MiG-29UB Bersenjata R-73 Iringi Jenazah Ali Khamenei, Bukti IRIAF Masih Berupaya Beroperasi Selepas Perang Iran 2026

(DEFENCE SECURITY ASIA) — Kemunculan rakaman visual yang memaparkan sebuah pesawat pejuang MiG-29UB milik Tentera Udara Republik Islam Iran (IRIAF) bersenjata peluru berpandu udara-ke-udara jarak dekat R-73 mengiringi rapat pesawat pengangkut yang membawa jenazah bekas Pemimpin Tertinggi Iran, Ali Khamenei, pada 9 Julai 2026, memberikan bukti paling jelas bahawa keupayaan operasi tentera udara negara itu masih wujud selepas berakhirnya fasa paling sengit Perang Iran 2026.

Misi berprofil tinggi itu merupakan segmen udara terakhir dalam siri penghormatan pengebumian berskala nasional yang bermula di Tehran sebelum diteruskan ke Qom serta disusuli upacara keagamaan di bandar suci Najaf dan Karbala di Iraq, sekali gus memperlihatkan tahap penyelarasan yang masih mampu dilaksanakan oleh jentera keselamatan Iran.

Pesawat pejuang berkenaan mula mengiringi pesawat pengangkut ketika ia menghampiri Lapangan Terbang Shahid Hashemi Nejad di Mashhad bagi membawa jenazah Ali Khamenei ke Makam Imam Reza untuk disemadikan di bandar kelahirannya, yang mempunyai nilai keagamaan, politik dan simbolik yang amat tinggi kepada Republik Islam Iran.

Pihak berkuasa Iran dilaporkan mengekalkan jenazah Ali Khamenei bersama beberapa ahli keluarganya sepanjang tempoh konflik supaya penghormatan kenegaraan dapat dilaksanakan selepas keadaan keselamatan kembali terkawal susulan serangan pemenggalan kepimpinan yang berlaku pada 28 Februari 2026.

Rakaman rasmi yang disiarkan memperlihatkan sekurang-kurangnya sebuah MiG-29UB terbang dalam formasi rapat ketika pesawat pengangkut sedang melakukan penghampiran untuk mendarat, sekali gus memperkukuhkan penilaian bahawa IRIAF masih berupaya menggerakkan aset tempur bagi melaksanakan misi berprofil tinggi dalam ruang udara domestiknya.

Beberapa laporan turut menunjukkan wujudnya aktiviti tambahan pesawat pejuang bagi memastikan keselamatan ruang udara di sekitar Mashhad sepanjang berlangsungnya upacara pengebumian yang menghimpunkan kehadiran orang ramai dalam jumlah besar, sekali gus mencerminkan tahap kesiapsiagaan keselamatan yang masih dikekalkan oleh Tehran.

Pesawat yang dikenal pasti melalui nombor ekor 3-6305 itu merupakan varian dua tempat duduk MiG-29UB Fulcrum, sebuah platform yang walaupun direka sebagai pesawat latihan lanjutan, masih mengekalkan pelbagai sistem tempur yang membolehkannya melaksanakan misi operasi sebenar apabila diperlukan.

Pesawat tersebut turut dilihat membawa sekurang-kurangnya dua dan dipercayai sehingga empat butir peluru berpandu udara-ke-udara inframerah jarak dekat R-73, yang dipasang pada rel pelancar di hujung sayap atau pylons luar bawah sayap dalam konfigurasi persenjataan ringan bagi memenuhi keperluan misi pengiring berprofil tinggi itu.

Pengoperasian aset udara berkenaan berlangsung ketika Iran sedang melalui proses peralihan kepimpinan yang pantas selepas Mojtaba Khamenei mengambil alih jawatan Pemimpin Tertinggi menerusi kelulusan Majlis Pakar lebih awal pada tahun 2026, menjadikan setiap simbol kekuatan ketenteraan mempunyai nilai politik dan strategik yang jauh lebih besar.

Keseluruhan operasi itu bukan sekadar memenuhi protokol penghormatan negara terhadap pemimpin tertinggi yang telah meninggal dunia, malah memperlihatkan bagaimana baki aset udara IRIAF masih mampu digembleng bagi memenuhi keperluan keselamatan ruang udara, pemeliharaan imej negara serta penghantaran mesej strategik kepada pihak domestik dan antarabangsa.

