Stesen Penyiar AS Dedah Imej Satelit Radar Pertahanan Peluru Berpandu AS Diserang di Timur Tengah — Rangkaian Amaran Awal Terjejas di Lima Negara

(DEFENCE SECURITY ASIA) — Imej satelit komersial dan analisis video yang disemak oleh stesen penyiaran Amerika Syarikat, ABC News mengesahkan bahawa pemasangan radar dan sistem pertahanan peluru berpandu yang menjadi tulang belakang rangkaian amaran awal Amerika Syarikat serta sekutunya di Timur Tengah telah diserang sekurang-kurangnya sepuluh kali sejak fasa awal konflik serantau yang masih berterusan.

Serangan-serangan tersebut mensasarkan infrastruktur pengawasan berkepekaan tinggi di beberapa pangkalan di Teluk dan Timur Tengah, sekali gus mewujudkan ketidaktentuan operasi dalam rangkaian pertahanan udara dan peluru berpandu bersepadu serta menimbulkan kebimbangan bahawa kerosakan pada nod radar boleh memendekkan masa amaran terhadap serangan peluru berpandu dan dron.

Pakar pertahanan yang dirujuk dalam analisis itu memberi amaran bahawa kemusnahan atau kerosakan pada aset radar bernilai tinggi seperti AN/TPY-2 dan AN/FPS-132 berpotensi menyebabkan sistem pertahanan peluru berpandu peringkat teater menjadi separa buta, sekali gus mengurangkan keupayaan pengesanan awal walaupun keseluruhan rangkaian pertahanan masih berfungsi.

 

Bekas Pengarah Kawalan Senjata NATO, William Alberque, menyatakan bahawa sistem radar tersebut “sangat mahal, amat sensitif dan luar biasa terdedah,” sambil menegaskan bahawa memusnahkan satu radar tidak meruntuhkan keseluruhan pertahanan, tetapi cukup untuk mengurangkan keupayaan sehingga sistem hanya beroperasi dalam keadaan separa buta.

Pengesahan kerosakan terhadap pemasangan radar dan pertahanan peluru berpandu melalui imejan satelit komersial bebas serta analisis video yang disemak oleh ABC News mempunyai kepentingan strategik kerana ia memberikan pengesahan luaran terhadap impak serangan ke atas infrastruktur ketenteraan Amerika Syarikat tanpa bergantung kepada penilaian kerosakan rasmi kerajaan.

Pengesahan bebas sedemikian meningkatkan kredibiliti dapatan bagi penganalisis pertahanan dan pembuat dasar kerana ia menunjukkan bahawa serangan terhadap sistem amaran awal kritikal disokong oleh bukti yang boleh diperhatikan, bukannya dakwaan yang tidak disahkan oleh mana-mana pihak yang terlibat dalam konflik.

Analisis imejan menunjukkan bahawa lebih daripada dua puluh lima lokasi di tujuh pangkalan di sekurang-kurangnya lima negara telah terkena serangan dalam tempoh dua minggu pertama pertempuran, dengan corak impak yang berulang kali tertumpu kepada kubah radar, antena komunikasi dan bangunan sokongan logistik berbanding landasan atau tempat perlindungan pesawat.

Profil sasaran tersebut menunjukkan usaha terancang untuk melemahkan kesedaran situasi dalam rangkaian pertahanan peluru berpandu serantau, satu taktik yang membolehkan serangan susulan menggunakan dron dan peluru berpandu balistik mengeksploitasi jurang pengesanan tanpa perlu menewaskan keseluruhan sistem pertahanan secara serentak.

Bukti visual yang dianalisis mengesahkan serangan di Arab Saudi, Emiriah Arab Bersatu, Jordan, Kuwait, Qatar dan Bahrain, dengan beberapa lokasi menunjukkan kepulan asap, kerosakan struktur serta serpihan yang sepadan dengan kesan serangan dron atau peluru berpandu tepat ke atas infrastruktur radar.

Penggunaan dron jarak jauh kos rendah yang dipercayai daripada keluarga Shahed membolehkan serangan berulang terhadap kemudahan radar tetap yang tidak boleh dipindahkan dengan mudah selepas dipasang, sekali gus meningkatkan tahap kerentanan sensor fasa tatasusunan besar dan sistem pertahanan peluru berpandu di seluruh rantau tersebut.

