(DEFENCE SECURITY ASIA) — India memeterai kontrak bernilai AS$203 juta untuk menyewa dua lagi dron MQ-9B SeaGuardian, sekali gus memperluas pengawasan maritim berterusan ketika persaingan strategik semakin sengit di rantau Lautan Hindi, terutamanya dengan China.

Perjanjian selama 30 bulan dengan General Atomics Aeronautical Systems itu memberikan Tentera Laut India empat pesawat tanpa pemandu altitud tinggi berdaya tahan lama bagi memantau sektor timur dan barat secara serentak.

Dimeterai di New Delhi pada 17 Ogos 2026, kontrak berkenaan meletakkan kesedaran domain maritim sebagai teras tindak balas India terhadap peningkatan aktiviti tentera laut China dan ketidaktentuan laluan perkapalan global.

Majlis pemeteraian disaksikan Setiausaha Tambahan merangkap Ketua Pengarah Perolehan, A. Anbarasu, mencerminkan keperluan mendesak New Delhi menutup jurang pengawasan sebelum pesawat yang dibeli secara kekal mula diterima.

Walaupun secara rasmi bertujuan melaksanakan misi perisikan, pengawasan dan peninjauan, penyewaan itu mengubah ruang tempur dengan memperpanjang liputan sensor, mempercepat pengesanan ancaman serta memperkukuh penugasan aset tempur bernilai tinggi.

SeaGuardian tanpa persenjataan menggabungkan daya tahan melebihi 30 jam, kawalan satelit, radar maritim, sensor elektro-optik serta data Sistem Pengenalan Automatik untuk menyediakan liputan melangkaui kemampuan praktikal pesawat rondaan berkrew.

Kehadiran pesawat itu akan memperkukuh pengawasan berterusan dari Teluk Parsi hingga Selat Melaka, ketika laluan sempit perdagangan, penempatan tentera China dan krisis serantau meningkatkan tekanan terhadap sistem pemerintahan India.

Empat pesawat sewaan tidak mampu meliputi seluruh Lautan Hindi secara berterusan, namun armada lebih besar itu boleh mengurangkan kelompongan pengawasan serta mengekalkan misi serentak di sektor maritim timur dan barat.

Perjanjian itu menjadi penyelesaian peralihan kritikal bagi menjamin kesinambungan operasi sehingga penghantaran bermula di bawah program berasingan India untuk memperoleh 31 pesawat MQ-9B bersenjata sekitar 2029.

Program kekal bernilai AS$3.5 bilion itu merangkumi 15 SeaGuardian untuk Tentera Laut, selain masing-masing lapan SkyGuardian untuk Tentera Darat dan Tentera Udara, sekali gus memperluas pengawasan tanpa pemandu merentasi ketiga-tiga perkhidmatan.

Penyewaan tersebut turut memperdalam kerjasama pertahanan India-Amerika Syarikat tanpa membentuk pakatan rasmi, menggabungkan teknologi aeroangkasa Amerika dengan kawalan misi, pemilikan perisikan dan rangkaian logistik domestik India.

Bagaimanapun, nilai strategiknya bergantung pada kadar kesiagaan, integrasi sensor, ketahanan satelit serta disiplin penugasan, manakala butiran konfigurasi yang belum diketahui menghalang penilaian muktamad terhadap prestasi operasi pesawat tambahan tersebut.

Empat SeaGuardian Mengubah Geometri Pengawasan Maritim India

Peningkatan inventori daripada dua kepada empat SeaGuardian penting kerana keberkesanan pengawasan maritim tidak sekadar ditentukan pemilikan platform, tetapi bergantung pada kehadiran berterusan, pertindihan liputan dan penyampaian pantas perisikan yang boleh ditindak.

Armada terdahulu yang mempunyai dua pesawat mampu melaksanakan misi berdaya tahan lama, tetapi penyelenggaraan, masa penerbangan dan persaingan penugasan mengehadkan pengawasan serentak di kawasan operasi timur serta barat.

Penambahan dua pesawat mewujudkan lebihan kapasiti operasi dengan membolehkan satu rondaan memantau laluan menuju Laut Arab, manakala satu lagi meninjau Teluk Bengal serta laluan yang bertemu di Selat Melaka.

Dengan daya tahan lazimnya melebihi 30 jam, setiap SeaGuardian boleh berada di kawasan operasi lebih lama berbanding pesawat berkrew, sekali gus mengurangkan pertukaran rondaan dan mengekalkan penjejakan kapal mencurigakan.

