13 Pangkalan Tentera Amerika Di Timur Tengah Hampir Tidak Boleh Didiami Selepas Serangan Iran — CENTCOM Terpaksa Pindah Anggota, Postur Ketenteraan Berubah

(DEFENCE SECURITY ASIA) — Kestabilan operasi ketenteraan Amerika Syarikat di Timur Tengah kini terjejas dengan terus selepas serangan peluru berpandu dan dron oleh Iran serta kumpulan pro-Iran menyebabkan banyak daripada 13 pangkalan tentera Amerika di rantau itu hampir tidak lagi sesuai didiami, sekali gus memaksa pemindahan anggota serta penyusunan semula postur ketenteraan CENTCOM dalam perang berterusan antara Amerika Syarikat, Israel dan Iran.

Laporan akhbar New York Times menyatakan bahawa sebahagian besar pangkalan yang digunakan oleh tentera Amerika di Timur Tengah kini dianggap tidak praktikal untuk didiami dalam tempoh panjang selepas serangan berulang merosakkan bangunan, sistem komunikasi, radar serta kemudahan sokongan, dengan Kuwait menerima kesan paling teruk kerana kedudukannya berhampiran Iran dan kepekatan tinggi anggota tentera Amerika di negara tersebut.

Keadaan ini memaksa ribuan anggota tentera Amerika dipindahkan ke lokasi alternatif termasuk hotel, ruang pejabat sementara dan kemudahan di luar negara, sementara operasi udara masih diteruskan dari landasan yang kekal berfungsi, mewujudkan model operasi hibrid di mana sebahagian besar kehadiran darat kini beroperasi secara jarak jauh dan bukannya dari pangkalan yang diperkukuh.

Kerosakan meluas di pelbagai pemasangan ketenteraan telah mengubah rangkaian pangkalan hadapan yang sebelum ini stabil menjadi struktur postur yang berpecah dan sebahagiannya dipindahkan, sekali gus meningkatkan kerumitan logistik serta mengurangkan kecekapan fungsi arahan, kawalan dan sokongan dalam keseluruhan kawasan operasi CENTCOM.

Perancang ketenteraan kini berdepan cabaran untuk mengekalkan kadar serangan yang tinggi terhadap sasaran Iran sambil pada masa sama mengurus infrastruktur yang rosak, anggota yang berpecah serta rangkaian komunikasi yang terdedah, keadaan yang meningkatkan tekanan terhadap tahap kesiapsiagaan serta masa tindak balas operasi.

Keperluan untuk memindahkan anggota dari kemudahan yang rosak turut meningkatkan kebergantungan kepada penginapan sementara dan lokasi arahan yang diubah suai, sekali gus mengurangkan tahap perlindungan dan memaksa penggunaan sistem mudah alih bagi memastikan kesinambungan operasi dalam keadaan ancaman berterusan.

Serangan peluru berpandu dan dron berulang terhadap radar, komunikasi satelit serta pusat penyelarasan taktikal menunjukkan bahawa tindak balas Iran tidak hanya mensasarkan simbol politik, tetapi memberi tumpuan kepada tulang belakang operasi yang membolehkan Amerika Syarikat mengekalkan keupayaan unjuran kuasa ketenteraan di Timur Tengah.

Akibatnya, fasa konflik semasa telah menjadikan kebolehselamatan pangkalan sebagai faktor strategik utama, dengan keadaan pemasangan Amerika di Kuwait, Qatar, Bahrain, Arab Saudi, Emiriah Arab Bersatu, Iraq dan Jordan kini secara langsung mempengaruhi tempo, jarak capaian serta kelangsungan operasi ketenteraan Amerika di rantau tersebut.

BACA: Imej Satelit Sahkan Peluru Berpandu Iran Tembusi Pangkalan Udara Al Dhafra — Pertahanan Udara Teluk Dipersoal, Hab Ketenteraan Kritikal Terjejas

Kerosakan Rangkaian Pangkalan Amerika Mengubah Jejak Operasi CENTCOM

Kira-kira 40,000 anggota tentera Amerika ditempatkan di seluruh Timur Tengah ketika konflik meningkat pada akhir Februari 2026, namun serangan peluru berpandu dan dron memaksa Central Command menyuraikan ribuan anggota dari pemasangan utama bagi mengurangkan kerentanan terhadap serangan susulan.

