“Kos Sebenar Perang Iran Pentagon Cecah USD100 Bilion — Simpanan Peluru Berpandu AS Merudum Sebelum Konfrontasi Besar Dengan China”

(DEFENCE SECURITY ASIA) — Jurang ketara antara laporan kos rasmi Pentagon dengan unjuran kos dalaman kerajaan bagi Operation Epic Fury telah mendedahkan beban fiskal dan strategik sebenar kempen ketenteraan empat bulan menentang Iran yang bermula 28 Februari 2026.

Sungguhpun Penolong Komptroler Pentagon, Jules Hurst, memberitahu ahli Kongres pada akhir April 2026 kos langsung berada pada paras USD25 bilion (RM95 bilion), anggaran dalaman kerajaan Amerika Syarikat menunjukkan angka sebenar antara USD80 bilion hingga USD100 bilion (RM304 bilion hingga RM380 bilion), percanggahan yang menurut penganalisis menyembunyikan kesan sebenar operasi terhadap kedudukan tentera global Amerika Syarikat.

Ini bukan sekadar isu perakaunan, sebaliknya petanda bahawa Washington telah membelanjakan sebahagian besar simpanan peluru berpandu berketepatan tinggi dalam satu kempen serantau, sedangkan Amerika Syarikat cuba mengekalkan kredibiliti pencegahan terhadap China di Indo-Pasifik.

Menjelang 30 Jun 2026, Pengarah OMB, Russel Vought, hanya membetulkan angka rasmi secara marginal kepada kira-kira USD30 bilion (RM114 bilion), angka yang kini dianggap institusi bebas sebagai paras minimum bermotifkan politik dan bukan kos keseluruhan tepat.

Pusat Kajian Strategik dan Antarabangsa (CSIS) mengira anggaran lebih terperinci antara USD34 bilion hingga USD42 bilion (RM129 bilion hingga RM160 bilion) khusus bagi kos Kementerian Pertahanan, dengan perbelanjaan peluru berpandu sahaja dianggarkan sekitar USD26.1 bilion (RM99 bilion), mencerminkan penggunaan besar peluru berpandu jelajah Tomahawk pada hari-hari awal kempen.

Penjejak kos 120 hari oleh Popular Information pula menghasilkan jumlah lebih tinggi iaitu USD103 bilion (RM391 bilion), didorong oleh perbelanjaan senjata sahaja berjumlah USD46.7 bilion (RM177 bilion), suatu angka yang membimbangkan perancang pertahanan yang sudah berdepan kelewatan pengeluaran di Lockheed Martin dan Raytheon.

Penjejak kos Universiti Brown pula mengira jumlah USD113.3 bilion (RM431 bilion) sepanjang 108 hari selepas mengambil kira kos penempatan dan sokongan logistik, manakala pakar ekonomi Universiti Harvard, Linda Bilmes, memberi amaran kos awal sahaja mungkin mencecah USD200 bilion (RM760 bilion), dengan jumlah keseluruhan berpotensi melebihi USD1 trilion.

Moody’s Analytics pula menganggarkan beban gabungan sekurang-kurangnya USD132 bilion (RM501 bilion) ke atas pembayar cukai dan pengguna Amerika Syarikat, apabila kenaikan harga tenaga akibat sekatan Selat Hormuz turut diambil kira.

Bagi komuniti keselamatan Indo-Pasifik, implikasinya jelas: satu kempen menentang sebuah negara sahaja telah menghabiskan sumber peluru berpandu dan kewangan pada kadar menjejaskan kedalaman simpanan diperlukan Washington bagi kontingensi lebih besar melibatkan Taiwan.

Kempen ini bertindak sebagai ujian sebenar keupayaan lonjakan pengeluaran ketenteraan Amerika Syarikat, sekali gus mendedahkan kelemahan struktur dalam proses menggantikan semula simpanan senjata yang diperhatikan teliti oleh Beijing dan Moscow.