BACA: Imej Satelit Sahkan Peluru Berpandu Iran Tembusi Pangkalan Udara Al Dhafra — Pertahanan Udara Teluk Dipersoal, Hab Ketenteraan Kritikal Terjejas

Corak Serangan Terselaras Menunjukkan Doktrin Sasaran Sensor Dahulu

Imejan satelit daripada penyedia komersial menunjukkan bahawa serangan dilakukan secara terselaras terhadap pelbagai tapak radar di beberapa negara secara hampir serentak, satu petunjuk bahawa operasi tersebut dirancang untuk memberi kesan kepada keseluruhan rangkaian pengesanan serantau dan bukannya satu sistem nasional sahaja.

Pemusatan serangan terhadap kemudahan radar menunjukkan keutamaan strategik untuk melumpuhkan lapisan pengesanan awal terlebih dahulu, kerana tanpa data radar yang tepat, sistem pemintas peluru berpandu akan menghadapi kesukaran untuk mengira trajektori sasaran dan menentukan masa tindak balas yang optimum.

Serangan yang berlaku di lokasi berasingan secara geografi berpotensi mengurangkan liputan radar bertindih, memaksa pusat arahan bergantung kepada sensor sekunder atau platform udara seperti pesawat amaran awal, sekali gus meningkatkan tekanan operasi dalam situasi serangan peluru berpandu berintensiti tinggi.

Kerosakan walaupun pada tahap terhad terhadap kemudahan radar boleh menjejaskan ketepatan penjejakan, kestabilan bekalan kuasa dan keupayaan penyelenggaraan, bermakna penyerang tidak perlu memusnahkan sepenuhnya sistem untuk mencapai pengurangan ketara dalam prestasi pertahanan.

Pemilihan berulang terhadap lokasi yang mempunyai radar di sekitar Teluk menunjukkan bahawa kempen ini direka untuk menghasilkan kemerosotan keupayaan secara berperingkat dari semasa ke semasa, sekali gus mengekalkan tekanan berterusan terhadap rangkaian pertahanan sepanjang konflik berlangsung.

Penganalisis pertahanan menyatakan bahawa pemasangan radar merupakan antara komponen paling kritikal tetapi paling sukar dilindungi dalam rangkaian pertahanan udara bersepadu kerana sistem tersebut perlu berada dalam kedudukan terbuka untuk mengekalkan garis pandang pengesanan terhadap sasaran jarak jauh.

Serangan yang tertumpu kepada kemudahan radar juga mencerminkan pemahaman bahawa sistem pengesanan tetap sukar diganti dalam tempoh singkat, terutama apabila melibatkan radar fasa tatasusunan berkuasa tinggi yang memerlukan pemasangan tetap, penentukuran rumit dan infrastruktur tenaga berskala besar.

Corak serangan ini secara tidak langsung menunjukkan bahawa objektif operasi bukan sekadar kemusnahan fizikal, tetapi untuk mengurangkan masa amaran awal terhadap pelancaran peluru berpandu, sekali gus meningkatkan kebarangkalian bahawa sebahagian ancaman boleh menembusi pertahanan sebelum dipintas.

Pendekatan sedemikian menandakan peralihan kepada strategi peperangan yang memberi tumpuan kepada pemusnahan sensor terlebih dahulu, kerana dalam konflik moden, keupayaan melihat ancaman lebih awal sering kali lebih menentukan berbanding jumlah sistem pemintas yang dimiliki.

Keadaan ini menjadikan setiap kerosakan pada radar strategik mempunyai kesan berlipat ganda terhadap keseluruhan postur pertahanan, kerana kehilangan satu nod pengesanan boleh menjejaskan koordinasi antara beberapa negara yang berkongsi rangkaian pertahanan udara yang saling berkait.

Sistem Radar Bernilai Tinggi Antara Sasaran Yang Disahkan Terkena Serangan

Salah satu insiden terawal yang disahkan berlaku di Pangkalan Udara Prince Sultan di Arab Saudi apabila imejan satelit bertarikh 1 Mac menunjukkan kepulan asap naik dari sebuah bangunan yang dikenal pasti dalam imejan terdahulu sebagai lokasi penempatan sistem radar AN/TPY-2 yang digunakan dalam operasi pertahanan peluru berpandu.

Imejan pada tarikh yang sama turut menunjukkan kesan serangan berhampiran kemudahan radar di kawasan Abu Dhabi dan Al Sader di Emiriah Arab Bersatu, di mana peralatan yang pernah kelihatan dalam gambar komersial sebelum ini dipercayai telah terkena serangan, menandakan pemasangan tetap menjadi sasaran utama.