Radar maritim 360 darjah, radar bukaan sintetik songsang, sistem elektro-optik dan inframerah, peralatan sokongan elektronik serta penerima Sistem Pengenalan Automatik membolehkan trafik biasa dipadankan dengan sasaran permukaan yang tidak dikenal pasti.

Gambaran bersepadu pelbagai sensor itu membolehkan pengendali membezakan perdagangan rutin daripada penempatan tentera laut, aktiviti peninjauan atau perkapalan mencurigakan, namun pengesanan kapal selam masih memerlukan muatan khusus dan aset sokongan.

Kawalan satelit melangkaui garis penglihatan membolehkan misi dilaksanakan merentasi jarak luas, tetapi turut menjadikan sistem komunikasi sangat kritikal kerana peperangan elektronik atau gangguan aset angkasa boleh menjejaskan operasi ketika konflik.

Keupayaan berlepas dan mendarat automatik, perlindungan semua cuaca serta teknologi mengesan dan mengelak dapat meningkatkan penjanaan sorti dan integrasi ruang udara, sekali gus menterjemahkan daya tahan kepada kesiagaan operasi sebenar.

Dengan kelajuan kira-kira 210 knot, SeaGuardian mengorbankan kepantasan untuk daya tahan, menjadikannya sesuai bagi pencarian kawasan luas dan penjejakan berterusan sebelum P-8I yang lebih pantas menyiasat sasaran berkepentingan tinggi.

Armada diperluas itu mengubah geometri pengawasan India dengan memperkukuh lapisan sensor yang menyokong pasukan tempur, namun tidak mampu menggantikan satelit, sensor bawah air, pesawat rondaan, kapal perang atau perkongsian perisikan serantau.

Jejak China Meningkatkan Keperluan ISR Berterusan

Penyewaan itu menangani cabaran struktur apabila China beralih daripada penempatan antipelanunan berkala kepada akses berkekalan di Lautan Hindi menerusi kumpulan tugas tentera laut, kapal peninjau dan pangkalan logistik ketenteraan di Djibouti.

Hubungan China dengan pelabuhan komersial atau dwiguna di Gwadar dan Hambantota membimbangkan perancang India kerana akses logistik boleh memperpanjang tempoh penempatan serta mengurangkan kebergantungan terhadap kemudahan China yang lebih jauh.

Kapal penyelidikan dan peninjau China mempunyai kepentingan ketenteraan kerana maklumat batimetri serta akustik boleh menyokong navigasi kapal selam, perancangan operasi dan peperangan bawah laut di perairan yang memberikan kelebihan kepada penguasanya.

Pengawasan berterusan MQ-9B tidak mampu mendedahkan setiap aktiviti bawah air, tetapi boleh menjejaki kapal sokongan, mengenal pasti corak penempatan dan mengarahkan P-8I, kapal permukaan atau kapal selam ke kawasan berkepentingan.

Keupayaan itu mengurangkan risiko kejutan strategik dengan menukarkan pengesanan berkala kepada perisikan tingkah laku jangka panjang, sekali gus membantu pemerintah menentukan bila lawatan pelabuhan atau misi peninjauan berubah menjadi aktiviti ketenteraan signifikan.

Pertikaian Garisan Kawalan Sebenar turut membentuk keperluan maritim India kerana penyewaan asal pada 2020 menyusuli pertempuran Lembah Galwan, manakala SeaGuardian juga digunakan bagi menyokong pengawasan di sempadan daratan negara itu.

Pemodenan tentera laut Pakistan yang disokong China mewujudkan satu lagi paksi pengawasan, memaksa India mengagihkan sensor antara kontingensi daratan, laluan maritim barat serta cabaran akses China ke perairan Lautan Hindi.

Dari Hormuz hingga Selat Melaka, keperluan pengawasan berkait langsung dengan aliran tenaga dan perdagangan, menyebabkan sebarang gangguan di Asia Barat atau laluan sempit Asia Tenggara segera mempengaruhi pertimbangan keselamatan India.

Dron itu menawarkan cegah rintang menerusi pengawasan dan bukannya kuasa tembakan dengan meningkatkan kemungkinan setiap penempatan dikesan, tanpa menghasilkan isyarat peningkatan ketegangan seperti penghantaran kapal perang atau kapal selam tambahan.

Bagaimanapun, dakwaan bahawa empat pesawat mampu memantau seluruh Lautan Hindi secara berterusan adalah keterlaluan kerana faktor geografi, cuaca, penyelenggaraan dan persaingan misi akan terus mewujudkan kelompongan liputan yang memerlukan kerjasama serantau.

