AS-Israel Pertimbang Operasi Pasukan Khas Rampas Uranium Iran, 450kg Bahan Nuklear Boleh Jadi 11 Bom Dalam Beberapa Minggu

(DEFENCE SECURITY ASIA) — Perbincangan strategik antara Washington dan Tel Aviv mengenai kemungkinan mengerahkan anggota Pasukan Khas untuk merampas atau meneutralkan simpanan uranium diperkaya (enriched Uranium) Iran menandakan fasa baharu konflik semasa, di mana operasi ketenteraan berpotensi melangkaui serangan udara kepada tindakan darat berketepatan tinggi bagi mengawal bahan nuklear yang berpotensi menjadi senjata dalam tempoh singkat.

Keperluan mendesak di sebalik perbincangan tersebut berpunca daripada penilaian perisikan yang menunjukkan kira-kira 450 kilogram uranium yang diperkaya kepada ketulenan 60 peratus masih berada dalam infrastruktur nuklear Iran, jumlah yang menurut penganalisis boleh diperkaya kepada tahap 90 peratus dalam tempoh beberapa minggu untuk menghasilkan bahan mencukupi bagi sehingga sebelas bom nuklear.

Pegawai yang terlibat dalam perbincangan tersebut menggambarkan operasi yang sedang dipertimbangkan sebagai intervensi strategik bersasar yang bertujuan menghalang Iran daripada memperoleh keupayaan senjata nuklear, dengan Presiden Donald Trump secara terbuka menegaskan bahawa objektif utama tekanan ketenteraan berterusan terhadap Iran adalah menafikan laluan persenjataan nuklear negara tersebut.

 

Perbincangan ini semakin intensif selepas penemuan perisikan menunjukkan sebahagian simpanan uranium diperkaya masih berpotensi diambil semula walaupun serangan udara besar-besaran oleh Amerika Syarikat dan Israel sebelum ini memusnahkan kebanyakan sentrifug, menghentikan aktiviti pengayaan serta menimbus sebahagian infrastruktur nuklear di bawah runtuhan.

Seorang pegawai kanan yang terlibat dalam perbincangan tersebut menerangkan konsep operasi yang dicadangkan dengan menyatakan, “Apa yang dibincangkan tidak pernah difikirkan sebagai penempatan tentera darat berskala besar,” sambil menegaskan bahawa perbandingan dengan pertempuran bandar seperti Fallujah ketika Perang Iraq adalah tidak tepat kerana konsep sebenar tertumpu kepada misi Pasukan Khas yang sangat tepat dan terhad.

Logik Strategik Di Sebalik Operasi Rampasan Nuklear Pasukan Khas

Perancang strategik di Washington dan Tel Aviv semakin memberi tumpuan kepada kawalan fizikal terhadap simpanan uranium diperkaya Iran kerana kuasa udara sahaja tidak mampu menjamin peneutralan kekal bahan nuklear yang disimpan dalam kemudahan bawah tanah yang diperkuatkan.

Kebimbangan utama yang membentuk perdebatan operasi ini ialah kewujudan kira-kira 450 kilogram uranium yang telah diperkaya kepada ketulenan 60 peratus, satu tahap yang hampir kepada gred senjata dan secara strategik signifikan kerana pengayaan lanjut kepada 90 peratus secara teorinya boleh menghasilkan bahan untuk beberapa peranti nuklear.

Anggaran perisikan yang dirujuk dalam perbincangan tersebut menunjukkan uranium diperkaya berkenaan berpotensi menghasilkan bahan mencukupi bagi sehingga sebelas bom nuklear sekiranya Iran berjaya menyambung semula proses pengayaan, sekali gus mewujudkan keperluan mendesak bagi pembuat dasar memastikan simpanan itu tidak dapat diakses atau diproses semula.

Simpanan ini dipercayai kebanyakannya disimpan dalam rangkaian terowong bawah tanah di Pusat Teknologi Nuklear Isfahan, manakala baki uranium diperkaya dibahagikan antara kemudahan pengayaan Fordow dan kompleks nuklear Natanz.

Lokasi-lokasi tersebut mewakili teras kepada infrastruktur nuklear Iran dan sejak sekian lama direka untuk menahan serangan udara konvensional melalui pembinaan bawah tanah yang kukuh serta sistem perlindungan berlapis yang kompleks.

