Israel Akui Sistem Iron Dome & Arrow Tidak Mampu Hentikan 5,000 Peluru Berpandu Balistik Iran Menjelang 2027

(DEFENCE SECURITY ASIA) — Dalam penilaian semula strategik dan disampaikan melalui saluran sulit dengan Washington, pegawai pertahanan Israel mengakui bahawa seni bina pertahanan udara berlapis Israel yang canggih sekalipun tidak mampu menjamin perlindungan mutlak terhadap ancaman peluru berpandu balistik Iran yang berkembang pesat serta semakin kompleks dari segi kuantiti dan taktik operasi.

Seorang pegawai kanan tentera Israel memberi amaran tanpa berselindung bahawa, “Israel tidak boleh hidup bersama peluru berpandu balistik Iran… Peluru berpandu balistik Iran adalah ancaman eksistensial, bukan sekadar cabaran ketenteraan terhad,” sekali gus menegaskan tahap kebimbangan strategik tertinggi dalam kalangan pembuat dasar keselamatan negara itu.

Pengakuan ini mencerminkan pelarasan semula model ancaman Israel selepas konfrontasi Israel-Iran pada Jun 2025 yang dikenali sebagai Operasi Rising Lion, apabila lebih 550 peluru berpandu balistik Iran dilancarkan secara serentak dalam salvo terkoordinasi yang direka untuk menenggelamkan grid pertahanan Israel walaupun kadar pintasan dilaporkan mencecah 86 peratus.

 

Perancang pertahanan Israel kini menilai bahawa inventori peluru berpandu Iran, dianggarkan sekitar 2,000 hingga 3,000 unit selepas konflik 2025, berpotensi meningkat sekurang-kurangnya kepada 5,000 unit menjelang 2027 sekiranya kadar pengeluaran sekitar 100 peluru berpandu sebulan berterusan tanpa gangguan, dengan unjuran senario terburuk mencecah 8,000 hingga 10,000 unit menjelang hujung dekad.

Anggaran yang turut dibincangkan dengan rakan strategik Amerika Syarikat ini menggambarkan trajektori peluru berpandu Iran bukan sekadar lonjakan angka semata-mata, tetapi peningkatan struktur ancaman yang berupaya menenggelamkan sistem pintasan berteknologi tinggi melalui taktik peperangan ketepuan berpanjangan yang menekan stok interceptor, kapasiti radar serta daya tahan sistem arahan dan kawalan.

Pegawai Israel menyifatkan matriks ancaman yang berkembang ini sebagai “ancaman eksistensial,” sekali gus menandakan bahawa pertimbangan strategik di Baitulmaqdis semakin melihat program peluru berpandu Iran sebagai pemboleh ubah ketidakstabilan utama yang berpotensi mendorong tindakan pencegahan awal sekiranya saluran diplomatik gagal membendung peluasan lanjut.

Analisis pasca Operasi Rising Lion menunjukkan bahawa walaupun seni bina pertahanan Israel berjaya mengelakkan bencana strategik berskala besar, jumlah peluru berpandu yang dilancarkan dalam tempoh masa singkat telah mendedahkan titik tekanan operasi yang boleh menjadi lebih ketara dalam pertempuran berpanjangan selama beberapa minggu berbanding hanya beberapa hari.

Perluasan unjuran arsenal Iran bukan sahaja meningkatkan risiko langsung terhadap Israel, malah memperluas radius ancaman ke atas pangkalan tentera Amerika Syarikat di rantau Teluk, sekali gus meletakkan isu peluru berpandu ini dalam dilema keselamatan serantau yang menghubungkan postur pertahanan Israel, Amerika dan negara-negara Teluk.

Ketegangan strategik teras berpunca daripada asimetri kos antara peluru berpandu balistik Iran yang dianggarkan bernilai antara AS$200,000 hingga AS$500,000 (sekitar RM760,000 hingga RM1.9 juta) berbanding interceptor yang lazimnya menelan kos antara AS$1 juta hingga AS$3 juta seunit (sekitar RM3.8 juta hingga RM11.4 juta), mewujudkan persamaan ekonomi yang memihak kepada salvo berterusan Iran.

Pegawai pertahanan Israel turut mengakui secara dalaman bahawa, “Mewujudkan pertahanan yang benar-benar kedap udara adalah tidak mungkin,” menegaskan pengiktirafan pragmatik bahawa kecanggihan teknologi semata-mata tidak mampu menafikan kelebihan aritmetik yang terhasil daripada penggunaan peluru berpandu secara besar-besaran dan berlapis.

