AS-Israel Guna Bom Bunker-Buster Hentam “Missile City” Iran — Terowong Hajiabad Tertimbus, Peluru Berpandu Masih Tersimpan Dalam Gunung

(DEFENCE SECURITY ASIA) — Serangan menggunakan bom penembus berat ke atas pangkalan peluru berpandu bawah tanah Hajiabad milik Iran di Wilayah Hormozgan menunjukkan peningkatan ketara dalam kempen serangan Amerika Syarikat dan Israel, dengan objektif operasi jelas tertumpu kepada menutup laluan terowong akses berbanding memusnahkan infrastruktur pelancaran yang diperkuat jauh di dalam kompleks pergunungan tersebut.

Analisis sumber terbuka oleh pemerhati OSINT Pataramesh yang menunjukkan kemungkinan penggunaan bom penembus maju GBU-72 seberat 5,000 paun bersama hulu ledak BLU-109 berpandukan JDAM menandakan strategi bunker-buster yang dirancang secara teliti untuk menafikan akses Iran kepada peluru berpandu balistik tersimpan tanpa mengambil risiko ketidakpastian penembusan struktur lebih dalam di dalam rangkaian “missile city” yang diperkukuh.

Imej satelit, rakaman serangan serta penilaian kerosakan secara kolektif menunjukkan bahawa serangan tersebut menumpukan sasaran kepada pintu masuk terowong, bangunan permukaan dan kedudukan pelancar mudah alih, sekali gus mengukuhkan andaian strategik bahawa kompleks peluru berpandu bawah tanah Iran sukar dineutralkan apabila pembinaan mencapai tahap silo menegak diperkuat di dalam kawasan pergunungan.

 

Serangan tepat berulang terhadap portal akses dan bukannya penembusan terus ke silo menunjukkan keputusan postur operasi yang mengutamakan penindasan keupayaan pelancaran berbanding pemusnahan struktur sepenuhnya, mencerminkan kekangan yang dihadapi ketika menyerang infrastruktur peluru berpandu tertanam jauh yang direka khusus untuk bertahan daripada serangan bom penembus konvensional yang dilancarkan dari udara.

Pemilihan jenis munisi penembus yang sepadan dengan profil GBU-72 dan BLU-109 menunjukkan bahawa perancang serangan menilai bahawa menutup rangkaian terowong mampu menghasilkan kemerosotan lebih pantas dalam kitaran kesiapsiagaan peluru berpandu balistik Iran berbanding cubaan meruntuhkan sepenuhnya ruang bawah tanah yang diperkuat dan dilindungi oleh lapisan batu tebal.

Tanda kerosakan yang kelihatan pada imej satelit serta rakaman serangan menunjukkan doktrin sasaran berperingkat yang bertujuan mewujudkan hakisan kumulatif di sekitar pintu masuk terowong, sekali gus meningkatkan beban logistik ke atas unit kejuruteraan Iran yang perlu membersihkan runtuhan sebelum sebarang operasi pelancaran peluru berpandu dapat disambung semula.

Penekanan terhadap pemusnahan pelancar mudah alih dan struktur sokongan permukaan berhampiran pintu keluar terowong menunjukkan bahawa fasa penempatan terbuka kekal sebagai saat paling terdedah dalam konsep “missile city” Iran, memaksa pergantungan kepada perlindungan bawah tanah sambil mengurangkan fleksibiliti pelancaran segera.

Secara keseluruhan, corak serangan ini menyokong penilaian bahawa kempen tersebut direka untuk mengenakan tekanan operasi berterusan terhadap pasukan peluru berpandu Iran di teater Hormozgan dengan mengehadkan kadar pelancaran melalui penafian akses, sambil meninggalkan rangkaian silo bawah tanah sebagai ancaman strategik yang masih wujud tetapi terhad buat sementara waktu.

Corak Serangan Tertumpu Kepada Pintu Masuk Terowong Bukan Silo

Hentaman tepat berulang yang dirakam melalui kamera bom dan rakaman ISR menunjukkan kotak sasaran dikunci pada portal terowong yang diukir pada cerun berbatu, diikuti letupan berurutan menghasilkan kepulan debu besar serta awan serpihan yang konsisten dengan hentaman penembusan dalam bertujuan meruntuhkan laluan masuk berbanding memusnahkan ruang dalaman.