Analisis berikut membedah lima dimensi kritikal krisis ini: kemerosotan simpanan peluru berpandu, pertembungan pembiayaan tambahan di Kongres, percanggahan anggaran kos bebas, kesan gandaan ekonomi sekatan Selat Hormuz, dan risiko kesiapsiagaan jangka panjang seni bina pencegahan Indo-Pasifik.

Krisis Kemerosotan Simpanan Peluru Berpandu Yang Mengubah Keupayaan Serangan Amerika Syarikat

Perbelanjaan peluru berpandu muncul sebagai penyumbang kos terbesar dalam setiap anggaran bebas, dengan jumlah antara USD26.1 bilion hingga USD46.7 bilion (RM99 bilion hingga RM177 bilion) bergantung kaedah pengiraan dan skop kos penggantian diambil kira.

Penolong Komptroler Pentagon, Jules Hurst, mengakui enam hari pertama Operation Epic Fury sahaja menelan kos kira-kira USD11.3 bilion (RM43 bilion) dalam bentuk peluru berpandu digunakan, kadar susutan yang mengejutkan penganalisis biasa dengan tempoh perolehan senjata berjangka panjang.

Pergantungan tinggi terhadap peluru berpandu jelajah Tomahawk bagi menyerang sasaran berperisai di Iran telah menghabiskan simpanan yang dibina semula Pentagon selama hampir satu dekad selepas kempen terdahulu di Timur Tengah dan penggunaan peluru berpandu pemintas.

Bagi menggantikan semula simpanan ini, Pentagon memerlukan kontrak jangka panjang dengan Lockheed Martin dan Raytheon, yang mana barisan pengeluaran kedua-dua syarikat sudah berdepan kesesakan akibat kekurangan bahan nadir bumi dan tenaga kerja mahir dalam industri pertahanan.

Kemerosotan ini secara langsung mengurangkan simpanan peluru berpandu diperlukan Washington bagi menghadapi konflik berintensiti tinggi di Indo-Pasifik, memandangkan model simulasi peperangan menunjukkan kadar penggunaan senjata di Selat Taiwan berpotensi jauh melebihi apa berlaku di Iran.

Perancang ketenteraan kini terpaksa membuat pilihan sukar antara mempercepatkan pengeluaran senjata bagi keperluan Timur Tengah, atau mengekalkan komitmen simpanan di bawah Pacific Deterrence Initiative kepada sekutu seperti Jepun, Australia, dan Filipina.

CSIS turut mengenal pasti kos kerosakan pangkalan antara USD4.0 bilion hingga USD9.4 bilion (RM15.2 bilion hingga RM35.7 bilion), di samping kerugian peralatan antara USD1.8 bilion hingga USD3.5 bilion (RM6.8 bilion hingga RM13.3 bilion) akibat serangan balas Iran.

Angka kerosakan pangkalan ini sengaja dirahsiakan, dengan Pentagon memberi alasan keselamatan operasi bagi menahan diri daripada mendedahkan kemusnahan struktur di kemudahan terkena serangan balas Iran.

Penganalisis menegaskan sikap merahsiakan maklumat ini sendiri merupakan kelemahan strategik, kerana kuasa saingan boleh membuat andaian mengenai jurang keupayaan tentera Amerika Syarikat berdasarkan maklumat disembunyikan tanpa perlu pendedahan penuh.

Krisis simpanan peluru berpandu ini secara keseluruhannya mewakili luka terbuka dalam kesiapsiagaan serangan Amerika Syarikat yang akan mempengaruhi perolehan senjata dan kredibiliti pencegahan bertahun-tahun selepas gencatan senjata.

Kongres Berdepan Permintaan Pembiayaan Tambahan Bernilai USD87.6 Bilion

Rumah Putih menyerahkan permintaan pembiayaan tambahan bernilai USD87.6 bilion (RM333 bilion) kepada Kongres pada 24 Jun 2026, dengan USD67.1 bilion (RM255 bilion) diperuntukkan kepada Kementerian Pertahanan bagi kesiapsiagaan personel, penggantian peluru berpandu, dan program terperingkat kempen Iran.