Penggunaan terpilih pesawat pejuang warisan seperti MiG-29UB memperlihatkan bahawa aset yang masih tinggal mampu melaksanakan fungsi serentak sebagai instrumen prestij negara dan elemen keselamatan terhad dalam persekitaran pascakonflik, sekali gus menunjukkan pendekatan pemeliharaan kuasa udara yang semakin menjadi keutamaan Tehran.

Profil penerbangan misi tersebut sengaja mengelakkan kawasan yang berpotensi mencetuskan konfrontasi, sebaliknya memberi tumpuan kepada prosedur terminal dalam ruang udara domestik selaras dengan strategi memelihara baki aset tempur selepas kerugian yang dipercayai dialami sepanjang kempen ketenteraan tahun 2026.

Kehadiran MiG-29UB bersenjata R-73 dalam misi berkenaan turut mencabar penilaian awal banyak pemerhati antarabangsa yang sebelum ini menganggap serangan Amerika Syarikat dan Israel telah melumpuhkan hampir sepenuhnya keupayaan pesawat pejuang sayap tetap Iran, sekali gus membuka semula perdebatan mengenai tahap sebenar kekuatan udara yang masih dimiliki oleh Republik Islam itu.

Pelaksanaan Operasi Misi Pengiring Pengebumian IRIAF

Pesawat pejuang MiG-29UB melaksanakan misi pengiring tersebut menggunakan prosedur formasi visual standard yang membolehkan kedudukan pesawat dikekalkan secara tepat di sisi pesawat pengangkut sepanjang fasa penghampiran ke Lapangan Terbang Shahid Hashemi Nejad di Mashhad tanpa menjejaskan keselamatan penerbangan.

IRIAF memilih platform MiG-29UB daripada inventori sedia ada bagi memenuhi keperluan penghormatan kenegaraan di samping memastikan kawalan keselamatan ruang udara semasa fasa terakhir pengebumian yang mempunyai nilai politik, keagamaan dan simbolik yang amat tinggi kepada Republik Islam Iran.

Jadual pelaksanaan misi itu diselaraskan dengan ketibaan semula jenazah dari Najaf dan Karbala selepas selesai upacara keagamaan, sekali gus memperlihatkan koordinasi yang teliti antara komponen udara, pasukan keselamatan darat dan agensi pengurusan istiadat negara.

Pertimbangan operasi turut memihak kepada penggunaan pesawat dua tempat duduk yang telah dikenali tahap kebolehpercayaannya kerana konfigurasi sedemikian menawarkan fleksibiliti lebih tinggi kepada kru bagi melaksanakan penerbangan formasi rapat dengan tahap risiko operasi yang lebih rendah.

Keperluan logistik bagi misi berkenaan kekal minimum memandangkan profil penerbangannya tidak melibatkan rondaan berpanjangan, penerbangan jarak jauh atau penembusan kawasan ancaman tinggi yang berpotensi meningkatkan tekanan terhadap kitaran penyelenggaraan pesawat pejuang warisan.

Pengiring udara itu turut menjadi demonstrasi terbuka bahawa struktur arahan dan kawalan IRIAF masih berfungsi selepas konflik, sekali gus membolehkan Tehran mempamerkan kesinambungan institusi ketenteraan ketika negara sedang melalui proses peralihan kepimpinan nasional.

Media rasmi Iran menggambarkan penugasan pesawat pejuang tersebut sebagai langkah keselamatan yang diperlukan untuk melindungi majlis kenegaraan berprofil tinggi dan bukannya satu tindakan bersifat ofensif yang boleh mencetuskan tafsiran negatif dalam kalangan kuasa luar.

Keputusan menggerakkan hanya sejumlah kecil aset udara menunjukkan keutamaan diberikan kepada objektif komunikasi strategik dalam negara berbanding usaha menjana kadar operasi tempur yang tinggi dalam tempoh awal selepas konflik berakhir.

Pelaksanaan misi ini membuktikan bahawa perancang ketenteraan Iran masih mempunyai keupayaan untuk mengatur, menjana dan mengoperasikan pesawat pejuang yang masih berfungsi bagi memenuhi misi berprofil tinggi yang memerlukan penyelarasan tepat dalam tempoh masa yang singkat.

Walaupun misi tersebut memperlihatkan baki keupayaan operasi IRIAF yang masih wujud, pemerhati pertahanan antarabangsa perlu membezakan antara penggunaan pesawat bagi tujuan istiadat kenegaraan dengan keupayaan sebenar untuk melaksanakan operasi udara berskala besar dalam persekitaran peperangan berintensiti tinggi.

