Israel Hentikan Operasi Hermes-900 Di Ruang Udara Iran? Kadar Kehilangan 80% Cetus Kebimbangan Besar Terhadap Ketahanan UAV Dalam Perang Pertahanan Udara Berlapis

(DEFENCE SECURITY ASIA) — Keputusan Tentera Udara Israel untuk tidak mengerahkan dron bersenjata Hermes-900 Kochav untuk “bertugas” di ruang udara Iran dalam tempoh 24 jam lalu menunjukkan perubahan tahap toleransi risiko operasi apabila kadar kehilangan platform tanpa pemandu yang meningkat mula mencabar kesinambungan misi pengawasan dan serangan dalam persekitaran pertahanan udara berlapis.

Laporan yang menyatakan lebih 80 peratus armada Hermes-900 mungkin telah musnah dalam operasi terbaru di Iran, walaupun belum disahkan secara bebas, ditafsirkan oleh penganalisis sebagai petunjuk bahawa rangkaian pertahanan udara bersepadu Tehran telah mencapai tahap keberkesanan yang memaksa pelarasan postur operasi Israel.

Pegawai tentera Israel mengakui kehilangan lebih daripada sedozen dron pelbagai jenis dalam misi berisiko tinggi yang menyasarkan infrastruktur peluru berpandu balistik Iran, sambil menyifatkan kerugian tersebut sebagai kos operasi yang dijangka bagi mengelakkan pesawat berjuruterbang terdedah kepada zon ancaman yang sama.

 

Rakaman media negara Iran yang menunjukkan beberapa kejadian pesawat tanpa pemandu ditembak jatuh di wilayah Isfahan, Khuzestan, Lorestan, Khorramabad dan kawasan lain sejak akhir Februari 2026 mengukuhkan persepsi bahawa sistem pertahanan udara Iran kini dioptimumkan untuk menentang UAV altitud sederhana yang digunakan bagi peranan ISR dan serangan ketepatan.

Penilaian sumber terbuka yang mengesahkan sekurang-kurangnya lapan kehilangan UAV Israel termasuk platform Hermes-900 dan Heron memperkukuh hujah bahawa ruang operasi di atas Iran telah berubah menjadi zon kadar kehilangan tinggi bagi sistem tanpa pemandu yang menjalankan misi peninjauan mendalam dan penandaan sasaran.

Pada masa yang sama, laporan media Amerika Syarikat bahawa kira-kira sedozen dron MQ-9A Reaper turut musnah dalam operasi di atas Iran menunjukkan cabaran kadar kehilangan ini bukan terhad kepada Israel tetapi mencerminkan perubahan lebih luas terhadap kebolehmandirian UAV kelas MALE dalam menghadapi sistem pertahanan udara moden.

Perkembangan ini berlaku dalam konteks peningkatan ketegangan yang melibatkan Operasi Roaring Lion oleh Israel dan kempen Amerika Syarikat yang dikenali sebagai Epic Fury, yang kedua-duanya bertujuan melemahkan infrastruktur pelancaran peluru berpandu dan dron Iran tanpa mendedahkan pesawat berjuruterbang kepada liputan pertahanan udara Iran.

Corak kehilangan dron, penugasan berterusan dan dakwaan yang bercanggah menunjukkan persaingan strategik di mana kadar kehilangan UAV diterima sebagai kos yang dikira bagi memastikan keupayaan pengawasan berterusan dan serangan tepat dapat dikekalkan di wilayah Iran.

Penganalisis menyatakan ketiadaan pengesahan rasmi terhadap dakwaan kehilangan 80 peratus atau pemberhentian penuh operasi Hermes-900 menimbulkan ketidakpastian, namun tumpuan kehilangan dalam peranan ISR berisiko tinggi menunjukkan persekitaran ancaman telah menjadi jauh lebih mematikan berbanding peringkat awal operasi.

Perimbangan antara keperluan operasi dan kebolehmandirian platform kini membentuk tempo penggunaan dron dalam konfrontasi Iran-Israel-Amerika Syarikat, dengan tahap toleransi terhadap kehilangan menjadi faktor utama dalam menentukan postur kekuatan serta perancangan misi.

