Rusia Percepat Pengeluaran 30 Su-35 Untuk Iran, Cetus Kebimbangan Baharu Terhadap Keseimbangan Kuasa Udara Timur Tengah

(DEFENCE SECURITY ASIA) — Rusia terus meningkatkan pengeluaran pesawat pejuang pelbagai peranan Su-35 untuk Iran walaupun ketidakstabilan keselamatan serantau semakin memuncak, sekali gus mengubah kerjasama pertahanan yang sebelum ini bersifat tertutup kepada program pemodenan kuasa udara paling signifikan di Timur Tengah ketika ini.

Sumber yang rapat dengan Islamic Republic of Iran Air Force (IRIAF) menyatakan bahawa Moscow menjangkakan kira-kira 30 pesawat pejuang Su-35 Flanker-E akan berjaya disiapkan untuk Iran menjelang awal tahun 2027, sekali gus mempercepat trajektori pemodenan keupayaan tempur udara jarak jauh Tehran secara drastik.

Maklumat yang tersedia menunjukkan bahawa sebanyak 16 pesawat Su-35 telah berjaya disiapkan menjelang Mac 2026, manakala sebuah lagi pesawat pejuang dilaporkan diserahkan pada April, menjadikan jumlah keseluruhan kepada 17 pesawat yang telah dipasang sepenuhnya.

Menjelang Julai 2026, jumlah pesawat pejuang Su-35 yang telah disiapkan dianggarkan meningkat kepada antara 19 dan 20 buah pesawat, sekali gus menunjukkan kapasiti industri aeroangkasa Rusia di Komsomolsk-on-Amur Aviation Plant masih kekal beroperasi walaupun menghadapi tekanan perang.

Kadar pengeluaran yang dilaporkan itu menunjukkan Moscow masih mengutamakan kerjasama strategik ketenteraan-teknikal bersama Tehran walaupun Rusia pada masa sama perlu memenuhi keperluan penggantian pesawat tempur berkaitan konflik Ukraine yang masih berpanjangan sehingga kini.

Perkembangan armada baharu itu berpotensi mengubah keseimbangan pemodenan kuasa udara serantau kerana Su-35 membawa radar jarak jauh lebih canggih, keupayaan peperangan elektronik moden, super-manuver dan peluru berpandu beyond-visual-range yang sebelum ini tidak dimiliki Iran.

Namun begitu, pesawat-pesawat pejuang tersebut dilaporkan masih berada di wilayah Rusia kerana kerosakan infrastruktur di Pangkalan Udara Hamadan atau Shahid Nojeh Air Base masih terus melengahkan jadual penempatan operasi dan integrasi keseluruhan armada Su-35 tersebut.

Kegagalan untuk memindahkan pesawat yang telah siap secara segera dilaporkan mula meningkatkan beban kewangan berkaitan penyimpanan kepada Iran, sekali gus memperlihatkan bagaimana kelemahan infrastruktur boleh menjejaskan keberkesanan perolehan pertahanan sesebuah negara yang dikenakan sekatan.

Pasukan teknikal dan kejuruteraan Iran dilaporkan bekerja tanpa henti bagi memulihkan pelbagai kemudahan yang rosak termasuk laluan teksi, tempat perlindungan pesawat bertetulang, rangkaian logistik dan keseluruhan sistem landasan di Hamadan selepas beberapa siri serangan terdahulu.

Usaha pemulihan yang sedang dijalankan itu menunjukkan bahawa persaingan kuasa udara moden kini bukan hanya bergantung kepada pemerolehan pesawat pejuang canggih, tetapi turut melibatkan pembinaan pangkalan udara yang mampu bertahan daripada ancaman serangan peluru berpandu tepat.

Analisis imej satelit yang dijalankan sepanjang penghujung 2025 dan awal 2026 sebelum ini menunjukkan bahawa Pangkalan Udara Hamadan telah menjalani kerja naik taraf berskala besar melibatkan pembinaan tempat perlindungan pesawat bertetulang khusus untuk operasi Su-35.

Program Su-35 yang sedang berkembang itu kini bukan lagi sekadar pemindahan senjata antara dua negara kerana ia mencerminkan persaingan strategik lebih besar melibatkan air superiority, force projection, strategic deterrence dan ketahanan infrastruktur ketenteraan di Timur Tengah.

