(DEFENCE SECURITY ASIA) — Jeneral Alexus Grynkewich memberi amaran kepada Pentagon bahawa Amerika Syarikat tidak memiliki kapal pemusnah (destroyer) mencukupi untuk terus melindungi Israel daripada serangan peluru berpandu balistik sambil memenuhi keperluan pertahanan globalnya.

Kekurangan itu meletakkan Washington dalam dilema strategik kerana perlindungan terhadap Israel perlu diteruskan tanpa mengorbankan pertahanan tanah air, kesiagaan NATO, jadual penyelenggaraan armada atau keupayaan menangani krisis baharu.

Grynkewich mengetuai Pemerintahan Eropah Amerika Syarikat (EUCOM) dan berkhidmat sebagai Pemerintah Tertinggi Bersekutu NATO di Eropah, menjadikan penilaiannya penting terhadap pengagihan aset pertahanan Amerika.

Beliau dilaporkan memberi isyarat bahawa pertahanan tanah air akan diutamakan berbanding Israel sekiranya Pentagon gagal menyediakan sebuah lagi kapal pemusnah, sekali gus mendedahkan batas fizikal komitmen keselamatan Washington.

Amaran itu tidak bermakna perlindungan terhadap Israel akan ditarik balik serta-merta kerana notis kekurangan sumber merupakan instrumen penilaian risiko yang lazim digunakan pemerintah tentera ketika menghadapi tuntutan operasi bertindih.

Namun, notis berkenaan menunjukkan bahawa permintaan operasi terkumpul semakin menghampiri atau mungkin sudah melampaui kekuatan yang benar-benar tersedia, menyebabkan Pentagon perlu menentukan misi yang harus diberikan keutamaan.

Kapal pemusnah kelas Arleigh Burke dengan sistem tempur Aegis, peluru pemintas luar atmosfera SM-3 dan peluru berpandu pelbagai peranan SM-6 membentuk lapisan pertahanan bergerak terhadap ancaman balistik menuju Israel.

Ancaman itu merangkumi peluru berpandu Iran serta serangan kumpulan Houthi dari Yaman, menyebabkan kapal Amerika perlu ditempatkan pada kedudukan tertentu untuk memperoleh liputan radar dan sudut pemintasan berkesan.

USS Paul Ignatius dan USS Roosevelt ditempatkan di timur Mediterranean, manakala USS Gonzalez beroperasi di Laut Merah ketika USS Arleigh Burke, USS Bulkeley dan USS Oscar Austin berada di Rota, Sepanyol.

Walaupun Tentera Laut Amerika menempatkan lima kapal pemusnah secara hadapan di Rota dan dijangka menerima kapal keenam pada 2026, tunggakan penyelenggaraan menyebabkan tidak semua kapal boleh digerakkan serta-merta.

Selepas lima bulan konflik Iran, operasi pertahanan hampir setiap hari telah menggunakan peluru SM-3, SM-6, Patriot dan THAAD, manakala tugas sekatan laut serta perlindungan kapal induk terus menyebarkan kekuatan Amerika.

Maklumat itu berasaskan komunikasi tentera sulit yang belum disahkan secara terbuka, namun gambaran keseluruhannya menunjukkan margin kesiagaan Amerika semakin mengecil ketika komitmen keselamatan di Asia Barat, Eropah dan Indo-Pasifik terus bertindih.

Geometri Tempur Armada Aegis

Kapal pemusnah kelas Arleigh Burke bukan sekadar platform pelancar kerana ia menggabungkan radar keluarga SPY, sistem kawalan tempur Aegis, rangkaian perkongsian data dan peluru pemintas pertahanan berlapis.

Keupayaan tersebut membolehkan pemerintah memindahkan pertahanan peluru berpandu mengikut arah ancaman tanpa membina infrastruktur darat baharu, tetapi keberkesanannya tetap bergantung pada kedudukan kapal dan jumlah peluru tersedia.

SM-3 direka untuk memintas peluru berpandu balistik di luar atmosfera, manakala SM-6 melaksanakan pelbagai peranan termasuk pemintasan terminal, menyebabkan konfigurasi magazin setiap kapal menentukan jenis ancaman yang mampu ditangani.

