“Golden Fleet” US$275 Bilion: Kapal Tempur Nuklear Kelas Trump Bakal Ubah Imbangan Kuasa Pasifik, Tetapi Mampukah Amerika Membiayainya?

(DEFENCE SECURITY ASIA) — Cadangan kapal tempur peluru berpandu kelas Trump oleh Tentera Laut Amerika Syarikat (AS) muncul sebagai program kapal perang utama yang berpotensi mengubah imbangan kuasa maritim, namun pada masa sama membawa risiko kewangan luar biasa besar.

Penilaian Pejabat Belanjawan Kongres (CBO) menganggarkan perolehan 15 kapal BBG(X), turut dikenali sebagai BBGN, yang menggunakan kuasa nuklear sehingga 2056 boleh menelan US$275 bilion (RM1.1 trilion), menjadikannya antara program perolehan tentera laut termahal dalam sejarah AS.

Kos USS Defiant sebagai kapal pertama diunjurkan mencecah US$23.4 bilion (RM93.6 bilion), jauh melebihi anggaran awal Tentera Laut AS serta memperlihatkan bagaimana teknologi belum matang, kekangan industri dan kejuruteraan nuklear boleh meningkatkan risiko kewangan sebelum pembinaan bermula.

Diumumkan pentadbiran Presiden Donald Trump pada Disember 2025 sebagai teras wawasan “Golden Fleet”, kapal itu dirancang untuk mengembalikan keupayaan tembakan permukaan berskala besar sambil memperkukuh daya cegah maritim AS bagi operasi berpanjangan di Indo-Pasifik.

Dengan sesaran kira-kira 35,000 tan yang berpotensi meningkat kepada 41,000 tan, kelas Trump bakal menjadi kapal tempur permukaan terbesar AS sejak Perang Dunia Kedua, mengatasi kelas Zumwalt dan gabungan sesaran lebih tiga kapal pemusnah kelas Arleigh Burke.

Persenjataan yang dicadangkan merangkumi 128 sel Sistem Pelancaran Menegak Mk 41, 12 peluru berpandu hipersonik Conventional Prompt Strike, peluru berpandu jelajah bersenjata nuklear, laser bertenaga tinggi, meriam elektromagnet serta sistem pemerintahan dan kawalan termaju.

Kepekatan senjata itu boleh menyediakan daya tahan operasi dan kapasiti serangan salvo besar di seluruh Pasifik, namun turut menjadikan kapal berkenaan sasaran bernilai tinggi yang ketahanannya terhadap peluru berpandu antikapal, kapal selam dan sistem tanpa pemandu masih belum terbukti.

Sistem pendorongan nuklear boleh mengurangkan kebergantungan terhadap bekalan bahan api konvensional serta membekalkan tenaga kepada penderia dan senjata tenaga terarah, tetapi keperluan reaktor, penyelenggaraan khusus, kru terlatih dan limbungan bertauliah nuklear akan memperluas jejak logistiknya.

Program itu bukan sekadar pembelian kapal perang kerana pelaksanaannya boleh menyusun semula keutamaan pembinaan kapal, pengagihan tenaga mahir, pengeluaran reaktor, perancangan penyelenggaraan, perolehan peluru serta doktrin operasi seluruh Tentera Laut AS.

CBO menegaskan anggarannya masih sangat tidak menentu kerana reka bentuk belum matang, pembinaan belum dimulakan dan beberapa sistem persenjataan memerlukan pembangunan lanjut, manakala perubahan sesaran, kaedah pembinaan, produktiviti pekerja atau jadual penghantaran boleh meningkatkan kos berbilion dolar.

Penyokong melihat BBG(X) sebagai kapal gedung senjata berdaya tahan yang mampu memimpin pasukan tersebar dan melancarkan serangan jarak jauh berterusan, manakala pengkritik bimbang penumpuan sumber sedemikian boleh menjejaskan operasi maritim tersebar serta mengecilkan kapasiti keseluruhan armada.

Persoalan utama bukan sama ada kapal tempur nuklear itu kelihatan hebat dari segi teknologi, tetapi sama ada AS mampu membina, mempersenjatai, menyelenggara, melindungi dan mengekalkan sokongan politik bagi 15 kapal yang sangat mahal tanpa melemahkan armada lebih luas.