Pangkalan Udara Hamadan Kini Menjadi Halangan Strategik Kepada Transformasi Kuasa Udara Iran

Pangkalan Udara Hamadan kini muncul sebagai halangan operasi paling kritikal yang menjejaskan keupayaan Iran untuk menerima dan mengoperasikan pesawat pejuang Su-35 baharu walaupun pengeluaran Rusia terus berjalan secara konsisten bagi menyokong Tehran.

Pangkalan udara itu, yang secara rasmi dikenali sebagai 3rd Tactical Air Base, dijangka menjadi hab operasi utama armada Su-35 Iran kerana kedudukannya yang strategik serta berhampiran sektor ketenteraan penting di bahagian barat negara tersebut.

Imej satelit sebelum ini menunjukkan aktiviti pembinaan pesat melibatkan tempat perlindungan pesawat bertetulang berukuran kira-kira 25 meter kali 30 meter yang direka khusus bagi menempatkan pesawat pejuang Su-35 bersaiz besar.

Pembinaan tambahan turut dilaporkan melibatkan laluan teksi baharu, kawasan penyebaran pesawat, kemudahan bawah tanah serta pelbagai penambahbaikan kebolehmandirian bagi mengurangkan kerentanan terhadap serangan peluru berpandu stand-off dan peluru berpandu tepat moden.

Serangan ketenteraan serantau yang berlaku dalam beberapa kitaran eskalasi sebelum ini dilaporkan telah merosakkan sebahagian sistem landasan, kawasan penyelenggaraan pesawat, nod logistik dan infrastruktur bertetulang di Hamadan dengan ketara.

Kerosakan infrastruktur tersebut memperlihatkan bagaimana operasi moden untuk melumpuhkan pangkalan udara kini semakin tertumpu kepada usaha meneutralkan kuasa udara lawan sebelum pesawat tempur generasi baharu berjaya memasuki perkhidmatan operasi penuh.

Pasukan teknikal Iran dilaporkan melaksanakan usaha pembinaan semula sepanjang masa kerana kelewatan pengaktifan Hamadan memberi kesan langsung terhadap latihan juruterbang, kesiagaan tempur dan perancangan integrasi jangka panjang armada Su-35.

Kelewatan itu turut merumitkan pengiraan postur kuasa udara IRIAF kerana Tehran masih bergantung kepada inventori pesawat lama buatan Amerika Syarikat dan Soviet yang semakin menghadapi masalah penyelenggaraan serta kebolehmandirian operasi.

Tanpa infrastruktur yang dipulihkan sepenuhnya, armada Su-35 sukar mencapai kadar sortie mampan, sokongan penyelenggaraan bersepadu dan operasi tersebar yang diperlukan bagi membina sistem pertahanan udara serantau yang benar-benar kredibel.

Usaha pembinaan semula Hamadan kini menjadi perlumbaan infrastruktur strategik kerana pemulihan landasan, penyiapan tempat perlindungan pesawat dan pembinaan pangkalan tahan serangan menentukan masa depan transformasi kuasa udara Iran.

Pengeluaran Su-35 Rusia Menunjukkan Penjajaran Strategik Moscow-Tehran Semakin Kukuh

Pengeluaran berterusan pesawat pejuang Su-35 untuk Iran menunjukkan Moscow masih komited memperkukuhkan kerjasama industri pertahanan jangka panjang dengan Tehran walaupun tekanan sekatan antarabangsa dan konflik Ukraine terus meningkat.

Dokumen industri yang pernah terdedah sebelum ini mengesahkan bahawa sekurang-kurangnya 16 pesawat Su-35 telah memasuki fasa pengeluaran aktif untuk Iran di KnAAZ, kemudahan pembuatan pesawat tempur paling penting milik Rusia.

Perjanjian yang lebih besar dilaporkan melibatkan sehingga 48 pesawat pejuang Su-35 bernilai antara AS$6 bilion hingga AS$6.5 bilion, bersamaan kira-kira RM22.8 bilion hingga RM24.7 bilion mengikut kadar semasa.

Skala program tersebut menunjukkan Moscow dan Tehran kini melihat kerjasama industri ketenteraan sebagai penjajaran strategik jangka panjang yang melangkaui sekadar transaksi pembelian sistem persenjataan konvensional antara dua negara.

Elemen berkaitan program itu turut dilaporkan merangkumi pesawat latihan lanjutan Yak-130, pakej peluru berpandu udara-ke-udara, simulator penerbangan, sokongan penyelenggaraan dan latihan penukaran juruterbang untuk Iran.