BACA:Iran Dakwa 104 Drone Amerika Syarikat dan Israel Ditembak Jatuh — MQ-9 Reaper dan Hermes Tewas Ketika Perang Udara Operasi Epic Fury Memuncak

Kadar Kehilangan Hermes-900 dan Zon Risiko Tinggi Di Ruang Udara Iran

Rakaman media Iran yang menunjukkan serpihan Hermes-900 di beberapa wilayah memberi petunjuk bahawa sebahagian besar kehilangan yang disahkan berlaku ketika misi penembusan jauh yang dijalankan di kawasan yang dilindungi liputan aktif peluru berpandu permukaan ke udara.

Analisis sumber terbuka yang mengesahkan sekurang-kurangnya empat Hermes-900 musnah bersama beberapa Heron dan UAV lain menunjukkan operasi tanpa pemandu Israel tertumpu di sektor ruang udara Iran yang paling dilindungi sistem pertahanan udara berlapis.

Hermes-900 Kochav direka sebagai UAV altitud sederhana ketahanan panjang dengan keupayaan membawa muatan besar bagi peninjauan bersenjata dan serangan tepat, menjadikannya platform utama dalam misi yang memerlukan pemantauan berterusan terhadap pelancar peluru berpandu bergerak dan infrastruktur tersembunyi.

Profil operasi Hermes-900 yang memerlukan pesawat berlegar lama di kawasan sasaran meningkatkan tempoh pendedahan dalam zon pengesanan radar dan pelibatan peluru berpandu, sekali gus menjadikannya lebih terdedah kepada rangkaian pertahanan udara berlapis yang mampu menjejak sasaran bergerak perlahan.

Dakwaan Iran bahawa sistem seperti Misagh-358 atau Bavar-373 digunakan dalam beberapa kejadian tembakan jatuh mencerminkan naratif yang menekankan keberkesanan pertahanan udara tempatan terhadap platform tanpa pemandu yang direka di Barat.

Kemunculan sekurang-kurangnya satu dron yang ditemui dalam keadaan agak lengkap dalam rakaman media Iran memberi gambaran bahawa Tehran mungkin berusaha mengeksploitasi serpihan yang dirampas untuk analisis risikan bagi meningkatkan keupayaan pemintasan terhadap UAV serupa pada masa depan.

Tumpuan kehilangan Hermes-900 dalam peranan ISR dan serangan berbanding misi pengawasan pinggir menunjukkan perancang Israel menerima kadar kehilangan tinggi sebagai pertukaran bagi mengekalkan ketepatan sasaran terhadap ancaman peluru berpandu.

Pegawai Israel menyifatkan penggunaan UAV dalam misi tersebut sebagai strategi sengaja bagi menanggung kehilangan dron berbanding risiko pesawat pejuang berjuruterbang ditembak jatuh di ruang udara yang dipertikaikan.

Pendekatan ini mencerminkan doktrin operasi yang lebih luas di mana kehilangan UAV dianggap kos boleh diterima sekiranya alternatifnya ialah kemungkinan penangkapan juruterbang atau peningkatan konflik akibat kehilangan pesawat berjuruterbang.

Namun skala kehilangan yang dilaporkan, walaupun mungkin dibesar-besarkan, menunjukkan margin kebolehmandirian UAV kelas MALE dalam persekitaran pertahanan udara moden mungkin lebih sempit daripada jangkaan sebelum ini.

Doktrin Operasi Israel dan Penerimaan Kehilangan UAV Dalam Persekitaran Ancaman Tinggi

Kenyataan tentera Israel yang mengesahkan kehilangan lebih daripada sedozen dron dalam operasi di ruang udara Iran menunjukkan bahawa sistem tanpa pemandu digunakan sebagai aset boleh diganti dalam fasa paling berisiko tinggi kempen udara yang sedang berlangsung.