Spesifikasi Teknikal dan Persenjataan MiG-29UB yang Digunakan Dalam Misi Pengiring

Varian MiG-29UB yang digunakan dalam misi pengiring pengebumian tersebut masih mengekalkan keupayaan operasi penting termasuk sistem pengesanan inframerah Infrared Search and Track (IRST) serta keserasian dengan sistem bidikan pada topi keledar juruterbang yang membolehkannya mengendalikan peluru berpandu udara-ke-udara jarak dekat secara berkesan.

Konfigurasi dua tempat duduk pada MiG-29UB bukan sahaja menyediakan ruang kepada juruterbang dan pegawai sistem senjata untuk melaksanakan tugasan yang lebih kompleks, malah mengekalkan ciri aerodinamik utama keluarga Fulcrum yang terkenal dengan tahap ketangkasan tinggi dalam pertempuran udara.

Pesawat yang mengiringi penerbangan membawa jenazah Ali Khamenei itu dipercayai membawa sekurang-kurangnya dua dan berkemungkinan sehingga empat butir peluru berpandu udara-ke-udara R-73 berpanduan inframerah yang dipasang pada rel pelancar di hujung sayap atau pylons luar bawah sayap dalam konfigurasi persenjataan ringan.

Iran mula memperoleh sejumlah besar peluru berpandu R-73E bersama penghantaran pesawat MiG-29 pada awal dekad 1990-an, sebelum terus mengekalkan integrasi sistem senjata tersebut sebagai komponen utama keupayaan tempur jarak dekat armada Fulcrum miliknya sehingga hari ini.

Peluru berpandu R-73 terkenal kerana memiliki tahap kebolehgerakan yang tinggi serta keupayaan menyerang sasaran pada sudut luar paksi penglihatan apabila dipadankan dengan sistem bidikan topi keledar, sekali gus menjadikannya sangat berkesan bagi misi pertahanan udara dan pemintasan pada ancaman jarak dekat.

Konfigurasi membawa antara dua hingga empat butir peluru berpandu memberikan keseimbangan optimum antara prestasi penerbangan, keupayaan mempertahankan diri dan pengurangan beban operasi pesawat, sesuai dengan keperluan misi pengiring yang tidak memerlukan konfigurasi persenjataan penuh untuk operasi peperangan.

Beberapa latihan ketenteraan Iran sejak beberapa tahun kebelakangan ini turut memperlihatkan aktiviti latihan serta pelancaran sebenar peluru berpandu R-73E daripada pesawat MiG-29 dan platform berkaitan, sekali gus menunjukkan tahap kemahiran kru serta kesiapsiagaan persenjataan tersebut masih dikekalkan.

Pemilihan konfigurasi persenjataan ringan tanpa membawa gabungan peluru berpandu yang lebih berat memperlihatkan pertimbangan operasi yang memberi keutamaan kepada kebolehpercayaan, pengurangan keperluan penyelenggaraan dan keselamatan penerbangan bagi sebuah misi yang berteraskan penghormatan kenegaraan serta kawalan ruang udara domestik.

Susunan persenjataan sedemikian turut mencerminkan kesinambungan doktrin pertempuran udara jarak dekat IRIAF walaupun usaha pemodenan dalam bidang penderia, peperangan elektronik dan sistem avionik masih berdepan kekangan berikutan sekatan teknologi serta ekonomi yang berpanjangan.

Kehadiran jelas peluru berpandu R-73 pada MiG-29UB sepanjang misi pengiring tersebut bukan sahaja meningkatkan kredibiliti pertahanan pesawat berkenaan, malah menyampaikan mesej strategik bahawa Iran masih memiliki keupayaan untuk mengoperasikan aset udara bersenjata bagi melindungi kepentingan negara tanpa mengubah sifat asas penerbangan itu sebagai misi istiadat kenegaraan.

Status Armada MiG-29 Iran Selepas Fasa Konflik 2026

Iran mula memperoleh antara 14 hingga 20 buah pesawat pejuang MiG-29A satu tempat duduk bersama empat hingga enam buah MiG-29UB dua tempat duduk daripada Kesatuan Soviet pada penghujung dekad 1980-an dan awal 1990-an sebagai sebahagian daripada usaha memperkukuhkan keupayaan pertahanan udaranya.