Secara kumulatif, pengakuan ini menandakan peralihan horizon strategik di Asia Barat, apabila percambahan peluru berpandu balistik — dan bukannya hanya isu nuklear — semakin muncul sebagai paksi utama ketidakstabilan pencegahan dalam seni bina keselamatan Timur Tengah yang semakin rapuh.

Perluasan Peluru Berpandu Balistik Iran: Pengumpulan Kuantitatif dan Leverage Strategik

Program peluru berpandu balistik Iran telah berkembang menjadi teras doktrin ketenteraan asimetriknya, berfungsi sebagai instrumen pengimbang terhadap jurang keupayaan konvensional berbanding Israel dan Amerika Syarikat melalui pelaburan berterusan dalam kapasiti pengeluaran domestik yang berakar daripada pengalaman pahit Perang Iran-Iraq 1980–1988.

Logik operasi program ini menekankan kebolehselamatan dan jumlah, dengan kemudahan pengeluaran bawah tanah serta infrastruktur pelancaran yang diperkeras direka khusus untuk menahan kempen serangan udara dan membolehkan pemulihan inventori peluru berpandu secara pantas selepas konflik berskala besar.

Penilaian perisikan Israel semasa menunjukkan bahawa stok peluru berpandu Iran telah kembali hampir kepada tahap sebelum 2025, mencerminkan daya tahan industri yang mampu menggantikan peluru berpandu yang digunakan pada kadar dianggarkan 100 unit sebulan, sekali gus memendekkan tempoh pemulihan kepada kurang dua tahun selepas pertempuran besar.

Pertumbuhan yang diunjurkan kepada 5,000 unit menjelang 2027 dan mungkin 8,000 hingga 10,000 unit menjelang hujung dekad mengubah persamaan strategik daripada konfrontasi episodik kepada senario pergeseran berpanjangan yang memaksa sistem pertahanan menyerap salvo berulang dan berlapis dalam kitaran operasi jangka panjang.

Portfolio peluru berpandu Iran merangkumi sistem dengan jarak dihadkan sekitar 2,000 kilometer, membolehkan capaian serangan ke atas Israel, pangkalan Amerika dan infrastruktur Teluk tanpa melangkaui ambang antara benua yang boleh mencetuskan tindak balas eskalasi daripada kuasa luar rantau.

Sistem utama seperti Shahab-3, Emad-1, Kheibar Shekan dan Fattah hipersonik mencerminkan inventori pelbagai yang menggabungkan panduan inersia, peningkatan ketepatan, kenderaan kemasukan semula bermanuver serta trajektori luncur hipersonik dalam salvo komposit yang merumitkan diskriminasi radar pertahanan.

Pakar pertahanan peluru berpandu Tal Inbar menyatakan, “Keupayaan pelancaran Iran tidak banyak berubah secara signifikan… tetapi rejim itu masih memiliki puluhan peluru berpandu yang lebih berat yang belum digunakan,” membayangkan bahawa salvo 2025 tidak menghabiskan sistem paling berkuasa dan had eskalasi masih belum diuji sepenuhnya.

Seni bina peluru berpandu berlapis ini menyokong doktrin Iran yang boleh digambarkan sebagai “penghakisan melalui kelimpahan,” di mana jumlah, umpan dan payload bermanuver mengenakan tekanan ekonomi serta logistik yang tidak seimbang ke atas rangkaian pertahanan berasaskan interceptor.

Implikasi strategiknya bukan sekadar penembusan fizikal pertahanan, tetapi pengurangan beransur-ansur stok interceptor berharga tinggi yang akhirnya menghakis kedalaman pertahanan dan mengehadkan pilihan tindak balas dalam konfrontasi berpanjangan.

Proksi yang bersekutu dengan Tehran, termasuk Hezbollah dan Houthi, memperkuat dinamik ini melalui taktik ketepuan serantau, dibuktikan dengan lebih 430 pelancaran peluru berpandu oleh Houthi ke atas Arab Saudi sejak 2015, sekali gus mengoperasikan jumlah peluru berpandu sebagai mekanisme tekanan teragih merentasi pelbagai teater operasi.

Seni Bina Pertahanan Berlapis Israel: Prestasi dan Had Struktur

Ekosistem pertahanan udara Israel yang merangkumi Iron Dome, David’s Sling serta Arrow 2 dan Arrow 3 dianggap antara seni bina pertahanan peluru berpandu berlapis paling bersepadu di dunia, direka untuk memintas ancaman daripada projektil jarak dekat sehingga peluru berpandu balistik jarak jauh di luar atmosfera.

Semasa Operasi Rising Lion 2025, kadar pintasan terhadap peluru berpandu balistik Iran dilaporkan sekitar 86 peratus, satu metrik prestasi yang mengelakkan keruntuhan infrastruktur strategik namun tetap membenarkan kerosakan yang cukup untuk mendedahkan kelemahan sisa dalam sistem pertahanan.