Pegawai pertahanan menegaskan bahawa keputusan untuk bergantung kepada UAV berbanding pesawat berjuruterbang merupakan strategi pengurusan risiko yang dikira bagi melindungi juruterbang sambil mengekalkan keupayaan peninjauan mendalam dan serangan tepat terhadap sasaran bernilai tinggi.

Doktrin ini bergantung kepada andaian bahawa kehilangan beberapa platform tanpa pemandu tidak akan menjejaskan keupayaan operasi keseluruhan selagi jumlah UAV yang mencukupi masih tersedia untuk mengekalkan tempo misi dan liputan pengawasan berterusan.

Ketiadaan angka rasmi mengenai jumlah sebenar Hermes-900 dalam inventori Israel menyukarkan pengesahan dakwaan kehilangan besar-besaran, namun ketiadaan pengesahan terhadap angka 80 peratus menunjukkan kemungkinan angka tersebut bersifat spekulatif atau dilebihkan dalam perang maklumat.

Maklumat yang tersedia menunjukkan Israel masih mengoperasikan pelbagai jenis UAV secara serentak, membolehkan perancang operasi mengagihkan risiko antara beberapa platform berbeza tanpa bergantung sepenuhnya kepada satu sistem sahaja dalam misi berbahaya.

Penggunaan dron yang lebih murah atau kurang kritikal dalam misi berisiko tinggi dilihat sebagai taktik sengaja bagi memelihara aset lebih canggih untuk fasa konflik yang lebih sensitif, khususnya apabila tahap ancaman pertahanan udara semakin meningkat.

Pendekatan ini selari dengan corak operasi Israel sebelum ini yang menggunakan UAV untuk menguji pertahanan musuh, mengenal pasti lokasi radar dan memaksa bateri peluru berpandu mendedahkan kedudukan sebelum platform lebih penting digunakan.

Dengan menerima kehilangan UAV sebagai sebahagian kos operasi, Israel dapat mengekalkan tekanan terhadap infrastruktur peluru berpandu Iran tanpa perlu mempertaruhkan pesawat berjuruterbang dalam persekitaran yang tahap kebolehmandiriannya tidak dapat dijamin sepenuhnya.

Pada masa sama, pemusnahan dron yang dirakam dan disiarkan oleh media Iran memberi ruang kepada Tehran untuk mendakwa kejayaan pertahanan udara, sekali gus membuka medan persaingan maklumat yang berjalan selari dengan pertempuran sebenar di ruang udara.

Gabungan keperluan operasi, dakwaan propaganda dan pendedahan rasmi yang terhad menghasilkan persekitaran maklumat yang tidak menentu, menyebabkan skala sebenar kadar kehilangan UAV sukar dipastikan secara tepat oleh pemerhati bebas.

Kehilangan MQ-9A Reaper Tunjukkan Kerentanan Lebih Luas UAV Kelas MALE

Laporan media Amerika Syarikat bahawa sekitar 10 hingga 13 dron MQ-9A Reaper telah hilang sejak permulaan operasi di atas Iran menunjukkan bahawa masalah kadar kehilangan tidak terhad kepada Israel tetapi melibatkan penggunaan UAV secara lebih meluas dalam konflik berintensiti tinggi.

Setiap MQ-9A Reaper yang dianggarkan bernilai sekitar USD30 juta, bersamaan kira-kira RM114 juta, menjadikan jumlah kerugian keseluruhan antara USD330 hingga USD360 juta atau sekitar RM1.25 hingga RM1.37 bilion berdasarkan kadar tukaran semasa.

Sebahagian kehilangan tersebut dikaitkan dengan tembakan sistem pertahanan udara Iran, manakala laporan lain menyatakan beberapa insiden berlaku akibat serangan ke atas pangkalan atau kesilapan tembakan rakan sendiri, menunjukkan kerumitan operasi dalam ruang udara yang dipertikaikan.

Walaupun mengalami kehilangan berulang, pasukan Amerika Syarikat dilaporkan terus menerbangkan misi Reaper di kawasan selatan dan tengah Iran, menandakan bahawa saiz armada UAV yang lebih besar membolehkan kadar kehilangan diserap tanpa menghentikan operasi sepenuhnya.