Lapisan Sensor Kos Rendah Gandakan Keupayaan P-8I

P-8I Poseidon India menawarkan kelajuan, sensor canggih dan keupayaan peperangan antikapal selam, tetapi jumlahnya terhad serta kos operasinya tinggi, menjadikan rondaan berterusan kawasan luas sebagai penggunaan kuasa tempur berkrew yang tidak cekap.

Anggaran operasi meletakkan kos penerbangan SeaGuardian hampir AS$5,000 sejam berbanding kira-kira AS$35,000 bagi P-8I, walaupun konfigurasi, perjanjian sokongan dan kaedah perakaunan boleh mengubah perbandingan tersebut dengan ketara.

Kelebihan utamanya bukan sekadar kos penerbangan lebih rendah, tetapi kemampuan menyerahkan pengawasan berulang kepada pesawat tanpa pemandu sambil mengekalkan P-8I untuk pengelasan, penyiasatan dan misi antikapal selam yang kompleks.

Jejak radar dan elektro-optik SeaGuardian boleh mengarahkan P-8I menuju sasaran keutamaan, memendekkan masa pencarian serta membolehkan kru menumpukan sensor canggih di kawasan yang dikenal pasti mempunyai nilai operasi tertinggi.

Pesawat itu juga boleh berfungsi sebagai geganti komunikasi dan nod penentuan sasaran melangkaui ufuk dengan menghubungkan pemerhatian jarak jauh kepada markas, kapal atau pesawat apabila pautan data serta tatacara pemerintahan serasi tersedia.

Sistem pelepasan dan pemprosesan boya sonar pilihan boleh meningkatkan kesedaran antikapal selam, tetapi maklumat tersedia tidak mengesahkan sama ada pesawat sewaan dilengkapi peralatan itu, sekali gus membezakan potensi platform daripada keupayaan kontrak.

Konfigurasi tanpa persenjataan mengehadkan pilihan serangan langsung kerana setiap sasaran yang dikesan perlu diserahkan kepada platform bersenjata, sambil mengekalkan peranan perisikan berisiko rendah ketika pengawasan rutin dan persaingan maritim.

Dalam misi bukan peperangan, daya tahan SeaGuardian menyokong operasi antipelanunan, pengesanan penangkapan ikan haram, pengawasan penyeludupan serta bantuan bencana, membolehkan pelaburan logistik sama menghasilkan manfaat keselamatan tanpa mencetuskan konfrontasi ketenteraan.

Pesawat sewaan terdahulu dilaporkan merekodkan antara 15,000 hingga 18,000 jam penerbangan menjelang 2024 hingga 2025, memperlihatkan penggunaan operasi tinggi meskipun angka berkenaan tidak membuktikan keberkesanan misi atau kadar kesiagaan.

Sebagai pengganda kekuatan, SeaGuardian paling bernilai apabila maklumat sampai kepada pembuat keputusan dengan pantas kerana kelewatan analisis, rangkaian tidak serasi atau sekatan penugasan boleh menjadikan pengumpulan berterusan sekadar timbunan data.

Pajakan Tutup Jurang Sebelum MQ-9B Bersenjata Tiba

India menyewa dua SeaGuardian tanpa persenjataan pada November 2020 menerusi Prosedur Perolehan Pertahanan yang diperkenalkan pada tahun sama bagi mengisi jurang keupayaan mendesak tanpa menunggu proses pembelian berskala penuh.

Berpangkalan di INS Rajali bersama P-8I, perancangan misi, pelaksanaan dan kawalan operasi dron dikendalikan anggota India, manakala General Atomics menyediakan penyelenggaraan, latihan, bantuan teknikal serta jaminan jam penerbangan.

Pembahagian itu memastikan India menguasai sepenuhnya perisikan yang dikumpulkan sambil menyerahkan sebahagian sokongan platform kepada pengeluar, sekali gus mempercepat kesiagaan tetapi mengekalkan kebergantungan terhadap kepakaran dan sokongan luar.

Model sokongan itu menghadapi ujian besar pada September 2024 apabila kegagalan teknikal memaksa sebuah pesawat melakukan pendaratan terkawal di Teluk Bengal selepas dialihkan daripada kawasan berpenduduk atau sensitif.

Tiada kecederaan dilaporkan, tetapi pesawat itu tidak dapat diselamatkan, sekali gus mendedahkan kerentanan armada dua platform apabila satu kehilangan sahaja boleh mengurangkan separuh kapasiti dan mengganggu giliran pengawasan terancang.

