“Tiada Siapa Buat Lebih Dengan Kurang Selain Iran” — Bekas Komander Pasukan Khas AS Akui Dron Murah Tehran Gugat Pangkalan Amerika di Teluk

(DEFENCE SECURITY ASIA) — Penilaian tegas oleh bekas komander Pasukan Khas Amerika Syarikat, Kolonel Seth David Krummrich, bahawa “tiada pihak yang mampu melakukan lebih banyak dengan sumber yang lebih sedikit selain Iran” muncul sebagai salah satu pemerhatian strategik paling penting dalam Perang Iran 2026, sekali gus menonjolkan bagaimana sebuah angkatan tentera yang dikenakan sekatan mampu memanfaatkan risikan tepat, senjata kos rendah dan pemilihan sasaran serantau untuk mencabar kedudukan ketenteraan Amerika Syarikat di seluruh teater operasi CENTCOM.

Krummrich, yang pernah berkhidmat sebagai Ketua Staf di U.S. Special Operations Command Central (SOCCENT) yang bertanggungjawab terhadap operasi pasukan khas di Timur Tengah dan Asia Tengah, memberi amaran bahawa Iran menunjukkan tahap kesedaran yang sangat terperinci mengenai lokasi pangkalan Amerika, rutin operasi harian serta corak logistik, sekali gus membolehkan Tehran melaksanakan serangan secara selektif tanpa perlu bergantung kepada penggunaan kuasa tembakan besar-besaran.

Kenyataan tersebut muncul ketika analisis terhadap tindak balas berterusan Iran selepas Operation Epic Fury yang dilancarkan secara bersama oleh Amerika Syarikat dan Israel pada 28 Februari 2026, iaitu gelombang kira-kira 900 serangan dalam tempoh dua belas jam yang menyasarkan kepimpinan Iran, unit peluru berpandu, sistem pertahanan udara serta infrastruktur strategik, dan seterusnya mencetuskan peningkatan konflik serantau yang melangkaui sempadan Iran dengan sangat pantas.

 

Krummrich menyatakan bahawa Iran memiliki keupayaan risikan yang tepat bukan sahaja mengenai lokasi penempatan tentera Amerika, tetapi juga mengenai corak kehidupan operasi serta tingkah laku harian pasukan, satu kelebihan yang membolehkan perancang ketenteraan Iran memilih sasaran yang mampu menghasilkan gangguan maksimum dengan sumber minimum tanpa perlu memiliki sistem persenjataan yang lebih canggih secara teknologi.

Konflik yang sedang berlangsung menunjukkan bahawa keseimbangan strategik di Teluk kini semakin dipengaruhi oleh pemilihan sasaran berasaskan risikan, taktik keletihan pertahanan serta penggunaan senjata asimetri kos rendah, bukannya keunggulan konvensional secara langsung, sekali gus memaksa perancang Amerika menilai semula andaian mengenai kawalan eskalasi, kredibiliti pencegahan dan tahap kebolehselamatan pangkalan serantau.

Kerosakan kewangan dan operasi akibat serangan Iran merangkumi serangan terhadap pemasangan radar, pangkalan udara, pelabuhan, infrastruktur tenaga serta kemudahan diplomatik, yang secara keseluruhannya mewujudkan gangguan besar terhadap jejak logistik di beberapa negara sekutu yang menjadi hos kepada tentera Amerika dan berfungsi sebagai nod penting dalam rangkaian unjuran kuasa Washington di Timur Tengah.

Tindak balas Iran turut mendedahkan kerentanan aset bernilai tinggi seperti radar amaran awal, terminal komunikasi satelit dan kemudahan penyimpanan bahan api, yang merupakan komponen kritikal bagi menyokong operasi udara Amerika tetapi sukar dipertahankan apabila berdepan ancaman kos rendah yang dilancarkan secara berperingkat daripada platform mudah alih dan berselerak.

Pegawai Amerika mengakui bahawa senario eskalasi sebenarnya telah dibincangkan dalam kalangan perancang CENTCOM, namun kepimpinan politik dilihat memandang rendah skala, ketahanan dan keluasan geografi tindak balas Iran, sekali gus menunjukkan jurang antara perancangan ketenteraan di atas kertas dengan realiti keputusan strategik di peringkat kepimpinan.