Hakisan jelas serta runtuhan struktur di sekitar kawasan pintu masuk menunjukkan bahawa pelan serangan mengutamakan penyekatan laluan logistik, satu kaedah yang bertujuan melumpuhkan peluru berpandu tersimpan dan peralatan pelancaran di dalam rangkaian bawah tanah tanpa perlu mengambil risiko tinggi menembusi terus silo pelancaran yang diperkuat.

Analisis imej mengesahkan pembentukan kawah, runtuhan batu bertaburan dan timbunan serpihan di sekeliling bukaan terowong, dengan corak kerosakan menunjukkan bahawa beberapa hentaman bom penembus diperlukan bagi mencapai tahap kemerosotan struktur yang mencukupi untuk menyukarkan operasi pembersihan.

Infrastruktur sokongan permukaan berhampiran pintu masuk, termasuk bangunan serta jalan akses yang digunakan untuk pergerakan pelancar mudah alih, turut menjadi sasaran, menunjukkan objektif gabungan untuk mengasingkan kemudahan bawah tanah sambil memusnahkan peralatan yang beroperasi di luar rangkaian terowong.

Imej awal Mac menunjukkan sekurang-kurangnya tiga pelancar peluru berpandu balistik jarak sederhana mudah alih dimusnahkan berhampiran zon pintu masuk, menyokong penilaian bahawa aset di permukaan kekal sebagai elemen paling terdedah dalam konsep “missile city” Iran apabila ia terdedah kepada serangan.

Penganalisis menyatakan bahawa mensasarkan pintu masuk berbanding silo membolehkan serangan semula dilakukan berulang kali untuk mengekalkan penafian akses tanpa memerlukan tahap penembusan melampau yang diperlukan bagi memusnahkan silo pelancaran bawah tanah yang diperkuat.

Corak serangan berurutan yang kelihatan dalam rakaman menunjukkan kemas kini panduan yang diselaraskan antara setiap hentaman, selaras dengan penggunaan bom penembus berpandukan JDAM berketepatan tinggi berbanding serangan pengeboman tanpa panduan.

Pendekatan ini selari dengan aktiviti serangan lebih luas terhadap kemudahan bawah tanah di selatan Iran, di mana beberapa lokasi dilaporkan diserang menggunakan taktik penutupan pintu masuk yang sama berbanding percubaan memusnahkan bunker secara mendalam.

Kaedah ini mencerminkan realiti operasi bahawa rangkaian “missile city” bawah tanah direka khusus untuk bertahan daripada serangan langsung, memaksa pihak penyerang menumpukan sasaran kepada laluan akses, laluan logistik dan sistem pelancaran yang terdedah.

Struktur “Missile City” Hajiabad Direka Untuk Pelancaran Dari Bawah Tanah

Pangkalan peluru berpandu Hajiabad dikenal pasti sebagai kemudahan bawah tanah milik Pasukan Aeroangkasa IRGC yang terletak kira-kira 130 kilometer di utara Bandar Abbas dan dibina di dalam kawasan pergunungan bagi menyediakan perlindungan semula jadi terhadap serangan udara serta serangan peluru berpandu jarak jauh.

Aktiviti pembinaan di lokasi tersebut dilaporkan meningkat dengan ketara antara tahun 2016 hingga 2020, ketika beberapa pintu masuk terowong, lubang pelancaran menegak, kemudahan sokongan serta rangkaian jalan untuk pelancar mudah alih dibangunkan bagi menyokong operasi peluru berpandu balistik secara berterusan.

Sekurang-kurangnya tujuh silo atau lubang pelancaran menegak yang diperkuat telah dikenal pasti di pangkalan itu, dengan sebahagian daripadanya direka bagi membolehkan peluru berpandu dilancarkan terus dari kedudukan bawah tanah tanpa memerlukan pendedahan di permukaan.

Keupayaan pelancaran dari bawah tanah ini merupakan ciri utama doktrin “missile city” Iran yang membolehkan sistem peluru berpandu kekal terlindung daripada pengawasan sehingga saat pelancaran, sekali gus meningkatkan kebolehselamatan terhadap serangan awal pihak lawan.