General Atomics menggantikan pesawat tersebut mengikut syarat pajakan dan memulihkan kekuatan dua pesawat menjelang awal Februari 2025, membuktikan bagaimana tanggungjawab kontrak boleh memindahkan sebahagian risiko kesiagaan daripada perkhidmatan pengendali.

Majlis Perolehan Pertahanan India meluluskan penyewaan dua lagi sistem pada Disember 2025 selepas menyedari pesawat kekal tidak akan tiba cukup awal untuk mengelakkan jurang keupayaan ketika persaingan Lautan Hindi semakin sengit.

Kontrak baharu selama 30 bulan itu dijangka mengekalkan armada diperluas sehingga penghantaran awal program kekal, dengan pesawat operasi pertama dijangka tiba kira-kira 51 bulan selepas kontrak Oktober 2024 dimeterai.

Penghantaran keseluruhan dijangka diselesaikan sekitar September atau Oktober 2030, memberikan India masa menyediakan kru, pangkalan, rangkaian pemerintahan, kemudahan penyelenggaraan dan infrastruktur persenjataan untuk mengoperasikan armada jauh lebih besar.

Bagaimanapun, strategi peralihan boleh menjadi semakin mahal jika jadual penghantaran tergelincir, menjadikan disiplin pelaksanaan dan kesiagaan sokongan domestik penting bagi mengelakkan pajakan berulang berubah menjadi kebergantungan operasi tanpa penghujung.

Armada Bersenjata, Sokongan Tempatan dan Isyarat Strategik Indo-Pasifik

Tempahan kekal MQ-9B mengubah kerjasama India daripada pengawasan tentera laut berskala kecil kepada keupayaan tiga perkhidmatan merangkumi peninjauan maritim, pengumpulan perisikan daratan serta serangan tepat terhadap sasaran ditetapkan apabila dibenarkan.

Pakej 31 pesawat itu merangkumi peluru berpandu Hellfire, Bom Diameter Kecil GBU-39, sensor, sistem navigasi, stesen kawalan darat dan sokongan logistik, sekali gus membentuk ekosistem operasi lengkap, bukan sekadar pembelian pesawat.

Sebanyak 15 SeaGuardian tentera laut dengan kelengkapan peperangan maritim dan antikapal selam mampu memperluas liputan lautan, manakala 16 SkyGuardian yang dibahagikan kepada Tentera Darat dan Tentera Udara memperkukuh pengawasan sempadan daratan.

Perancangan semasa dilaporkan merangkumi pemasangan 21 pesawat di India dengan kira-kira 34 peratus kandungan tempatan, namun hasil perindustrian sebenar perlu dinilai berdasarkan pembahagian kerja, penyerapan teknologi dan kemampanan penyelenggaraan domestik.

Perjanjian logistik berasaskan prestasi dengan General Atomics Global India turut menyediakan kemudahan penyelenggaraan, pembaikan dan baik pulih peringkat depot di India bagi memendekkan tempoh senggaraan serta memperkukuh kesiagaan operasi berdaulat.

Sokongan tempatan bagaimanapun tidak menghapuskan kebergantungan asing kerana enjin, sensor, rangkaian satelit, persenjataan dan perisian proprietari masih terdedah kepada gangguan bekalan, kawalan eksport atau perubahan hubungan politik dua hala.

Perjanjian asas termasuk COMCASA dan BECA membolehkan kerjasama maklumat serta geospatial diperdalam, manakala penggunaan platform sepunya dapat meningkatkan kesalingoperasian India bersama Amerika Syarikat dan rakan Indo-Pasifik ketika latihan atau pemantauan bersama.

Bagi Washington, peningkatan kesedaran maritim India membantu mengagihkan beban operasi memantau Lautan Hindi tanpa memerlukan komitmen perjanjian pertahanan, manakala New Delhi memperoleh teknologi canggih sambil mengekalkan autonomi strategiknya.

Integrasi dengan Pusat Penggabungan Maklumat–Rantau Lautan Hindi dapat menukarkan pengumpulan perisikan nasional kepada gambaran maritim serantau, sekali gus mengukuhkan peranan India sebagai penyedia keselamatan dan rakan tindak balas krisis.

Pajakan bernilai AS$203 juta itu akhirnya membuktikan pengawasan berterusan menjadi keperluan strategik segera India, namun kelebihan berkekalan hanya tercapai apabila sensor, persenjataan, logistik dan rangkaian pemerintahan berfungsi sebagai satu sistem berdaya tahan.