(DEFENCE SECURITY ASIA) — Russia menyalurkan pembiayaan kerajaan baharu kepada program MC-21-310 dan Il-114-300, menjadikan kesinambungan pengeluaran pesawat sebagai ujian strategik terhadap kemampuan Moscow membina ekosistem penerbangan bebas di bawah sekatan Barat berpanjangan.

Perdana Menteri Mikhail Mishustin mengumumkan langkah berkenaan dalam mesyuarat kerajaan mengenai industri pembuatan pesawat pada 30 Julai 2026, enam hari selepas Presiden Vladimir Putin memeriksa Kilang Penerbangan Irkutsk yang dikendalikan Yakovlev, United Aircraft Corporation dan Rostec.

Matlamat segera pembiayaan itu adalah mengelakkan barisan pemasangan terhenti ketika Russia menggantikan enjin, avionik, sistem dan bahan komposit asing yang sebelum ini diperoleh menerusi rangkaian aeroangkasa Barat berkaitan Airbus, Boeing serta Pratt & Whitney.

Peralihan tersebut melangkaui sektor penerbangan komersial kerana kedaulatan penerbangan bergantung pada jaringan biro reka bentuk, pengeluar enjin, pembekal komposit, pihak berkuasa pensijilan, syarikat pajakan, pusat penyelenggaraan dan tenaga kerja berkemahiran tinggi.

Pembiayaan kini disediakan bagi menyiapkan 18 pesawat MC-21-310 pada pelbagai peringkat pemasangan di Irkutsk, sekali gus merapatkan jurang antara kempen penggantian import yang masih menjalani pensijilan dengan tempahan syarikat penerbangan Russia sehingga 2035.

Mishustin menegaskan pihak berkuasa mesti menghalang barisan pengeluaran daripada terhenti dan mengambil segala langkah untuk memenuhi tempahan dirancang, menunjukkan kesinambungan industri kini menjadi keutamaan kerajaan dan bukan sekadar pertimbangan komersial pengeluar.

Aeroflot kekal sebagai pelanggan pelancaran menerusi tempahan muktamad 18 pesawat, manakala pembelian tambahan bergantung pada kemajuan pensijilan, kesiapsiagaan kilang dan keyakinan terhadap kemampuan industri mencapai kadar pengeluaran yang dijanjikan.

MC-21-310 menggunakan enjin turbofan PD-14 buatan Russia, avionik tempatan, sistem domestik dan struktur komposit keluaran sendiri, sekali gus meletakkannya sebagai alternatif Moscow kepada keluarga Airbus A320 serta Boeing 737 bagi pasaran domestik.

Bagaimanapun, pensijilan penuh hanya disasarkan sekitar Jun 2027 selepas beberapa kelewatan, menyebabkan pemasangan berjalan serentak dengan pengujian serta mendedahkan pembiayaan, penyimpanan, pengurusan konfigurasi dan perancangan penghantaran kepada ketidaktentuan berterusan.

Russia turut memperuntukkan 2.6 bilion ruble, bersamaan kira-kira AS$32 juta atau RM128 juta, bagi menyiapkan tiga Il-114-300 untuk Arkhangelsk Aviation Enterprise menerusi aturan pajakan melibatkan syarikat berkaitan kerajaan, GTLK.

Il-114-300 menyasarkan laluan jarak dekat di kawasan terpencil yang masih bergantung pada An-24 dan An-26 semakin usang, ketika jumlah penumpang lebih rendah serta kekangan lapangan terbang menjadikan pesawat turboprop lebih praktikal berbanding jet berbadan sempit.

Secara keseluruhan, pembiayaan itu menghubungkan daya tahan industri, mobiliti wilayah dan penyesuaian terhadap sekatan, tetapi nilai strategiknya hanya terbukti apabila pesawat diperakui dapat dihantar secara konsisten serta disokong rangkaian penyelenggaraan yang mampan.

