[VIDEO] Iran Ugut “Kemusnahan Menyeluruh” Ke Atas Pangkalan AS: Amaran 72 Jam Cetus Krisis Global di Selat Hormuz

(DEFENCE SECURITY ASIA) — Seorang penasihat kanan kepada Pemimpin Tertinggi Iran telah mengeluarkan amaran paling tegas setakat ini mengenai ambang eskalasi dalam konfrontasi yang kembali memuncak antara Amerika Syarikat dan Iran, dengan memberi amaran bahawa serangan berterusan akan mengubah pendekatan Tehran daripada tindakan balas kepada perang ofensif secara menyeluruh.

Mohsen Rezaei, bekas komander Kor Pengawal Revolusi Islam (IRGC) dan kini penasihat kanan kepada Ayatollah Ali Khamenei, menyatakan bahawa sekiranya serangan Amerika Syarikat berterusan selama dua hingga tiga hari lagi, angkatan bersenjata Iran akan memasuki fasa “serangan ofensif dan kemusnahan menyeluruh.”

Kenyataan itu dibuat ketika kedua-dua pihak terus melancarkan serangan balas yang tertumpu di sekitar Selat Hormuz, laluan strategik yang mengendalikan kira-kira satu perlima daripada perdagangan minyak mentah dunia melalui laut setiap hari.

Rezaei memberi amaran bahawa fasa baharu itu akan menyaksikan “pangkalan tentera dan anggota tentera Amerika Syarikat di luar sempadan politik” diburu serta disasarkan secara langsung, sekali gus meluaskan ancaman Iran melangkaui perimeter pertahanan wilayahnya sendiri.

Perkembangan ini menandakan perubahan ketara daripada pendirian Tehran sebelum ini yang menekankan tindakan balas bersifat terkawal dan berkadar kepada hasrat yang dinyatakan secara terbuka untuk menyerang infrastruktur ketenteraan Amerika Syarikat di seluruh rantau Teluk.

Rezaei turut menegaskan bahawa “strategi perang secara beransur-ansur dan rundingan” yang diamalkan Washington kini telah menemui jalan buntu, sekali gus menolak pendekatan hibrid yang menggabungkan tekanan ketenteraan dan diplomasi yang secara nominal masih dikekalkan oleh kedua-dua pihak sejak Jun 2026.

Memorandum Persefahaman (MoU) yang rapuh yang dicapai pada bulan tersebut, susulan kempen ketenteraan Amerika Syarikat dan Israel menerusi Operasi Epic Fury, telah berjaya menghentikan permusuhan berskala besar buat sementara waktu, namun gagal menyelesaikan pertikaian berhubung laluan perkapalan di Selat Hormuz.

Gelombang serangan baharu oleh CENTCOM terhadap sistem pertahanan udara, radar, tapak peluru berpandu, kemudahan dron dan aset tentera laut Iran di selatan negara itu pula digambarkan Washington sebagai langkah mempertahankan kebebasan pelayaran di perairan strategik berkenaan.

Sebagai tindak balas, Iran telah melancarkan serangan terhadap pangkalan yang dikaitkan dengan Amerika Syarikat di Kuwait dan Bahrain, selain meningkatkan isyarat ancaman terhadap Jordan dan Oman, walaupun penilaian mengenai tahap kerosakan sebenar masih dipertikaikan oleh kedua-dua pihak.

Analisis Defence Security Asia (DSA) ini menghuraikan maksud sebenar istilah “kemusnahan menyeluruh” dari sudut operasi ketenteraan serta bagaimana doktrin Mosaic Defense, strategi peperangan asimetri berasaskan peluru berpandu dan dron, serta rangkaian proksi Iran berpotensi mengubah landskap medan tempur di rantau Teluk dan Indo-Pasifik.

Bagi perancang pertahanan serta pasaran tenaga global, tempoh 72 jam akan datang mempunyai kepentingan yang luar biasa memandangkan risiko salah percaturan semakin meningkat akibat isyarat pencegahan yang bertindih dan saling mencabar antara Tehran dan Washington.

Ultimatum 72 Jam: Peralihan Daripada Tindakan Balas Terkawal Kepada Doktrin Serangan Ofensif Tanpa Sekatan

Rangka masa 72 jam yang dinyatakan oleh Rezaei berfungsi sebagai tarikh akhir bersifat paksaan strategik yang bertujuan memendekkan kitaran membuat keputusan Washington, sambil memberi isyarat bahawa sebarang serangan lanjut akan menamatkan sekatan kendiri Iran terhadap pemilihan sasaran.