Kekuatan armada tersebut kemudiannya dipertingkatkan lagi apabila beberapa buah MiG-29 milik Tentera Udara Iraq diterbangkan ke Iran oleh juruterbang Iraq semasa Perang Teluk 1991, sebelum pesawat berkenaan diserap ke dalam inventori IRIAF bagi membentuk beberapa skuadron operasi termasuk Skuadron Pejuang Taktikal Ke-11.

Sebelum tercetusnya Perang Iran 2026, pelbagai penilaian sumber terbuka menganggarkan Iran masih mengoperasikan kira-kira 19 buah MiG-29A dan MiG-29UB dalam pelbagai tahap kesiapsiagaan, walaupun kadar kebolehoperasian sebenar berbeza-beza akibat faktor usia, kekurangan alat ganti dan cabaran penyelenggaraan.

Kempen udara yang dilancarkan sepanjang konflik 2026 dilaporkan mengakibatkan beberapa aset pesawat pejuang Iran mengalami kemusnahan atau kerosakan, sekali gus meningkatkan tekanan terhadap armada sayap tetap IRIAF yang sememangnya telah lama beroperasi di bawah sekatan teknologi dan ekonomi antarabangsa.

Walaupun berdepan kehilangan aset serta kemerosotan keupayaan keseluruhan, pesawat seperti MiG-29UB bernombor ekor 3-6305 yang muncul dalam misi pengiring pengebumian Ali Khamenei membuktikan bahawa sebahagian daripada armada Fulcrum Iran masih mampu digerakkan untuk melaksanakan operasi berprofil tinggi apabila diperlukan.

Keadaan ini sekali gus mencabar tanggapan bahawa keseluruhan kekuatan pesawat pejuang Iran telah dinyahupayakan sepenuhnya, walaupun tidak dapat dinafikan bahawa MiG-29 yang masih berkhidmat merupakan platform generasi 1980-an dan 1990-an dengan pelbagai kekangan dari segi penderia, avionik serta keupayaan perlindungan kendiri.

Bagi memastikan baki armada terus mampu beroperasi, industri pertahanan Iran sejak sekian lama bergantung kepada program naik taraf tempatan, pengubahsuaian komponen, penghasilan alat ganti secara domestik dan amalan penggunaan komponen daripada pesawat lain bagi memanjangkan jangka hayat platform sedia ada.

Keputusan untuk mengerahkan sebuah MiG-29UB dalam misi pengebumian di Mashhad memperlihatkan bahawa kepimpinan tentera Iran sanggup memperuntukkan aset yang masih bernilai tinggi bagi memenuhi objektif prestij negara, perpaduan dalaman serta penyampaian mesej strategik kepada masyarakat antarabangsa.

Penjanaan pesawat bagi misi tersebut berkemungkinan besar melibatkan aset yang dipelihara di pangkalan operasi utama dengan tahap kesiapsiagaan yang lebih tinggi, sambil memastikan baki inventori tidak terdedah kepada risiko yang tidak perlu dalam tempoh pascakonflik yang masih tidak menentu.

Bagi kebanyakan penganalisis pertahanan, penggunaan MiG-29UB dalam misi istiadat kenegaraan seperti ini tidak seharusnya ditafsirkan sebagai petunjuk bahawa Iran telah memulihkan sepenuhnya keupayaan peperangan udaranya, sebaliknya ia menunjukkan Tehran masih mempunyai kapasiti untuk mengoperasikan aset tempur terpilih bagi memenuhi keperluan strategik, politik dan psikologi negara.

Isyarat Strategik Tehran Melalui Penggunaan MiG-29UB Semasa Peralihan Kepimpinan

Kemunculan MiG-29UB dalam misi pengiring pengebumian bekas Pemimpin Tertinggi Iran bukan sekadar memenuhi tuntutan istiadat negara, malah membentuk sebahagian daripada komunikasi strategik yang bertujuan mempamerkan kesinambungan institusi ketenteraan ketika negara berdepan perubahan kepimpinan nasional.

Bagi Tehran, kehadiran sebuah pesawat pejuang bersenjata di ruang udara Mashhad memberi gambaran bahawa struktur arahan, kawalan dan koordinasi antara angkatan tentera dengan institusi kerajaan masih berfungsi walaupun negara baru sahaja melalui konflik berskala besar.

Imej pesawat tempur mengiringi penerbangan membawa jenazah pemimpin negara turut mempunyai nilai psikologi yang tinggi kerana ia memperkukuhkan naratif bahawa keupayaan pertahanan Iran tidak lumpuh sepenuhnya walaupun menerima tekanan ketenteraan yang berterusan.