MC-21-310 Menjadi Ujian Utama Kedaulatan Penerbangan Russia

Sebanyak 18 kerangka MC-21-310 yang melalui pemasangan di Irkutsk membuktikan kegiatan pembuatan sedang berjalan, namun inventori belum siap hanya menjadi keupayaan strategik apabila konfigurasi, sistem, enjin dan dokumentasinya diperakui sepenuhnya.

Pemasangan bersiri yang dilaksanakan serentak dengan ujian penerbangan dapat mengekalkan kemahiran pekerja serta permintaan terhadap pembekal, tetapi turut meningkatkan risiko pengubahsuaian semula sekiranya proses pensijilan menemukan masalah reka bentuk atau integrasi.

Enjin PD-14 menjadi teras konfigurasi penggantian import kerana kebebasan sistem pendorongan menghapuskan kebergantungan asing kritikal, namun kedaulatan sebenar turut memerlukan pengeluaran stabil, enjin gantian, kapasiti baik pulih dan sokongan operasi berterusan.

Avionik, sistem dan komposit domestik pula mengagihkan risiko merentasi banyak pembekal, menjadikan MC-21 ujian terhadap kemampuan Russia menyelaraskan keseluruhan rantaian nilai aeroangkasa dan bukan sekadar menggantikan beberapa komponen import utama.

Pemeriksaan Putin di Irkutsk pada 24 Julai meletakkan program itu di bawah perhatian tertinggi Kremlin, manakala campur tangan Mishustin menunjukkan kadar operasi barisan pemasangan dan penyelesaian kesesakan kini menjadi sebahagian dasar perindustrian negara.

Sasaran pensijilan sekitar Jun 2027 kekal sebagai objektif dan bukannya jaminan kerana reka bentuk semula akibat sekatan boleh memanjangkan pengesahan apabila peralatan gantian mengubah prestasi, integrasi sistem atau bukti pematuhan pesawat.

Russia menyasarkan pengeluaran kira-kira 36 MC-21 setahun menjelang awal 2030-an, tetapi pencapaian itu memerlukan peralihan besar kepada pengeluaran konsisten yang disokong pembekal stabil, tenaga kerja terlatih, pembiayaan terjamin dan kawalan mutu matang.

Sekiranya berjaya, kadar tersebut boleh mengurangkan tekanan pembaharuan armada serta mengehadkan kebergantungan kepada pesawat Barat, namun jumlah pengeluaran perlu diselaraskan dengan kemampuan syarikat penerbangan menerima pesawat dan menyediakan penyelenggaraan.

Sekiranya program terus tertangguh, jurang antara keperluan armada dengan pesawat domestik yang boleh dihantar akan melebar, memaksa pengendali melanjutkan penggunaan pesawat lama ketika berdepan kekurangan alat ganti, beban penyelenggaraan dan risiko kebolehpercayaan.

Ukuran sebenar kejayaan bukan jumlah kerangka di dalam kilang, tetapi kemampuan MC-21-310 memasuki perkhidmatan komersial secara konsisten, mencatat waktu penerbangan boleh dipercayai dan menerima sokongan teknikal tanpa menghidupkan semula kebergantungan asing.

Tempahan Aeroflot dan Ekonomi Pembaharuan Armada

Tempahan muktamad Aeroflot bagi 18 MC-21 menyediakan pelanggan utama kepada program itu, namun angka lebih besar sekitar 100, 198 atau 210 pesawat yang pernah dikaitkan dengannya tidak seharusnya dianggap sebagai komitmen semasa yang disahkan.

Rundingan bagi tempahan susulan perlu mengambil kira jadual pensijilan, prestasi sebenar dan keyakinan terhadap pengeluaran kerana rancangan armada tidak boleh menggantikan kontrak mengikat yang disokong pembiayaan, slot penghantaran, latihan kru dan kemudahan penyelenggaraan.

