bagi pemerintah operasi, perbezaan konfigurasi merumitkan perancangan misi kerana pesawat menggunakan nama F-35 yang sama mungkin memiliki julat pengesanan, keupayaan peperangan elektronik, keserasian persenjataan dan sekatan operasi yang berbeza.

Penyepaduan APG-85 bukan sekadar penggantian radar, sebaliknya menjadi ujian sama ada program F-35 mampu memperkenalkan keupayaan sensor penentu tanpa membenarkan momentum pengeluaran mengatasi tahap kesiagaan tempur sebenar.

Keperluan Enjin dan Penyejukan Ubah Postur F-35

Pemproses Block 4, sensor dan peralatan peperangan elektronik memerlukan lebih banyak tenaga elektrik serta penyejukan berbanding keupayaan yang mampu disediakan oleh enjin F135 dan seni bina pengurusan haba asal sepanjang hayat perkhidmatan pesawat.

Kapasiti penyejukan semasa berada sekitar 30 hingga 32 kilowatt, sedangkan keperluan masa hadapan yang dibincangkan dalam program mencecah kira-kira 62 hingga 80 kilowatt, mewujudkan jurang besar antara reka bentuk asal dengan keperluan operasi.

Penghasilan tenaga tambahan daripada enjin sedia ada meningkatkan tekanan dan memendekkan hayat komponen, berpotensi mencetuskan kos penyelenggaraan tambahan kira-kira US$38 bilion sepanjang kitaran hayat sekiranya ketidakseimbangan kuasa dan penyejukan gagal diselesaikan.

Program Naik Taraf Teras Enjin F135 atau ECU bertujuan meningkatkan ketahanan, memenuhi keperluan tenaga Block 4 serta memanjangkan tempoh operasi antara penyelenggaraan utama sebanyak kira-kira 16 hingga 25 peratus.

Pembangunan serentak program Naik Taraf Pengurusan Kuasa dan Haba atau PTMU menangani keperluan penyejukan serta pengagihan elektrik, dengan keperluan pengeluarannya kini dimasukkan dalam anggaran perolehan masa hadapan.

Perubahan perakaunan itu meletakkan PTMU dalam dua kategori kos apabila dana pembangunan membiayai reka bentuk dan pengujian, manakala peruntukan perolehan membeli perkakasan untuk pesawat pengeluaran kemudian atau menyokong kerja naik taraf.

Pengenalan PTMU dalam pengeluaran dibincangkan sekitar 2033, menyebabkan perancang perlu menguruskan tempoh peralihan panjang apabila konfigurasi armada, tekanan enjin, jadual pemodenan dan tahap ketersediaan operasi mungkin kekal tidak seragam.

Kekangan enjin dan penyejukan memberi kesan langsung terhadap postur angkatan kerana ketahanan sistem pendorongan menentukan penjanaan sorti, keperluan penyelenggaraan ketika penugasan, penggunaan modul gantian serta jejak logistik operasi berintensiti tinggi.

Bagi angkatan ekspedisi di pangkalan Indo-Pasifik yang tersebar, setiap penanggalan enjin atau kegagalan pengurusan haba meningkatkan kebergantungan kepada tenaga pakar, keupayaan pengangkutan, kemudahan selamat dan rantaian bekalan yang terdedah.

Penyelesaian sistem pendorongan itu membawa kepentingan geopolitik kerana pemerintah Amerika Syarikat dan sekutunya memerlukan kekuatan tempur berterusan, bukan sekadar inventori pesawat canggih, bagi mengekalkan pencegahan berwibawa di Eropah dan Indo-Pasifik.

Kekurangan Kesiagaan Dorong Pelaburan Alat Ganti dan Depot

Peningkatan perolehan sebanyak US$32 bilion merangkumi pembelian alat ganti awal tambahan untuk memperkukuh kesiagaan, menunjukkan bagaimana masalah ketersediaan berpanjangan kini mempengaruhi bil perolehan dan bukan lagi terhad kepada akaun sokongan.

Penyusunan Semula Penyelesaian Sokongan Global memerlukan pembiayaan tambahan kira-kira US$13.7 bilion sehingga 2031, termasuk sekitar US$7.3 bilion bagi alat ganti untuk meningkatkan ketersediaan armada serta prestasi depot penyelenggaraan.

Perbezaan antara perolehan dan sokongan kekal penting kerana alat ganti awal yang dibekalkan bersama pesawat pengeluaran dimasukkan dalam akaun perolehan, manakala komponen gantian bagi operasi rutin biasanya dibiayai menerusi perbelanjaan operasi dan sokongan.

Kesiagaan armada terjejas akibat kekurangan komponen, kelewatan penyelenggaraan dan kapasiti depot tidak mencukupi, dengan beberapa penilaian meletakkan kadar pesawat berkeupayaan melaksanakan keseluruhan misi sekitar satu perempat daripada armada Amerika Syarikat pada 2025.