Analisis imej satelit, rakaman video yang disahkan serta kenyataan rasmi mengenal pasti sekurang-kurangnya 17 lokasi tentera, diplomatik dan pertahanan udara Amerika yang mengalami kerosakan di rantau itu, termasuk sekurang-kurangnya 11 pangkalan atau pemasangan tentera, bermakna hampir separuh daripada jejak ketenteraan tetap Amerika di kawasan operasi telah terkena serangan langsung.

Beberapa pemasangan diserang berulang kali, menunjukkan sasaran dipilih secara sengaja terhadap infrastruktur operasi dan bukannya serangan simbolik, dengan nod komunikasi, sistem radar, kemudahan penyelenggaraan serta tempat tinggal anggota terkena hentaman yang menjejaskan keupayaan operasi berterusan.

Serangan tersebut tidak memusnahkan pangkalan sepenuhnya tetapi menyebabkan kerosakan struktur yang cukup serius sehingga keadaan hidup dan bekerja secara normal menjadi tidak praktikal, memaksa pemindahan anggota walaupun operasi tempur masih diteruskan dari kemudahan yang masih boleh digunakan.

Central Command mengekalkan operasi dengan mengagihkan semula unit ke kawasan yang lebih luas, langkah yang mengurangkan risiko kepekatan tetapi meningkatkan kerumitan logistik, kesukaran penyelarasan serta kebergantungan kepada infrastruktur sementara yang kurang dilindungi.

Penyuraian ini secara berkesan mengubah postur Amerika di rantau tersebut daripada dominasi pangkalan tetap kepada rangkaian lokasi operasi yang berpecah, sekali gus merumitkan sistem arahan dan kawalan serta meningkatkan kebergantungan kepada komunikasi mudah alih dan penyelarasan jarak jauh.

Keperluan mengekalkan operasi udara walaupun infrastruktur darat rosak memaksa keutamaan diberikan kepada kru penerbangan, pasukan penyelenggaraan dan unit penyelarasan serangan berbanding elemen sokongan lain, keadaan yang menambah tekanan terhadap kecekapan operasi keseluruhan.

Perancang ketenteraan kini perlu mengekalkan tempo serangan terhadap Iran sambil melindungi pangkalan yang pada asalnya dibina untuk konflik intensiti rendah, bukannya peperangan peluru berpandu berterusan yang melibatkan serangan berulang terhadap infrastruktur tetap.

Serangan ini membuktikan bahawa walaupun pemasangan yang dilindungi dengan sistem pertahanan berlapis masih boleh dilemahkan melalui penggunaan dron dan peluru berpandu kos rendah secara berulang, sekali gus mengubah andaian mengenai kebolehselamatan pasukan hadapan dalam konflik intensiti tinggi.

Perubahan realiti operasi ini menjadikan kebolehselamatan pangkalan sebagai pemboleh ubah strategik utama dan bukannya isu logistik biasa, memaksa penilaian semula tentang bagaimana Amerika Syarikat mengekalkan keupayaan unjuran kuasa ketenteraan di Timur Tengah.

Pangkalan Di Kuwait Menerima Kerosakan Infrastruktur Paling Teruk

Kuwait yang menempatkan kira-kira 13,500 anggota tentera Amerika dan terletak paling hampir dengan wilayah Iran mengalami antara kerosakan paling serius, apabila beberapa pemasangan utama terkena serangan peluru berpandu dan dron dalam serangan balas selepas operasi ketenteraan Amerika dan Israel terhadap sasaran Iran.

Di Pangkalan Udara Ali Al Salem, beberapa struktur mengalami runtuhan bumbung manakala sistem komunikasi turut rosak, keadaan yang mengurangkan keupayaan penyelarasan operasi dan memaksa sebahagian anggota dipindahkan dari bangunan yang tidak lagi selamat digunakan untuk tugas harian.

Kem Buehring turut menjadi sasaran apabila dron berjaya menembusi perimeter keselamatan, dengan rakaman video menunjukkan letupan berhampiran kawasan penyimpanan bahan api dan kemudahan penyelenggaraan, sekali gus menimbulkan kebimbangan mengenai kerentanan logistik yang menyokong operasi ketenteraan serantau.