Ungkapan “serangan ofensif dan kemusnahan menyeluruh” mewakili satu tahap eskalasi yang lebih tinggi berbanding doktrin tradisional Iran yang berasaskan tindakan balas berkadar dan pencegahan strategik bagi mengelakkan tercetusnya perang serantau yang tidak terkawal.

Dari perspektif teknikal ketenteraan, perubahan ini membayangkan peralihan daripada tindak balas pertahanan terhadap serangan musuh kepada pelaksanaan pakej serangan yang telah dirancang lebih awal terhadap pangkalan tetap Amerika Syarikat, hab logistik serta penempatan anggota tenteranya di negara-negara Majlis Kerjasama Teluk (GCC).

Beberapa institusi ketenteraan Iran, termasuk Markas Pusat Khatam al-Anbiya dan jurucakap IRGC, turut mengeluarkan kenyataan selari yang merujuk kepada tindakan balas “menghancurkan” dan “menghukum”, menunjukkan bahawa mesej tersebut diselaraskan secara berpusat dan bukannya kenyataan terpencil.

Penyertaan secara jelas anggota tentera Amerika Syarikat “di luar sempadan politik” sebagai sasaran menunjukkan niat untuk menyerang wilayah negara tuan rumah seperti Kuwait, Bahrain, Qatar dan berkemungkinan Iraq, sekali gus meningkatkan kos diplomatik yang perlu ditanggung oleh negara-negara Teluk yang menempatkan aset ketenteraan Amerika.

Situasi ini berpotensi mengubah konflik dua hala antara Amerika Syarikat dan Iran menjadi peperangan serantau pelbagai pihak yang melibatkan negara-negara GCC, yang selama ini berusaha mengelakkan diri daripada terjerumus secara langsung dalam konfrontasi antara Washington dan Tehran.

Penolakan Rezaei terhadap pendekatan “perang dan rundingan” turut menutup ruang diplomatik yang sebelum ini menjadi mekanisme utama untuk mengurangkan ketegangan, sekali gus mengecilkan pilihan penyelesaian yang membolehkan kedua-dua kerajaan berundur tanpa kehilangan maruah politik.

Kenyataan terdahulu Menteri Luar Iran, Abbas Araghchi, bahawa strategi ketenteraan negaranya dibangunkan hasil “dua dekad mengkaji kelemahan tentera Amerika Syarikat” menunjukkan bahawa peningkatan eskalasi ini merupakan sebahagian daripada doktrin yang telah dirancang sejak sekian lama dan bukannya tindak balas spontan terhadap perkembangan semasa.

Ambang masa dua hingga tiga hari yang ditetapkan itu juga mempunyai fungsi politik dalaman, membolehkan kelompok garis keras di Tehran memperlihatkan ketegasan mereka, sambil memberikan ruang kepada kepimpinan tertinggi di sekeliling Ayatollah Ali Khamenei untuk menilai semula keadaan sebelum tempoh tersebut berakhir.

Penganalisis pertahanan sewajarnya melihat garis masa ini sebagai instrumen rundingan strategik dan bukannya pencetus yang mutlak, memandangkan doktrin peperangan asimetri direka bentuk untuk memberikan fleksibiliti dalam mengurus eskalasi, bukannya terikat kepada tarikh akhir yang kaku.

Titik Kritikal Selat Hormuz: Strategi A2/AD Maritim dan Instrumen Paksaan Ekonomi

Punca utama kepada gelombang permusuhan terbaharu tertumpu kepada usaha Iran untuk mengenakan “aturan Iran” secara unilateral ke atas kapal-kapal dagang yang melalui Selat Hormuz, laluan sempit selebar kira-kira 33 kilometer yang diapit oleh perairan Iran dan Oman.

Iran telah menyasarkan atau mengancam kapal-kapal yang enggan mematuhi laluan pelayaran yang ditetapkannya, selaras dengan doktrin “peperangan gerila di laut” Tentera Laut Kor Pengawal Revolusi Islam (IRGC Navy) yang menggabungkan penggunaan bot serangan pantas secara berkelompok, periuk api laut dan peluru berpandu anti-kapal.