Iron Dome yang dioptimumkan untuk ancaman jarak 4 hingga 70 kilometer berkesan terhadap roket dan artileri, tetapi kekal terhad dalam spektrum ancaman balistik jarak jauh yang dilancarkan dari kedalaman wilayah Iran.

David’s Sling yang direka untuk menjembatani jurang jarak sederhana antara 40 hingga 300 kilometer menawarkan liputan tambahan, namun menghadapi tekanan di bawah trajektori peluru berpandu bermanuver berjumlah besar yang menggabungkan umpan dan laluan kemasukan semula berubah-ubah.

Sistem Arrow 2 dan Arrow 3 menyediakan keupayaan pintasan luar atmosfera terhadap peluru berpandu jarak jauh, tetapi inventori interceptor yang terhad serta kos per unit yang tinggi mengehadkan kapasiti penglibatan mampan dalam menghadapi salvo besar yang berulang.

Pegawai Israel mengakui bahawa serangan ketepuan mengeksploitasi had pemprosesan radar dan kekangan stok interceptor, terutamanya apabila digabungkan dengan dron serta umpan yang direka untuk mengurangkan ketepatan penjejakan dan menekan algoritma keutamaan arahan.

Dimensi kewangan turut memperumitkan kekangan operasi, apabila penggantian interceptor yang digunakan dalam konflik 2025 memerlukan bantuan besar Amerika Syarikat, dengan beberapa sistem seperti THAAD dan SM-3 dijangka memerlukan kitaran pengisian semula sehingga 2027.

Teknologi baharu seperti sistem tenaga terarah termasuk Iron Beam menjanjikan “tembakan” hampir tanpa had pada kos per penglibatan yang lebih rendah, namun masih terikat kepada sensitiviti cuaca serta belum diuji secara meluas dalam konteks serangan balistik berpanjangan berskala besar.

Penganalisis telah lama mengingatkan bahawa sistem pertahanan peluru berpandu walaupun mengagumkan dari segi teknologi boleh mewujudkan persepsi kebal yang tidak bertahan terhadap ketepuan aritmetik, khususnya dalam senario melibatkan ribuan peluru berpandu dilancarkan dalam gelombang berperingkat.

Penilaian keseluruhan menunjukkan bahawa seni bina pertahanan Israel kekal tangguh dari segi taktikal tetapi terhad secara strategik, memerlukan kalibrasi ambang penglibatan, pengurusan inventori dan sokongan pakatan yang teliti bagi mengekalkan pencegahan yang kredibel.

Limpahan Serantau: Pangkalan Amerika, Infrastruktur Teluk dan Risiko Ekonomi

Inventori peluru berpandu balistik Iran yang berkembang meluaskan payung pencegahan Tehran melangkaui Israel dengan secara langsung merangkumi pemasangan tentera Amerika seperti Al Udeid di Qatar, kemudahan di Bahrain dan pangkalan di Emiriah Arab Bersatu yang menempatkan lebih 30,000 anggota Amerika.

Pegawai Iran telah mengisytiharkan pangkalan Amerika di rantau ini sebagai “sasaran yang sah,” manakala Pemimpin Tertinggi Ayatollah Ali Khamenei berikrar secara terbuka untuk menenggelamkan kapal perang Amerika, memperkukuh isyarat strategik bahawa peluru berpandu berfungsi sebagai instrumen pencegahan dan pemaksaan serentak.

Kerentanan infrastruktur tenaga Teluk menambah lapisan risiko sistemik, sebagaimana ditunjukkan oleh serangan 2019 ke atas kemudahan Abqaiq di Arab Saudi yang mengurangkan separuh pengeluaran buat sementara waktu dan menonjolkan leverage ekonomi yang terbenam dalam keupayaan peluru berpandu serta dron.

Sasaran hipotetikal terhadap medan minyak Saudi atau gangguan Selat Hormuz melalui serangan peluru berpandu dan operasi perlombongan maritim akan mengancam kira-kira 31 peratus aliran minyak laut global, sekali gus membawa implikasi makroekonomi yang melangkaui pelaku serantau.

Negara Teluk mengoperasikan sistem Patriot dan THAAD untuk mengurangkan ancaman ini, namun kekal terdedah secara struktur kepada serangan ketepuan berasaskan jumlah yang mampu menenggelamkan pertahanan berlapis sekiranya salvo dilaksanakan secara tertumpu dan berterusan.