Imejan resolusi lebih rendah bertarikh 2 Mac, yang disokong oleh pengesahan tempatan, menunjukkan kerosakan pada bangunan di Pangkalan Muwaffaq al-Salti di Jordan, lokasi yang dilaporkan menempatkan sistem AN/TPY-2, sekali gus mengukuhkan pola serangan terhadap aset pengawasan bernilai tinggi di rantau tersebut.

Gambar satelit bertarikh 4 Mac pula menunjukkan kerosakan pada beberapa kubah radar di Kem Arifjan di Kuwait, dengan tahap impak struktur yang diperhatikan menunjukkan bahawa serangan tersebut bertujuan melumpuhkan keupayaan pengesanan radar dan bukannya memusnahkan kemudahan sokongan berhampiran.

Imejan yang diambil pada 9 Mac di Pangkalan Udara Al Udeid di Qatar mendedahkan kerosakan pada struktur yang kelihatan seperti piring satelit, memberi petunjuk bahawa peralatan komunikasi dan sensor sokongan yang berkait dengan operasi pertahanan udara turut menjadi sasaran dalam kempen serangan tersebut.

Analisis imej bertarikh 3 Mac di Umm Dahal, Qatar, menunjukkan serpihan dan aliran air yang konsisten dengan aktiviti pemadaman kebakaran berhampiran pemasangan radar fasa tatasusunan AN/FPS-132, iaitu sistem tunggal seumpamanya di rantau ini yang merupakan sebahagian daripada perjanjian pertahanan bernilai kira-kira USD1.1 bilion (≈RM4.18 bilion).

Rakaman video yang tersebar dalam talian pada hari pertama konflik kelihatan menunjukkan sebuah dron menghentam kubah radar di ibu pejabat Armada Kelima Tentera Laut Amerika Syarikat di Manama, Bahrain, dengan imejan satelit pada hari yang sama mengesahkan kerosakan struktur pada lokasi tersebut.

Kemunculan berulang kerosakan berkaitan radar di beberapa negara menunjukkan bahawa kempen serangan memberi tumpuan kepada komponen penting amaran awal berbanding usaha memusnahkan keseluruhan pangkalan, satu pendekatan yang menurut penganalisis mampu menghasilkan kesan operasi besar dengan penggunaan senjata yang lebih kecil.

Radar fasa tatasusunan berskala besar seperti AN/FPS-132 dan AN/TPY-2 bergantung kepada komponen khusus serta penentukuran yang kompleks, menyebabkan kerosakan walaupun kecil boleh memerlukan tempoh pembaikan yang panjang dan seterusnya mengurangkan ketersediaan sistem semasa tempoh ancaman peluru berpandu yang berterusan.

Kerosakan terhadap radar strategik di beberapa lokasi serentak juga meningkatkan tekanan terhadap rangkaian pertahanan peluru berpandu serantau kerana setiap sistem berfungsi sebagai nod penting dalam struktur pengesanan bertindih yang direka untuk memberikan masa amaran mencukupi sebelum peluru berpandu atau dron mencapai sasaran.

Kerentanan Sensor Pertahanan Peluru Berpandu Tetap Didedahkan Oleh Serangan Berulang

Pakar yang dipetik dalam analisis menegaskan bahawa sistem radar merupakan antara aset paling bernilai dalam mana-mana seni bina pertahanan peluru berpandu, dengan setiap unit AN/TPY-2 dianggarkan bernilai sekitar USD500 juta (≈RM1.9 bilion) kerana kerumitan sensor, pemproses dan keperluan tenaga yang tinggi.

Bekas Pengarah Kawalan Senjata NATO, William Alberque, menjelaskan bahawa memusnahkan satu radar tidak akan melumpuhkan keseluruhan keupayaan pertahanan peluru berpandu, namun kehilangan satu sensor penting akan mengurangkan kapasiti pengesanan dan memaksa rangkaian beroperasi dengan liputan yang lebih terhad daripada perancangan asal.

Beliau menyatakan bahawa sistem tersebut “sangat mahal, amat sensitif dan luar biasa terdedah… memusnahkan satu TPY-2 tidak menjatuhkan keseluruhan pertahanan peluru berpandu peringkat teater, tetapi ia mengurangkan keupayaan sehingga sistem beroperasi dalam keadaan separa buta,” menggambarkan kesan operasi yang ketara walaupun tanpa kemusnahan menyeluruh.

Tom Karako, pengarah Projek Pertahanan Peluru Berpandu di Center for Strategic and International Studies, menyatakan bahawa melumpuhkan radar yang dikaitkan dengan satu bateri pertahanan peluru berpandu pada dasarnya menafikan keupayaan sistem tersebut berfungsi seperti direka kerana ia kehilangan data pengesanan yang diperlukan untuk menjejaki ancaman masuk.