Kempen yang terhasil kini menjadi kajian kes penting bagaimana sebuah negara yang berdepan sekatan ekonomi dan kekangan teknologi masih mampu mengenakan kos operasi terhadap lawan yang lebih maju, dengan menumpukan kepada rangkaian logistik, eksploitasi risikan serta penggunaan senjata yang direka untuk melemahkan sistem pertahanan secara berterusan, bukannya memusnahkannya secara langsung.

Penilaian Krummrich itu ditafsirkan oleh penganalisis pertahanan sebagai amaran bahawa Perang Iran 2026 tidak ditentukan semata-mata oleh kemenangan di medan tempur, tetapi oleh keupayaan untuk mengekalkan tekanan berpanjangan terhadap infrastruktur serantau, pakatan ketenteraan dan rantaian bekalan yang menjadi asas kepada operasi kuasa besar.

BACA: Drone Murah Iran Gugat Pentagon: Shahed-136 Ubah Ekonomi Peperangan, Stok Peluru Berpandu AS Terancam Dalam Konflik Moden

Operation Epic Fury dan Pencetus Strategik Serangan Balas Serantau Iran

Konflik meningkat secara mendadak pada 28 Februari 2026 apabila Operation Epic Fury yang dilaksanakan secara bersama oleh Amerika Syarikat dan Israel melancarkan kira-kira 900 serangan dalam tempoh dua belas jam terhadap kepimpinan Iran, pasukan peluru berpandu, tapak pertahanan udara dan infrastruktur ketenteraan, satu operasi yang bertujuan melumpuhkan keupayaan arahan tetapi sebaliknya mencetuskan konfrontasi serantau yang berpanjangan.

Serangan tersebut mengorbankan Pemimpin Tertinggi Ayatollah Ali Khamenei serta beberapa pegawai kanan, satu perkembangan yang mengubah konflik daripada pertembungan terhad kepada tindakan balas strategik berskala besar, memaksa Iran membuktikan bahawa ia masih memiliki keupayaan menyerang kepentingan Amerika walaupun berdepan sekatan dan tekanan ketenteraan bertahun-tahun.

Daripada menghadkan tindak balas kepada Israel atau pasukan Amerika di dalam Iran, Tehran memperluaskan medan konflik ke seluruh rantau Teluk dengan menyasarkan negara yang menjadi hos kepada pangkalan Amerika, bagi mengenakan kos politik dan logistik terhadap rangkaian pakatan yang menyokong operasi Washington di Timur Tengah.

Keputusan tersebut mencerminkan strategi terancang untuk mengubah konflik dua hala menjadi krisis keselamatan serantau, sekali gus meningkatkan jumlah sasaran yang terdedah dan pada masa sama merumitkan perancangan pertahanan Amerika kerana melibatkan beberapa wilayah kedaulatan yang berbeza.

Iran melancarkan lebih 3,000 peluru berpandu dan dron ke arah sekutu Amerika di Teluk selain ratusan serangan ke atas Israel, menunjukkan tempo serangan berterusan yang direka untuk meregangkan kapasiti pemintasan dan memaksa pihak pertahanan menentukan aset mana yang mampu dilindungi pada satu-satu masa.

Sasaran yang dilaporkan termasuk kedutaan di Riyadh dan Kuwait City, beberapa pangkalan tentera Amerika, lapangan terbang berhampiran Dubai dan Kuwait, pusat data, hotel, loji penyahgaraman, pelabuhan di Oman dan Kuwait, kemudahan minyak dan gas di Abu Dhabi serta kapal dagang yang beroperasi berhampiran Selat Hormuz.

Pemasangan radar seperti sistem amaran awal AN/TPY-2 dan AN/FPS-132 serta sensor berkaitan THAAD turut menjadi sasaran, menunjukkan bahawa kempen Iran memberi keutamaan kepada usaha membutakan rangkaian pertahanan sebelum cuba menyebabkan kerosakan fizikal terhadap infrastruktur.

Korban dilaporkan termasuk sekurang-kurangnya seorang anggota tentera Amerika di Pangkalan Udara Prince Sultan di Arab Saudi serta beberapa anggota lain dalam serangan ke atas pelabuhan di Kuwait, membuktikan bahawa walaupun penembusan kecil terhadap pertahanan udara boleh menghasilkan kesan politik dan operasi yang tidak seimbang dengan kos senjata digunakan.

Dengan memperluaskan konflik ke laluan tenaga dan perkapalan kritikal, Iran turut mengganggu trafik kapal tangki melalui Selat Hormuz, memperlahankan aliran minyak dan gas serta menyumbang kepada kenaikan harga tenaga global, sekali gus memperbesarkan kesan strategik konflik melangkaui medan tempur.