Pegawai OMB secara tertutup mengaitkan lebih kurang separuh peruntukan Pentagon tersebut dengan kos Operation Epic Fury, satu pengakuan yang secara tidak langsung mengesahkan anggaran bebas yang jauh melebihi angka rasmi USD30 bilion yang diumumkan kerajaan.

Ahli Kongres kini berdepan tugas rumit meluluskan peruntukan kecemasan bernilai puluhan bilion dolar, sedangkan sokongan awam terhadap campur tangan itu semakin merosot, mewujudkan dorongan untuk memperkecilkan kos semasa perbicaraan sambil meminta bantuan menyeluruh secara tertutup.

Pegawai belanjawan Pentagon mendedahkan kementerian itu turut memohon kira-kira USD80 bilion (RM304 bilion) dalam pembiayaan tambahan berkait rapat dengan penggantian peluru berpandu, operasi berterusan, dan kerja pembaikan kemudahan.

Perbincangan dalaman awal dilaporkan turut mencadangkan angka setinggi USD200 bilion (RM760 bilion), sebelum dikurangkan dalam permohonan rasmi, namun ia mencerminkan skala perancangan kontingensi di pejabat komptroler Pentagon.

Jurang antara keterangan awam dan perancangan belanjawan tertutup ini mewujudkan risiko ketelusan bagi jawatankuasa pengawasan yang bertanggungjawab mengesahkan peruntukan kecemasan mencerminkan keperluan operasi sebenar.

Permohonan tersebut secara khusus membiayai pembinaan semula simpanan peluru berpandu, satu kategori yang bertindih terus dengan peruntukan Pacific Deterrence Initiative dan mewujudkan persaingan dengan komitmen kedudukan tentera di Indo-Pasifik.

Ahli Kongres daripada kedua-dua parti telah menyatakan keraguan meluluskan permohonan penuh tanpa taklimat terperingkat mengenai penilaian kerosakan pangkalan yang enggan didedahkan Pentagon secara terbuka.

Skala permohonan ini, ditambah kepada belanjawan sedia ada, menandakan kesan fiskal kempen akan berlanjutan sehingga kitaran perolehan tahun fiskal 2027 tanpa mengira status gencatan senjata.

Pertembungan pembiayaan ini bertindak sebagai penunjuk sejauh mana Washington mampu mengekalkan kempen serantau terhad tanpa menjejaskan komitmen kedudukan tentera globalnya.

Model Anggaran Kos Bebas Dedahkan Jurang Kredibiliti Dalam Laporan Rasmi Pentagon

Percanggahan antara angka rasmi Pentagon dan pemodelan bebas badan pemikir telah melebar menjadi jurang kredibiliti yang menurut pakar ekonomi pertahanan mencerminkan dorongan struktur untuk memperkecilkan kos ketika sokongan awam merosot.

Penganalisis CSIS membina anggaran USD34 bilion hingga USD42 bilion (RM129 bilion hingga RM160 bilion) menggunakan data terperinci perbelanjaan peluru berpandu dirujuk silang dengan imej satelit kerosakan pangkalan, kaedah lebih teliti berbanding keterangan Pentagon semata-mata.

Penjejak 120 hari Popular Information, meliputi tempoh sehingga kira-kira 27 Jun 2026, mengira jumlah kos langsung USD103 bilion (RM391 bilion), termasuk kos operasi USD28.5 bilion (RM108 bilion) di samping kategori yang tidak dimasukkan dalam angka rasmi Pentagon.

Penjejak Kos Peperangan Universiti Brown, menggunakan pekali kos operasi sejarah daripada Pejabat Belanjawan Kongres, mengira jumlah USD113.3 bilion (RM431 bilion) sepanjang 108 hari dengan mengambil kira kos penempatan personel dan kehadiran berterusan.

Kaedah pekali ini terbukti lebih tepat dalam penilaian retrospektif kos perang Iraq dan Afghanistan berbanding anggaran awal Pentagon, memberi kredibiliti kepada angka bebas yang lebih tinggi kini beredar.