Beliau menggambarkan situasi itu sebagai satu “permainan kucing dan tikus,” di mana pihak penyerang berusaha memusnahkan sensor sementara pihak pertahanan cuba mengekalkan liputan melalui pertindihan radar, pemindahan aset atau penggunaan platform tambahan seperti pesawat amaran awal di udara.

Sam Lair daripada Center for Nonproliferation Studies menyatakan bahawa mensasarkan radar di negara Teluk mempunyai rasional operasi yang jelas kerana melemahkan keupayaan pengesanan akan menyukarkan Amerika Syarikat dan sekutunya untuk mengenal pasti, mengklasifikasikan dan memintas pelancaran peluru berpandu dalam tempoh masa yang mencukupi.

Radar tetap perlu kekal di lokasi statik bagi memastikan liputan berterusan, menjadikannya lebih mudah dikenal pasti melalui imejan satelit dan pengawasan jarak jauh, sekali gus meningkatkan tahap pendedahan sistem tersebut dalam konflik moden yang melibatkan dron dan senjata berpandu tepat.

Berbeza dengan pelancar bergerak atau pesawat tempur, radar fasa tatasusunan berskala besar tidak boleh disebarkan dengan cepat selepas dipasang, membolehkan penyerang merancang serangan ke atas koordinat yang diketahui dengan kebarangkalian tinggi untuk mengenai peralatan kritikal.

Kebergantungan kepada sejumlah kecil sensor berkuasa tinggi untuk meliputi kawasan geografi yang luas mewujudkan kerentanan struktur dalam rangkaian pertahanan, kerana kerosakan pada satu tapak sahaja boleh membuka jurang pengesanan sehingga pembaikan atau penggantian sistem dapat dilakukan.

Walaupun seni bina pertahanan berlapis direka untuk menyediakan pertindihan liputan, penganalisis menegaskan bahawa kehilangan radar amaran awal tetap boleh mengurangkan masa tindak balas pemintas, sekali gus meningkatkan kesukaran mempertahankan diri daripada serangan peluru berpandu dan dron yang dilancarkan secara serentak.

Keterbatasan Imejan Satelit Menyukarkan Penilaian Kerosakan Sebenar

Imejan satelit komersial yang digunakan dalam analisis diperoleh terutamanya daripada Planet Labs, dengan penyiasat menyatakan bahawa sebahagian gambar yang tersedia mengalami kelewatan penerbitan atau mempunyai resolusi lebih rendah, sekali gus menyukarkan penentuan tahap kerosakan sebenar di beberapa lokasi yang dilaporkan terkena serangan.

Dalam beberapa keadaan, pihak berkuasa negara terlibat mengurangkan pelepasan imejan terkini selepas minggu pertama konflik, menyebabkan penganalisis bebas menghadapi kesukaran untuk memastikan sama ada kemudahan yang rosak telah dibaiki, masih tidak beroperasi atau mengalami kerosakan tambahan yang tidak didedahkan kepada umum.

Disebabkan keterbatasan tersebut, jumlah tapak radar yang dapat disahkan terkena serangan dianggarkan antara sembilan hingga sepuluh lokasi, dengan kemungkinan terdapat kerosakan tambahan yang belum dapat dikenal pasti kerana ketiadaan imejan resolusi tinggi yang boleh diakses secara terbuka.

Walaupun begitu, penggunaan imejan komersial masih membolehkan penganalisis mengenal pasti kepulan asap, corak serpihan, kubah radar yang rosak serta kesan aliran air akibat pemadaman kebakaran, yang semuanya memberikan petunjuk tidak langsung bahawa kemudahan pengesanan telah mengalami impak serangan.

Penyiasat turut menggunakan rakaman video yang disahkan kesahihannya daripada sumber terbuka untuk memadankan pemerhatian satelit, sekali gus membantu menentukan masa dan lokasi serangan dalam keadaan di mana imejan sahaja tidak mencukupi untuk membuat pengesahan yang tepat.

Kebergantungan kepada risikan sumber terbuka mencerminkan kesukaran mendapatkan penilaian kerosakan rasmi semasa konflik masih berlangsung, khususnya apabila sistem yang terlibat merupakan sebahagian daripada rangkaian pertahanan peluru berpandu sensitif yang biasanya diklasifikasikan sebagai maklumat keselamatan tinggi.

Pegawai yang dirujuk enggan memberikan butiran terperinci mengenai tahap kerosakan dengan alasan bahawa penilaian kerosakan operasi tidak dibincangkan secara terbuka, menyebabkan penganalisis terpaksa bergantung kepada bukti tidak langsung bagi menilai kesan sebenar terhadap keupayaan pertahanan serantau.