Kemasukan pesawat latihan Yak-130 sangat penting kerana platform tersebut membolehkan juruterbang Iran mempercepat proses penyesuaian terhadap sistem tempur generasi keempat-plus berprestasi tinggi seperti Su-35 Flanker-E.

Kesediaan Rusia memperuntukkan kapasiti pengeluaran kepada Iran walaupun menghadapi tekanan kehilangan perang turut menunjukkan eksport pertahanan masih memainkan peranan penting terhadap pengaruh geopolitik Moscow.

Program Su-35 juga memberi Rusia peluang memperkukuhkan perkongsian strategik di Timur Tengah sambil memperluaskan pengaruh diplomasi pertahanan terhadap negara yang sedang berdepan tekanan sekatan Barat.

Walau bagaimanapun, jadual pengeluaran masih berdepan risiko kesesakan industri, gangguan rantaian bekalan, tekanan sekatan teknologi serta keperluan Kementerian Pertahanan Rusia menggantikan kerugian pesawat tempur dalam konflik Ukraine.

Kadar pengeluaran yang stabil tetapi terkawal itu mencerminkan strategi seimbang Moscow untuk mengekalkan kredibiliti eksport pertahanan, kapasiti industri aeroangkasa dan hubungan strategik bersama Tehran secara serentak.

Keupayaan Su-35 Berpotensi Luaskan Dominasi Tempur Udara Iran Di Timur Tengah

Su-35 merupakan platform pesawat pejuang paling maju yang pernah dikaitkan dengan IRIAF, sekali gus berpotensi mengubah keupayaan pintasan jarak jauh dan peperangan elektronik Iran secara menyeluruh.

Kelebihan utama pesawat itu terletak pada radar Irbis-E passive electronically scanned array yang mampu menjejak pelbagai sasaran udara serentak pada jarak yang jauh melebihi kebanyakan sistem radar Iran ketika ini.

Enjin AL-41F-1S pula menyediakan tujahan vektor, peningkatan kecekapan bahan api, output tujahan lebih tinggi dan super-manuver yang direka untuk meningkatkan kebolehmandirian dalam pertempuran udara intensiti tinggi.

Su-35 turut menggabungkan suite peperangan elektronik moden, avionik digital, sistem carian dan jejak inframerah serta keupayaan gabungan sensor untuk menyokong operasi network-centric warfare di ruang elektromagnetik yang dipertikaikan.

Keserasian peluru berpandu jarak jauh membolehkan Su-35 menggunakan peluru berpandu beyond-visual-range moden bagi mengancam pesawat amaran awal, pesawat pengisian minyak udara dan formasi tempur lawan.

Platform tersebut membawa lonjakan kualitatif besar berbanding armada F-14 Tomcat, MiG-29, F-4 Phantom II dan F-5 Tiger Iran yang semakin tua dan menghadapi masalah sustainment.

Perancang kuasa udara serantau dijangka memantau program Su-35 dengan rapat kerana pesawat tersebut boleh merumitkan pengiraan operasi Israel, negara Teluk dan Amerika Syarikat dalam senario eskalasi masa depan.

Integrasi pesawat tempur Rusia ke dalam perkhidmatan Iran juga boleh mempercepat pelaburan tambahan negara jiran terhadap pesawat stealth, sistem pertahanan udara bersepadu dan keupayaan stand-off strike moden.

Namun begitu, keberkesanan operasi sebenar armada tersebut tetap bergantung kepada kemahiran juruterbang, kelestarian logistik, integrasi senjata dan kebolehmandirian sistem command-and-control Iran sendiri.

Armada Su-35 itu menjadi simbol transformasi penting tetapi masih belum lengkap kerana pemulihan infrastruktur, penyesuaian doktrin dan integrasi tempur terus menjadi faktor penentu masa depan kuasa udara Iran.

Kos Penyimpanan Dan Kelewatan Penghantaran Dedah Kelemahan Logistik Pertahanan Iran

Beban kewangan berkaitan penyimpanan pesawat Su-35 yang telah siap di Rusia memperlihatkan bagaimana sekatan antarabangsa dan kerosakan infrastruktur boleh merumitkan proses perolehan pertahanan moden Iran.

Walaupun kos penyimpanan sebenar belum disahkan secara bebas, pengekalan pesawat siap di kemudahan Rusia secara logiknya memerlukan penyelenggaraan, perlindungan keselamatan dan sokongan logistik tambahan yang mahal.