Kejutan Kos US$275 Bilion

CBO menganggarkan 15 kapal tempur berkuasa nuklear itu menelan US$275 bilion (RM1.1 trilion), termasuk kira-kira US$23.4 bilion (RM93.6 bilion) bagi kapal pertama dan purata US$18 bilion (RM72 bilion) untuk setiap 14 kapal susulan.

Lebih US$5 bilion (RM20 bilion) daripada kos kapal pertama diperuntukkan kepada reka bentuk dan kejuruteraan tidak berulang, menunjukkan sebuah kapal tempur nuklear baharu memerlukan pembangunan besar sebelum kecekapan pengeluaran dapat mengurangkan harga kapal susulan.

Anggaran US$23.4 bilion itu mengatasi unjuran awal Tentera Laut AS sebanyak kira-kira US$17.47 bilion (RM69.88 bilion) sebanyak hampir US$6 bilion (RM24 bilion), mencerminkan perbezaan andaian mengenai pendorongan, sesaran, prestasi industri, keperluan buruh dan kenaikan kos.

Sebagai perbandingan, kelas 15 kapal menggunakan pendorongan konvensional dianggarkan menelan US$243 bilion (RM972 bilion), termasuk US$21.3 bilion (RM85.2 bilion) bagi kapal pertama dan US$15.9 bilion (RM63.6 bilion) untuk setiap kapal susulan.

Penggunaan kuasa nuklear menambah kira-kira US$32 bilion (RM128 bilion) kepada keseluruhan program, bersamaan purata US$2.1 bilion (RM8.4 bilion) bagi setiap kapal sebelum mengambil kira penyelenggaraan reaktor, latihan kru, kemudahan khusus, pelucutan tauliah dan kemungkinan penjimatan bahan api.

Sekiranya sesaran meningkat daripada 35,000 kepada 41,000 tan, kos setiap kapal boleh bertambah kira-kira 16 peratus kerana reka bentuk lebih besar memerlukan struktur tambahan, kuasa pendorongan lebih tinggi, penyepaduan sistem tempur, tenaga kerja dan kapasiti limbungan lebih luas.

Trump pernah menyebut kemungkinan membentuk armada antara 20 hingga 25 kapal, tetapi rancangan pembinaan Tentera Laut AS bagi tahun fiskal 2027 hanya menetapkan 15 kapal sehingga 2056, menjadikan angka lebih besar sekadar aspirasi politik yang belum dibiayai.

Berdasarkan anggaran unit CBO, pembinaan 25 kapal boleh menghasilkan beban perolehan menghampiri US$455 bilion (RM1.82 trilion), sebelum kos operasi, penyelenggaraan, peluru, pemodenan, kemudahan daratan dan pelucutan tauliah nuklear sepanjang tempoh perkhidmatan diambil kira.

Anggaran bebas bahawa jumlah kos pemilikan 15 kapal boleh mencapai antara US$500 bilion hingga US$700 bilion (RM2 trilion hingga RM2.8 trilion) bukan angka rasmi CBO, namun menunjukkan harga perolehan hanyalah sebahagian daripada keseluruhan pendedahan kewangan.

Kongres perlu menentukan sama ada BBG(X) mampu menghasilkan kesan strategik yang tidak dapat dicapai menerusi lebih banyak kapal pemusnah, kapal selam, pesawat, platform tanpa pemandu dan gedung peluru tersebar kerana kemampuan sebenar mesti mengatasi nilai simbolik kapal itu.

Pertembungan Kapasiti Limbungan Nuklear

Program berkenaan bakal memasuki ekosistem industri tentera laut AS yang sudah berdepan kekurangan tenaga kerja, kekangan pembekal, kelewatan jadual serta permintaan serentak daripada kapal induk kelas Gerald R. Ford dan program kapal selam kelas Virginia serta Columbia.

Pemasangan akhir dijangka dilaksanakan terutamanya di Newport News Shipbuilding milik Huntington Ingalls Industries, satu daripada hanya dua limbungan AS berkeupayaan nuklear, sekali gus mewujudkan persaingan pengeluaran dengan pembinaan dan penyelenggaraan kapal induk.