Kem Arifjan pula mengalami kerosakan pada pusat operasi taktikal serta peralatan komunikasi satelit, keadaan yang menjejaskan keupayaan arahan dan kawalan serta memaksa pemindahan sementara fungsi penyelarasan penting ke lokasi lain yang lebih selamat tetapi kurang lengkap.

Serangan dron juga dilaporkan mengenai struktur yang menempatkan anggota di kompleks pelabuhan Shuaiba, menyebabkan kerosakan pada bangunan utama serta mengakibatkan korban, sekali gus menunjukkan bahawa sistem tanpa pemandu kos rendah mampu menimbulkan ancaman serius terhadap kemudahan tetap yang bernilai tinggi.

Kepekatan besar anggota Amerika di Kuwait menjadikan negara tersebut sasaran bernilai tinggi dalam strategi tindak balas Iran, dengan serangan berulang menyebabkan kerosakan kumulatif yang mengurangkan keupayaan pangkalan untuk mengekalkan operasi seperti biasa dalam tempoh berpanjangan.

Kerosakan infrastruktur di beberapa lokasi di Kuwait memaksa tentera Amerika memindahkan anggota ke kemudahan alternatif termasuk bangunan awam, sementara operasi masih diteruskan dari landasan dan kemudahan sokongan yang masih boleh digunakan walaupun berada dalam keadaan terhad.

Keperluan mengekalkan kesiapsiagaan dalam keadaan pemasangan yang rosak meningkatkan tekanan logistik kerana pasukan terpaksa bergantung kepada pembaikan sementara, penyimpanan yang dipencarkan serta lokasi arahan yang diubah suai bagi memastikan operasi tidak terhenti sepenuhnya.

Keadaan ini secara berkesan mengubah peranan Kuwait daripada hab operasi hadapan yang stabil kepada persekitaran operasi yang dipertikaikan, di mana kebolehselamatan pangkalan kini bergantung kepada kesiapsiagaan pertahanan berterusan dan bukannya perlindungan yang dianggap terjamin sebelum konflik meningkat.

Skala kerosakan yang berlaku di Kuwait menunjukkan bahawa kedudukan geografi yang hampir dengan Iran telah diterjemahkan secara langsung kepada tahap kerentanan operasi yang lebih tinggi bagi pasukan Amerika yang ditempatkan di negara tersebut.

Pangkalan Serantau Turut Terkena Serangan Termasuk Qatar, Bahrain, Arab Saudi, UAE, Iraq dan Jordan

Kerosakan tidak terhad kepada Kuwait sahaja apabila beberapa pemasangan tentera Amerika di seluruh Timur Tengah terkena serangan dalam minggu-minggu awal konflik, menunjukkan usaha tersusun untuk menekan keseluruhan rangkaian pangkalan Amerika dan bukannya hanya menyasarkan satu lokasi tertentu.

Di Pangkalan Udara Al Udeid di Qatar, yang merupakan pemasangan terbesar Amerika di rantau tersebut, serangan telah merosakkan sistem radar amaran awal, sekali gus menjejaskan keupayaan pengesanan dan menyulitkan penyelarasan pertahanan udara ketika operasi ketenteraan masih berlangsung.

Di Bahrain, kubah komunikasi di ibu pejabat Armada Kelima Tentera Laut Amerika turut terkena serangan yang dilaporkan menyebabkan kerosakan bernilai kira-kira USD200 juta (RM760 juta), menunjukkan bahawa kehilangan infrastruktur terhad sekalipun boleh membawa implikasi kewangan dan operasi yang sangat besar.

Pangkalan Udara Prince Sultan di Arab Saudi mengalami kerosakan pada peralatan komunikasi serta kemudahan berkaitan pesawat, keadaan yang menjejaskan tahap kesiapsiagaan operasi dan memaksa pelarasan terhadap perancangan penerbangan serta penyelarasan misi di rantau tersebut.

Pemasangan tambahan di Emiriah Arab Bersatu, Iraq dan Jordan termasuk pangkalan udara, pelabuhan serta tapak radar seperti Al Dhafra, Erbil dan Muwaffaq Salti turut dilaporkan mengalami kerosakan, memperluaskan skop gangguan terhadap keseluruhan jejak operasi tentera Amerika di Timur Tengah.

