(DEFENCE SECURITY ASIA) — Komander Pasukan Darat Kor Pengawal Revolusi Islam (IRGC) Mejar Jeneral Mohammad Pakpour melaungkan salah satu amaran paling jelas apabila beliau mengisytiharkan bahawa “jari” anggota angkatan tenteranya kini berada dengan “di picu,” menandakan kesiapsiagaan tertinggi ketika tekanan dalaman dan ancaman ketenteraan luaran semakin bertindih secara berbahaya.

Berucap sempena Hari Tentera Kebangsaan Iran, Pakpour menegaskan bahawa IRGC dan negara Iran kini berada dalam keadaan “lebih bersedia daripada sebelumnya,” sambil secara terbuka mengaitkan kesiapsiagaan ini sebagai kepatuhan mutlak kepada Ayatollah Ali Khamenei, yang disifatkannya sebagai “pemimpin yang lebih berharga daripada nyawa mereka sendiri,” sekali gus mencerminkan gabungan ideologi, autoriti perintah dan doktrin operasi ketenteraan Iran.

“Kor Pengawal Revolusi Islam dan negara Iran tercinta kini berada dengan jari di picu, lebih bersedia daripada sebelumnya, serta bersedia melaksanakan perintah dan tindakan ketua pemerintah tertinggi,” kata Pakpour, yang meletakkan amaran ini bukan sekadar retorik pencegahan, tetapi sebagai pengisytiharan peningkatan tahap peraturan pertempuran merentasi keseluruhan spektrum ketenteraan Iran.

Kenyataan ini muncul ketika Iran berdepan tekanan berganda iaitu gelombang protes nasional yang berterusan serta kesan strategik yang masih belum reda daripada konflik 12 hari pada Jun 2025, apabila serangan Israel yang disokong Amerika Syarikat mensasarkan infrastruktur nuklear dan kemudahan peluru berpandu Iran, sekali gus mencatatkan konfrontasi ketenteraan paling langsung antara pihak terbabit setakat ini.

Bahasa yang digunakan Pakpour secara sengaja merujuk kepada “pengalaman sejarah” dan “nasib yang lebih menyakitkan serta penuh penyesalan,” suatu peringatan strategik kepada Washington dan Tel Aviv tentang kesilapan lalu, sambil mengukuhkan naratif Tehran bahawa ketidakstabilan domestik semasa adalah kesinambungan perang yang direka kuasa asing, bukannya kebangkitan politik dalaman yang tulen.

Amaran tersebut disiarkan secara meluas oleh media negara Iran dan diselaraskan dengan kenyataan selari daripada pegawai kanan IRGC serta kepimpinan komando bersama, sekali gus menggambarkan kempen pemesejan strategik yang bersatu untuk mengekang eskalasi sambil mengabsahkan operasi keselamatan domestik atas nama pertahanan negara.

Masa penyampaian kenyataan Pakpour juga menunjukkan usaha terancang untuk mengukuhkan perpaduan rejim dengan menggambarkan ketidakstabilan dalaman Iran sebagai tidak dapat dipisahkan daripada ancaman ketenteraan asing, sekali gus mentafsirkan semula protes awam sebagai medan pertempuran strategik dan bukannya fenomena politik semata-mata.

Bagi perancang keselamatan serantau dan global, pengisytiharan bahawa angkatan tentera Iran berada dalam keadaan siap tembak memperkenalkan risiko eskalasi yang ketara di seluruh Timur Tengah, dengan implikasi langsung terhadap penempatan tentera hadapan Amerika Syarikat, pertahanan tanah air Israel serta laluan keselamatan tenaga yang kritikal kepada ekonomi Asia.

Amaran “Jari di Picu” dan Bayangan Perang 12 Hari

Kenyataan Pakpour sempena Hari Askar secara jelas merujuk pengajaran daripada “perang dua belas hari yang dipaksakan,” satu sindiran langsung kepada konflik Jun 2025 apabila angkatan Israel, dengan sokongan risikan, logistik dan perlindungan diplomatik Amerika Syarikat, melancarkan serangan terhadap tapak pengayaan uranium serta depot peluru berpandu Iran.

Tindak balas Iran melalui serangan balistik kemudiannya memperlihatkan skala serta daya tahan arsenal peluru berpandunya, apabila beberapa peluru berjaya menembusi pertahanan udara Israel dan menyebabkan kerosakan terhadap infrastruktur strategik, satu hasil yang kemudian diakui oleh bekas menteri perang Israel, Avigdor Lieberman, yang menyatakan berlakunya “kerugian besar terhadap sasaran strategik.”

Perang tersebut mendedahkan kelemahan kritikal di kedua-dua pihak, termasuk keterbatasan keupayaan pemintas Israel serta kebergantungan Iran terhadap pelancaran peluru berpandu secara besar-besaran bagi mengimbangi ketidakseimbangan teknologi dalam kuasa udara dan risikan.

