Pesawat Pengebom ULRSA India Sasar Jarak 12,000km, Tingkatkan Keupayaan Serangan Nuklear Global

Dalam langkah yang dianggap bakal mengubah landskap kekuatan udara India, New Delhi kini sedang membangunkan sebuah pesawat pengebom strategik halimunan jarak jauh yang mampu melaksanakan serangan ke atas sasaran sejauh lebih 12,000 kilometer.

Pesawat pengebom generasi baharu yang dinamakan sebagai “Ultra Long Range Strike Aircraft” atau ULRSA itu dilihat bakal melonjakkan kemampuan projeksi kuasa udara India daripada sekadar pengaruh serantau kepada status kuasa antara benua.

Laporan awal mengenai program pembangunan pesawat pengebom ini didedahkan oleh akhbar The Economic Times yang menyatakan bahawa projek ini dilaksanakan secara rahsia oleh Kementerian Pertahanan India bagi membekalkan Tentera Udara India (IAF) dengan keupayaan serangan dalaman (deep strike) dan kebolehan membawa muatan nuklear serta konvensional sejauh benua lain.

Reka bentuk ULRSA bakal mengambil inspirasi daripada dua pengebom strategik paling berkuasa di dunia, iaitu pesawat supersonik Rusia Tupolev Tu-160 “White Swan” dan pesawat halimunan generasi baharu Amerika Syarikat B-21 Raider.

Dengan penggabungan ciri halimunan, bahan penyerap radar, bentuk aerodinamik sayap boleh ubah (swing wing), dan sistem kawalan penerbangan automatik, ULRSA dijangka mampu menembusi sistem pertahanan udara paling kompleks seperti S-400 milik Rusia atau HQ-9 milik China.

Reka bentuk sayap boleh ubah seperti yang digunakan pada Tu-160 akan memberikan ULRSA kelebihan dari segi kecekapan bahan api dan kawalan kelajuan ketika melaksanakan misi jarak jauh, menjadikannya lebih menjimatkan dan fleksibel.

Pesawat pengebom ini dijangka mampu membawa muatan maksimum sebanyak 12 tan termasuk empat peluru berpandu supersonik BrahMos-NG, peluru berpandu balistik jarak dekat Agni-1P, bom panduan laser, peluru berpandu anti-radiasi, dan peluru konvensional lain.

Ini menjadikan ULRSA sebagai pesawat serangan pelbagai peranan yang berupaya melaksanakan serangan strategik dan konvensional, bergantung kepada keperluan operasi semasa.

Dengan jangkauan operasi lebih 12,000 kilometer, pengebom ini akan membolehkan India menyerang sasaran di Eropah, Asia Timur, Timur Tengah, Lautan Pasifik dan juga kawasan Artik, sekaligus memperluaskan keupayaan ketenteraannya ke tahap global.

“Peperangan moden tidak lagi terhad kepada kawasan geografi tertentu,” kata seorang pegawai kanan Tentera Udara India.

Beliau turut menambah, “Kita telah lengkap dengan keupayaan nuklear dari darat dan laut, tetapi kita memerlukan sebuah platform udara yang boleh melancarkan serangan ke mana-mana sahaja di dunia.”

Kementerian Pertahanan India juga dilaporkan telah mengadakan rundingan dengan Rusia dan Perancis bagi mempercepatkan pembangunan pesawat ini melalui pemindahan teknologi dan kerjasama teknikal.

Rusia dijangka menjadi rakan kongsi utama memandangkan pengalamannya membina Tu-160 yang merupakan pengebom supersonik terbesar dan paling berat di dunia dengan jarak operasi 12,300 kilometer dan kapasiti muatan 40 tan.

Perancis pula dijangka menyumbang kepakaran dalam pembangunan sistem avionik, bahan penyerap radar dan teknologi halimunan melalui pengalaman mereka dalam program Rafale dan Future Combat Air System (FCAS).

Dari segi enjin, pasukan jurutera India sedang meneliti dua pilihan utama: mengadaptasi enjin turbojet afterburning Rusia NK-32 seperti yang digunakan pada Tu-160, atau memodifikasi enjin turbofan GE-F414 dari Amerika Syarikat untuk mencapai daya tujahan dan kecekapan yang diperlukan bagi misi jarak jauh.

Walaupun pilihan menggunakan enjin GE-F414 memerlukan kelulusan eksport dan kerjasama politik yang kompleks, hubungan pertahanan yang semakin erat antara India dan Amerika Syarikat melalui inisiatif iCET (Initiative on Critical and Emerging Technologies) mungkin membuka peluang kerjasama.

Program ULRSA juga sejajar dengan visi kerajaan India menerusi dasar “Atmanirbhar Bharat” yang mengutamakan pembinaan keupayaan ketenteraan sendiri dan mengurangkan kebergantungan kepada import pertahanan.

Pengintegrasian sistem persenjataan buatan tempatan seperti BrahMos-NG ke dalam ULRSA membuktikan komitmen India terhadap pembangunan sistem senjata berteknologi tinggi secara berdikari.

BrahMos-NG merupakan versi ringan dan lebih kecil daripada peluru berpandu BrahMos asal dengan jarak efektif antara 290 hingga 450 kilometer serta ciri halimunan yang membolehkannya mengelak radar musuh dengan lebih efektif.

Pengebom ULRSA dijangka akan mempunyai ruang senjata dalaman bagi membawa pelbagai jenis senjata termasuk peluru berpandu anti-radiasi untuk misi SEAD (Suppression of Enemy Air Defence), bom berpandu laser serta senjata nuklear, menjadikannya fleksibel dalam sebarang bentuk konflik.

Pesawat ini juga bakal menjadi elemen penting dalam doktrin “triad nuklear” India bersama peluru berpandu balistik dan kapal selam nuklear, memastikan keupayaan serangan balas kedua (second-strike) sekiranya berlaku serangan awal terhadap India.

Dengan pelancaran H-20 oleh China dan pemantapan armada B-21 Raider Amerika Syarikat, pembangunan ULRSA akan membolehkan India mengimbangi persaingan kuasa udara strategik serantau yang semakin sengit.

Pesawat ini dijangka beroperasi menjelang tahun 2035 dengan anggaran kos program keseluruhan sekitar USD5 bilion (kira-kira RM23.5 bilion), menjadikannya program aeroangkasa terbesar India selepas pembangunan pesawat pejuang generasi kelima AMCA.

Penganalisis percaya ULRSA akan menjadi pemangkin utama dalam evolusi doktrin udara India dan membuka jalan ke arah projek pemodenan seterusnya dalam bidang teknologi ketenteraan strategik.

Apabila siap, pesawat ini boleh ditempatkan di pangkalan udara yang mempunyai ciri keselamatan tinggi seperti di Panagarh atau Thanjavur, dilengkapi dengan sistem kawalan berasaskan satelit dan keupayaan komunikasi anti-gangguan.

Lebih penting, pesawat ini boleh beroperasi sebagai sebahagian daripada kerjasama strategik dengan kuasa besar lain seperti Amerika Syarikat dan Rusia dalam misi rondaan udara strategik global menggunakan B-1B, Tu-95 atau B-52.

Jika India berjaya merealisasikan ULRSA, ia bukan sahaja akan mengubah status India sebagai kuasa serantau kepada kuasa global, malah akan memperkukuh keupayaannya untuk menangani cabaran dari China, Pakistan dan ancaman jarak jauh dari sebarang kuasa luar.