(DEFENCE SECURITY ASIA) — Dakwaan Korea Utara bahawa peluru berpandu hipersoniknya terbang sejauh 1,000 km meningkatkan perhatian terhadap keselamatan pangkalan Amerika Syarikat di barat Jepun, apabila persiapan pelancaran lebih singkat dan trajektori yang berpotensi bermanuver boleh merumitkan perancangan pertahanan serantau.

Pelancaran dari kawasan Wonsan pada 3 Oktober 2026 mencetuskan pertikaian penting mengenai jarak penerbangan, dengan Pyongyang mendakwa peluru berpandu itu mengenai sasaran laut sejauh kira-kira 1,000 km, sedangkan penilaian Jepun dan Korea Selatan menunjukkan jarak penjejakan lebih pendek.

Jepun menganggarkan jarak penerbangan sekitar 680 km dengan ketinggian maksimum hampir 90 km, manakala Korea Selatan melaporkan lebih 700 km, menyebabkan segmen akhir penerbangan kekal dipertikaikan dan lokasi hentaman yang didakwa Pyongyang belum dapat disahkan secara bebas.

Pemimpin Korea Utara, Kim Jong Un, menyelia kegiatan yang disifatkan Pyongyang sebagai latihan penembakan sistem senjata strategik hipersonik jarak pertengahan, namun istilah itu dan kehadirannya tidak membuktikan kebolehpercayaan operasi atau skala penempatan sistem berkenaan.

Kim Yo Jong mendakwa “musuh gagal menjejaki sasaran sejak titik lantunan pertama”, dengan menjadikan perbezaan jarak penerbangan sebagai bukti kegagalan pertahanan, walaupun tiada data penjejakan fasa akhir yang disahkan secara bebas untuk menyokong kesimpulannya.

Kenyataannya bahawa “tiada cara untuk mengelakkan serangan ini” mengubah pertikaian penjejakan yang belum diselesaikan menjadi dakwaan mutlak mengenai keupayaan serangan, sedangkan liputan radar individu, rangkaian pengawasan sekutu dan keupayaan memintas kepala peledak bermanuver merupakan persoalan teknikal berbeza.

Kementerian Pertahanan Korea Selatan menolak dakwaan kewujudan zon buta sepanjang 300 km, sambil menegaskan persiapan dan pelancaran telah dipantau serta aset sekutu mampu mengesan dan memintas sistem itu, walaupun asas teknikal penilaian pemintasan tersebut tidak diperincikan dalam maklumat tersedia.

Analisis imej menunjukkan muatan berbentuk kon dipasang pada roket pendorong bahan api pepejal yang dikaitkan dengan keluarga Hwasong-16, sekali gus mencadangkan konfigurasi kenderaan kemasukan semula bermanuver, berbeza daripada kenderaan luncur hipersonik berbentuk baji yang dipamerkan sebelum ini.

Perbezaan itu penting kerana kesiagaan pelancaran, keupayaan manuver aerodinamik, prestasi panduan dan integrasi kepala peledak membawa kekangan operasi tersendiri, menjadikan gabungan pendorong dan muatan lebih bermakna kepada perancangan pertahanan berbanding label hipersonik yang digunakan Pyongyang.

Sasebo dan Iwakuni masing-masing terletak kira-kira 697 km dan 700 km dari Wonsan, menempatkan infrastruktur penting tentera laut dan penerbangan Kor Marin Amerika berhampiran jarak penjejakan yang dilaporkan, namun kedudukan geografi itu tidak membuktikan konfigurasi ini mampu menyerang kedua-duanya dengan tepat.

Guam pula memerlukan penilaian berbeza kerana Pangkalan Tentera Udara Andersen terletak kira-kira 3,320 km dari Wonsan, sekali gus menuntut ketahanan muatan dan prestasi panduan jauh lebih tinggi berbanding jarak penerbangan 700–1,000 km yang masih dipertikaikan.

Pada penilaian DSA, persoalan strategik paling mendesak ialah tempoh amaran dan penyelarasan pertahanan di sekitar sasaran serantau, sementara pertikaian jarak, manuver fasa akhir yang belum disahkan serta jumlah sistem yang tidak diketahui menghalang kesimpulan bahawa serangan Pyongyang mustahil dipintas.

(KLIK): Peluru Berpandu Hipersonik Baharu Korea Utara Ancam Pertahanan Pangkalan Amerika?

Pertikaian 300 km: Dakwaan Hentaman Berbanding Jarak Penjejakan

Peluru berpandu itu dilancarkan dari pantai timur Korea Utara sekitar jam 6.30 pagi waktu tempatan pada 3 Oktober, manakala Jepun merekodkan pengesanan sekitar jam 6.36 pagi, namun perbezaan waktu tersebut tidak menjelaskan pertikaian mengenai jarak penerbangannya.