Isu tersebut membuktikan bahawa pemerolehan pesawat pejuang kini melangkaui kontrak pembelian biasa kerana ia turut memerlukan ekosistem sustainment melibatkan pangkalan, alat ganti dan logistik terlindung.

Persekitaran ekonomi Iran yang masih dibebani sekatan menjadikan kos tambahan tersebut amat signifikan kerana ia boleh menjejaskan sumber kewangan untuk pemulihan pangkalan dan pemodenan pertahanan lain.

Kelewatan penghantaran turut menjejaskan jadual penukaran juruterbang kerana anggota Iran yang telah menjalani latihan di Rusia tidak dapat membina kesiagaan operasi penuh tanpa akses kepada pesawat tempatan.

Beberapa laporan turut mencadangkan bahawa pesawat pengeluaran awal mungkin telah menerima corak penyamaran sesuai untuk persekitaran operasi Timur Tengah walaupun penempatan rasmi masih belum berlaku.

Perolehan simulator penerbangan Rusia yang dikaitkan dengan program itu turut menunjukkan bahawa Tehran terus melabur dalam integrasi tempur jangka panjang walaupun armada Su-35 belum beroperasi sepenuhnya.

Cabaran logistik tersebut memperlihatkan bahawa peperangan serangan tepat moden kini semakin menumpukan sasaran terhadap seni bina sokongan kuasa udara dan bukan hanya pesawat tempur semata-mata.

Konflik masa depan di Timur Tengah berkemungkinan melibatkan persaingan terhadap ketahanan landasan, keupayaan penyelenggaraan, penyebaran pesawat dan pembaikan kerosakan selepas serangan peluru berpandu moden.

Kelewatan program Su-35 akhirnya menunjukkan bahawa peperangan infrastruktur, ekonomi sekatan dan logistik ketenteraan kini membentuk strategic deterrence sama penting seperti pembelian pesawat tempur itu sendiri.

Program Su-35 Iran Ubah Keseimbangan Strategik Dan Deterrence Timur Tengah

Kemunculan armada Su-35 Iran secara beransur-ansur memperkenalkan pemboleh ubah baharu dalam seni bina deterrence Timur Tengah kerana pesawat tempur Rusia boleh mengubah keseimbangan kuasa udara serantau.

Bagi Tehran, program tersebut merupakan usaha memodenkan tentera udara yang selama beberapa dekad dibatasi sekatan, pengasingan teknologi dan akses terhad kepada pesawat pejuang generasi keempat-plus moden.

Bagi Rusia pula, perjanjian tersebut mengukuhkan penjajaran geopolitik dengan rakan strategik penting sambil mengekalkan kedudukan Moscow sebagai pembekal keselamatan walaupun dikenakan sekatan Barat yang semakin meluas.

Pihak lawan serantau dijangka menilai program tersebut melalui kerangka persaingan strategik kerana Su-35 meningkatkan keupayaan pintasan jarak jauh dan force projection Iran dengan ketara.

Perkembangan itu juga boleh mempengaruhi keputusan perolehan negara Teluk yang sedang mempercepat pemodenan kuasa udara melibatkan pesawat generasi kelima dan sistem pertahanan peluru berpandu bersepadu.

Israel dan perancang ketenteraan serantau lain dijangka terus memantau kemajuan pemulihan Hamadan kerana jadual pengaktifan operasi lebih penting daripada angka pengeluaran pesawat semata-mata.

Program tersebut turut mengukuhkan trend bahawa pangkalan udara bertetulang, infrastruktur tersebar dan pembaikan landasan pantas kini menentukan kebolehmandirian dalam battlespace moden yang semakin kompleks.

Keupayaan Iran mengintegrasikan Su-35 akhirnya bergantung bukan sahaja kepada kesinambungan pengeluaran Rusia, tetapi juga kemampuan Tehran membina logistik tahan serangan untuk operasi intensiti tinggi.

Ketidaktentuan berkaitan jadual penghantaran, tahap kesiagaan operasi dan kemajuan pemulihan Hamadan masih menyukarkan penilaian tepat mengenai kesan ketenteraan jangka pendek program tersebut.

Program Su-35 akhirnya mencerminkan perubahan lebih besar apabila military modernisation, ketahanan infrastruktur, kerjasama aeroangkasa dan strategic deterrence bergabung dalam persaingan geopolitik baharu Timur Tengah.