Amerika Dilapor Guna “Hampir Keseluruhan” ATACMS dan PrSM di Iran — Apa Berlaku Jika China Bertindak?

(DEFENCE SECURITY ASIA) — Amerika Syarikat dilaporkan telah menggunakan hampir keseluruhan peluru berpandu Army Tactical Missile System (ATACMS) dan Precision Strike Missile (PrSM) yang tersedia sepanjang kempen ketenteraannya selama lima bulan terhadap Iran, sekali gus menguji kredibiliti kuasa penggentar global Washington.

Penyusutan itu membabitkan senjata yang direka khusus untuk memusnahkan sasaran berkawalan dan sensitif masa dari jarak jauh, sekali gus memberi kesan operasi besar terhadap kemungkinan konflik Amerika Syarikat dengan China, Rusia, Korea Utara atau kuasa serantau lain.

Pelancaran ATACMS dan PrSM dari kedudukan tentera Amerika Syarikat di Kuwait serta Bahrain membolehkan serangan tepat dilaksanakan terhadap sasaran di selatan Iran tanpa mendedahkan pesawat berawak secara berlebihan kepada pertahanan udara, pesawat pejuang dan peperangan elektronik musuh.

Namun, perlindungan terhadap pesawat serta juruterbang itu membawa kos logistik yang semakin meningkat kerana setiap peluru berpandu dilancarkan mengurangkan simpanan senjata mahal dan terhad yang turut diperlukan oleh markas tempur Amerika Syarikat di wilayah lain.

Tiga individu yang mengetahui data dalaman mengesahkan penggunaan besar-besaran senjata berkenaan, manakala dua daripada mereka menyifatkan bekalan ATACMS dan PrSM hampir kehabisan, meskipun jumlah sebenar, rizab operasi, peluru sedia ditembak serta peruntukan kecemasan masih dirahsiakan.

Seorang lagi individu memaklumkan bahawa Pemerintahan Pusat Amerika Syarikat (CENTCOM) hampir menghabiskan simpanan serantaunya sebelum perang, lalu mendapatkan bekalan gantian daripada inventori global, membuktikan bagaimana kekurangan dalam satu medan boleh mencetuskan masalah pengurusan kekuatan di seluruh dunia.

Pentagon belum menerbitkan angka inventori yang membolehkan pengesahan bebas dilakukan, menyebabkan laporan mengenai kehabisan bekalan itu perlu dibezakan daripada penyusutan mutlak pada peringkat nasional kerana rizab perang sulit, peruntukan latihan, senjata pra-penempatan dan peluru simpanan kontraktor mungkin masih tersedia.

Walaupun inventori keseluruhan belum semestinya kosong, pemindahan peluru berpandu antara markas tempur tetap mengubah perhitungan risiko ketenteraan kerana senjata berkenaan memerlukan pengangkutan, kawalan keselamatan, penyepaduan pelancar, sokongan penyelenggaraan serta kelulusan politik sebelum boleh digunakan dalam operasi.

Kempen terhadap Iran membuktikan bahawa kedalaman simpanan peluru merupakan pemboleh ubah strategik, bukannya sekadar persoalan perakaunan, kerana sesebuah angkatan tentera boleh memiliki pelancar tercanggih tetapi kehilangan ketahanan tempur apabila bekalan peluru berpandu tepat semakin berkurangan.

Presiden Donald Trump menegaskan bahawa Amerika Syarikat memiliki “jauh lebih banyak peluru berbanding mana-mana negara di dunia” dan “jauh melebihi keperluan,” sambil menekankan peluasan kilang serta pengeluaran pada tahap tertinggi bagi menolak dakwaan kekurangan senjata.

Ketua jurucakap Pentagon, Sean Parnell, turut menegaskan bahawa angkatan tentera Amerika Syarikat memiliki segala keupayaan untuk melaksanakan operasi di mana-mana sahaja, namun jaminan itu merujuk kekuatan keseluruhan tanpa menjawab persoalan mengenai inventori peluru berpandu tertentu serta tempoh penggantiannya.

Persoalan strategik utama bukan sama ada Amerika Syarikat masih memiliki kekuatan ketenteraan, tetapi sama ada inventori yang semakin menyusut mampu mengekalkan tekanan terhadap Iran, meyakinkan sekutu, mempertahankan pangkalan hadapan dan menghalang musuh daripada mengambil kesempatan di medan lain.