Rangkaian terowong yang menghubungkan silo pelancaran, ruang simpanan serta kawasan sokongan dipercayai membolehkan pemindahan peluru berpandu dilakukan dengan pantas di dalam kompleks, sekali gus menyukarkan usaha pengesanan dan penyasaran oleh pihak luar.

Pintu masuk yang diukir pada cerun gunung memberikan perlindungan struktur dan penyamaran semula jadi, menjadikan runtuhan laluan masuk sebagai antara kaedah paling berkesan untuk meneutralkan kemudahan tersebut buat sementara waktu tanpa perlu menembusi infrastruktur pelancaran yang tertanam jauh.

Bangunan sokongan serta rangkaian jalan berhampiran pintu masuk diperlukan untuk operasi pelancar mudah alih, sekali gus mewujudkan zon kelemahan yang boleh disasarkan walaupun bahagian bawah tanah kekal utuh selepas serangan.

Gabungan silo diperkuat dan keupayaan pelancar mudah alih bermaksud pemusnahan sepenuhnya pangkalan memerlukan beberapa lapisan penembusan serta serangan berulang dalam tempoh masa panjang, menjadikan operasi tersebut sangat mencabar dari segi ketenteraan.

Penilaian kerosakan oleh penganalisis bukan sahaja menumpukan kepada tahap kemusnahan struktur tetapi juga keupayaan Iran untuk membersihkan runtuhan dan memulihkan akses kepada rangkaian bawah tanah, yang akan menentukan kelajuan pemulihan keupayaan pelancaran.

Bukti Menunjukkan Penggunaan Bom Penembus GBU-72 dan BLU-109

Laporan sumber terbuka yang merujuk kepada corak hentaman serta bentuk kawah menunjukkan kemungkinan penggunaan bom penembus termasuk GBU-72 generasi baharu dan hulu ledak BLU-109 yang dipasang dengan kit panduan JDAM untuk meningkatkan ketepatan terhadap sasaran yang diperkuat.

GBU-72 yang tergolong dalam kelas bom penembus seberat 5,000 paun direka khusus untuk sasaran keras seperti bunker dan kemudahan bawah tanah, dan dipercayai digunakan dalam operasi terbaru, sekali gus menandakan peningkatan tahap munisi yang digunakan dalam kempen tersebut.

BLU-109 yang merupakan hulu ledak penembus seberat 2,000 paun dan lazim digunakan bersama sistem panduan JDAM memberikan keupayaan ketepatan tinggi terhadap struktur konkrit bertetulang dan kawasan berbatu seperti pintu masuk terowong di pangkalan peluru berpandu.

Rakaman hentaman yang menunjukkan kilatan dalam sebelum letupan diikuti awan serpihan tertunda adalah konsisten dengan ciri letupan selepas penembusan, satu petunjuk biasa penggunaan bom bunker-buster terhadap sasaran keras di bawah tanah.

Serangan berulang ke atas kawasan pintu masuk yang sama menunjukkan bahawa beberapa bom penembus digunakan secara berperingkat bagi mencapai tahap runtuhan yang mencukupi dalam kawasan berbatu yang sukar dimusnahkan dengan satu hentaman sahaja.

Corak sasaran tersebut menunjukkan usaha untuk menghasilkan hakisan serta runtuhan di dalam mulut terowong supaya proses pembersihan menjadi perlahan dan berbahaya, berbanding cubaan memusnahkan keseluruhan kompleks dalam satu serangan tunggal.

Laporan yang mengaitkan serangan dengan operasi pengebom berat, termasuk kemungkinan penggunaan pesawat yang mampu membawa bom bunker-buster, menyokong penilaian bahawa operasi ini dirancang khusus untuk menyerang sasaran bawah tanah yang diperkuat.

Ketepatan hentaman juga menunjukkan penggunaan senjata berpandu dan bukannya bom bebas, sekali gus menguatkan pandangan bahawa kempen tersebut bertujuan menafikan akses secara terkawal dan bukannya memusnahkan sasaran secara rawak.

Penganalisis ketenteraan menyatakan bahawa profil serangan seperti ini lazim digunakan terhadap infrastruktur ketenteraan yang tertanam jauh di bawah tanah dan tidak dapat dimusnahkan dengan satu hentaman sahaja.