Pendekatan paksaan maritim ini mengeksploitasi kedudukan geografi Teluk yang sempit, di mana ruang pergerakan yang terhad bagi kapal tangki gergasi mewujudkan sasaran bernilai tinggi tetapi mempunyai keupayaan pertahanan yang minimum serta mudah terdedah kepada serangan tepu.

Serangan balas CENTCOM terhadap infrastruktur Anti-Access/Area Denial (A2/AD) pesisir pantai Iran, termasuk radar dan bateri peluru berpandu, bertujuan melemahkan keupayaan Tehran untuk mengancam laluan perkapalan yang mengendalikan kira-kira 20 juta tong minyak mentah setiap hari.

Sebarang penutupan berterusan Selat Hormuz dijangka mencetuskan lonjakan segera harga minyak dunia, dengan pengalaman terdahulu menunjukkan harga minyak mentah Brent berpotensi meningkat antara US$15 hingga US$30 setong, bersamaan kira-kira RM57 hingga RM114.

Ekonomi negara-negara Teluk, khususnya Arab Saudi, Emiriah Arab Bersatu (UAE) dan Qatar, berdepan pendedahan risiko yang jauh lebih besar memandangkan hampir keseluruhan eksport hidrokarbon mereka bergantung kepada laluan Selat Hormuz, sekali gus mendorong Riyadh dan Abu Dhabi meningkatkan tekanan terhadap Washington supaya mengutamakan usaha meredakan ketegangan.

Doktrin ketenteraan laut Iran tidak melihat Selat Hormuz sebagai wilayah yang perlu dipertahankan secara fizikal, sebaliknya sebagai instrumen tekanan ekonomi yang boleh dipersenjatakan untuk memaksa kuasa Barat serta negara-negara pengimport tenaga di Asia menerima tuntutannya.

Jepun, Korea Selatan dan China mengimport sebahagian besar bekalan minyak mentah mereka melalui Selat Hormuz, bermakna sebarang gangguan berpanjangan akan memberi kesan langsung terhadap keselamatan tenaga di rantau Indo-Pasifik, jauh melangkaui sempadan geopolitik Teluk.

Keupayaan Tentera Laut IRGC untuk menanam periuk api laut kekal sebagai ancaman laten yang signifikan kerana operasi perlombongan berskala terhad sekalipun mampu meningkatkan kos insurans perkapalan serta menghalang kapal tangki daripada melalui laluan tersebut tanpa memerlukan pertempuran secara langsung.

Faktor-faktor ini menjadikan Selat Hormuz sebagai pemboleh ubah paling kritikal dalam krisis semasa kerana sebarang eskalasi di laluan strategik itu mempunyai potensi paling pantas untuk menggoncang pasaran global serta menjejaskan kepentingan strategik kuasa-kuasa utama dunia.

Doktrin Mosaic Defense: Struktur Pemerintahan Terdesentralisasi dan Ketahanan Iran Selepas Serangan Pemenggalan Kepimpinan

Keupayaan Iran untuk mengekalkan serta meningkatkan intensiti konfrontasi ini banyak bergantung kepada doktrin Mosaic Defense, yang diformalkan pada tahun 2005 oleh ahli strategi IRGC, Mohammad Ali Jafari, sebelum dilaksanakan sepenuhnya selepas beliau dilantik sebagai komander IRGC pada tahun 2007.

Doktrin tersebut menyusun semula IRGC kepada 31 markas wilayah separa autonomi, dengan setiap satu berfungsi sebagai formasi ketenteraan mini yang memiliki keupayaan risikan, simpanan peluru berpandu dan dron, logistik serta sokongan militia Basij secara bebas.

Seni bina pemerintahan yang terdesentralisasi ini direka untuk terus berfungsi walaupun berlaku serangan pemenggalan kepimpinan tertinggi, menerusi konsep “pengganti keempat” yang menetapkan lebih awal komander gantian sehingga tiga peringkat di bawah bagi mengelakkan kelumpuhan rantaian arahan.

Laporan mengenai kehilangan besar dalam kalangan kepimpinan Iran sepanjang konflik 2025–2026, termasuk dakwaan yang masih belum dapat disahkan mengenai Ayatollah Ali Khamenei sendiri, merupakan senario tepat yang menjadi asas kepada pembentukan struktur pertahanan ini.