Dron Murah, Risikan Tepat dan Logik Keletihan Asimetri dalam Strategi Iran

Keupayaan Iran untuk mengekalkan rentak serangan bergantung secara besar kepada penggunaan sistem kos rendah seperti dron Shahed-136 berkipas, sebuah platform berasaskan enjin ringkas dengan hulu ledak kecil yang direka untuk pengeluaran besar-besaran, sekali gus membolehkan serangan berterusan tanpa memerlukan teknologi ketenteraan paling maju.

Sesetengah varian dilaporkan dibina menggunakan bahan ringan bagi mengurangkan kos pengeluaran, membolehkan pelancaran dalam jumlah besar daripada kenderaan mudah alih, sekali gus menjadikannya sukar dikesan radar dan tidak ekonomik untuk dipintas menggunakan peluru berpandu pertahanan udara yang jauh lebih mahal.

Varian Shahed-238 berkuasa jet yang lebih pantas menambah dimensi baharu kepada profil ancaman, kerana peningkatan kelajuan memaksa sistem pertahanan menggunakan pemintas berharga tinggi bagi mengekalkan tahap perlindungan yang sama terhadap sasaran yang secara relatifnya murah.

Taktik Iran turut menunjukkan pengaruh pengalaman konflik moden apabila laluan penerbangan dipelbagaikan berbanding penggunaan kawanan padat, pendekatan altitud rendah di atas permukaan laut digunakan untuk mengelak radar, dan langkah anti-gangguan elektronik dilaksanakan bagi mengurangkan keberkesanan usaha jamming pihak pertahanan.

Pemilihan sasaran disokong oleh penggunaan imej satelit dan sumber risikan lain yang membolehkan perancang Iran mengenal pasti nod infrastruktur kritikal, corak aktiviti harian serta kelemahan liputan pertahanan, sekali gus memastikan serangan tertumpu kepada gangguan operasi berbanding kemusnahan menyeluruh.

Risikan manusia turut memainkan peranan penting dalam memetakan rutin operasi pasukan Amerika dan sekutu, membolehkan serangan dilancarkan pada waktu kemudahan paling terdedah atau ketika sistem pertahanan berada dalam keadaan kurang bersedia menghadapi ancaman serentak.

Gabungan senjata murah dan pemilihan sasaran tepat mewujudkan ketidakseimbangan kos yang ketara, kerana setiap penembusan berjaya memaksa pihak pertahanan menggunakan pemintas bernilai jauh lebih tinggi berbanding kos dron atau peluru berpandu yang dilancarkan oleh Iran.

Dinamik keletihan ini tidak memerlukan Iran menyebabkan kerosakan fizikal berskala besar, kerana pengurangan stok pemintas dan keperluan mengekalkan kesiapsiagaan berterusan sudah cukup untuk mewujudkan tekanan operasi terhadap pasukan pertahanan di seluruh rangkaian pangkalan serantau.

Kempen tersebut menunjukkan bahawa sebuah negara yang berdepan kekangan teknologi masih mampu mencabar lawan yang lebih maju dengan menumpukan kepada ketahanan operasi, kelebihan risikan dan kos pertahanan musuh, bukannya cuba menandingi sistem persenjataan canggih secara langsung.

Mengapa Perancang Amerika Terkejut Walaupun CENTCOM Pernah Menjalankan Simulasi Perang

Pegawai Amerika mengakui bahawa senario eskalasi melibatkan Iran sebenarnya pernah dikaji dalam perancangan CENTCOM, namun skala dan ketahanan tindak balas Tehran mendedahkan jurang ketara antara perancangan teori dengan jangkaan politik di peringkat kepimpinan strategik.

Setiausaha Pertahanan Amerika menyatakan bahawa bentuk sebenar reaksi Iran tidak dijangka sepenuhnya, walaupun perancang ketenteraan menyedari kemungkinan peningkatan konflik selepas serangan besar terhadap kepimpinan dan infrastruktur utama republik tersebut.

Bekas pegawai pertahanan menjelaskan bahawa perancang operasi memahami risiko tindak balas serantau, tetapi pembuat keputusan politik memandang rendah sejauh mana Iran sanggup menyerang wilayah sekutu Amerika, bukannya menghadkan tindakan balas kepada Israel atau sasaran di dalam Iran sahaja.