Reaper digunakan terutamanya bagi misi risikan, pengawasan dan peninjauan selain penandaan sasaran pelancar peluru berpandu, peranan yang memerlukan kehadiran berterusan di kawasan di mana pertahanan udara Iran masih aktif dan berfungsi.

Keupayaan mengekalkan rondaan dron secara berterusan walaupun mengalami kehilangan berulang menunjukkan kepentingan liputan ISR dalam menjejaki pelancar peluru berpandu bergerak yang berpotensi mengancam pangkalan tentera dan wilayah sekutu.

Penggunaan sistem pertahanan udara berlapis oleh Iran terbukti mampu memintas UAV bergerak perlahan walaupun usaha penindasan pertahanan udara telah dijalankan, menunjukkan rangkaian tersebut belum dinyahaktifkan sepenuhnya.

Corak kehilangan UAV di kedua-dua pihak menunjukkan bahawa dron kelas MALE walaupun sesuai untuk misi ketahanan panjang masih terdedah apabila terpaksa beroperasi dalam lingkungan pelibatan sistem peluru berpandu permukaan ke udara moden.

Perancang Amerika dilihat menerima kerentanan ini sebagai pertukaran strategik bagi mengelakkan implikasi politik dan ketenteraan yang lebih besar sekiranya pesawat berjuruterbang ditembak jatuh di wilayah Iran.

Penerbangan Reaper yang berterusan walaupun kerugian kewangan besar menekankan nilai strategik yang tinggi terhadap keupayaan ISR tanpa pemandu dalam fasa semasa konflik yang memerlukan pemantauan sasaran secara berterusan.

Prestasi Pertahanan Udara Iran dan Perang Isyarat Strategik Dalam Konflik Berteknologi Tinggi

Liputan media Iran yang memaparkan kejadian dron ditembak jatuh secara konsisten menekankan keberkesanan sistem pertahanan udara domestik, sekali gus membentuk naratif bahawa Tehran telah mencapai tahap keupayaan teknologi yang mampu menyaingi platform tanpa pemandu canggih milik Barat dan Israel.

Rakaman yang menunjukkan serpihan Hermes-900 dan beberapa UAV lain digunakan sebagai bukti visual bagi menyokong dakwaan bahawa rangkaian pertahanan udara Iran kini mampu mengesan, menjejak dan memintas sasaran altitud sederhana yang sebelum ini dianggap sukar ditembusi oleh sistem tempatan.

Pendedahan berulang bahan visual sedemikian menunjukkan bahawa dimensi maklumat dilihat sebagai sebahagian penting strategi pencegahan Iran, di mana setiap kejayaan pemintasan dipersembahkan sebagai mesej bahawa ruang udara negara itu bukan lagi kawasan operasi yang selamat.

Dengan menyiarkan setiap kejadian tembakan jatuh, pihak berkuasa Iran berusaha meyakinkan pemerhati serantau bahawa operasi dron berterusan oleh Israel dan Amerika Syarikat membawa risiko yang semakin meningkat, sekali gus memberi kesan kepada persepsi keseimbangan kuasa udara di rantau tersebut.

Mesej ini bukan sahaja ditujukan kepada audiens domestik bagi meningkatkan moral dan keyakinan terhadap kemampuan pertahanan, tetapi juga kepada negara serantau yang menilai keberkesanan gabungan kuasa udara ofensif berbanding pertahanan udara berlapis.

Penemuan serpihan dron yang masih dalam keadaan agak lengkap membuka peluang kepada analisis teknikal yang boleh membantu Iran menambah baik prosedur pengesanan, penjejakan dan pelibatan terhadap UAV pada masa hadapan, sekali gus meningkatkan keberkesanan rangkaian pertahanan udara.

Pada masa sama, sebahagian dakwaan Iran dilihat melebihi apa yang boleh disahkan secara bebas, menyebabkan ketidakpastian mengenai jumlah sebenar kejayaan pemintasan dan menimbulkan perbezaan ketara antara laporan rasmi dan penilaian sumber terbuka.