Sifat serangan yang meluas memaksa Amerika Syarikat mengagihkan anggota ke beberapa lokasi alternatif bagi mengurangkan risiko kepekatan, namun langkah tersebut turut meningkatkan kesukaran untuk mengekalkan penyelarasan operasi yang cekap dalam keadaan ancaman berterusan.

Kerosakan berulang terhadap radar dan sistem komunikasi memaksa penggunaan rangkaian sokongan sebagai sandaran, sekali gus meningkatkan risiko kehilangan kesedaran situasi ketika berdepan serangan peluru berpandu dan dron yang berlaku dalam tempoh masa yang singkat.

Corak kerosakan menunjukkan bahawa sasaran dipilih berdasarkan kepentingan operasi dan bukannya sekadar simbolik, menandakan bahawa serangan bertujuan mengganggu keupayaan unjuran kuasa Amerika dan bukan hanya untuk menyebabkan korban atau kerosakan terhad.

Serangan sedemikian menonjolkan kerentanan infrastruktur tetap walaupun dilindungi oleh sistem pertahanan berlapis, terutamanya apabila serangan dilakukan serentak di beberapa negara sehingga memaksa sistem pertahanan beroperasi pada tahap maksimum dalam tempoh panjang.

Penyebaran kerosakan di seluruh rantau telah mengubah keseluruhan postur Amerika di Timur Tengah daripada kawasan pelancaran operasi yang selamat kepada rangkaian operasi yang dipertikaikan, memaksa komander menyesuaikan strategi secara berterusan bagi mengekalkan keberkesanan ketenteraan.

Korban, Kerugian Kewangan dan Kos Infrastruktur Terus Meningkat

Serangan peluru berpandu dan dron di Kuwait telah menyebabkan korban dalam kalangan anggota tentera Amerika, dengan beberapa insiden dilaporkan berlaku di Kem Arifjan dan Shuaiba, menunjukkan bahawa serangan bukan sahaja merosakkan infrastruktur tetapi turut memberi kesan langsung terhadap keselamatan anggota.

Anggaran kerosakan terhadap pangkalan dan infrastruktur ketenteraan dalam minggu-minggu awal perang melebihi USD800 juta (RM3.04 bilion), dengan beberapa penilaian menyatakan bahawa jumlah sebenar mungkin lebih tinggi apabila kerosakan terhadap peralatan operasi dan sistem pertahanan turut diambil kira.

Kerugian tersebut merangkumi kemusnahan sistem komunikasi, pemasangan radar, kemudahan penyelenggaraan, bangunan operasi serta peralatan sokongan yang diperlukan bagi mengekalkan keupayaan tempur berterusan di seluruh kawasan operasi Timur Tengah.

Kerugian kewangan sahaja tidak menggambarkan sepenuhnya kesan operasi kerana kerosakan pada nod penting boleh memperlahankan penyelarasan, mengurangkan kadar penerbangan serangan serta meningkatkan kerentanan terhadap serangan susulan dalam konflik yang masih berterusan.

Serangan berulang turut memaksa Amerika Syarikat menyalurkan sumber tambahan bagi kerja pembaikan, pemasangan sistem pertahanan serta usaha pemindahan anggota, sekali gus menambah beban logistik dalam situasi di mana operasi tempur masih perlu diteruskan tanpa gangguan.

Keperluan melindungi anggota yang dipencarkan ke pelbagai lokasi meningkatkan permintaan terhadap liputan pertahanan udara, pengawasan serta keupayaan pembaikan pantas di beberapa negara serentak, menjadikan pengurusan sumber lebih rumit berbanding ketika operasi dijalankan dari pangkalan tetap.

Kerosakan infrastruktur kini menjadi cabaran kewangan dan operasi serentak kerana komander perlu mengimbangi keperluan meneruskan serangan terhadap sasaran Iran dengan keperluan mempertahankan pangkalan yang semakin terdedah kepada ancaman peluru berpandu dan dron.

Kehilangan kemudahan yang diperkukuh mengurangkan keupayaan untuk mengekalkan penempatan jangka panjang, memaksa penggunaan struktur sementara yang menawarkan perlindungan lebih rendah dan meningkatkan risiko sekiranya serangan berskala besar berlaku semula.