Penganalisis turut memerhatikan bahawa sistem pertahanan udara yang ditempatkan di Teluk dioptimumkan untuk menangkis peluru berpandu berkelajuan tinggi dan pesawat tempur, bukannya dron perlahan yang terbang rendah dengan jejak radar kecil, sekali gus mewujudkan jurang liputan yang boleh dieksploitasi.

Sebahagian perancang menganggap bahawa corak peperangan dron seperti yang dilihat dalam konflik lain tidak akan berulang di Teluk, menyebabkan persediaan terhadap serangan menggunakan platform murah dalam jumlah besar tidak diberi keutamaan dalam perancangan pertahanan.

Hasilnya ialah postur pertahanan yang mampu memintas sebahagian besar ancaman masuk, tetapi tidak direka untuk menahan kempen berpanjangan yang bertujuan menghabiskan stok pemintas dan membebankan sistem logistik yang menyokong operasi pertahanan.

Walaupun kadar pemintasan melebihi sembilan puluh peratus dalam beberapa kes, kerosakan tetap berlaku apabila ribuan projektil dilancarkan, membuktikan bahawa jumlah dan ketahanan serangan mampu mengimbangi kekurangan kelebihan teknologi.

Keadaan ini memaksa penilaian semula terhadap struktur rangkaian pertahanan udara, khususnya keseimbangan antara sistem bernilai tinggi yang direka untuk ancaman besar dengan keperluan pertahanan kos rendah bagi menghadapi serangan dron secara besar-besaran.

Peristiwa tersebut turut menimbulkan persoalan sama ada operasi masa depan terhadap lawan yang memiliki rangkaian luas boleh kekal terhad, apabila infrastruktur kritikal dan negara sekutu menjadi sasaran dalam konflik berintensiti tinggi.

Membutakan Sensor: Serangan Radar dan Perebutan Dominasi Spektrum Elektromagnet

Tumpuan awal Iran terhadap pemasangan radar dan sensor amaran awal menunjukkan usaha sengaja untuk merendahkan tahap kesedaran situasi pihak lawan sebelum melancarkan serangan yang lebih luas terhadap pangkalan dan infrastruktur utama.

Sistem seperti AN/TPY-2 dan AN/FPS-132 menyediakan pengesanan jarak jauh yang penting bagi pertahanan peluru berpandu, justeru gangguan sementara terhadap sensor ini boleh mengurangkan keberkesanan keseluruhan rangkaian pertahanan yang bergantung kepada maklumat awal.

Serangan ke atas aset tersebut mencadangkan bahawa perancang Iran memahami seni bina pertahanan udara Amerika di rantau Teluk dan berusaha mewujudkan jurang liputan yang boleh dimanfaatkan oleh gelombang serangan berikutnya.

Penyasaran nod sensor juga memaksa pihak pertahanan mengagihkan lebih banyak sumber bagi melindungi tapak radar, sekali gus meningkatkan beban keseluruhan terhadap sistem pertahanan yang perlu meliputi kawasan operasi yang luas.

Dengan menyerang lapisan pengesanan dan bukannya lapisan pemintas semata-mata, Iran meningkatkan kebarangkalian sebahagian projektil menembusi pertahanan walaupun sistem pemintasan masih beroperasi pada tahap keupayaan tinggi.

Pendekatan ini mencerminkan doktrin yang memberi tumpuan kepada gangguan kumulatif berbanding kemusnahan segera, selaras dengan strategi yang bertujuan mengekalkan tekanan berpanjangan terhadap rangkaian pertahanan lawan.

Penekanan terhadap peperangan elektromagnet dan risikan menunjukkan bahawa konflik moden semakin ditentukan oleh penguasaan maklumat dan sensor, bukan semata-mata oleh jumlah pesawat atau peluru berpandu yang dimiliki.

Kehilangan atau gangguan terhadap satu pemasangan radar boleh memberi kesan operasi yang jauh melebihi saiz fizikalnya, terutamanya dalam teater operasi yang melibatkan pangkalan tersebar di beberapa negara berbeza.

Kempen tersebut menekankan kepentingan kelebihan redundansi dan ketahanan dalam rangkaian sensor, sama pentingnya dengan keperluan menambah jumlah pemintas bagi menghadapi serangan berulang.

Tekanan Terhadap Logistik Serantau dan Kesan Strategik ke atas Sekutu di Teluk

Keputusan Iran untuk menyerang kemudahan di beberapa negara Teluk memaksa komander Amerika mempertahankan rangkaian logistik yang luas berbanding satu barisan hadapan, sekali gus meningkatkan kerumitan mengekalkan kesiapsiagaan operasi dalam konflik berintensiti tinggi.