Amaran Pakpour oleh itu berfungsi sebagai peringatan bahawa Iran telah pun menunjukkan kesediaan untuk meningkatkan konflik melepasi peperangan proksi, termasuk menyasarkan wilayah Israel secara langsung apabila aset strategik teras negara itu berada dalam ancaman serius.

Amaran ini diperkukuhkan lagi oleh kenyataan pegawai kanan Iran yang lain, termasuk jurucakap IRGC Abu al-Fadl Shekarchi, yang menyatakan, “Trump mengetahui bahawa jika tangan pencerobohan diperluaskan, kami tidak akan berdiam diri, kami akan membakar dunia mereka dan tidak meninggalkan sebarang tempat selamat di rantau ini.”

Seiring itu, Jeneral Ali Abdollahi Aliabadi memberi amaran bahawa sebarang serangan Amerika Syarikat akan menjadikan “semua kepentingan, pangkalan dan pusat pengaruh Amerika Syarikat” sebagai sasaran sah, sekali gus menandakan kesediaan Iran untuk meluaskan medan pertempuran merentasi seluruh rantau.

Secara kolektif, kenyataan ini menunjukkan bahawa postur pencegahan Iran kini bertumpu kepada ancaman eskalasi mendatar yang terbuka, melibatkan sasaran Amerika Syarikat di Teluk, Levant dan berpotensi melangkaui kawasan tersebut.

IRGC, Legasi Kepimpinan Pakpour dan Doktrin Perang Asimetrik Iran

Kor Pengawal Revolusi Islam, yang ditubuhkan selepas Revolusi Iran 1979, berfungsi sebagai pelindung ideologi dan operasi Republik Islam, beroperasi selari dengan tentera konvensional Artesh sambil mengekalkan kuasa perintah, perolehan dan perancangan strategik secara bebas.

Tidak seperti tentera biasa, misi IRGC secara eksplisit mengutamakan kelangsungan rejim, operasi anti-pemberontakan dan pencegahan ekspedisi, mandat yang mendorong pembangunan pasukan peluru berpandu, sistem tanpa pemandu, unit siber serta keupayaan peperangan proksi yang kini membentuk model unjuran kuasa serantau Iran.

Mejar Jeneral Pakpour, yang dilantik sebagai Komander Pasukan Darat pada 2009 selepas berdekad khidmat sejak Perang Iran-Iraq, telah mengawasi transformasi pasukan darat IRGC daripada unit pertahanan statik kepada formasi bergerak, berangkaian dan dioptimumkan untuk konflik asimetrik serta hibrid.

Di bawah kepimpinannya, unit darat IRGC mengintegrasikan peluru berpandu balistik taktikal, dron bersenjata, munisi berkeliaran serta infantri pantas ke dalam doktrin tindak balas berlapis yang direka untuk menewaskan musuh berteknologi tinggi melalui ketepuan dan penyebaran serangan.

Penekanan berulang Pakpour terhadap kesiapsiagaan dan tindakan pra-emptif mencerminkan pengajaran doktrin daripada konflik di Syria, Iraq dan Yaman, di mana pasukan sejajar Iran menggunakan serangan tepat serta rangkaian proksi yang boleh dinafikan untuk mengenakan kos strategik tanpa mencetuskan perang berskala penuh.

Kenyataannya pada Januari 2026 bahawa IRGC berada di “kemuncak kesiapsiagaan” untuk menggagalkan “rancangan delusi” Washington dan Tel Aviv kini dilihat sebagai pendahulu kepada amaran Hari Askar, menandakan eskalasi berterusan dalam isyarat ancaman Iran.

Peranan institusi IRGC dalam menindas bantahan dalaman turut merumitkan postur strategiknya, apabila penempatan barisan hadapan terhadap penunjuk perasaan mengaburkan garis antara penguatkuasaan keselamatan domestik dan operasi ketenteraan.

Gabungan persepsi ancaman dalaman dan luaran ini menjadi kunci untuk memahami mengapa amaran Pakpour membawa dimensi pencegahan dan paksaan secara serentak, menyasarkan musuh luar negara dan khalayak domestik.

Ketidakstabilan Dalaman dan Perang Hibrid 

Konteks strategik amaran Pakpour tidak dapat dipisahkan daripada krisis dalaman Iran, apabila protes yang bermula akibat tekanan ekonomi berkembang pesat menjadi cabaran meluas terhadap autoriti rejim di pelbagai wilayah.

Pihak berkuasa Iran melaksanakan sekatan internet nasional yang belum pernah berlaku sebelum ini, digambarkan sebagai “suis pemutus nasional,” yang berlarutan lebih dua minggu dan mencerminkan skala ketidakstabilan serta kebimbangan rejim terhadap peperangan maklumat yang boleh memperhebatkan penentangan awam.