Pertahanan peluru berpandu bergantung pada geometri operasi kerana kapal perlu mempunyai masa mencukupi untuk mengesan, menjejak, mengenal pasti dan memintas senjata yang dilancarkan dari Iran atau Yaman menuju Israel.

Menggerakkan sebuah kapal pemusnah ke Laut Merah boleh memperkukuh perlindungan terhadap serangan Houthi, tetapi keputusan sama berpotensi melemahkan liputan Amerika di timur Mediterranean ketika Iran melancarkan serangan serentak.

USS Paul Ignatius dan USS Roosevelt berfungsi sebagai nod hadapan dalam rangkaian pertahanan yang turut merangkumi sistem Israel dan THAAD Amerika, tetapi magazin kedua-duanya tidak boleh diisi semula serta-merta ketika beroperasi.

USS Gonzalez pula perlu menghadapi campuran peluru berpandu balistik, peluru berpandu kruis dan dron di Laut Merah sambil melindungi perkapalan, sekali gus merumitkan pemilihan sasaran serta pembahagian senjata.

Tiga kapal di Rota tidak boleh dianggap sebagai simpanan bebas kerana ia turut menyokong pertahanan Eropah, jaminan keselamatan NATO, latihan, pembaikan dan tindak balas pantas terhadap ancaman lain.

Kehadiran kapal keenam boleh melonggarkan jadual penugasan, tetapi sebuah kapal tambahan tidak mampu menghapuskan tunggakan penyelenggaraan, memulihkan stok peluru atau memenuhi semua tuntutan operasi secara serentak.

Musuh juga tidak perlu menewaskan Aegis secara teknikal sekiranya serangan berterusan mampu menghabiskan magazin, memanjangkan tempoh penugasan dan menghakis kesiagaan armada tanpa menenggelamkan sebuah kapal Amerika.

Stok Peluru Pemintas Semakin Menyusut

Penggunaan senjata ketika perang berlaku jauh lebih pantas berbanding keupayaan sistem perolehan, rangkaian pengeluaran dan logistik tentera mengisi semula inventori, menjadikan kedalaman magazin faktor utama ketahanan operasi.

Anggaran semasa menunjukkan Amerika mungkin hanya memiliki antara 759 hingga 827 peluru pemintas Patriot moden, berbanding kira-kira 2,200 hingga 2,330 sebelum konflik, bersamaan kemungkinan penyusutan hampir 65 peratus.

Angka itu tidak boleh dianggap muktamad kerana jumlah sebenar dipengaruhi varian peluru, stok latihan, penempatan sulit, penghantaran baharu dan kaedah pengiraan yang tidak didedahkan kepada umum.

Inventori THAAD pula dianggarkan menurun kepada sekitar 234 hingga 278 peluru pemintas daripada jumlah sebelum konflik antara 360 hingga 452, tetapi baki sebenar tidak dapat disahkan secara bebas.

Maklumat penggunaan SM-3 dan SM-6 lebih terhad, sedangkan sel pelancaran menegak kapal turut membawa senjata pertahanan udara, peperangan permukaan, serangan darat dan antikapal selam.

Setiap pemintasan balistik mempunyai kos lepas kerana satu peluru yang digunakan untuk melindungi Israel boleh mengurangkan senjata bagi menghadapi serangan susulan atau melaksanakan misi tempur lain.

Penggantian stok dibatasi tempoh pengeluaran, ketersediaan komponen, ujian pensijilan, tenaga kerja mahir, kemampuan pembekal dan kitaran kontrak, menyebabkan peruntukan tambahan tidak boleh menghasilkan peluru dengan serta-merta.

Inventori SM-3 dan SM-6 dianggarkan memerlukan sekitar dua tahun untuk dipulihkan, manakala Patriot dan THAAD mungkin mengambil sekurang-kurangnya tiga tahun bergantung pada pengeluaran, penggunaan serta permintaan sekutu.

Pengarah Projek Pertahanan Peluru Berpandu CSIS, Tom Karako berkata, operasi perang memberi tekanan terhadap kesiagaan dan inventori sebelum membangkitkan persoalan penting: “Apakah strategi sebenar di sebalik semua ini?”