Pelabuhan, pangkalan udara dan kemudahan tenaga berfungsi sebagai nod penting bagi pengisian bahan api, bekalan semula dan operasi arahan, justeru kerosakan walaupun terhad boleh memperlahankan tempo aktiviti ketenteraan Amerika di seluruh rantau.

Serangan terhadap lapangan terbang, loji penyahgaraman dan pusat data menunjukkan bahawa infrastruktur awam yang menyokong operasi ketenteraan juga menjadi sasaran berpotensi dalam konflik moden yang melibatkan peperangan rangkaian.

Gangguan terhadap perkapalan melalui Selat Hormuz memberi kesan ekonomi segera, membuktikan bahawa Iran mampu mempengaruhi pasaran global tanpa perlu menewaskan pasukan Amerika secara langsung di medan tempur konvensional.

Kenaikan harga tenaga mewujudkan tekanan politik terhadap kerajaan yang menjadi hos kepada pangkalan Amerika, sekali gus menunjukkan bahawa kesan ekonomi boleh menjadi sebahagian daripada strategi peperangan moden.

Dengan menyebarkan serangan ke beberapa negara, Tehran memaksa setiap kerajaan menilai kos domestik bagi meneruskan sokongan terhadap operasi Amerika, sekali gus menambah dimensi politik kepada konflik ketenteraan.

Strategi ini meningkatkan kerumitan pertahanan kerana melindungi setiap kemudahan secara sama rata adalah mustahil walaupun menggunakan sistem pertahanan udara paling maju.

Keperluan mempertahankan hab logistik, tapak radar dan infrastruktur tenaga secara serentak menyebabkan sumber pertahanan tersebar dan mengurangkan keupayaan untuk bertindak balas secara fleksibel terhadap ancaman baharu.

Kempen tersebut menunjukkan bahawa pusat graviti sebenar di rantau Teluk mungkin bukan unit tempur semata-mata, tetapi rangkaian pangkalan, pelabuhan dan pakatan yang menyokong operasi ketenteraan kuasa besar.

“Melakukan Lebih Dengan Kurang” Sebagai Amaran Strategik untuk Konflik Masa Depan

Penilaian Krummrich bahawa Iran mampu menghasilkan kesan strategik besar dengan sumber terhad ditafsirkan oleh penganalisis pertahanan sebagai amaran mengenai sifat peperangan masa depan di Timur Tengah.

Konflik ini menunjukkan bahawa risikan tepat, senjata murah dan pemilihan sasaran serantau boleh mengenakan kos terhadap lawan yang lebih maju tanpa memerlukan keseimbangan dari segi pesawat, kapal atau peluru berpandu.

Sekatan ekonomi dan kekangan teknologi tidak menghalang Iran daripada membangunkan taktik yang mampu mencabar rangkaian pertahanan udara moden yang kompleks.

Sebaliknya, kekangan tersebut mendorong pembangunan kaedah yang direka untuk mengeksploitasi kelemahan dalam logistik, risikan dan kesepaduan politik pihak lawan.

Perang Iran 2026 menunjukkan bahawa konflik masa depan mungkin kurang ditentukan oleh pertempuran besar, tetapi lebih oleh kempen berpanjangan yang bertujuan melemahkan sistem pertahanan dan menguji ketahanan pakatan.

Bagi Amerika Syarikat dan rakan sekutunya, pengajaran utama ialah melindungi aset bernilai tinggi sahaja tidak mencukupi jika infrastruktur sokongan masih terdedah kepada serangan berulang.

Bagi negara serantau yang menjadi hos kepada pasukan Amerika, konflik ini membuktikan bahawa wilayah mereka boleh menjadi medan pertempuran walaupun tidak terlibat secara langsung dalam operasi serangan.

Bagi perancang ketenteraan, perang ini menekankan keperluan bersedia menghadapi lawan yang memberi keutamaan kepada ketahanan, risikan dan ketidakseimbangan kos berbanding keunggulan teknologi semata-mata.

Kenyataan Krummrich bahawa Iran mampu melakukan lebih banyak dengan sumber yang lebih sedikit kini dilihat sebagai penjelasan terhadap konflik semasa dan pada masa sama amaran jelas mengenai bentuk peperangan yang bakal mendominasi masa depan.