Hanya satu pembekal utama menghasilkan reaktor tentera laut berkaitan, bermakna BBG(X) perlu bersaing dalam ekosistem pengeluaran sangat khusus, sedangkan komponen tertangguh tidak boleh digantikan dengan mudah oleh pembekal komersial atau limbungan tanpa pensijilan nuklear.

Cadangan menggunakan loji reaktor A1B kelas Ford atau komponen yang sama boleh mengurangkan sebahagian risiko pembangunan, namun penyesuaian teknologi nuklear kapal induk kepada kapal tempur lebih kecil tetap memerlukan kejuruteraan, pengesahan keselamatan dan perancangan penyelenggaraan menyeluruh.

Kaedah pembinaan modular tersebar boleh membahagikan penghasilan bahagian kapal antara beberapa limbungan sebelum pemasangan akhir, sekali gus memperluas penyertaan industri dan peluang pekerjaan, tetapi turut membawa risiko pengangkutan, kawalan mutu, piawaian nuklear dan penyelarasan jadual.

CBO menjangkakan peningkatan kira-kira 12 peratus akibat pertambahan jam kerja, ketidakstabilan tenaga kerja dan kekangan pembekal, selain pelarasan terhadap kos pembinaan kapal yang meningkat lebih pantas berbanding inflasi umum.

Menjelang pertengahan 2030-an, program itu mungkin memerlukan kira-kira 60 peratus lebih banyak tan kapal tempur permukaan besar berbanding rancangan terdahulu, manakala pengurangan pengeluaran kapal kecil akan menumpukan sumber kepada sebilangan kecil kapal lebih berat dan mahal.

Tempahan USS Defiant sekitar 2028 untuk penghantaran kira-kira lapan tahun kemudian bergantung pada kestabilan reka bentuk, pembiayaan terjamin, bekalan komponen reaktor dan tenaga mahir mencukupi, sedangkan pengalaman program kapal perang AS menunjukkan jadual mudah berlanjutan.

Sebarang kelewatan membawa kesan operasi kerana peruntukan besar boleh terikat pada kapal yang belum disiapkan ketika kapal kruiser dan pemusnah lama ditamatkan perkhidmatan, sekali gus mengurangkan kapasiti peluru berpandu ketika keperluan Indo-Pasifik semakin meningkat.

Keupayaan industri justeru perlu dianggap sebagai kapasiti strategik, bukannya isu pentadbiran semata-mata, kerana pembinaan kapal tempur yang mengganggu pengeluaran kapal selam, kapal induk atau kapal pemusnah boleh melemahkan daya cegah AS sebelum BBG(X) mula beroperasi.

Gedung Hipersonik, Pertahanan Belum Terbukti

Sebanyak 128 sel Sistem Pelancaran Menegak Mk 41 dicadangkan untuk membawa gabungan peluru berpandu antipesawat, antikapal dan serangan darat, membolehkan muatan senjata disesuaikan bagi pertahanan udara medan, serangan maritim, tugas pengiring atau unjuran kuasa berterusan.

Dua belas peluru berpandu Conventional Prompt Strike boleh menyediakan keupayaan serangan hipersonik jarak jauh terhadap sasaran sensitif masa atau berkubu, namun keberkesanannya bergantung pada bekalan peluru, rangkaian penyasaran, penyepaduan pelancar dan risikan berdaya tahan.

Penyepaduan Surface-Launched Cruise Missile-Nuclear akan menyediakan pilihan nuklear medan berasaskan laut yang bernilai sebagai isyarat strategik, tetapi turut merumitkan pengurusan eskalasi apabila musuh gagal membezakan peluru berpandu konvensional daripada senjata berkonfigurasi nuklear.

Laser bertenaga tinggi berpotensi menawarkan kaedah pemintasan berkos lebih rendah terhadap dron dan ancaman tertentu, namun keberkesanannya masih dibatasi keadaan atmosfera, kawalan pancaran, ciri sasaran, pengurusan tenaga, sistem penyejukan dan kematangan teknologi operasi.

Meriam elektromagnet menjanjikan peluru berkelajuan tinggi dan kapasiti tembakan besar, tetapi masalah pembangunan terdahulu menjadikan penyepaduannya tidak pasti, sekali gus menuntut perancang membezakan antara keupayaan aspirasi dengan sistem yang benar-benar bersedia untuk digunakan.