Pinjaman berkeutamaan bertujuan mengurangkan tekanan kewangan terhadap syarikat penerbangan dan firma pajakan, sekali gus menghubungkan pengeluaran kilang dengan pelanggan yang mampu menerima pesawat meskipun berdepan kadar faedah tinggi serta jadual penghantaran tidak menentu.

Mekanisme itu penting kerana pengeluaran boleh terhenti walaupun permintaan wujud sekiranya syarikat pajakan gagal membiayai pembelian, pengendali tidak mampu menanggung kos peralihan atau pengeluar gagal menukarkan tempahan kepada aliran tunai konsisten.

Bayaran pendahuluan bagi lebih 70 pesawat menerusi program penerbangan 2026 membolehkan kecairan kerajaan disalurkan kepada kilang dan pembekal bagi menstabilkan perolehan bahan, komponen bertempoh pembuatan panjang serta tenaga kerja sebelum penghantaran dilakukan.

Bagaimanapun, permintaan disokong kerajaan boleh melindungi kapasiti industri tanpa membuktikan daya saing komersial, menyebabkan pembuat dasar perlu membezakan antara mengekalkan pengeluaran dengan menghasilkan pesawat yang ekonomi operasinya kekal berdaya maju.

Persaingan MC-21-310 dengan Airbus A320 dan Boeing 737 bukan sekadar melibatkan kapasiti kabin atau prestasi aerodinamik, sebaliknya turut ditentukan kebolehpercayaan pelepasan, penggunaan bahan api, selang penyelenggaraan, nilai baki dan ketersediaan sokongan.

Sekatan Barat mengubah pertimbangan ekonomi itu kerana akses kepada pesawat, alat ganti dan sokongan pengeluar asing semakin terhad, sekali gus meningkatkan nilai strategik pesawat domestik walaupun kos program serta beban awal operasinya lebih tinggi.

Bagi Aeroflot, pengenalan MC-21 memerlukan juruterbang, jurutera, simulator, alat ganti, manual dan sistem perancangan laluan dibangunkan serentak, menjadikan rangkaian logistik bagi setiap pesawat hampir sama penting dengan kadar pemasangan kilang.

Buku tempahan program itu hanya diyakini apabila komitmen kontrak, pengeluaran diperakui dan penerimaan pengendali saling memperkukuh, sekali gus menukarkan permintaan diumumkan secara politik kepada laluan pembaharuan armada yang boleh diukur.

Il-114-300 Menangani Jurang Perhubungan Udara Serantau

Peruntukan tambahan 2.6 bilion ruble, bersamaan kira-kira AS$32 juta atau RM128 juta, disalurkan bagi menyiapkan tiga Il-114-300 bersiri pertama sebagai ujian terhadap kemampuan Russia menukarkan pensijilan kepada penghantaran pesawat serantau mengikut jadual.

Pensijilan jenis Russia diberikan pada 5 Jun 2026 menerusi sijil Il-114 yang dikemas kini atau dikeluarkan semula, namun kelulusan kawal selia belum membuktikan sistem pengeluarannya mampu mengekalkan jadual serta jumlah pengeluaran konsisten.

Dengan konfigurasi membawa antara 64 hingga 68 penumpang, pesawat turboprop moden itu disasarkan untuk laluan jarak dekat yang mempunyai jumlah penumpang rendah serta prasarana serantau yang kurang sesuai bagi operasi jet berbadan sempit.

Jarak penerbangannya dinyatakan antara 1,000 hingga 1,450 batu nautika, atau kira-kira 2,000 kilometer berdasarkan keterangan program, namun muatan, cuaca dan keadaan operasi akan menentukan prestasi praktikal bagi setiap laluan.

Enjin Klimov TV7-117ST-01 dan avionik Russia yang dipertingkat menjadikan pesawat itu satu lagi ujian terhadap keupayaan pendorongan serta integrasi sistem domestik, dengan kebolehpercayaan dan ketersediaan alat ganti bakal menentukan keyakinan pengendali.