Pendekatan tersebut juga membantu meningkatkan keyakinan penyokong kerajaan bahawa IRIAF masih mampu melindungi aset strategik, ruang udara domestik dan acara kenegaraan yang mempunyai kepentingan politik serta keagamaan kepada Republik Islam Iran.

Penggunaan MiG-29UB berbanding pesawat yang lebih besar atau lebih moden memperlihatkan bahawa Tehran lebih mengutamakan keseimbangan antara nilai simbolik, tahap risiko operasi dan pemeliharaan aset udara yang masih mempunyai nilai tempur.

Pada masa yang sama, pemilihan konfigurasi persenjataan ringan menunjukkan bahawa objektif utama operasi adalah memastikan keselamatan ruang udara tempatan tanpa menimbulkan persepsi bahawa Iran sedang meningkatkan tahap kesiapsiagaan ofensifnya.

Langkah sedemikian turut mencerminkan bagaimana sesebuah negara boleh menggunakan aset ketenteraan sebagai instrumen komunikasi strategik bagi mempengaruhi persepsi domestik dan antarabangsa tanpa perlu melaksanakan demonstrasi ketenteraan berskala besar.

Bagi pemerhati pertahanan, misi tersebut memperlihatkan bahawa nilai sesebuah operasi udara tidak hanya diukur melalui keupayaan tempurnya, malah turut bergantung kepada kesannya terhadap kredibiliti kerajaan, kestabilan politik dan keyakinan masyarakat.

Dalam konteks peralihan kuasa, simbolisme yang dipancarkan oleh pesawat pejuang IRIAF menjadi sebahagian daripada usaha memperlihatkan bahawa negara masih mempunyai instrumen ketenteraan yang boleh digerakkan secara terancang apabila keadaan memerlukan.

Keseluruhannya, operasi pengiring tersebut memperlihatkan bahawa kuasa udara masih memainkan peranan penting sebagai instrumen diplomasi strategik, komunikasi politik dan pembentukan persepsi dalam landskap keselamatan Asia Barat yang terus berubah.

Implikasi Geopolitik Terhadap Keseimbangan Kuasa Udara Asia Barat

Kemunculan semula MiG-29UB dalam operasi berprofil tinggi dijangka menarik perhatian komuniti pertahanan antarabangsa kerana ia memberikan petunjuk bahawa sebahagian daripada keupayaan udara Iran masih dapat dikekalkan walaupun menghadapi tekanan ketenteraan dan sekatan ekonomi yang berpanjangan.

Perkembangan ini dijangka mempengaruhi penilaian strategik negara-negara Teluk, Amerika Syarikat dan Israel yang sentiasa memantau tahap kesiapsiagaan IRIAF sebagai sebahagian daripada keseimbangan kuasa ketenteraan di Asia Barat.

Walaupun sebuah misi pengiring tidak boleh dianggap sebagai bukti pemulihan menyeluruh kekuatan udara Iran, ia tetap menunjukkan bahawa Tehran masih mempunyai kapasiti untuk menggerakkan aset tempur secara terancang bagi melaksanakan operasi yang mempunyai nilai strategik.

Bagi negara-negara serantau, kemampuan mengekalkan sejumlah pesawat pejuang yang masih boleh diterbangkan bermakna Iran terus memiliki unsur pencegahan minimum yang perlu diambil kira dalam setiap perancangan keselamatan dan pertahanan.

Situasi tersebut turut mengukuhkan tanggapan bahawa konflik moden bukan hanya bergantung kepada jumlah aset yang dimiliki, sebaliknya banyak ditentukan oleh keupayaan mengekalkan platform sedia ada melalui penyelenggaraan, inovasi tempatan dan pengurusan sumber secara berkesan.

Dalam masa yang sama, usia armada MiG-29, F-14, F-4 dan F-5 Iran menunjukkan bahawa pemodenan kuasa udara akan terus menjadi cabaran utama sekiranya akses kepada teknologi serta pesawat generasi baharu masih dibatasi oleh sekatan antarabangsa.

Kebergantungan kepada pesawat warisan juga meningkatkan kepentingan program naik taraf domestik kerana ia menjadi faktor utama yang menentukan sama ada platform lama masih mampu memenuhi keperluan operasi dalam persekitaran ancaman moden.

Bagi industri pertahanan global, perkembangan ini mengingatkan bahawa sesebuah angkatan udara yang mengalami kerugian besar masih boleh mengekalkan nilai strategik sekiranya baki aset diuruskan secara berhemat dan digunakan bagi misi yang memberikan impak maksimum.