Militia yang disokong Iran di Iraq sebelum ini telah menyasarkan pasukan Amerika, memperlihatkan peranan rangkaian proksi dalam meluaskan landskap ancaman peluru berpandu dan serangan melangkaui konfrontasi langsung antara negara.

Percambahan peluru berpandu balistik anti-kapal dan kenderaan luncur hipersonik dalam arsenal Iran memperkenalkan dimensi penafian maritim tambahan yang merumitkan operasi manuver tentera laut di perairan sempit seperti Teluk.

Secara kumulatif, keadaan ini mewujudkan dilema pencegahan serantau apabila serangan Amerika ke atas infrastruktur peluru berpandu Iran berisiko mencetuskan pembalasan proksi berantai yang memperluas teater operasi serta menjerat sekutu Teluk dalam lingkaran eskalasi.

Penilaian Israel kepada Washington menunjukkan bahawa sebarang kempen pencegahan terhadap tapak pengeluaran peluru berpandu perlu mengambil kira kemungkinan menyerap salvo balas segera berpotensi melebihi 700 peluru berpandu yang menguji kapasiti serapan rangkaian pertahanan.

Matriks ancaman serantau ini menegaskan bahawa arsenal peluru berpandu Iran berfungsi bukan sahaja sebagai tuas dua hala terhadap Israel, tetapi sebagai instrumen pemaksaan teragih yang berupaya menggugat pasaran tenaga, susunan pangkalan tentera dan kohesi pakatan secara serentak.

Kalkulus Diplomatik dan Horizon Eskalasi

Perdana Menteri Israel Benjamin Netanyahu menggesa agar sebarang rundingan baharu Amerika Syarikat–Iran merangkumi kekangan pembangunan peluru berpandu dan pelucutan proksi di bawah rangka kerja yang digelar “tiga tidak”: tiada nuklear, tiada peluru berpandu dan tiada militia.

Menteri Luar Iran Hossein Amir-Abdollahian pula menyifatkan peluru berpandu sebagai “tidak boleh dirunding,” menegaskan pendirian Tehran bahawa keupayaan balistik adalah instrumen pertahanan berdaulat dan bukannya cip tawar-menawar diplomatik.

Presiden Amerika Syarikat Donald Trump dilihat bergilir antara retorik eskalasi dan tawaran diplomatik sambil mengumpulkan postur ketenteraan serantau serta melanjutkan tarikh akhir rundingan, mencerminkan strategi berayun antara pemaksaan dan dialog dalam menangani ancaman peluru berpandu Iran.

Pegawai pertahanan Israel mengakui secara tertutup bahawa menyerap salvo balas 700 peluru berpandu mungkin boleh ditanggung secara strategik sekiranya ia mencetuskan dinamik perubahan rejim di Iran, namun pertimbangan sedemikian mengandungi andaian berisiko tinggi terhadap kawalan eskalasi.

Kebolehoperasian bersama pertahanan udara pakatan kekal sebagai pemboleh ubah kritikal, apabila penyelarasan liputan radar dan perkongsian interceptor antara Israel dan negara Teluk berpotensi meningkatkan daya tahan, tetapi halangan teknikal serta politik masih membatasi integrasi menyeluruh.

Trajektori ke arah 5,000 peluru berpandu menjelang 2027 dan mungkin 10,000 selepas itu meningkatkan keperluan mendesak sama ada melalui kekangan rundingan atau tindakan gangguan terhadap infrastruktur pengeluaran, yang masing-masing membawa laluan eskalasi tersendiri.

Komitmen terbuka Iran terhadap peluasan peluru berpandu, digabungkan dengan ketahanan pengeluaran bawah tanah, merumitkan perancangan serangan dan menimbulkan ketidakpastian mengenai keberkesanan kempen degradasi sementara.

Logik aritmetik percambahan peluru berpandu menunjukkan bahawa tanpa gangguan struktur, sistem pertahanan akhirnya mungkin berhadapan dengan salvo berterusan yang menurunkan kadar pintasan melalui pengurangan kumulatif stok dan ketepuan radar.

Penilaian pertahanan Israel semakin menggambarkan persekitaran strategik sebagai “laluan pertembungan,” apabila peluasan kuantitatif peluru berpandu bersilang dengan kapasiti interceptor yang terhad serta kerapuhan politik serantau.

Keseimbangan yang berkembang ini menunjukkan bahawa walaupun kelebihan teknologi masih memihak kepada Israel dan Amerika Syarikat, logik jumlah yang tertanam dalam doktrin peluru berpandu Iran kekal sebagai cabaran struktur berterusan yang memerlukan realisme terkalibrasi dalam diplomasi, pencegahan dan integrasi pertahanan. — DEFENCE SECURITY ASIA