Linda Bilmes daripada Universiti Harvard, yang kajian terdahulunya turut meramalkan kos jangka panjang kempen Timur Tengah sebelum ini, memberi amaran kos ketenteraan awal sahaja mungkin mencecah USD200 bilion (RM760 bilion) sebaik kitaran penempatan dan jadual penggantian diambil kira.

Bilmes turut memberi amaran faedah bekas tentera, kos faedah hutang, dan kesan makroekonomi lebih luas berpotensi menolak jumlah keseluruhan melebihi USD1 trilion (RM3.8 trilion) sepanjang dekad akan datang.

Corak konsisten dilihat merentasi CSIS, Popular Information, Universiti Brown, dan Moody’s ialah setiap satunya jauh melebihi pendedahan rasmi Pentagon, dengan perbezaan antara tiga puluh peratus hingga lebih tiga ratus peratus.

Keadaan ini mencerminkan corak sejarah di mana anggaran awal kos konflik Amerika Syarikat sentiasa disemak naik secara ketara apabila data terperingkat didedahkan bertahun-tahun selepas operasi tamat.

Bagi penggubal dasar, jurang ini menimbulkan persoalan mendesak sama ada mekanisme pelaporan Pentagon mampu menyediakan data kos tepat dan terkini kepada Kongres semasa operasi ketenteraan aktif berlangsung.

Kesan Gandaan Ekonomi Tersembunyi Akibat Sekatan Di Selat Hormuz

Selain perbelanjaan langsung Pentagon, penguatkuasaan sekatan berterusan di Selat Hormuz turut menjana kos ekonomi tidak langsung, dianggarkan Moody’s Analytics sekurang-kurangnya USD132 bilion (RM501 bilion) apabila perbelanjaan ketenteraan dan kesan harga tenaga digabungkan.

Isi rumah Amerika Syarikat menanggung anggaran tambahan USD460 (RM1,748) setiap isi rumah, didorong kenaikan harga petrol dan diesel yang menurut Moody’s menambah kira-kira USD60 bilion (RM228 bilion) dalam perbelanjaan bahan api sepanjang fasa paling sengit kempen.

Kesan kenaikan harga ini menggambarkan kelemahan strategik: operasi bertujuan mengukuhkan laluan maritim kritikal turut menjana tekanan inflasi yang sebahagiannya menjejaskan sokongan politik dalaman terhadap kempen itu sendiri.

Selat Hormuz kekal sebagai salah satu laluan maritim paling kritikal di dunia, dan penguatkuasaan tentera laut berterusan di kawasan itu membawa kos logistik seperti bahan api, penyelenggaraan, dan pusingan anak kapal jauh melangkaui gencatan senjata pada awal April 2026.

Negara-negara Majlis Kerjasama Teluk turut melaporkan kerosakan infrastruktur dan kerugian ekonomi mereka sendiri, walaupun perakaunan menyeluruh mengenai kerugian sekutu masih tidak lengkap dan kebanyakannya tidak dimasukkan dalam penjejak kos berpusatkan Amerika Syarikat.

Misi sekatan tersebut memerlukan penempatan berterusan kumpulan serangan kapal induk dan kapal pengiring, menjana kos bahan api dan penyelenggaraan yang bertambah setiap hari walaupun selepas fasa kesiapsiagaan tinggi yang dikekalkan Pentagon sehingga pertengahan 2026.

Ketidakstabilan pasaran tenaga turut menjejaskan premium insurans perkapalan global, kos peringkat kedua di luar perakaunan langsung Pentagon namun memberi kesan besar kepada aliran perdagangan global melalui laluan maritim tersebut.

Kesan gandaan ini membuktikan operasi penguatkuasaan laluan maritim moden menjana kos jauh melangkaui perbelanjaan ketenteraan biasa, sehingga memberi kesan langsung kepada indeks harga pengguna dan bajet isi rumah.

Pakar ekonomi pertahanan berpendapat keadaan ini mewujudkan kitaran maklum balas di mana operasi melindungi keselamatan tenaga secara paradoks menjana tekanan inflasi yang menghakis sokongan politik untuk meneruskan operasi tersebut.