Kos Tersembunyi Peperangan Jarak Jauh

Kebergantungan Amerika Syarikat terhadap ATACMS dan PrSM mencerminkan keputusan perlindungan pasukan yang terancang kerana senjata darat itu boleh menyerang pusat pemerintahan, infrastruktur peluru berpandu, kedudukan pertahanan udara serta sasaran tetap Iran tanpa berulang kali menghantar pesawat berawak merentasi laluan berbahaya.

ATACMS dilaporkan mempunyai jarak maksimum hampir 300 kilometer, manakala PrSM Increment One yang lebih baharu mampu menjangkau kira-kira 500 kilometer atau lebih, sekali gus memperluas lingkungan serangan bateri HIMARS dan Multiple Launch Rocket System (MLRS) di sekitar Iran.

PrSM turut membolehkan dua peluru berpandu ditempatkan dalam setiap pod pelancar yang serasi, sekali gus meningkatkan kapasiti sedia tembak berbanding ATACMS, namun pengenalannya sekitar 2023 menyebabkan inventori sebelum perang masih terbatas ketika Operation Epic Fury mencetuskan penggunaan tempur pertamanya.

Setiap peluru berpandu menelan kos melebihi AS$1 juta (RM4 juta), tetapi kepentingannya di medan perang jauh melangkaui nilai kewangan kerana motor khusus, sistem pencari, komponen panduan, bahan letupan, elektronik serta barisan pengeluaran bertauliah tidak boleh digantikan dalam masa singkat.

Ketepatan senjata berkenaan membolehkan komander menyerang sasaran dari pangkalan di Teluk sambil mengurangkan kebergantungan terhadap operasi menumpaskan pertahanan udara musuh, pesawat pengisian minyak, misi mencari dan menyelamat tempur, pesawat pengiring serta platform perisikan udara yang terdedah.

Bagaimanapun, peperangan jarak jauh menggantikan risiko terhadap pesawat dengan penggunaan peluru yang tinggi, menyebabkan operasi berpanjangan akhirnya memaksa komander beralih kepada senjata jarak lebih dekat, pakej serangan udara lebih kompleks, jumlah sasaran lebih kecil atau menghentikan sementara operasi.

Seorang individu mengaitkan penggunaan luar biasa itu dengan keputusan pentadbiran untuk mengelakkan misi pengeboman pesawat berawak yang lebih berisiko, sekali gus menunjukkan bahawa serangan besar pada masa hadapan mungkin mendedahkan lebih banyak pesawat jika simpanan senjata serangan tepat darat gagal dipulihkan segera.

Peralihan itu akan merumitkan perancangan misi kerana pertahanan udara Iran, kaedah penyuraian aset, kemudahan diperkukuh, sasaran umpan, tindakan balas elektronik serta pelancar peluru berpandu bergerak mungkin memerlukan serangan berulang dan lebih banyak aset sokongan untuk mencapai kesan sama.

Kempen itu membuktikan bahawa jarak serangan tidak boleh dipisahkan daripada ketahanan logistik kerana nilai operasi bateri HIMARS atau MLRS akan merosot mendadak apabila bekalan peluru berpandu, kapasiti pengangkutan, anggota penyelenggaraan dan kemudahan penyimpanan selamat gagal mengekalkan kadar tembakan.

Iran mungkin tidak menewaskan angkatan Amerika Syarikat secara taktikal, tetapi keupayaannya bertahan dalam kempen serangan tepat berpanjangan memaksa Washington menggunakan senjata yang turut dianggap kritikal bagi menghadapi peperangan berintensiti tinggi di Indo-Pasifik dan Eropah.

Inventori Peluru Berpandu Global Semakin Tertekan

Penyusutan peluru berpandu Tentera Darat Amerika Syarikat hanyalah sebahagian daripada corak penggunaan senjata lebih meluas yang dilaporkan turut menjejaskan inventori peluru berpandu jelajah Tomahawk, pemintas pertahanan udara Patriot serta Terminal High Altitude Area Defense (THAAD).

Hampir separuh daripada keseluruhan inventori global Tomahawk dilaporkan telah digunakan sejak konflik bermula, namun anggaran yang belum disahkan secara bebas itu berpotensi mengehadkan keupayaan serangan kapal selam dan kapal perang permukaan Amerika Syarikat merentasi beberapa wilayah operasi.

Inventori peluru pemintas Patriot dianggarkan menyusut kira-kira 65 peratus antara Februari hingga Julai, dengan dua individu menyatakan angka itu sepadan dengan data dalaman, namun varian yang digunakan serta baki peluru yang masih berfungsi tidak didedahkan.