Komander di peringkat wilayah beroperasi di bawah kuasa yang telah diwakilkan lebih awal, menyerupai konsep Auftragstaktik Jerman atau taktik berasaskan misi, yang membolehkan operasi serangan diteruskan walaupun komunikasi dengan markas pusat terputus.

Ketahanan struktur inilah yang menjelaskan bagaimana Iran masih mampu mengekalkan kadar operasi ketenteraan yang tinggi walaupun berdepan kempen berterusan Amerika Syarikat dan Israel yang telah melemahkan sebahagian besar infrastruktur ketenteraan berpusatnya sejak awal tahun 2025.

Namun begitu, tahap desentralisasi yang sama turut mewujudkan risiko penyelarasan operasi kerana markas wilayah yang bertindak berasaskan garis panduan umum berpotensi meningkatkan kemungkinan berlakunya eskalasi tanpa kebenaran rasmi daripada kepimpinan tertinggi.

Penilaian risikan Barat dan Israel sepanjang tahun 2026 menunjukkan keupayaan pertahanan udara serta pengeluaran peluru berpandu Iran telah mengalami kemerosotan yang ketara, sekali gus menunjukkan bahawa doktrin tersebut lebih berjaya mengekalkan kesinambungan keupayaan berbanding keberkesanan operasi secara menyeluruh.

Andaian asas doktrin ini, iaitu Iran tidak mampu menandingi Amerika Syarikat secara konvensional dan sebaliknya mesti mengenakan kos peperangan melalui ketahanan jangka panjang, menjelaskan mengapa Rezaei kini beralih kepada retorik serangan ofensif tanpa sekatan.

Bagi perancang ketenteraan, struktur Mosaic Defense bermaksud kejayaan menyerang markas pusat Iran tidak semestinya akan menamatkan konflik kerana nod-nod wilayah masih mempunyai kuasa autonomi untuk melancarkan serangan secara bebas.

Kalkulus Asimetri Kos Peluru Berpandu dan Dron Terhadap Infrastruktur Ketenteraan Amerika Syarikat di Rantau Ini

Teras kepada ancaman Iran untuk melaksanakan fasa “kemusnahan menyeluruh” ialah arsenal peluru berpandu balistik dan dronnya, yang merupakan antara terbesar di Timur Tengah serta disebarkan di pelancar bergerak dan kemudahan bawah tanah bagi menyukarkan usaha pengesanan dan pemusnahan.

Strategi asimetri kos Iran mengeksploitasi jurang harga yang besar antara sistem serangan dan pemintas pertahanan, dengan dron siri Shahed dianggarkan berharga antara US$20,000 hingga US$50,000 seunit, bersamaan kira-kira RM76,000 hingga RM190,000.

Sebaliknya, peluru pemintas yang digunakan dalam sistem pertahanan udara berlapis Amerika Syarikat dan sekutunya seperti Patriot PAC-3 boleh menelan kos sehingga beberapa juta dolar bagi setiap pemintasan, sekali gus mewujudkan nisbah kos yang tidak memihak kepada pihak pertahanan ketika berdepan serangan tepu.

Ketidakseimbangan kos ini mendorong Iran untuk mengutamakan penggunaan gerombolan dron dan peluru berpandu dalam jumlah besar yang direka bagi menenggelamkan inventori peluru pemintas yang terhad, berbanding bergantung kepada sejumlah kecil senjata berpanduan berketepatan tinggi.

Serangan Iran terhadap kemudahan yang dikaitkan dengan Amerika Syarikat di Kuwait dan Bahrain menunjukkan keupayaannya menyerang pangkalan tetap di rantau ini, manakala Jordan dan Oman turut dikenal pasti sebagai sasaran sekunder sekiranya konflik terus meluas.

Infrastruktur pangkalan tentera Amerika Syarikat, termasuk Pangkalan Udara Al Udeid di Qatar dan Naval Support Activity Bahrain, merupakan aset strategik bernilai tinggi yang sukar dipindahkan serta menjadi tunjang kepada keupayaan unjuran kuasa Washington di seluruh kawasan tanggungjawab operasi CENTCOM.