Cabaran utama yang dihadapi oleh perancang ketenteraan bukan sekadar memusnahkan infrastruktur nuklear tetapi memastikan uranium diperkaya itu sendiri tidak dapat diambil semula, dipindahkan atau diproses lanjut oleh pihak berkuasa Iran.

Konsep operasi yang sedang dibincangkan melibatkan pengendali Pasukan Khas bekerjasama rapat dengan saintis nuklear yang mampu mengenal pasti, mengawal dan berpotensi meneutralkan uranium diperkaya tinggi di bawah keadaan terkawal.

Pendekatan ini mencerminkan pengiraan strategik bahawa bahan nuklear itu sendiri mesti dikawal secara fizikal atau dijadikan tidak boleh digunakan, dan bukan sekadar ditimbus di bawah runtuhan yang mungkin hanya melambatkan tetapi tidak menghalang pengambilan semula pada masa hadapan.

Oleh itu, perdebatan dalam kalangan komuniti keselamatan Amerika Syarikat dan Israel semakin tertumpu kepada persoalan sama ada operasi darat berketepatan tinggi mampu mencapai objektif pencegahan proliferasi nuklear dengan lebih tegas berbanding pengeboman udara yang berterusan.

Infrastruktur Nuklear Bawah Tanah Menyukarkan Perancangan Ketenteraan

Program nuklear Iran secara sejarah bergantung kepada kemudahan bawah tanah yang ditanam jauh di dalam bumi bagi memastikan kelangsungan operasi walaupun berdepan serangan udara, satu faktor yang kini menyukarkan usaha perancang Amerika Syarikat dan Israel untuk menjamin gangguan kekal terhadap simpanan bahan nuklear negara tersebut.

Pusat Teknologi Nuklear Isfahan merupakan repositori paling penting dalam rangkaian ini kerana sistem terowong bawah tanah di lokasi tersebut dilaporkan menyimpan sebahagian besar uranium diperkaya kepada tahap 60 peratus.

Sebahagian lagi uranium diperkaya dipercayai masih berada di tapak pengayaan Fordow serta kemudahan nuklear Natanz, dua lokasi yang secara meluas dianggap sebagai tulang belakang operasi program pengayaan uranium Iran.

Kemudahan-kemudahan tersebut menjadi sasaran utama serangan udara oleh Amerika Syarikat dan Israel pada Jun lalu, yang memusnahkan hampir keseluruhan sentrifug digunakan dalam aktiviti pengayaan serta menghentikan operasi pemprosesan nuklear yang aktif.

Serangan tersebut juga menimbus sebahagian simpanan uranium di bawah runtuhan dan menutup beberapa pintu masuk terowong bagi menghalang pergerakan atau pemulihan bahan nuklear daripada kawasan penyimpanan bawah tanah.

Walaupun kempen serangan udara itu berjaya mengganggu secara signifikan keupayaan pengayaan Iran, ia tidak semestinya menghapuskan kewujudan uranium diperkaya yang telah dihasilkan sebelum serangan berlaku.

Perbezaan ini amat penting dari segi strategik kerana bahan nuklear yang telah diperkaya kepada tahap 60 peratus kekal bernilai tinggi untuk potensi persenjataan walaupun infrastruktur pengayaan telah rosak.

Oleh itu, dilema operasi yang dihadapi oleh perancang ketenteraan ialah bagaimana memastikan uranium diperkaya tersebut tidak dapat diambil semula atau digunakan semula apabila akses kepada kemudahan bawah tanah itu akhirnya dapat dipulihkan.

Sifat kemudahan yang diperkuat dan berada jauh di bawah tanah ini menjadikan isu tersebut bukan lagi sekadar pemusnahan infrastruktur tetapi satu cabaran kompleks yang melibatkan kawalan fizikal terhadap bahan nuklear dalam persekitaran yang sangat dilindungi.

Penemuan Perisikan dan Kebimbangan Mengenai Laluan Rahsia

Penilaian perisikan terkini telah meningkatkan kebimbangan dalam kalangan pembuat keputusan Amerika Syarikat selepas penganalisis mengenal pasti kewujudan satu laluan akses rahsia kecil yang menuju ke rangkaian terowong bawah tanah di kompleks nuklear Isfahan.

Penemuan laluan akses tersebut membuka kemungkinan bahawa pihak berkuasa Iran berpotensi mengambil semula simpanan uranium diperkaya yang tersembunyi walaupun kemudahan tersebut mengalami kerosakan akibat serangan udara sebelum ini.