Pyongyang mengumumkan koordinat hentaman pada 43°36′28.04″ utara dan 138°00′47.02″ timur, kira-kira 1,010 km dari Wonsan, yang selaras dengan jarak didakwanya tetapi tidak membuktikan secara bebas bahawa peluru berpandu itu benar-benar tiba atau mengenai sasaran dengan tepat.

Jepun melaporkan peluru berpandu tersebut jatuh di luar zon ekonomi eksklusifnya selepas terbang kira-kira 680 km, namun maklumat tersedia tidak menyertakan kronologi penderia terperinci untuk menjelaskan hubungan antara lokasi itu dengan titik hentaman di timur laut yang didakwa Pyongyang.

Korea Selatan pula menyatakan penerbangan berterusan melepasi jarak pengesanannya selepas mencapai ketinggian sekitar 90 km, sementara seorang pegawai mengakui jarak sebenar mungkin melebihi 700 km, menyebabkan angka penjejakan awam belum semestinya menggambarkan keseluruhan jarak penerbangan.

Oleh itu, masih belum jelas sama ada percanggahan tersebut berpunca daripada data penjejakan radar darat yang tidak lengkap dalam laporan awam, perbezaan kaedah penilaian, dakwaan berlebihan Korea Utara atau gabungan faktor berkenaan.

Ketinggian maksimum yang relatif rendah itu selaras dengan kemungkinan trajektori rendah atau bermanuver, tetapi data altitud sahaja tidak membuktikan kejayaan manuver lantunan, perubahan haluan fasa akhir atau hentaman berpandu tanpa bukti pergerakan susulan dan kawalan aerodinamik muatan.

Korea Utara memaparkan jejak pada monitor yang berbentuk gelombang dengan pendakian semula ketika fasa penurunan, namun grafik tersebut tidak boleh menggantikan telemetri yang dinilai secara bebas, terutama apabila pendakian kedua itulah unsur utama dakwaan pengelakan pertahanan yang dipertikaikan.

Ujian Januari 2025 mengukuhkan keperluan berhati-hati kerana Pyongyang mendakwa penerbangan sejauh 1,500 km pada kelajuan Mach 12 dengan puncak kedua, sedangkan penilaian sekutu menunjukkan kira-kira 1,100 km tanpa mengesahkan pendakian tambahan tersebut.

Pelancaran April 2024 turut memperlihatkan jurang antara dakwaan jarak 1,000 km oleh Korea Utara dengan penjejakan sekutu yang jauh lebih pendek, menunjukkan masalah pembuktian berulang tanpa mengesahkan bahawa mana-mana pihak mempunyai gambaran penerbangan yang lengkap.

Bagi perancang pertahanan serantau, pendekatan wajar ialah menilai laluan yang disahkan dan kemungkinan penerbangan susulan yang tidak diperhatikan secara berasingan daripada dakwaan hentaman, supaya ketidakpastian tidak dijadikan bukti kekalahan radar atau alasan menolak potensi keupayaan peluru berpandu tersebut.

(KLIK): Korea Utara Kerah “Kang Kon”, Kapal Pemusnah 88 Sel VLS Berpotensi Dilengkapi Senjata Nuklear

Trajektori Berombak dan Batas Dakwaan Menewaskan Pertahanan Peluru Berpandu

Peluru berpandu balistik lazimnya melalui fasa pendorongan, pendakian dan penurunan, manakala kenderaan kemasukan semula yang menghasilkan daya angkat boleh mendaki semula selepas menurun, membentuk lengkungan tambahan lebih rendah yang berpotensi merumitkan ramalan altitud dan geometri pemintasan.

Manuver lantunan yang berjaya boleh mengubah cabaran pemintasan, tetapi pergerakan itu menggunakan tenaga dan memerlukan kawalan penerbangan, menyebabkan trajektori fasa akhir yang lebih mencabar tidak semestinya boleh digabungkan dengan jarak maksimum pendorong sama tanpa manuver.

Analisis yang tersedia turut membezakan manuver lantunan daripada luncuran yang bermanuver secara berterusan, kerana pendakian semula berulang masih boleh mempunyai unsur yang boleh diramal, menjadikan bentuk trajektori dan waktu perubahan haluan lebih penting daripada label hipersonik semata-mata.

Liputan radar darat bergantung pada garis pandang, dengan anggaran geometri menunjukkan ufuk radar sekitar 1,100 km bagi sasaran pada altitud 90 km, tetapi jarak itu berkurangan apabila sasaran menurun ke lapisan atmosfera lebih rendah.