Pegawai Israel dan Amerika Syarikat mengakui sebahagian kehilangan tetapi menegaskan objektif strategik kempen masih kekal, menunjukkan bahawa kejayaan pertahanan udara Iran setakat ini belum cukup untuk mengubah matlamat keseluruhan operasi.

Perbezaan antara pengesahan rasmi dan dakwaan media Iran mencerminkan corak biasa dalam konflik yang melibatkan kuasa udara maju, di mana maklumat digunakan sebagai alat psikologi selain daripada pertempuran fizikal di ruang udara.

Walaupun skala sebenar keberkesanan pertahanan udara Iran sukar dipastikan, hakikat bahawa kadar kehilangan UAV meningkat dengan ketara menunjukkan bahawa rangkaian pertahanan berlapis negara itu kini menjadi faktor utama yang mempengaruhi perancangan operasi pihak lawan.

Kadar Kehilangan, Postur Kekuatan dan Masa Depan Peperangan UAV

Corak kehilangan dron di atas Iran menunjukkan bahawa sistem pertahanan udara bersepadu moden mampu mengenakan kos operasi yang tinggi terhadap penggunaan UAV walaupun pihak yang menyerang masih mengekalkan kelebihan keseluruhan dalam kuasa udara dan keupayaan serangan jarak jauh.

Kebergantungan Israel dan Amerika Syarikat kepada UAV bagi misi peninjauan mendalam dan penandaan sasaran mencerminkan keutamaan terhadap platform yang boleh dikorbankan tanpa risiko kepada juruterbang, namun pendekatan ini hanya berkesan selagi inventori dron mencukupi untuk menampung kadar kehilangan.

Sekiranya kadar kehilangan meningkat melebihi jangkaan perancang operasi, profil misi mungkin terpaksa diubah dengan mengurangkan tempoh berada di kawasan sasaran, meningkatkan penggunaan platform alternatif atau menangguhkan operasi di zon ancaman tinggi.

Laporan bahawa penggunaan Hermes-900 dikurangkan buat sementara waktu menunjukkan tempo operasi sudah mula dipengaruhi oleh kebimbangan terhadap kebolehmandirian platform, walaupun tiada pengesahan rasmi bahawa operasi dihentikan sepenuhnya.

Pada masa yang sama, penerbangan Reaper yang berterusan menunjukkan bahawa armada UAV yang besar boleh menyerap kehilangan melalui jumlah platform yang banyak, membolehkan kempen diteruskan walaupun berlaku tembakan jatuh secara berulang.

Konfrontasi semasa membuktikan bahawa peperangan UAV dalam persekitaran ancaman tinggi memerlukan imbangan berterusan antara keperluan kehadiran berterusan dan risiko kerentanan terhadap sistem pertahanan udara berlapis yang semakin maju.

Sistem pertahanan udara yang mampu menjejak sasaran perlahan menjadikan kelebihan ketahanan lama UAV sebagai kelemahan, kerana tempoh berada di kawasan sasaran yang panjang meningkatkan peluang dikesan dan dipintas.

Apabila kedua-dua pihak menyesuaikan taktik, konflik ini berpotensi berubah menjadi ujian kapasiti industri selain daripada keupayaan teknologi, kerana kemampuan menggantikan dron yang hilang dengan cepat akan menentukan kesinambungan operasi.

Pihak yang mampu menghasilkan atau memperoleh UAV dalam jumlah besar berkemungkinan mengekalkan keupayaan pengawasan dan serangan lebih lama, walaupun menghadapi pertahanan udara yang semakin berkesan dan persekitaran operasi yang semakin berbahaya.

Dalam konteks ini, pertempuran kadar kehilangan dron di ruang udara Iran muncul sebagai petunjuk penting bagaimana konflik masa depan antara kuasa berteknologi tinggi akan berkembang, di mana keupayaan mengekalkan operasi mungkin lebih bergantung kepada ketahanan logistik berbanding kelebihan teknologi semata-mata.