Senario sedemikian akan menjejaskan secara serius objektif strategik untuk menghalang Iran daripada membina semula keupayaan nuklear sekiranya bahan tersebut berjaya diambil semula dan diperkaya lagi pada masa hadapan.

Atas sebab itu, pegawai perisikan dilaporkan melihat kewujudan laluan akses tersebut sebagai faktor utama yang mendorong pertimbangan serius terhadap operasi Pasukan Khas bagi mengawal atau meneutralkan simpanan uranium berkenaan.

Imej satelit serta analisis teknikal turut menunjukkan Iran telah memperkukuhkan kedudukan pertahanan di tapak-tapak nuklear tersebut dengan menimbus atau menutup pintu masuk terowong menggunakan tanah dan batu kerikil.

Langkah pertahanan tersebut dipercayai bertujuan menyukarkan serangan udara atau pencerobohan darat dengan menyembunyikan laluan masuk serta meningkatkan kesukaran untuk mengenal pasti akses ke struktur bawah tanah.

Pakar yang menganalisis imej tersebut berpendapat langkah pengukuhan ini mungkin mencerminkan usaha Iran menjangka kemungkinan serbuan Pasukan Khas yang menyasarkan kemudahan nuklear strategik negara itu.

Walaupun begitu, penganalisis perisikan mengakui bahawa status sebenar laluan rahsia dan rangkaian terowong bawah tanah masih tidak jelas kerana kerumitan infrastruktur bawah tanah serta keterbatasan pengawasan jarak jauh.

Ketidakpastian ini secara langsung menyumbang kepada perdebatan dalam kalangan pembuat dasar Amerika Syarikat dan Israel mengenai sama ada operasi darat diperlukan bagi mengesahkan dan mengawal bahan nuklear secara fizikal.

Pilihan Operasi: Mengeluarkan atau Meneutralkan Uranium Di Tapak

Perbincangan antara pegawai Amerika Syarikat dan Israel dilaporkan tertumpu kepada dua pilihan operasi utama berkaitan simpanan uranium diperkaya yang berada dalam kemudahan nuklear Iran.

Pilihan pertama melibatkan pengeluaran fizikal uranium tersebut dari wilayah Iran, satu proses yang memerlukan pasukan khusus yang mampu mengendalikan bahan nuklear diperkaya tinggi di bawah keadaan pengangkutan yang sangat selamat.

Operasi sedemikian kemungkinan besar melibatkan pengendali Pasukan Khas menyediakan keselamatan serta akses kepada lokasi, sementara pakar nuklear mengenal pasti dan membungkus uranium bagi tujuan pemindahan keluar.

Pilihan kedua pula memberi tumpuan kepada meneutralkan uranium di lokasi penyimpanan melalui proses pencairan atau teknik lain yang boleh menjadikan bahan tersebut tidak sesuai untuk pembangunan senjata nuklear.

Dalam senario ini, saintis nuklear termasuk kemungkinan pakar yang berkaitan dengan Agensi Tenaga Atom Antarabangsa akan dibawa ke kemudahan tersebut bagi mengawasi proses peneutralan bahan nuklear.

Kedua-dua pilihan tersebut melibatkan cabaran teknikal dan operasi yang kompleks kerana uranium dipercayai berada dalam struktur bawah tanah yang diperkuat dan sebahagiannya mungkin telah runtuh atau ditutup.

Mengesan kedudukan tepat penyimpanan uranium dalam rangkaian terowong akan menjadi cabaran operasi besar yang memerlukan maklumat perisikan terperinci serta kepakaran teknikal yang tinggi.

Pengendalian fizikal uranium diperkaya juga memerlukan peralatan khusus dan prosedur perlindungan yang ketat bagi memastikan keselamatan serta mengelakkan pencemaran persekitaran.

Kerumitan operasi ini menjelaskan mengapa perancang membayangkan satu pasukan gabungan yang terdiri daripada pengendali Pasukan Khas dan saintis nuklear, dan bukan semata-mata anggota ketenteraan.

Struktur misi hibrid sedemikian mencerminkan sifat unik operasi keselamatan nuklear di mana kepakaran teknikal dan keupayaan ketenteraan perlu digabungkan secara sangat terkoordinasi.