Pada altitud kira-kira 30–40 km, anggaran jarak tersebut mengecil kepada sekitar 640–740 km, menawarkan penjelasan fizikal yang munasabah bagi penjejakan lebih pendek tanpa membuktikan lokasi penderia, altitud sebenar sasaran atau keadaan segmen akhir penerbangan yang dipertikaikan.

Memandangkan ketinggian radar, lokasi penempatan dan geometri sasaran mempengaruhi ufuk pengesanan, persamaan antara anggaran itu dengan jarak penjejakan yang diumumkan hanya menyokong kemungkinan analitik, bukannya mengesahkan titik sebenar penderia sekutu kehilangan hubungan dengan peluru berpandu berkenaan.

Satelit amaran awal inframerah boleh mengesan pancaran haba pendorong dari atas, menyediakan sudut pengawasan berbeza, tetapi pengesanan pelancaran sahaja tidak membuktikan penjejakan berterusan sehingga fasa akhir atau bekalan data berkualiti mencukupi untuk melaksanakan pemintasan.

Sebuah pesawat peninjau RC-135S Cobra Ball dilaporkan berlepas dari Jepun sebelum pelancaran, memperlihatkan potensi peranan penderia optik dan pengumpulan telemetri dari udara, namun maklumat tersedia tidak menjelaskan apa yang benar-benar diperhatikan atau direkodkan oleh pesawat itu.

Dakwaan Kim Yo Jong mengenai perubahan laluan pada altitud rendah, penggunaan kecerdasan buatan dan sekurang-kurangnya empat mod penerbangan pilihan masih belum disahkan, kerana tiada perincian seni bina panduan atau ukuran prestasi yang membuktikan sumbangan ciri tersebut.

Penilaian Seoul bahawa sistem itu boleh dipintas juga perlu diteliti kerana pengesanan pelancaran dan pengetahuan tentang laluan penerbangan boleh membantu perancangan, sedangkan kejayaan pemintasan bergantung pada kesinambungan penjejakan, kedudukan pemintas dan waktu tindak balas yang tidak dapat dipastikan melalui angka awam sahaja.

(KLIK): Ancaman Dron Korea Utara Cetus Pemodenan Kereta Kebal K2 Bernilai AS$2.43 Bilion

Bahan Api Pepejal, Pelancar Bergerak dan Logistik Serangan Mengejut

Penilaian berasaskan imej mengaitkan konfigurasi Oktober dengan pendorong bahan api pepejal dua peringkat keluarga Hwasong-16 dan kenderaan pengangkut-penegak-pelancar tujuh gandar, menggabungkan muatan yang berpotensi bermanuver, mobiliti serta persiapan pelancaran lebih singkat yang boleh merumitkan pemantauan sekutu terhadap postur ketenteraan Korea Utara.

Dimensi pendorong Hwasong-16B yang diterbitkan menunjukkan panjang kira-kira 21 meter dan diameter 2.1 meter, menggambarkan sebuah sistem peluru berpandu jarak pertengahan bersaiz besar yang tetap memerlukan sokongan penempatan melangkaui kenderaan pelancarnya walaupun proses pengisian bahan api sebelum pelancaran tidak diperlukan.

Kaedah pelancaran sejuk yang diterangkan menggunakan penjana gas untuk mengeluarkan peluru berpandu daripada kanister sebelum motor roket dinyalakan, sekali gus menggabungkan fungsi pengangkutan dan pelancaran serta menjadikan kesiagaan kanister dan kebolehpercayaan pelancar asas penting kepada keupayaan tindak balas pantasnya.

Bahan api pepejal membolehkan peluru berpandu disimpan dan dipindahkan dalam keadaan sedia berisi bahan api, mengurangkan kebergantungan pada persiapan berjam-jam serta konvoi sokongan seperti Hwasong-12 berbahan api cecair, di samping mengecilkan rangkaian aktiviti yang boleh memberi petunjuk awal pelancaran.

Pengurangan aktiviti pengisian bahan api boleh meningkatkan peluang sistem bertahan dengan memendekkan tempoh pendedahan sebelum penembakan, namun penggunaan bahan api pepejal tidak membuktikan pelancar, infrastruktur sokongan atau pergerakan peluru berpandu mampu terlepas daripada pengawasan dan pengumpulan risikan berterusan sekutu.