Kesan gandaan tersembunyi akibat sekatan ini merupakan kajian kes penting mengenai bagaimana kempen ketenteraan serantau moden menjana kos ekonomi meluas yang gagal ditangkap secara struktur oleh laporan belanjawan Pentagon.

Risiko Kesiapsiagaan Jangka Panjang Terhadap Seni Bina Pencegahan Di Indo-Pasifik

Implikasi paling penting daripada lambakan kos Operation Epic Fury bukan terletak pada kesan di Timur Tengah, sebaliknya pada risiko kesiapsiagaan komitmen pencegahan Amerika Syarikat di Indo-Pasifik terhadap pesaing yang jauh lebih berkeupayaan.

Peluru berpandu yang digunakan menentang Iran, khususnya Tomahawk, diambil daripada barisan pengeluaran dan peruntukan simpanan sama yang bergantung kepada Pacific Deterrence Initiative bagi perancangan kontingensi Selat Taiwan.

Simulasi peperangan terdahulu memberi amaran senario Selat Taiwan berpotensi menghabiskan simpanan peluru berpandu pemintas dan senjata jarak jauh pada kadar jauh melebihi apa yang berlaku menentang Iran, meninggalkan penampan lebih nipis bagi kontingensi Pasifik.

Peruntukan dalam permohonan tambahan bagi membina semula simpanan yang berkurangan mewujudkan persaingan belanjawan langsung antara penggantian Timur Tengah dengan pelaburan Indo-Pasifik yang dijanjikan kepada Jepun, Australia, dan Filipina.

Penganalisis turut menyatakan kemerosotan ini merupakan petanda yang diperhatikan rapi oleh perancang Beijing, yang mungkin mentafsirkan pengurangan simpanan peluru berpandu Amerika Syarikat sebagai peluang bertindak agresif di Laut China Selatan atau terhadap Taiwan.

Program pemodenan ketenteraan China sendiri, termasuk peningkatan simpanan senjata berketepatan tinggi dan keupayaan pembinaan kapal, terus berjalan mengikut jadual tidak terjejas oleh tekanan fiskal dan kemerosotan simpanan senjata kini dihadapi Washington.

Ketidakseimbangan tempoh penggantian semula ini mewujudkan jurang kesiapsiagaan struktur yang mungkin mengambil masa bertahun-tahun serta puluhan bilion dolar tambahan untuk ditutup sepenuhnya.

Sekutu serantau termasuk Jepun dan Australia, rantaian bekalan pertahanan mereka semakin bersepadu dengan Amerika Syarikat di bawah rangka kerja AUKUS, kini berdepan ketidakpastian mengenai jadual penghantaran peluru berpandu dan platform yang dijanjikan.

Kempen ini secara keseluruhannya bertindak sebagai ujian tekanan tidak dirancang, mendedahkan Washington tidak mempunyai keupayaan lonjakan pengeluaran untuk mengekalkan kempen serantau sambil turut membina semula simpanan senjata Indo-Pasifik tanpa kelewatan bertahun-tahun.

Bagi perancang keselamatan di Kuala Lumpur, Tokyo, Canberra, dan Manila, warisan sebenar kempen ini mungkin akhirnya diukur bukan berdasarkan kerosakan tentera di Iran, sebaliknya jurang kesiapsiagaan yang dikenakan ke atas keupayaan Amerika Syarikat mencegah konflik di rantau paling penting bagi kestabilan ekonomi global.

Angka-angka yang dipetik mencerminkan pelbagai anggaran rasmi dan bebas terkini setakat pertengahan 2026; ketidakpastian yang ketara masih wujud berhubung penilaian kerosakan pangkalan yang terperingkat, nilai sebenar kontrak penggantian peluru berpandu, serta kos faedah bekas tentera dan makroekonomi jangka panjang, yang menurut penganalisis bebas berpotensi menolak jumlah kos keseluruhan kempen ini jauh lebih tinggi daripada unjuran semasa.