Prasyarat Ketenteraan dan Isyarat Strategik Lebih Luas

Pegawai Amerika Syarikat dan Israel yang terlibat dalam perbincangan menegaskan bahawa sebarang misi Pasukan Khas untuk mengawal simpanan uranium Iran hanya akan dipertimbangkan sekiranya tentera Iran tidak lagi mampu menimbulkan ancaman yang boleh dipercayai terhadap operasi tersebut.

Prasyarat ini mencerminkan pengiraan strategik bahawa operasi rampasan bahan nuklear di dalam wilayah Iran memerlukan persekitaran operasi di mana pertahanan udara, pasukan peluru berpandu dan struktur perintah tentera Iran telah dilemahkan secara ketara.

Kempen ketenteraan yang lebih luas oleh Amerika Syarikat dan Israel sebelum ini memberi tumpuan besar kepada usaha melumpuhkan sistem pertahanan udara Iran, infrastruktur perintah ketenteraan serta keupayaan peluru berpandu negara tersebut.

Presiden Donald Trump secara terbuka menggambarkan kesan operasi tersebut dengan menyatakan bahawa rejim Iran telah “dimusnahkan secara teruk” sambil pada masa yang sama menuntut penyerahan tanpa syarat.

Kenyataan seperti itu membentuk sebahagian daripada persekitaran isyarat strategik konflik di mana tindakan ketenteraan dan mesej politik saling berinteraksi bagi membentuk persepsi mengenai eskalasi serta pencegahan.

Walaupun perkembangan tersebut berlaku, pegawai menegaskan bahawa konsep yang sedang dibincangkan tidak melibatkan pencerobohan darat berskala penuh ke atas Iran.

Sebaliknya, model operasi yang sedang dipertimbangkan memberi tumpuan kepada serbuan kecil yang sangat bersasar oleh unit elit berkemahiran tinggi dan bukannya penempatan besar tentera konvensional.

Perbezaan ini turut ditekankan oleh pegawai yang menolak perbandingan dengan pertempuran bandar sengit seperti pertempuran Fallujah pada tahun 2004 semasa Perang Iraq.

Konsep operasi tersebut sebaliknya membayangkan tindakan berketepatan tinggi yang bertujuan mencapai objektif yang sangat khusus berkaitan keselamatan bahan nuklear tanpa melibatkan penguasaan wilayah secara meluas.

Eskalasi Serantau dan Ketidakpastian Strategik

Perdebatan mengenai kemungkinan operasi Pasukan Khas untuk merampas simpanan uranium Iran berlaku dalam konteks ketegangan keselamatan yang semakin meningkat di seluruh rantau Timur Tengah.

Aktiviti ketenteraan terkini melibatkan serangan yang menjejaskan beberapa negara Teluk serta dinamika serantau yang lebih luas di mana semakin banyak pihak mula terlibat secara langsung atau tidak langsung dalam konflik tersebut.

Dalam persekitaran ini, isu keselamatan bahan nuklear menjadi sangat sensitif kerana kewujudan uranium diperkaya yang tidak dapat dipastikan kedudukannya menimbulkan kebimbangan mengenai proliferasi serta eskalasi konflik.

Agensi Tenaga Atom Antarabangsa melaporkan bahawa aktiviti pengayaan uranium belum disambung semula sejak serangan udara pada Jun lalu yang menyasarkan kemudahan nuklear Iran.

Namun begitu, ketidakpastian masih wujud mengenai status sebenar serta kebolehcapaian simpanan uranium diperkaya yang tertimbus dalam infrastruktur bawah tanah tersebut.

Ketidakpastian ini menyumbang kepada persepsi dalam kalangan pembuat dasar bahawa bahan nuklear yang belum diselesaikan statusnya mungkin mewakili risiko strategik tersembunyi walaupun kemudahan pengayaan telah rosak.

Kenyataan daripada pegawai kanan Amerika Syarikat mengukuhkan pandangan tersebut apabila Setiausaha Negara Marco Rubio memberitahu satu taklimat kongres bahawa “Seseorang perlu pergi dan mendapatkannya.”

Presiden Trump juga secara terbuka tidak menolak kemungkinan penggunaan tentera darat sekiranya perlu untuk mengawal bahan nuklear, dengan menyatakan bahawa langkah sedemikian boleh berlaku “atas sebab yang sangat kukuh.”

Gabungan ketidakpastian perisikan, keperluan strategik yang mendesak serta peningkatan ketegangan serantau menjelaskan mengapa perbincangan mengenai operasi Pasukan Khas kini muncul sebagai pertimbangan dasar yang serius dalam dinamika konflik semasa.