Inventori THAAD pula dianggarkan sekurang-kurangnya 38 peratus lebih rendah berbanding sebelum perang, memperlihatkan bagaimana pertahanan pangkalan, pusat penduduk, hab logistik, lapangan terbang, pelabuhan dan kemudahan pemerintahan boleh menggunakan peluru pemintas strategik lebih pantas daripada kadar pengeluaran industri.

Berbeza daripada peluru berpandu serangan, Patriot dan THAAD menentukan kedalaman inventori pertahanan, menyebabkan penyusutannya boleh menghakis keyakinan komander untuk melindungi pesawat, bahan api, anggota, peralatan komunikasi, simpanan peluru serta infrastruktur pengukuhan daripada serangan peluru berpandu balistik.

Penggunaan besar-besaran itu turut mendedahkan pertukaran kos yang tidak memihak kepada Amerika Syarikat kerana musuh boleh melancarkan peluru berpandu atau dron lebih murah untuk memaksa penggunaan pemintas mahal, ketika operasi serangan turut menghabiskan inventori senjata tepat jarak jauh.

Kebergantungan CENTCOM terhadap peluru berpandu yang dipindahkan daripada inventori global menunjukkan bahawa angka simpanan serantau boleh menyembunyikan pengalihan risiko strategik kerana pengukuhan Asia Barat berpotensi mengurangkan ketersediaan senjata bagi Indo-Pasifik, Eropah, pertahanan tanah air atau tindak balas kecemasan.

Pengagihan semula itu turut mewujudkan jejak logistik melangkaui keperluan pesawat dan kapal, termasuk pasukan pengendalian bertauliah, depot selamat, kawalan persekitaran, pengangkutan khusus, perisian pelancar, data perancangan misi, seni bina komunikasi serta risikan penentuan sasaran.

Pemimpin tentera dilaporkan sudah beberapa minggu memberi amaran mengenai penyusutan inventori pertahanan, sekali gus menjadikan ketahanan bekalan peluru sebagai pertimbangan utama dalam menentukan sama ada serangan besar baharu terhadap Iran boleh dilaksanakan tanpa menjejaskan pilihan ketenteraan di wilayah lain.

Oleh itu, kekangan operasi boleh muncul sebelum inventori benar-benar kehabisan kerana perancang pertahanan perlu mengekalkan rizab minimum bagi mempertahankan pangkalan, mengawal peningkatan konflik, menghadapi serangan mengejut, menjalankan latihan dan memenuhi komitmen sekutu di beberapa medan.

China dan Risiko Strategik Indo-Pasifik

PrSM, ATACMS dan Tomahawk amat penting bagi sebarang konflik di Indo-Pasifik kerana jarak geografi yang luas, akses pangkalan terhad, keupayaan penafian akses China serta ancaman terhadap landasan memerlukan pasukan tersebar yang mampu melancarkan serangan tepat dari kedudukan selamat.

China memiliki angkatan peluru berpandu besar yang direka untuk mengancam pangkalan Amerika Syarikat dan sekutunya, termasuk pelabuhan, pusat pemerintahan, lapangan terbang, kapal induk, laluan logistik serta infrastruktur pengukuhan, sekali gus meningkatkan permintaan terhadap senjata serangan balas dan pemintas pertahanan.

Penilaian menerusi simulasi perang sebelum konflik Iran sudah mempersoalkan sama ada inventori peluru tepat Amerika Syarikat mampu menampung peperangan besar menentang kuasa setara, bermakna penggunaan semasa mungkin memburukkan jurang keupayaan sedia ada dan bukannya mencipta kelemahan baharu.

Kebimbangan strategik tertumpu kepada kemungkinan wujudnya tempoh kerentanan sementara apabila Beijing menilai Washington memiliki lebih sedikit senjata yang boleh dikerahkan segera, meskipun ketidakpastian inventori, penggentar nuklear, kekuatan sekutu, kapal selam dan pesawat pengebom merumitkan perkiraan sedemikian.

Kekurangan PrSM akan memberi kesan khusus kepada konsep operasi tersebar Tentera Darat Amerika Syarikat yang bertujuan mengancam kapal perang, sistem pertahanan udara, pelancar peluru berpandu dan pusat pemerintahan menerusi unit darat bergerak di wilayah sekutu atau rakan strategik.