Angka rasmi mengakui lebih 3,000 kematian dengan pihak berkuasa menyalahkan “perusuh” yang disokong Amerika Syarikat dan Israel, manakala laporan bebas menunjukkan angka korban jauh lebih tinggi serta penahanan besar-besaran, tuduhan yang secara langsung mengaitkan unit IRGC dalam penindasan barisan hadapan.

Presiden Masoud Pezeshkian dan Speaker Parlimen Mohammad Bagher Ghalibaf menggambarkan ketegangan ini sebagai “perang hibrid” yang merangkumi dimensi kognitif, ekonomi, ketenteraan dan keganasan, sambil secara terbuka mengaitkan protes domestik dengan objektif strategik kuasa asing.

Menteri Luar Seyed Abbas Araghchi mengukuhkan naratif ini dengan menyatakan bahawa ancaman Amerika Syarikat “memberi insentif kepada perancang” untuk “pertumpahan darah maksimum,” sambil menegaskan kesediaan Iran untuk “membalas dengan segala yang kami miliki” jika pencerobohan berterusan.

Kerangka ini membolehkan rejim menghalalkan langkah keselamatan luar biasa sambil menaikkan peranan IRGC sebagai pelindung kedaulatan negara, sekali gus menguatkan lagi deklarasi Pakpour mengenai kesiapsiagaan tembakan segera.

Dari sudut strategik, penggabungan penentangan dalaman dengan peperangan luaran meningkatkan risiko eskalasi dengan menurunkan ambang tindak balas ketenteraan terhadap insiden yang sepatutnya berada dalam ruang penguatkuasaan awam.

Implikasi Serantau dan Asia daripada Postur Siap Tembak Iran

Arsenal peluru berpandu Iran yang dianggarkan melebihi 3,000 sistem balistik termasuk varian hipersonik meletakkan pangkalan Amerika Syarikat, bandar Israel dan infrastruktur Teluk dalam jarak serangan segera, sekali gus mengubah keseimbangan ketenteraan serantau secara asas.

Selat Hormuz, yang mengendalikan kira-kira 20 peratus aliran minyak global, kekal terdedah kepada operasi laut dan peluru berpandu IRGC, sekali gus menimbulkan risiko langsung terhadap keselamatan tenaga Asia.

China, sebagai pembeli minyak terbesar Iran, memperdalam kerjasama strategik jangka panjang sambil kekal senyap terhadap penindasan dalaman Iran, secara tidak langsung menyokong naratif Tehran mengenai campur tangan Barat.

India berdepan dilema strategik apabila eskalasi mengancam pelaburannya di Pelabuhan Chabahar, manakala negara Asia Tenggara dan Jepun kekal terdedah kepada gangguan bekalan tenaga yang boleh menggoncang ekonomi masing-masing.

Bagi Korea Selatan, penjajaran dengan strategi serantau Amerika Syarikat merumitkan kedudukannya ketika ancaman Iran terhadap aset Amerika semakin meningkat.

Dari sudut kewangan, sebarang konflik berpanjangan berpotensi melonjakkan harga minyak melepasi USD120 setong, bersamaan kira-kira RM560 setong, sekali gus meningkatkan tekanan inflasi dan menggugat kestabilan pasaran global.

Pengisytiharan Pakpour bahawa angkatan Iran berada dengan “jari di picu” oleh itu bergema jauh melangkaui Timur Tengah, memperkenalkan ketidakpastian strategik merentasi sistem keselamatan dan ekonomi global yang saling berkait.

Rantau di Ambang Ketidaktentuan

Amaran Mejar Jeneral Pakpour merangkum detik ketegangan strategik ekstrem apabila kepimpinan Iran berusaha mempamerkan kekuatan di tengah kerapuhan dalaman dan tekanan luaran yang semakin menekan.

Dengan mengisytiharkan kesiapsiagaan tembakan segera di bawah autoriti Ayatollah Ali Khamenei, IRGC memberi isyarat kesediaan untuk meningkatkan konflik dengan pantas sekiranya pencegahan gagal.

Namun, postur ini juga mencerminkan kerentanan mendalam rejim apabila protes menghakis legitimasi dan ancaman asing semakin bertindan.

Bagi Washington, Tel Aviv dan pihak berkepentingan Asia, cabaran utama adalah mengelakkan salah perhitungan dalam persekitaran di mana retorik, ideologi dan kesiapsiagaan ketenteraan saling terjalin secara berbahaya.

Tanpa mekanisme penyah-eskalasi yang berwibawa, Timur Tengah kini berada di tepi jurang di mana satu kesilapan sahaja mampu mencetuskan konflik dengan kesan global yang diukur bukan sahaja melalui kehilangan nyawa, tetapi juga pasaran yang runtuh dan kestabilan serantau yang terlerai. — DEFENCE SECURITY ASIA