Kadar itu merumitkan perancangan strategik kerana jumlah inventori tidak boleh disamakan dengan kekuatan tempur boleh digerakkan, khususnya apabila pesawat memerlukan persenjataan, perisian, sensor dan penyelenggaraan ciri sukar dikesan sebelum menjalankan misi mencabar.

Prestasi penyerahan menambahkan tekanan apabila 110 pesawat yang diserahkan pada 2024 mengalami kelewatan purata 238 hari, berbanding kelewatan purata 61 hari bagi pesawat yang diserahkan sepanjang tahun sebelumnya.

Masalah TR-3 menjadi antara punca utama, memperlihatkan bagaimana kelewatan perisian dan pengkomputeran boleh mengganggu penyerahan kilang, penukaran operasi skuadron, latihan juruterbang serta pengagihan geografi pesawat berkeupayaan operasi.

Pembelian lebih banyak alat ganti mungkin mengurangkan tempoh pesawat tidak dapat diterbangkan, namun keberkesanannya bergantung kepada kitaran pembaikan, kapasiti pembekal, data teknikal, tenaga penyelenggaraan dan ketersediaan komponen berkonfigurasi tepat.

Perkhidmatan tentera Amerika Syarikat tetap dijangka menghadapi jurang kemampuan pembiayaan tahunan melebihi US$1 bilion menjelang pertengahan 2030-an, memperlihatkan pertentangan antara tahap kesiagaan diinginkan dengan belanjawan yang mampu mengekalkannya.

Pelaburan kesiagaan menjadi isyarat strategik apabila musuh menilai keupayaan tempur menerusi kadar penjanaan sorti dan ketahanan penempatan, manakala sekutu mengukur kemampuan bantuan Amerika Syarikat untuk tiba, beroperasi serta bertahan.

(KLIK SINI): Selepas F-35, Singapura Teroka GCAP—Pesawat Pejuang Generasi Keenam Bakal Ubah Imbangan Kuasa Indo-Pasifik

Kos Kitaran Hayat US$1.93 Trilion Kekal Tidak Menentu

Anggaran terbaharu kos kitaran hayat F-35 menghampiri US$1.93 trilion, lebih rendah daripada unjuran terdahulu US$2.06 trilion walaupun kos perolehan meningkat kerana ramalan penjimatan sokongan mengimbangi perbelanjaan pembangunan dan pembelian lebih tinggi.

Kira-kira US$1.395 trilion melibatkan operasi dan sokongan, merangkumi bahan api, tenaga kerja, latihan, penyelenggaraan depot, alat ganti serta pengoperasian armada yang berterusan sehingga dekad 2080-an berdasarkan andaian perancangan semasa.

Unjuran lebih rendah itu sebahagiannya mencerminkan kira-kira 60 inisiatif pengurangan kos yang secara keseluruhan menurunkan anggaran sokongan bagi tahun kewangan 2025 sebanyak US$52.2 bilion berdasarkan nilai dolar tahun semasa.

Andaian tempoh perkhidmatan F-35A yang lebih pendek turut mengurangkan perbelanjaan diramalkan, menunjukkan bagaimana jumlah kitaran hayat boleh menurun melalui perubahan perancangan walaupun kemampuan pembiayaan atau prestasi penyelenggaraan belum bertambah baik.

Angka US$1.93 trilion itu kekal sebagai anggaran jangka panjang dan bukannya liabiliti tetap kerana nilainya boleh berubah berdasarkan kadar penerbangan, kos tenaga kerja, penggunaan alat ganti, inflasi serta keperluan penempatan operasi.

Peningkatan perolehan menghadapi ketidakpastian sama kerana pembelian tertangguh menjadi lebih mahal pada masa hadapan, manakala pengeluaran berterusan hingga dekad 2040-an memperbesar kesan kenaikan kos buruh, bahan mentah dan rantaian bekalan.

Harga Lot 18 dan Lot 19 yang dirunding merangkumi kira-kira US$24.29 bilion bagi 296 kerangka pesawat serta sekitar US$6.6 bilion untuk enjin, modul dan sokongan berkaitan dalam kedua-dua kelompok pengeluaran.

Walaupun kontraktor menyatakan pertumbuhan harga kekal di bawah kadar inflasi berkaitan, kos sebenar yang lebih tinggi masih meningkatkan unjuran apabila digunakan terhadap ratusan pesawat yang berbaki dalam rancangan perolehan Amerika Syarikat.

Ketidakpastian utama ialah sama ada pelaburan dalam Block 4, APG-85, ECU, PTMU, alat ganti dan kapasiti depot mampu menghasilkan peningkatan kesiagaan mencukupi untuk mengimbangi garis dasar perolehan yang semakin berkembang.

F-35 kekal sebagai teras kekuatan udara Amerika Syarikat dan sekutunya, namun kewibawaan strategiknya bergantung kepada kemampuan menukar pelaburan US$536.2 bilion menjadi pesawat siap tempur yang mampu menjana sorti berterusan dalam medan operasi global.