Kelebihan logistik itu terletak pada kepantasan persiapan dan pengurangan keperluan pengisian bahan api sebelum pelancaran, bukannya penghapusan keperluan penyelenggaraan, pengangkutan serta kesiagaan, yang skalanya belum dapat dinilai kerana maklumat tersedia tidak memperincikan jumlah sistem yang telah ditempatkan.

Pelancar tujuh gandar turut membezakan konfigurasi ini daripada sistem jarak dekat Hwasong-11Ma yang menggunakan enam gandar, membantu memisahkan postur peluru berpandu serantau daripada sistem berorientasikan Semenanjung Korea walaupun kedua-dua program membawa dakwaan kelajuan hipersonik dan penerbangan bermanuver.

Penggunaan istilah latihan penembakan menyampaikan dakwaan kesiagaan, tetapi tidak menjelaskan jumlah pelancar, kekerapan kru berlatih dalam keadaan operasi sebenar atau tahap kebolehpercayaan muatan berbentuk kon selepas berpisah daripada pendorong bahan api pepejal.

Korea Utara sebelum ini mendakwa menggunakan selongsong motor roket komposit gentian karbon selepas penerbangan Januari 2025, namun tiada data kejuruteraan yang disahkan secara bebas untuk mengaitkan bahan tersebut dengan peningkatan terukur pada jarak, kesiagaan atau kebolehpercayaan konfigurasi Oktober.

Bagi perancangan pertahanan sekutu, kebimbangan operasi paling berasas ialah gabungan persiapan lebih singkat dan pelancar bergerak, yang menuntut pengawasan serta penyelarasan pertahanan tanpa membuat andaian tidak disokong mengenai kadar penembakan berterusan, keupayaan pengisian semula atau jumlah peluru berpandu ditempatkan.

Muatan Berbentuk Kon, Kenderaan Luncur dan Peranan Nuklear yang Belum Disahkan

Bahagian hadapan berbentuk kon dalam foto berbeza daripada badan luncur hitam berbentuk baji pada imej Hwasong-16B terdahulu, menjadikan pengenalpastian muatan penting untuk menilai sama ada konfigurasi baharu mengutamakan kemasukan semula terkawal, manuver luncuran lebih luas atau keseimbangan berbeza antara jarak dan prestasi aerodinamik.

Kenderaan kemasukan semula bermanuver berbentuk kon berpotensi menghasilkan daya angkat dan mendaki semula, tetapi perbandingan teknikal tersedia menunjukkan keupayaan gerakan menyisi lebih terhad berbanding peluncur berbentuk baji, menyebabkan setiap konfigurasi hipersonik Korea Utara tidak semestinya menghadirkan cabaran pemintasan yang sama.

Muatan kon turut dinilai lebih mudah dikawal dan lebih sesuai dipadankan dengan satu kepala peledak nuklear, namun kesesuaian kejuruteraan itu bukan bukti bahawa peluru berpandu Oktober membawa, mengintegrasikan atau mengesahkan prestasi muatan nuklear operasi ketika penerbangan.

Penggunaan istilah strategik oleh Pyongyang memberi isyarat peranan yang dimaksudkan untuk penghantaran senjata nuklear, tetapi tiada data muatan didedahkan bagi membuktikan pembawaan senjata tersebut dalam latihan ini, sekali gus membezakan isyarat politik daripada pengesahan fizikal konfigurasi kepala peledak.

Pembangunan peluncur berbentuk baji bermula dengan Hwasong-8 berbahan api cecair pada September 2021 sebelum muncul dalam penerbangan keluarga Hwasong-16 berbahan api pepejal, menunjukkan kesiagaan pendorong dan pengesahan prestasi badan luncur kekal persoalan berasingan walaupun dipersembahkan sebagai satu sistem senjata strategik.

Muatan berbentuk kon pula muncul dalam pelancaran terdahulu menggunakan pendorong bahan api cecair sebelum konfigurasi pepejal ini, mencadangkan usaha menggabungkan konsep muatan sedia ada dengan persiapan lebih pantas, namun foto tidak membuktikan kekangan kawalan penerbangan sebelumnya telah diselesaikan.

Shin Jong-woo dari Forum Pertahanan dan Keselamatan Korea, KODEF, menjelaskan kewujudan dua jalur pembangunan hipersonik selari, menyokong penilaian berasingan terhadap bentuk muatan dan sistem pendorongan tanpa menganggap kon terbaharu secara automatik memiliki prestasi yang didakwa bagi peluncur berbentuk baji.

Hong Min dari Institut Penyatuan Nasional Korea mentafsir istilah latihan sebagai isyarat status operasi, tetapi tafsiran itu menjelaskan mesej yang ingin disampaikan Pyongyang dan tidak mengesahkan secara bebas kejayaan panduan, ketepatan memadai atau kesiagaan keseluruhan pasukan yang ditempatkan.