Penggabungan senjata hipersonik, laser, meriam elektromagnet, pendorongan nuklear, penderia termaju dan kemudahan pemerintahan dalam satu reka bentuk belum matang membawa risiko penyepaduan kerana setiap subsistem mempengaruhi tenaga, penyejukan, sesaran, kestabilan dan seni bina tempur.

Kapasiti muatan senjata BBG(X) boleh memperkukuh operasi pertahanan udara dan serangan, tetapi 128 sel Mk 41 belum menjamin daya tahan jika peluru pemintas digunakan dengan pantas untuk menghadapi serangan peluru berpandu, dron dan umpan secara serentak.

Saiznya yang besar boleh meningkatkan pembahagian ruang, sistem sokongan berlebihan, penjanaan kuasa dan ketahanan kerosakan, namun tidak menghapuskan ancaman kapal selam, peluru berpandu antikapal jarak jauh, penyasaran satelit, serangan siber atau taktik menghabiskan peluru pertahanan.

Daya tahan operasi kapal itu akan bergantung pada kapal pengiring, kapal selam, pesawat, satelit, penderia tanpa pemandu, kapal bekalan, komunikasi selamat dan pertahanan peluru berpandu berlapis, menjadikannya teras sebuah formasi tempur besar.

Persoalan ketenteraan-teknikal utama ialah sama ada BBG(X) menawarkan ketahanan pertahanan dan jangkauan serangan yang setimpal dengan risikonya, atau sekadar menghimpunkan teknologi mahal pada platform yang memerlukan aset tambahan untuk terus dilindungi.

Daya Tahan Pasifik Berdepan Risiko Penumpuan

Pendorongan nuklear akan menawarkan daya tahan luar biasa bagi penugasan di Pasifik dengan mengurangkan risiko gangguan pengisian bahan api konvensional serta membolehkan pergerakan berkelajuan tinggi, tetapi bekalan makanan, alat ganti, peluru dan keperluan kru tetap mewujudkan kebergantungan logistik.

Sistem pemerintahan dan kawalan berkuasa tinggi boleh membolehkan kapal berkenaan menyelaras pasukan maritim tersebar, menggabungkan data penderia, menetapkan sasaran dan mengarahkan serangan jarak jauh, selagi komunikasinya bertahan daripada peperangan elektronik, serangan siber dan gangguan angkasa.

Kapasiti peluru berpandu yang besar boleh memperkukuh kumpulan tempur kapal induk, mempertahankan laluan laut kritikal atau mengetuai formasi tempur permukaan, sekali gus menyediakan instrumen ketenteraan AS yang jelas ketika krisis membabitkan China atau Korea Utara.

Bagaimanapun, operasi maritim tersebar bertujuan menyukarkan penyasaran musuh dengan mengagihkan penderia dan senjata merentasi pelbagai platform, sedangkan BBG(X) akan menempatkan kuasa tempur, pelaburan, anggota dan simbol politik luar biasa pada sebilangan kecil kapal.

Kemusnahan atau kehilangan keupayaan sebuah kapal susulan bernilai US$18 bilion (RM72 bilion) akan membawa kesan melangkaui kuasa tembakan taktikal dengan mempengaruhi keputusan eskalasi, keyakinan sekutu, politik domestik, moral armada dan ketersediaan senjata khusus.

Kos purata sebuah kapal susulan menyamai kira-kira lima kapal pemusnah kelas Arleigh Burke Flight III, mewujudkan perbandingan antara sebuah platform nuklear bersenjata berat dengan beberapa kapal tersebar yang menyediakan kehadiran, perlindungan pengiring dan kerumitan penyasaran lebih luas.

Penyokong boleh berhujah bahawa beberapa kapal pemusnah tidak mampu menyamai daya tahan nuklear, penjanaan elektrik berskala besar, kemudahan pemerintahan berpusat atau pelancar hipersonik BBG(X), menjadikan perbandingan terus berdasarkan bilangan dan kos semata-mata tidak menyeluruh.

Platform itu juga boleh memperkukuh isyarat strategik kerana kapal tempur permukaan berkuasa nuklear yang membawa senjata konvensional dan berpotensi nuklear akan mempamerkan daya tahan serta kemampuan eskalasi tanpa bergantung sepenuhnya pada kapal induk atau kapal selam.