Penganalisis ketenteraan turut melihat operasi tersebut sebagai contoh bagaimana simbol ketenteraan boleh digunakan untuk membentuk persepsi geopolitik, mempengaruhi strategi pihak lawan dan memperkukuhkan kedudukan diplomatik tanpa perlu melaksanakan tindakan ketenteraan secara langsung.

Dalam jangka panjang, keupayaan Iran mengekalkan operasi terhad menggunakan armada pesawat pejuang warisannya akan terus menjadi antara faktor penting yang membentuk keseimbangan kuasa udara, strategi pencegahan dan dinamik keselamatan di Asia Barat.

Prospek Pemodenan Kuasa Udara Iran Selepas Perang 2026

Konflik bersenjata yang memuncak pada tahun 2026 dijangka menjadi pemangkin kepada penilaian semula strategi jangka panjang Iran terhadap pembangunan kuasa udara, khususnya dalam usaha mengurangkan pergantungan kepada pesawat pejuang warisan yang semakin menghampiri penghujung hayat perkhidmatannya.

Walaupun MiG-29, F-14A Tomcat, F-4 Phantom II dan F-5 Tiger II masih mampu melaksanakan tugasan tertentu, realiti peperangan moden menunjukkan bahawa platform tersebut semakin berdepan kekangan dari sudut penderia, peperangan elektronik, rangkaian data taktikal dan keupayaan menghadapi ancaman generasi baharu.

Keutamaan Tehran selepas konflik dijangka tertumpu kepada usaha meningkatkan kadar kesiapsiagaan armada sedia ada melalui program naik taraf tempatan, pengeluaran alat ganti secara domestik serta pemulihan infrastruktur penyelenggaraan yang terjejas akibat serangan udara sepanjang perang.

Dalam masa yang sama, Iran berkemungkinan mempercepatkan rundingan bagi memperoleh pesawat pejuang moden, termasuk platform seperti Su-35, sekiranya keadaan geopolitik dan hubungan strategik dengan rakan pertahanannya membolehkan pemerolehan tersebut direalisasikan.

Selain memperoleh pesawat baharu, pelaburan terhadap radar AESA, sistem peperangan elektronik, rangkaian pertahanan udara bersepadu serta peluru berpandu udara-ke-udara generasi terkini dijangka menjadi elemen penting bagi meningkatkan keberkesanan operasi IRIAF dalam persekitaran peperangan berasaskan rangkaian.

Perkembangan pesat teknologi pesawat tanpa pemandu, peluru berpandu jarak jauh dan sistem pertahanan udara berlapis turut dijangka mempengaruhi doktrin operasi Iran, yang semakin menekankan integrasi antara kuasa udara, aset tanpa pemandu dan sistem peluru berpandu strategik sebagai satu ekosistem peperangan yang saling melengkapi.

Bagi pemerhati pertahanan antarabangsa, keupayaan sebenar Iran selepas konflik tidak hanya bergantung kepada jumlah pesawat yang masih boleh diterbangkan, sebaliknya lebih ditentukan oleh keberkesanan negara itu membina semula rantaian logistik, penyelenggaraan dan latihan bagi memastikan kadar kesiapsiagaan operasi dapat dikekalkan.

Sekiranya proses pemodenan dapat dilaksanakan secara berperingkat, IRIAF berpotensi beralih daripada sebuah angkatan udara yang bergantung kepada pesawat era Perang Dingin kepada sebuah pasukan yang lebih berorientasikan peperangan bersepadu, meskipun proses tersebut dijangka mengambil masa bertahun-tahun untuk direalisasikan.

Sebaliknya, sekiranya sekatan ekonomi, tekanan diplomatik dan kekangan teknologi terus berlanjutan, Iran dijangka akan terus mengoptimumkan penggunaan platform warisan melalui inovasi tempatan, sekali gus mengekalkan strategi pencegahan kos rendah yang telah menjadi teras pembangunan ketenteraannya sejak beberapa dekad lalu.

Dalam perspektif geopolitik yang lebih luas, hala tuju pemodenan kuasa udara Iran selepas Perang 2026 akan terus menjadi faktor penting yang mempengaruhi keseimbangan ketenteraan di Asia Barat, perancangan strategik negara-negara serantau serta pengiraan kuasa besar yang mempunyai kepentingan keselamatan di rantau tersebut.