Ketiadaan pengesahan rasmi sedemikian meningkatkan tahap ketidaktentuan mengenai status operasi rangkaian radar, sekali gus menyukarkan penentuan sejauh mana keupayaan amaran awal telah terjejas sepanjang tempoh konflik yang masih berlanjutan.

Walaupun terdapat kekangan data, imejan yang tersedia secara konsisten menunjukkan bahawa infrastruktur berkaitan radar merupakan antara sasaran paling kerap terkena serangan sejak permulaan konflik, menandakan kepentingan strategik sensor pengesanan dalam perancangan operasi pihak penyerang.

Corak serangan yang berulang terhadap kemudahan radar di beberapa negara menunjukkan bahawa kempen tersebut bukan bersifat rawak, sebaliknya menggambarkan usaha sistematik untuk melemahkan lapisan pengesanan awal yang menjadi asas kepada keseluruhan postur pertahanan udara dan peluru berpandu di rantau Timur Tengah.

Implikasi Strategik Terhadap Postur Pertahanan Peluru Berpandu Serantau

Corak serangan yang diperhatikan menunjukkan bahawa kempen tersebut bertujuan mengurangkan keupayaan pengesanan di seluruh rangkaian pertahanan serantau berbanding mencapai kemusnahan medan tempur secara langsung, satu pendekatan yang boleh meningkatkan keberkesanan serangan peluru berpandu dan dron dalam gelombang seterusnya.

Dengan melemahkan liputan amaran awal, pihak penyerang berpotensi memendekkan masa yang tersedia untuk membuat keputusan pemintasan, sekali gus memaksa sistem pertahanan beroperasi di bawah tekanan tinggi dan meningkatkan kebarangkalian sebahagian ancaman berjaya menembusi perisai pertahanan.

Oleh kerana tapak radar yang terjejas terletak di beberapa negara, kesannya tidak terhad kepada satu sistem nasional sahaja, sebaliknya mempengaruhi keseluruhan postur pertahanan kolektif Amerika Syarikat dan negara rakan yang berkongsi rangkaian pertahanan udara dan peluru berpandu di rantau tersebut.

Kerosakan terhadap sensor bernilai tinggi juga meningkatkan keperluan logistik kerana pembaikan radar berskala besar memerlukan komponen khusus, tenaga pakar dan kemudahan keselamatan tinggi, yang semuanya sukar disediakan dengan cepat ketika operasi ketenteraan masih berlangsung secara aktif.

Sekiranya serangan berterusan, pihak pertahanan mungkin terpaksa bergantung lebih banyak kepada sensor bergerak atau platform udara bagi menampung jurang liputan radar tetap, sekali gus berpotensi mengubah corak penempatan pesawat amaran awal dan aset sokongan lain di rantau tersebut.

Serangan berulang terhadap pemasangan radar juga boleh memaksa perubahan dalam postur kekuatan dengan memberi keutamaan lebih besar kepada perlindungan tapak sensor, berbanding hanya menumpukan kepada pelancar pemintas atau sistem pertahanan peluru berpandu di barisan hadapan.

Kempen ini menunjukkan bahawa walaupun seni bina pertahanan peluru berpandu moden dibina secara berlapis, keseluruhan sistem masih bergantung kepada sensor pengesanan yang terdedah, menjadikan konsep pertindihan liputan dan penyebaran aset sebagai faktor kritikal dalam perancangan pertahanan masa hadapan.

Penganalisis menyatakan bahawa rangkaian pertahanan masih berfungsi kerana adanya pertindihan radar dan sensor, namun kesan kumulatif daripada beberapa serangan boleh secara beransur-ansur mengurangkan keberkesanan sistem jika pembaikan tidak dapat dilakukan secepat kerosakan yang berlaku.

Ketidaktentuan berterusan mengenai tahap sebenar kerosakan bermaksud kedua-dua pihak terpaksa beroperasi dalam keadaan maklumat yang tidak lengkap, satu keadaan yang meningkatkan risiko salah tafsir operasi dan seterusnya boleh mempercepatkan eskalasi konflik pada minggu-minggu berikutnya.

Keadaan ini menegaskan bahawa dalam peperangan moden, perebutan kelebihan pengesanan awal menjadi sama penting dengan keupayaan serangan, kerana sesiapa yang kehilangan “mata” radar terlebih dahulu akan menghadapi risiko strategik yang jauh lebih besar dalam setiap pusingan pertukaran peluru berpandu.