Bagi perancang tentera, kekurangan peluru kini menjadi pemboleh ubah daya cegah yang diperhatikan China, Rusia dan Iran kerana kelemahan sementara boleh mendorong serangan tepu, tekanan serentak atau tindakan oportunis.

Sekatan Hormuz Membebani Armada

Sekatan pentadbiran Trump terhadap pelabuhan Iran susulan gangguan di Selat Hormuz telah mengubah kempen pertahanan peluru berpandu menjadi operasi kawalan maritim luas yang memerlukan pengawasan, pengiring dan perlindungan pasukan.

Sekurang-kurangnya 15 kapal perang, termasuk kira-kira 11 kapal pemusnah serta kapal induk USS George H.W. Bush dan USS Abraham Lincoln, menyokong operasi di Laut Arab dan Teluk Parsi.

Pengerahan itu memerlukan bahan api, peluru, alat ganti, kapal pembekal, pengawasan udara, komunikasi selamat, risikan, kemudahan perubatan dan laluan logistik terlindung yang menghubungkan pasukan hadapan dengan pangkalan serantau.

Kapal pemusnah yang melindungi kumpulan tempur kapal induk atau mengiringi kapal dagang tidak boleh berada serentak pada kedudukan terbaik untuk memintas peluru berpandu menuju Israel.

Oleh itu, sesebuah kapal mungkin disenaraikan dalam kekuatan Amerika di rantau berkenaan tetapi secara taktikal tidak tersedia untuk memenuhi keperluan pertahanan peluru berpandu di bawah EUCOM.

Selat Hormuz mengendalikan kira-kira satu perlima perdagangan minyak dunia, menyebabkan gangguan keselamatan boleh meningkatkan harga tenaga, premium insurans, kos perkapalan, tekanan inflasi dan ketidakstabilan politik global.

Harga minyak mentah Brent dilaporkan pernah melepasi AS$100 (RM400) setong, manakala petrol Amerika mencecah purata AS$4.10 (RM16.40) segelen, walaupun pergerakannya turut dipengaruhi faktor pasaran lain.

Anggaran tertentu meletakkan kerugian ekonomi negara Arab antara AS$120 bilion hingga AS$194 bilion, bersamaan RM480 bilion hingga RM776 bilion, bergantung pada tempoh konflik dan gangguan perdagangan.

Paradoksnya, melindungi perdagangan Hormuz memerlukan lebih banyak kapal perang, tetapi sekatan dan konfrontasi turut meningkatkan ancaman terhadap perkapalan serta penggunaan peluru pemintas, sekali gus menarik aset daripada misi lain.

Ketahanan operasi akhirnya ditentukan oleh logistik kerana armada tercanggih sekalipun akan kehilangan tempo pertempuran tanpa peluru mencukupi, kemudahan pembaikan, kapal pembekal, kru yang direhatkan dan pelabuhan boleh diakses.

Dilema NATO dan Pertahanan Tanah Air

Tanggungjawab EUCOM tidak terhenti ketika konflik Asia Barat meningkat kerana Rusia masih memiliki peluru berpandu jarak jauh yang mampu mengancam negara Eropah, pangkalan Amerika dan laluan bala bantuan transatlantik.

Keutamaan Grynkewich terhadap tanah air berbanding Israel mencerminkan hierarki tanggungjawab seorang pemerintah tentera dan tidak semestinya menandakan perubahan dasar atau keretakan hubungan Washington dengan Tel Aviv.

Sebagai Pemerintah Tertinggi Bersekutu NATO di Eropah, beliau perlu mengekalkan pilihan pertahanan peluru berpandu dan penghantaran bala bantuan sekiranya Rusia mengambil kesempatan daripada tumpuan Amerika terhadap Asia Barat.

Penghantaran sebuah lagi kapal ke selatan berpotensi mengurangkan fleksibiliti tentera laut di perairan Eropah, terutama ketika Moscow meningkatkan isyarat ketenteraan atau aktiviti yang menguji tahap kesiagaan NATO.

Amerika kini berdepan segi tiga penempatan kekuatan antara pertahanan Israel, daya cegah NATO dan keselamatan tanah air, sedangkan ketiga-tiganya bergantung pada kapal, penderia, peluru dan rangkaian logistik sama.