Penyusutan Tomahawk pula boleh mengehadkan ketahanan serangan laut, manakala inventori Patriot dan THAAD yang semakin berkurangan akan merumitkan perlindungan Guam, Jepun, pasukan hadapan, hab logistik serta lokasi lain yang terdedah kepada serangan peluru berpandu balistik China secara berterusan.

Kelewatan penghantaran kepada sekutu, termasuk perolehan Tomahawk oleh Jepun, boleh memburukkan masalah postur pertahanan sekiranya usaha memulihkan inventori Amerika Syarikat bersaing dengan keperluan memperkukuh rakan yang dijangka berkongsi tanggungjawab penentuan sasaran, penempatan pangkalan dan serangan jarak jauh.

Kerentanan itu bersifat logistik dan geopolitik kerana sekutu menilai komitmen Amerika Syarikat menerusi postur ketenteraan yang dapat dilihat, keupayaan menghantar bala bantuan, inventori boleh dikerahkan, pengeluaran industri serta kredibiliti jaminan untuk meneruskan peperangan selepas gelombang serangan awal.

Tiada bukti bahawa penyusutan berkenaan menyebabkan campur tangan Amerika Syarikat menjadi mustahil, namun keadaan itu boleh mengecilkan skala, tempoh dan urutan operasi sambil meningkatkan kebergantungan terhadap pesawat, senjata jarak dekat, inventori sekutu atau sistem kos lebih rendah.

Bagi perancang pertahanan Indo-Pasifik, perang Iran menjadi amaran bahawa peluru berpandu berteknologi tinggi tidak mampu menjamin penggentar berkekalan tanpa kapasiti pengeluaran besar, simpanan terlindung, logistik tersebar, pangkalan berdaya tahan, pelancar saling kendali serta kuantiti mencukupi bagi peperangan berpanjangan.

Rusia, Ukraine dan Ancaman Peperangan Serentak

Keselamatan Eropah turut menerima tekanan kerana ATACMS pernah dibekalkan kepada Ukraine, manakala peluru pemintas Patriot kekal kritikal untuk mempertahankan bandar, pasukan tentera, infrastruktur penting serta rangkaian tenaga negara itu daripada serangan peluru berpandu balistik dan jelajah Rusia.

Penyusutan inventori Amerika Syarikat boleh mengehadkan penghantaran tambahan walaupun mendapat sokongan politik kerana setiap peluru berpandu yang dieksport perlu bersaing dengan keperluan rancangan operasi, rizab perang, latihan, penempatan hadapan serta permintaan sekutu yang menghadapi ancaman serantau lain.

PrSM dibangunkan untuk menggantikan ATACMS dan bukan sekadar melengkapkannya, sekali gus mewujudkan risiko peralihan apabila pengeluaran sistem lama hampir dihentikan sebelum penggantinya yang lebih berkeupayaan tersedia dalam jumlah mencukupi kepada formasi tentera Amerika Syarikat.

Peralihan pengeluaran itu amat penting kerana mengaktifkan semula barisan peluru berpandu lama memerlukan pembekal, perkakasan, tenaga mahir, kemudahan ujian serta komponen yang mungkin tidak lagi dihasilkan, sedangkan peningkatan PrSM berdepan kekangan pensijilan, bahan, subkontraktor dan kawalan mutu.

Rusia secara tidak langsung boleh mengeksploitasi kekangan inventori Barat dengan mengekalkan tekanan terhadap Ukraine, sekali gus memaksa kerajaan NATO memilih antara memenuhi keperluan segera medan perang atau membina semula simpanan nasional bagi menghadapi kemungkinan konflik lebih besar.

Penyusutan itu tidak membuktikan Washington akan menghentikan sokongan kepada Kyiv, tetapi meningkatkan kos strategik bagi setiap pemindahan senjata tepat dan peluru pemintas yang terhad ketika komander Amerika Syarikat berusaha memulihkan semula inventori serta penempatan di Asia Barat.

Krisis serentak mewujudkan permintaan yang saling menggandakan kerana peluru berpandu perlu ditempatkan sebelum konflik, sistem pelancar memerlukan kru terlatih, pemintas mesti melindungi laluan pengukuhan, manakala pengeluaran yang diperuntukkan kepada satu pengguna tidak tersedia kepada pihak lain selama bertahun-tahun.

Moscow dan Beijing juga boleh menilai keupayaan Iran menyerap serangan mahal, menyuraikan sistem persenjataan, mengancam perkapalan serta memaksa penggunaan peluru pemintas, lalu memperoleh pengajaran operasi tentang kaedah menghakis inventori Barat tanpa perlu menandingi kecanggihan teknologinya secara langsung.