Hwasong-11Ma yang diuji pada 20 September tergolong dalam program jarak dekat berasingan, menggunakan badan luncur bersirip lebih kecil dengan dakwaan penerbangan kira-kira 900 km, menegaskan keperluan membezakan jarak yang hampir sama daripada pendorong, pelancar dan peranan operasi berlainan.

Keupayaan utama yang belum dipastikan ialah kawalan penerbangan muatan selepas pemisahan, kerana ketahanan kon dan ketepatan fasa akhirnya belum disahkan secara bebas, menyebabkan penilaian keberkesanan penghantaran nuklear kekal bersyarat walaupun kelebihan logistik pendorongan bahan api pepejal lebih berasas.

Pangkalan Amerika di Jepun Berdepan Tekanan, Keupayaan Mencapai Guam Belum Terbukti

Kemudahan tentera laut Amerika di Sasebo dan infrastruktur penerbangan Kor Marin di Iwakuni masing-masing terletak kira-kira 697 km dan 700 km dari Wonsan, menjadikannya relevan kepada jarak penerbangan dilaporkan walaupun ketepatan muatan, keberkesanan penyasaran dan kebolehlaksanaan trajektori alternatif belum disahkan.

Penerbangan bermanuver sejauh 1,000 km, jika disahkan dan boleh diulangi dengan muatan ini, akan meletakkan kedua-dua pangkalan dalam lingkungan jangkauan dari Wonsan, tetapi pelancaran ke sasaran laut di timur laut tidak membuktikan profil serangan operasi terhadap sasaran di barat daya Jepun.

Implikasi strategiknya ialah perubahan pada ancaman terhadap sasaran serantau sedia ada, kerana peluru berpandu jarak sederhana Korea Utara yang lebih lama sudah mampu menjangkau pangkalan tersebut, sementara kesiagaan bahan api pepejal dan penurunan kurang mudah diramal boleh mengubah keperluan amaran serta pertahanan.

Dari sudut perancangan, tekanan terhadap infrastruktur tentera laut dan penerbangan boleh mempengaruhi jadual penghantaran bantuan ketenteraan, penyelenggaraan serta pemusatan logistik, namun maklumat tersedia tidak menunjukkan arahan penyebaran aset, perubahan postur pangkalan atau gangguan operasi sebenar selepas latihan pelancaran Oktober.

Yokosuka dan Misawa masing-masing terletak kira-kira 1,164 km dan 1,199 km dari Wonsan, melebihi jarak 1,000 km yang didakwa, sekali gus menunjukkan bahawa amaran menyeluruh terhadap semua pangkalan Amerika di Jepun akan melampaui bukti geografi tersedia.

Kadena dan Futenma di Okinawa terletak kira-kira 1,425 km dari Wonsan, manakala Andersen di Guam sekitar 3,320 km, menyebabkan penilaian ancaman terhadap lokasi tersebut memerlukan andaian keupayaan berasingan yang tidak boleh dibuat dengan sekadar memanjangkan segmen akhir penerbangan yang dipertikaikan.

Anggaran jangkauan pendorong sekitar 3,000–5,500 km pada trajektori tanpa manuver menjelaskan perbincangan mengenai Guam, tetapi angka itu mencerminkan potensi pendorongan dan bukannya prestasi muatan kon Oktober yang dibuktikan, terutama apabila pendakian semula menggunakan tenaga yang sebaliknya boleh menambah jarak penerbangan.

Untuk mencapai Guam, konfigurasi ini memerlukan penerbangan jauh lebih panjang, ketahanan terhadap haba dan panduan berkesan sepanjang trajektori, yang semuanya belum disahkan secara bebas melalui latihan dengan jarak didakwa kurang daripada satu pertiga jarak antara Wonsan dengan Andersen.

Perbezaan antara sistem jarak dekat berorientasikan Semenanjung Korea dengan pendorong jarak pertengahan untuk operasi serantau membantu menjelaskan struktur pasukan, tetapi pembahagian misi sebenar kekal tafsiran analitik kerana maklumat tersedia tidak mendedahkan arahan penempatan, penetapan sasaran atau inventori yang disahkan.

Pelancaran ini menimbulkan cabaran perancangan serantau yang berasas melalui persiapan lebih pantas dan kemungkinan perubahan geometri pemintasan, namun pertikaian hentaman, panduan belum disahkan serta ketiadaan demonstrasi jarak jauh menuntut pemisahan jelas antara ancaman terhadap barat Jepun dengan spekulasi serangan ke Guam.