Kredibiliti daya cegah boleh terjejas sekiranya musuh melihat bahawa sokongan terhadap sebuah sekutu secara automatik melemahkan kesiagaan Amerika di medan lain atau mengurangkan kemampuannya menangani krisis serentak.

Namun, keterbukaan mengenai kekangan juga boleh memperkukuh keselamatan sekiranya ia mempercepatkan mobilisasi, perkongsian beban, pengeluaran peluru serta penyusunan semula keutamaan sebelum konflik lebih besar tercetus.

Sekutu Eropah mungkin melihat krisis itu sebagai bukti perlunya pelaburan tempatan, tetapi menggantikan Aegis Amerika memerlukan perolehan panjang, sistem pemerintahan bersepadu, peluru pemintas, tenaga mahir dan belanjawan berterusan.

Kebergantungan Israel kepada Aegis dan THAAD pula menghubungkan keberkesanan pertahanannya dengan keputusan Washington mengenai pengagihan aset, kapasiti penggantian peluru serta kesediaan menerima risiko lebih tinggi di tempat lain.

Pentagon, EUCOM dan Israel belum mengesahkan kemungkinan penempatan semula kapal, tetapi notis tersebut menunjukkan pemerintah Amerika sedang mengukur risiko secara aktif antara pertahanan tanah air, Eropah dan Asia Barat.

Kesan Terhadap Daya Cegah Global

Implikasi kekurangan kapal dan peluru melangkaui Israel serta Iran kerana kehausan operasi boleh mengurangkan kesiagaan Amerika menghadapi konflik berintensiti tinggi, khususnya membabitkan kekuatan peluru berpandu China di Indo-Pasifik.

Geografi Indo-Pasifik meningkatkan cabaran melalui jarak luas, magazin hadapan terhad, pangkalan terdedah dan laluan bekalan yang boleh diganggu, menjadikan setiap kapal serta peluru pemintas jauh lebih kritikal.

China boleh mengkaji kadar penggunaan peluru, kaedah pemintasan, kekangan pengisian semula, ketahanan penyelenggaraan dan toleransi politik Washington, kemudian menggunakan penemuan itu untuk memperhalusi strategi serangan tepu.

Namun, prestasi Amerika di Asia Barat tidak boleh diterjemahkan secara langsung kepada keputusan di Pasifik kerana kedua-duanya mempunyai geografi, kekuatan tempur, rangkaian sekutu dan objektif operasi berbeza.

Rusia juga boleh menilai sama ada tekanan Iran dan Houthi mampu mengalihkan perhatian Washington daripada Eropah, tetapi sebarang tindakan oportunis perlu mengambil kira kekuatan NATO serta daya cegah nuklear.

Iran dan kumpulan sekutunya memperoleh kelebihan apabila peluru lebih murah memaksa Amerika mengerahkan kapal terhad dan menggunakan pemintas mahal, walaupun kelebihan itu dibatasi kemampuan pelancaran, maklumat sasaran serta tindak balas lawan.

Washington boleh menjimatkan stok melalui pemintasan terpilih terhadap senjata yang mengancam penduduk atau aset kritikal, tetapi pendekatan itu memerlukan pengesanan tepat serta penerimaan risiko apabila sasaran tertentu tidak dilindungi.

Pilihan lain termasuk memindahkan sistem darat, meningkatkan sumbangan sekutu, mempercepatkan penyelenggaraan, memperluas pengeluaran peluru atau mengubah operasi sekatan, tetapi semuanya membawa kos kewangan, diplomatik dan masa.

Tiada bukti bahawa pertahanan Israel sedang menghampiri keruntuhan, namun amaran Grynkewich memperlihatkan kapasiti lebihan semakin menyusut, kos lepas meningkat dan ruang Washington menyerap kejutan strategik semakin mengecil.

Persoalan akhirnya bukan sama ada sebuah kapal mampu mengisi satu kedudukan, tetapi sama ada matlamat Amerika, komitmen global, kapasiti industri dan rangkaian logistiknya masih seimbang menghadapi konflik berpanjangan.