Isyarat tersebut bagaimanapun boleh mendorong pesaing menambah peluru berpandu antikapal, pengawasan dasar laut, sistem penyasaran jarak jauh dan taktik serangan tepu, sekali gus membentuk persaingan tidak seimbang untuk menewaskan platform AS yang sangat mahal.

BBG(X) akhirnya mencerminkan pertembungan doktrin antara kuasa tempur tertumpu dan kapasiti tersebar, dengan keberkesanannya bergantung pada ketahanan rangkaian peninjauan, muatan senjata, ekonomi pertahanan, kebolehbaikan serta kemampuan AS menggantikan kerugian ketika perang.

Pilihan Kongres, Kesan Strategik

Kebimbangan Kongres merangkumi kemampuan kewangan, kesan industri, penamaan program, kematangan teknologi dan kos peluang, manakala Senator Jeff Merkley menyifatkan cadangan itu sebagai “tidak mampu dibiayai” serta mempersoalkan pengaruh penjenamaan politik terhadap pelaburan tentera laut berbilang generasi.

Pembiayaan perolehan awal telah diperiksa dan digugurkan daripada sekurang-kurangnya satu resolusi pembiayaan sementara, membuktikan pengumuman pentadbiran serta rancangan pembinaan kapal tidak menjamin peruntukan berterusan bagi program yang merentasi beberapa pentadbiran dan penggal Kongres.

Pindaan perundangan yang mewajibkan penilaian terhadap kapasiti industri nuklear dan kesannya kepada program sedia ada mencerminkan kebimbangan bahawa BBG(X) boleh menyerap reaktor, pekerja, kemudahan dan pembiayaan yang diperlukan kapal selam, kapal induk serta kapal tempur lain.

Masalah terdahulu membabitkan kapal pemusnah kelas Zumwalt, Littoral Combat Ship dan frigat kelas Constellation menjadi amaran kerana keperluan terlalu bercita-cita tinggi, teknologi belum matang, perubahan reka bentuk dan andaian pengeluaran pernah menyebabkan kelewatan, peningkatan kos serta pengurangan perolehan.

Penggantian program DDG(X) dengan kapal tempur kelas Trump bukan sekadar menambah kategori kapal baharu, tetapi akan menyusun semula seni bina kapal tempur permukaan besar Tentera Laut AS melalui kapal lebih berat dengan keperluan infrastruktur, kru dan penyelenggaraan berbeza.

Perbelanjaan tahunan bagi kapal tempur permukaan besar boleh meningkat kepada antara US$18 bilion hingga US$19 bilion (RM72 bilion hingga RM76 bilion), sekali gus memberikan tekanan berpanjangan terhadap peruntukan pembinaan kapal yang turut membiayai keutamaan strategik dan konvensional.

Program itu boleh mewujudkan pekerjaan, memodenkan limbungan, memperluas kapasiti pembekal dan mengembalikan pengalaman membina kapal tempur sangat besar, namun manfaat tersebut memerlukan tempahan serta pelaburan stabil dan bukannya pembiayaan tidak menentu yang menjejaskan pengambilan pekerja.

Tiada pembinaan dimulakan, keperluan akhir belum diputuskan dan beberapa sistem senjata masih dalam pembangunan, menyebabkan semua angka semasa perlu dianggap sebagai anggaran perancangan yang ketepatannya akan berubah mengikut keputusan kejuruteraan, kontrak serta peruntukan Kongres.

Jika dilaksanakan dengan berkesan, kelas Trump boleh menyediakan kuasa tembakan permukaan, daya tahan nuklear, keupayaan pemerintahan medan dan daya cegah strategik luar biasa, tetapi kelemahan pengurusan boleh mengulangi kegagalan perolehan terdahulu pada skala jauh lebih besar.

Kepentingan utama kelas Trump terletak pada kesan keseluruhan terhadap armada kerana AS perlu menentukan sama ada “Golden Fleet” bernilai US$275 bilion (RM1.1 trilion) akan memperkukuh daya cegah Pasifik atau mengorbankan bilangan kapal, ketahanan industri dan kuasa tempur tersebar.