Penggantian An-24 dan An-26 perlu disegerakan kerana pelanjutan tempoh perkhidmatannya meningkatkan keperluan penyelenggaraan serta risiko ketersediaan, manakala kemerosotan perhubungan serantau boleh menjejaskan akses ekonomi masyarakat terpencil dan kawasan perindustrian.

Potensi pensijilan bagi operasi di landasan tidak berturap boleh memperluas kegunaan Il-114-300 di kawasan berprasarana terhad, tetapi keupayaan itu kekal sebagai perancangan sehingga konfigurasi, pengujian serta kelulusan kawal selia berkaitan disempurnakan.

Tiga pesawat awal akan diserahkan kepada Arkhangelsk Aviation Enterprise, yang turut dikenali sebagai Second Arkhangelsk United Aviation Division, menerusi aturan pajakan berkaitan GTLK yang menghubungkan sokongan pembuatan kerajaan dengan operasi penerbangan serantau.

Permintaan domestik dianggarkan sekitar 40 pesawat, namun angka tersebut hanya menggambarkan potensi pasaran dan bukannya jaminan pengeluaran, pembiayaan atau penerimaan, menyebabkan prospeknya perlu dinilai berdasarkan prestasi tiga pesawat bersiri pertama.

Bagi penerbangan serantau, ukuran kejayaan ialah penggunaan harian yang boleh dipercayai dalam persekitaran mencabar kerana pesawat domestik hanya menyediakan mobiliti strategik apabila rangkaian penyelenggaraan mampu mengekalkannya beroperasi jauh dari pusat pembuatan.

Program AS$3 Bilion Membina Ekosistem Industri Lebih Luas

Russia merancang memperuntukkan lebih 250 bilion ruble sepanjang 2026, bersamaan kira-kira AS$3 bilion atau RM12 bilion, bagi program pembangunan merangkumi perolehan pesawat, persediaan kilang, rantaian bekalan, pembiayaan serta sokongan operasi.

Peningkatan bayaran pendahuluan bagi lebih 70 pesawat membolehkan pengeluar dan pembekal memperoleh bahan serta komponen lebih awal, sekali gus mengurangkan gangguan aliran tunai yang boleh menghentikan pengeluaran sebelum pesawat diserahkan kepada pelanggan.

Sokongan kerajaan turut meliputi persediaan kemudahan dan rantaian bekalan kerana pemasangan akhir bergantung pada perkakasan industri, vendor bertauliah, hubungan pengangkutan, peralatan pengujian serta keupayaan tenaga kerja dalam keseluruhan ekosistem aeroangkasa.

Rancangan menyediakan lebih 70 helikopter Mi-8MTV-1 untuk syarikat penerbangan serantau memperluas inisiatif itu melangkaui pesawat sayap tetap, sekali gus memperkukuh mobiliti di kawasan yang mempunyai prasarana terhad, petempatan terpencil dan muka bumi mencabar.

Subsidi kadar faedah bagi pinjaman syarikat penerbangan dan firma pajakan bertujuan merapatkan jurang antara kapasiti pembuatan dengan permintaan pengendali, khususnya apabila pembelian pesawat berintensif modal berdepan kos pinjaman tinggi serta pulangan tidak menentu.

Sokongan selepas jualan mengakui bahawa pengeluaran berdaulat tidak lengkap tanpa pusat pembaikan, stok alat ganti, kejuruteraan lapangan dan maklumat teknikal yang mampu mengekalkan ketersediaan pesawat sepanjang operasi geografi luas.

Projek pelaburan di wilayah Timur Jauh, termasuk yang dikaitkan dengan LMS-901 Baikal, menghubungkan dasar penerbangan dengan akses wilayah kerana pengangkutan mempengaruhi pembangunan serantau, tindak balas kecemasan, pergerakan tenaga kerja dan kehadiran kerajaan.