Sebaliknya, kempen itu membekalkan data tempur penting kepada Amerika Syarikat mengenai penggunaan PrSM, penentuan sasaran jarak jauh, hubungan pemerintahan bersama, penempatan pelancar, penilaian kerosakan serta tindakan balas Iran yang boleh memperkukuh doktrin bagi persekitaran tempur masa hadapan.

Implikasinya terhadap Eropah mempunyai dua sisi kerana Amerika Syarikat memperoleh pengalaman operasi dan melemahkan keupayaan Iran, tetapi pencapaian itu dilaksanakan dengan menggunakan senjata terhad yang boleh mengecilkan pilihan Washington untuk menyalurkan bantuan, menghantar pengukuhan dan mengawal peningkatan konflik di wilayah lain.

Membina Semula Arsenal Amerika Syarikat

Tentera Darat Amerika Syarikat memohon hampir AS$2 bilion (RM8 bilion) bagi memperoleh kira-kira 1,134 peluru berpandu PrSM untuk tahun fiskal 2027, mencerminkan peningkatan pembiayaan besar tetapi tidak menjamin penghantaran segera senjata yang boleh terus dikerahkan dalam operasi.

Lockheed Martin merangka pelan meningkatkan pengeluaran PrSM kepada kapasiti tahunan yang pernah diunjurkan sekitar 300 hingga 400 peluru berpandu, namun proses perolehan berbilang tahun, peluasan rangkaian pembekal, pengujian serta jadual penghantaran tetap membataskan kelajuan pemulihan inventori.

Walaupun pengeluaran dipercepatkan, Amerika Syarikat mungkin memerlukan beberapa tahun untuk memulihkan inventorinya kerana dana perolehan perlu diterjemahkan kepada kontrak, pesanan komponen, pembuatan motor, pemasangan elektronik, ujian penerimaan, pengangkutan, penyediaan stor dan pengagihan kepada markas yang bersaing.

Raytheon mencapai persetujuan awal berbilang tahun dengan Pentagon untuk meningkatkan pengeluaran Tomahawk, manakala usaha lebih luas turut merangkumi Patriot dan persenjataan lain, namun pengumuman mengenai kapasiti kilang tidak boleh dianggap sebagai peluru yang sudah dihantar, diperiksa serta disahkan berfungsi.

Pengeluar menghadapi kekangan struktur merangkumi tenaga kerja pakar, bahan energetik, motor roket, mikroelektronik, komponen panduan, kapasiti tuangan, kelemahan subkontraktor, bahan dengan tempoh pemerolehan panjang serta permintaan kerajaan yang lazimnya berubah antara zaman konflik dan pengurangan perbelanjaan ketika aman.

Penilaian terdahulu menganggarkan pemulihan sesetengah inventori kritikal mungkin mengambil masa tiga hingga lima tahun atau lebih, sekali gus berpotensi memanjangkan tempoh kerentanan sehingga 2029–2031 bergantung kepada kadar penggunaan, pelaksanaan kontrak, peluasan industri dan tuntutan operasi masa hadapan.

Jaminan rasmi mengenai tahap pengeluaran tertinggi boleh berlaku serentak dengan kekurangan senjata tertentu kerana angka keseluruhan merangkumi pelbagai kategori, sedangkan kesiagaan ketenteraan bergantung kepada varian, kuantiti, lokasi, keserasian pelancar serta data sasaran yang tepat.

Penyesuaian Washington mungkin memerlukan keseimbangan antara peluru berpandu tercanggih dengan senjata kos rendah, sistem mampu korban, inventori lebih besar, depot diperkukuh, pangkalan tersebar, pembekal pelbagai serta barisan pengeluaran yang mampu menggantikan kehilangan secara berterusan ketika perang.

Selat Hormuz menambah tekanan ekonomi kerana gangguan terhadap laluan yang mengendalikan kira-kira 20 peratus minyak dan gas asli cecair dunia boleh mengubah kekurangan peluru ketenteraan menjadi kenaikan harga tenaga, inflasi, tekanan diplomatik serta pergolakan politik domestik.

Akhirnya, penyusutan ATACMS dan PrSM menunjukkan bahawa kredibiliti penggentar Amerika Syarikat bukan sekadar bergantung kepada platform unggul serta teknologi tepat, tetapi keupayaan industri pertahanan dan rangkaian logistiknya menjana semula kuasa tempur lebih pantas daripada kadar penggunaannya dalam krisis serentak.