Kempen peluru berpandu dan dron yang berterusan terhadap kemudahan-kemudahan ini akan memaksa Washington membuat pilihan sukar sama ada terus menggunakan inventori peluru pemintas yang semakin berkurangan atau menerima risiko yang lebih tinggi terhadap anggota tentera serta aset ketenteraannya.

Penekanan Iran terhadap kuantiti berbanding ketepatan juga mempunyai fungsi psikologi kerana ia mampu mewujudkan ketidakpastian dalam kalangan penduduk negara tuan rumah, sekali gus meningkatkan tekanan politik terhadap kerajaan-kerajaan GCC supaya menilai semula kehadiran tentera Amerika Syarikat di wilayah mereka.

Sekatan antarabangsa yang mengehadkan import komponen teknologi canggih turut mengehadkan keupayaan Iran untuk menambah semula stok senjata berpanduan berketepatan tinggi dengan pantas, bermakna kempen yang berlarutan akhirnya akan mengurangkan kepadatan serta intensiti serangannya secara beransur-ansur.

Keadaan ini mewujudkan satu jendela masa yang agak sempit di mana ancaman eskalasi Iran dalam tempoh terdekat mempunyai kredibiliti ketenteraan yang tinggi sebelum kesan peperangan berpanjangan mula menghakis momentum operasi ofensifnya.

Axis of Resistance dan Pengganda Kuasa Proksi: Matriks Risiko Eskalasi Serantau

Strategi pertahanan hadapan Iran bergantung kepada rangkaian Axis of Resistance, yang merangkumi Hezbollah, kumpulan Houthi di Yemen, militia Syiah Iraq serta baki kekuatan Hamas dan Palestinian Islamic Jihad, bagi membolehkan Tehran mengunjurkan kuasa ketenteraan tanpa perlu melibatkan operasi secara langsung dari wilayah Iran.

Seni bina peperangan proksi ini membolehkan Tehran membuka beberapa medan konflik secara serentak, sekali gus merumitkan proses penentuan keutamaan ancaman oleh Amerika Syarikat dan sekutunya, sambil mengekalkan ruang penafian yang munasabah terhadap tanggungjawab negara bagi serangan-serangan tertentu.

Kumpulan Houthi telah membuktikan keupayaan mereka untuk mengancam laluan perkapalan di Laut Merah dan Selat Bab el-Mandeb, bermakna sekiranya rangkaian proksi ini diaktifkan sepenuhnya, gangguan di Selat Hormuz berpotensi berkembang menjadi krisis dua titik sempit maritim yang serentak.

Walaupun inventori roket Hezbollah di Lubnan telah mengalami kemerosotan akibat operasi ketenteraan Israel sebelum ini, kumpulan itu masih mempunyai kapasiti tersimpan untuk membuka medan konflik di bahagian utara, sekali gus memaksa Amerika Syarikat dan Israel membahagikan sumber pertahanan udara mereka merentasi beberapa medan operasi.

Militia Iraq yang berpihak kepada Tehran sebelum ini telah melancarkan serangan terhadap kemudahan ketenteraan Amerika Syarikat di Iraq dan Syria, dan sekiranya saluran serangan ini diaktifkan semula, keperluan perlindungan pasukan Amerika akan tersebar dengan lebih meluas di seluruh rantau.

Penyebaran konflik merentasi pelbagai medan inilah yang menjadi mekanisme utama doktrin peperangan asimetri Iran untuk mengenakan kos yang tidak seimbang kepada Washington, dengan memaksanya mengagihkan aset pertahanan udara, logistik dan sokongan operasi yang terhad ke kawasan geografi yang jauh lebih luas.

Namun begitu, pergantungan kepada rangkaian proksi turut mewujudkan kelemahan tersendiri kerana sekutu-sekutu yang telah dilemahkan seperti Hezbollah dan struktur Hamas yang semakin terhakis mungkin tidak lagi memiliki kapasiti operasi yang mencukupi untuk melaksanakan serangan pada skala yang dituntut oleh doktrin “kemusnahan menyeluruh.”

Perpecahan dan kemerosotan keupayaan rangkaian proksi sejak operasi ketenteraan Israel pada 2024 hingga 2025 menunjukkan bahawa pengaruh Iran untuk membuka pelbagai medan konflik secara serentak mungkin lebih terhad berbanding retorik yang dipaparkan, sekali gus mewujudkan jurang yang nyata antara ancaman dan keupayaan sebenar.