Program itu cuba membina kitaran lengkap merangkumi reka bentuk, pembuatan, pajakan, operasi syarikat penerbangan dan penyelenggaraan, dan bukan sekadar menganggap pesawat baharu sebagai produk kilang yang terpisah daripada keperluan jangka panjang.

Skala peruntukan menunjukkan penggantian import memerlukan modal awam besar, namun angka pembiayaan sahaja belum membuktikan kejayaan tanpa pencapaian perolehan, penghantaran pesawat, kebolehpercayaan operasi dan peningkatan keluaran pembekal yang dapat diukur.

Bagi pemerhati antarabangsa, kempen itu menjadi kajian kes terhadap kemampuan sebuah kuasa perindustrian yang dikenakan sekatan membina semula rantaian bekalan kompleks sambil mengekalkan keselamatan, kesinambungan pengeluaran dan pengangkutan yang berdaya maju.

Sekatan Barat dan Geopolitik Kedaulatan Penerbangan

Sekatan Barat selepas 2022 mengganggu akses Russia kepada komponen, enjin dan sistem asing, sekali gus mengubah penerbangan awam daripada sektor komersial global kepada medan persaingan kedaulatan teknologi, ketahanan industri dan keselamatan ekonomi.

Moscow bertindak dengan mengutamakan pesawat yang menggunakan sumber domestik sepenuhnya atau sebahagian besar bagi mengurangkan pendedahan terhadap pelesenan asing, kawalan eksport serta pengunduran pembekal yang boleh melumpuhkan ketersediaan armada.

Dasar itu menghantar isyarat bahawa Russia mahu mempertahankan keupayaan penerbangannya meskipun terasing, manakala tekanan sekatan akan dijawab menerusi pembiayaan kerajaan, reka bentuk semula, penggantian teknologi serta mobilisasi industri berterusan.

Namun, pengisytiharan politik tidak dapat menyelesaikan persoalan kejuruteraan, justeru penilaian perlu membezakan pencapaian pembiayaan dan pensijilan yang disahkan daripada sasaran pengeluaran yang bergantung pada keputusan ujian, kematangan pembekal serta prestasi kilang.

Jadual MC-21 telah beberapa kali tertangguh sepanjang peralihan kepada sistem Russia, menjadi peringatan supaya sasaran pensijilan pada Jun 2027 dan pengeluaran 36 pesawat setahun menjelang awal 2030-an tidak dianggap terjamin.

Il-114-300 pula telah melepasi peringkat penting kawal selia, tetapi nilai strategiknya bergantung pada kejayaan menyiapkan tiga pesawat dibiayai, menyerahkannya kepada pengendali ditetapkan serta membuktikan kebolehpercayaan menerusi operasi serantau sebenar.

Kejayaan kedua-dua program tidak boleh dinilai berdasarkan penghantaran pertama kerana pengeluaran berulang, penggunaan armada, tempoh penyelenggaraan, stok alat ganti serta pengalaman operasi selamat menentukan kemampuan pesawat domestik menggantikan kebergantungan kepada Barat.

Kesinambungan pengeluaran turut mengekalkan modal insan khusus dalam kejuruteraan, komposit, avionik, enjin dan pemasangan, sekali gus melindungi asas pembuatan teknologi tinggi Russia yang nilainya melangkaui program pesawat tertentu.

Sebaliknya, kesesakan berpanjangan boleh memaksa kerajaan meningkatkan perbelanjaan, melambatkan pembaharuan armada dan menumpukan tekanan operasi kepada pesawat usang, memperlihatkan bagaimana kesan sekatan terkumpul menerusi penyelenggaraan, kekangan kewangan dan penggantian perlahan.

Pembiayaan tambahan itu akhirnya hanya membeli masa dan mengekalkan momentum pengeluaran, bukannya menjamin kedaulatan penerbangan, dengan disiplin pensijilan, prestasi pembekal, kedalaman logistik serta kebolehpercayaan operasi menjadi ukuran penentu kejayaan Russia.