Kos akan terus meningkat walaupun pangkalan masih boleh beroperasi secara terhad kerana setiap kerosakan terhadap infrastruktur mengurangkan kecekapan operasi dan meningkatkan risiko terhadap keselamatan anggota serta kelangsungan misi.

Tekanan kewangan dan operasi ini menunjukkan bahawa peperangan peluru berpandu berterusan mampu menghakis kehadiran hadapan Amerika secara beransur-ansur tanpa perlu memusnahkan pangkalan sepenuhnya, cukup sekadar melemahkan keupayaan untuk beroperasi secara normal dalam tempoh panjang.

Pangkalan Masih Beroperasi Tetapi Berada Dalam Ancaman Berterusan

Walaupun banyak pangkalan mengalami kerosakan teruk, operasi ketenteraan Amerika tidak dihentikan sepenuhnya, dengan serangan udara terhadap sasaran Iran masih diteruskan sementara anggota beroperasi dari lokasi yang dipencarkan dan kemudahan sementara yang diubah suai untuk mengekalkan kesinambungan misi.

Kadar serangan peluru berpandu dilaporkan menurun berbanding fasa awal konflik, namun ancaman masih wujud dan kenyataan pihak Iran yang menggesa laporan mengenai lokasi anggota Amerika yang dipindahkan menunjukkan bahawa sasaran terhadap rangkaian pangkalan masih menjadi sebahagian daripada strategi tekanan berterusan.

Peralihan kepada operasi dari lokasi alternatif termasuk kemudahan awam dan tapak di luar rantau menunjukkan bahawa konflik semasa telah memaksa Amerika Syarikat mengamalkan postur yang lebih fleksibel tetapi pada masa sama kurang terlindung berbanding penggunaan pangkalan tetap yang diperkukuh sebelum ini.

Kru penerbangan terus melaksanakan misi walaupun infrastruktur darat mengalami kerosakan, keadaan yang menunjukkan keutamaan diberikan kepada keupayaan serangan udara walaupun sokongan logistik, penyelenggaraan dan komunikasi berada dalam keadaan yang lebih terdedah berbanding sebelum konflik meningkat.

Operasi dari lokasi yang berpecah meningkatkan kerumitan sistem arahan, kawalan dan penyelarasan, terutamanya apabila sebahagian sistem komunikasi dan radar telah rosak, sekali gus memerlukan penggunaan rangkaian sandaran yang mungkin tidak setanding dari segi keupayaan atau keselamatan.

Keperluan mempertahankan beberapa lokasi sementara dalam masa yang sama turut meregangkan sumber pertahanan, kerana sistem pertahanan udara dan pengawasan perlu diagihkan ke lebih banyak tapak berbanding ketika operasi dijalankan dari bilangan pangkalan tetap yang lebih kecil.

Keadaan semasa menunjukkan bahawa penempatan hadapan di Timur Tengah kini membawa risiko lebih tinggi berbanding konflik terdahulu, apabila ancaman peluru berpandu dan dron terbukti mampu melemahkan pemasangan utama tanpa perlu menembusi pertahanan sepenuhnya.

Perubahan daripada pangkalan tetap kepada persekitaran operasi yang dipertikaikan memaksa Amerika Syarikat menyesuaikan model operasinya sambil terus mengekalkan tekanan ketenteraan terhadap Iran, satu keadaan yang meningkatkan kebergantungan kepada mobiliti, penyuraian dan koordinasi jarak jauh.

Keseimbangan antara meneruskan operasi serangan dan mengurus kerosakan infrastruktur kini menjadi ciri utama fasa konflik semasa, dengan kedua-dua pihak masih mempunyai keupayaan untuk menyerang tetapi tidak mampu menamatkan sepenuhnya kemampuan lawan untuk bertindak balas.

Selagi perang berterusan, keadaan pangkalan tentera Amerika di seluruh Timur Tengah akan kekal sebagai faktor strategik yang menentukan bentuk operasi ketenteraan, kestabilan postur CENTCOM serta hala tuju keseluruhan konflik yang semakin mempengaruhi keseimbangan kuasa di rantau tersebut.