Risiko serantau turut diperburuk oleh status infrastruktur nuklear Iran yang masih belum diselesaikan sepenuhnya, memandangkan serangan-serangan terdahulu terhadap kemudahan tersebut kekal sebagai titik panas yang berpotensi mencetuskan tindakan ketenteraan baharu oleh Israel secara unilateral.

Bagi pemerhati pertahanan di rantau Indo-Pasifik, petunjuk utama yang perlu diperhatikan dalam tempoh 72 jam akan datang ialah peningkatan aktiviti Houthi di Laut Merah, perubahan kedudukan operasi Hezbollah di selatan Lubnan serta sebarang corak penanaman periuk api laut oleh Iran di Selat Hormuz.

Pendedahan Risiko Indo-Pasifik dan ASEAN: Keselamatan Tenaga, Insurans Perkapalan dan Penyesuaian Postur Ketenteraan

Di luar medan konflik Teluk, sebarang gangguan berpanjangan di Selat Hormuz akan memberi kesan langsung terhadap keselamatan tenaga ASEAN memandangkan Malaysia, Singapura, Indonesia dan Thailand bergantung kepada bekalan minyak mentah serta gas asli cecair (LNG) dari rantau Teluk bagi memenuhi sebahagian besar keperluan tenaga domestik masing-masing.

Kedudukan Singapura sebagai hab utama bunkering dan penapisan minyak terbesar di Asia bermaksud sebarang peningkatan premium insurans risiko peperangan bagi kapal tangki yang melalui Selat Hormuz akan meningkatkan kos pengangkutan laut dan penapisan minyak di sepanjang koridor perdagangan Selat Melaka dan Selat Singapura.

Pendedahan Malaysia terhadap import tenaga, di samping kontrak LNG berkaitan Petronas yang mempunyai hubungan langsung dengan rantaian bekalan dari Teluk, meletakkan Putrajaya antara ibu negara di rantau ini yang mempunyai kepentingan komersial secara langsung terhadap sejauh mana cepat kebuntuan antara Rezaei dan CENTCOM dapat diselesaikan.

Kebergantungan China terhadap minyak mentah yang melalui Selat Hormuz memberikan Beijing insentif strategik untuk secara tertutup menggesa Tehran supaya mengekang eskalasi, walaupun kedua-dua negara terus mengekalkan hubungan kerjasama strategik yang rapat.

Keadaan ini mewujudkan satu titik persamaan kepentingan yang luar biasa antara Washington dan Beijing dalam memastikan kestabilan Selat Hormuz, meskipun kedua-duanya terus bersaing dari segi postur ketenteraan di Laut China Selatan dan Selat Taiwan.

Aset United States Indo-Pacific Command (USINDOPACOM), termasuk kumpulan tempur kapal pengangkut pesawat dan keupayaan pengangkutan udara strategik, berdepan dilema sebenar dalam pengagihan sumber sekiranya keperluan operasi CENTCOM terus meningkat, sekali gus berpotensi mengurangkan kekuatan pencegahan yang ditempatkan di hadapan bagi menghadapi China.

Angkatan laut serantau, termasuk Tentera Laut Republik Singapura (RSN) dan Tentera Laut Diraja Malaysia (TLDM), dijangka meningkatkan pemantauan Maritime Domain Awareness (MDA) di sekitar Selat Melaka dan Selat Singapura sebagai langkah berjaga-jaga terhadap kemungkinan limpahan konflik atau aktiviti grey zone.

Peningkatan harga minyak akibat ketidaktentuan di Selat Hormuz juga akan menambah tekanan inflasi yang sedia ada di seluruh ekonomi ASEAN, sekali gus memberi kesan langsung kepada perbelanjaan subsidi bahan api serta pertimbangan dasar monetari oleh bank-bank pusat di Kuala Lumpur, Jakarta dan Manila.

Bagi perancang pertahanan di seluruh Indo-Pasifik, krisis ini perlu dilihat sebagai ujian sebenar terhadap keupayaan perkongsian beban dalam kalangan sekutu, memandangkan komitmen berpanjangan Amerika Syarikat untuk mengekalkan pencegahan di Teluk akan mengurangkan kapasiti tindak balas pantas yang tersedia bagi menghadapi krisis serentak di Laut China Selatan dan kawasan strategik lain di Indo-Pasifik.