Penilaian Satelit Tunjukkan Kemusnahan Permukaan Tetapi Silo Kekal Utuh

Imej satelit selepas serangan menunjukkan kerosakan meluas di kawasan pintu masuk, struktur sokongan dan peralatan permukaan, namun silo pelancaran menegak yang diperkuat tidak menunjukkan tanda terkena hentaman secara langsung.

Corak kawah di sekitar portal terowong serta timbunan runtuhan yang menyekat laluan masuk menyokong penilaian bahawa objektif utama adalah menutup kompleks bawah tanah dan bukannya memusnahkannya sepenuhnya.

Bangunan yang musnah dan jalan yang rosak berhampiran pintu masuk menunjukkan bahawa keupayaan logistik di permukaan telah terjejas buat sementara waktu, sekali gus menjejaskan keupayaan operasi pelancar mudah alih.

Imej yang menunjukkan pelancar peluru berpandu mudah alih dimusnahkan berhampiran kawasan pintu masuk menguatkan kesimpulan bahawa aset yang terdedah di permukaan kekal sebagai sasaran paling mudah dalam operasi terhadap “missile city”.

Namun, ketiadaan kerosakan yang jelas pada silo menegak menunjukkan bahawa bahagian terdalam pangkalan masih utuh dari segi struktur, menjadikan kemudahan tersebut masih berpotensi digunakan semula sekiranya laluan akses berjaya dipulihkan.

Ini bermaksud operasi peluru berpandu boleh disambung semula selepas kerja pembersihan selesai, sekali gus menjadikan kesan serangan lebih bersifat sementara berbanding pemusnahan menyeluruh.

Penganalisis oleh itu menggambarkan serangan tersebut sebagai mengurangkan keberkesanan jangka pendek tetapi tidak menghapuskan sepenuhnya keupayaan pangkalan.

Perbandingan imej sebelum dan selepas serangan menunjukkan corak kerosakan pintu masuk dan struktur permukaan yang sama di beberapa kemudahan bawah tanah di selatan Iran, menandakan pendekatan serangan yang konsisten.

Penemuan ini menyokong kesimpulan bahawa rangkaian “missile city” sukar dimusnahkan sepenuhnya tetapi boleh ditekan buat sementara waktu melalui serangan berulang yang menafikan akses kepada kemudahan bawah tanah.

Strategi Kempen Bertujuan Memerangkap Peluru Berpandu Bukan Memusnahkannya

Laporan mengenai gelombang serangan ke atas kemudahan bawah tanah di selatan Iran menunjukkan pendekatan operasi yang konsisten dengan menutup pintu masuk bagi memerangkap senjata di dalam, berbanding cubaan meruntuhkan keseluruhan struktur yang diperkuat.

Strategi ini mencerminkan kesukaran menembusi kemudahan “missile city” yang dibina jauh di dalam gunung dan direka untuk menahan serangan konvensional, sekali gus memaksa pihak penyerang menggunakan kaedah penafian akses sebagai alternatif lebih praktikal.

Dengan mensasarkan pintu masuk serta zon pelancar mudah alih, pihak penyerang boleh menghalang peluru berpandu daripada digunakan walaupun ruang simpanan di bawah tanah masih kekal utuh.

Pendekatan ini juga mengurangkan jumlah bom bunker-buster yang diperlukan berbanding cubaan memusnahkan keseluruhan rangkaian bawah tanah yang memerlukan penembusan berulang pada kedalaman besar.

Analisis corak serangan di Hajiabad, Khorgo dan Jam menunjukkan kempen yang diselaraskan terhadap beberapa “missile city” menggunakan kaedah penafian akses yang sama.

Laporan menunjukkan kadar pelancaran peluru berpandu balistik Iran menurun dengan ketara pada peringkat awal kempen, satu perkembangan yang selari dengan kesukaran mengakses peluru berpandu tersimpan berbanding kemusnahan sepenuhnya keupayaan pelancaran.

Kewujudan silo yang masih utuh bermaksud ancaman jangka panjang kekal wujud, terutama jika pasukan pembaikan berjaya membuka semula terowong yang runtuh.

Pemantauan sumber terbuka kini menumpukan kepada tanda-tanda kerja pembersihan, pembinaan jalan baharu atau serangan berulang yang menunjukkan usaha untuk menghalang pemulihan keupayaan pelancaran.

Keputusan operasi di Hajiabad menonjolkan cabaran utama peperangan terhadap kemudahan bawah tanah, di mana memusnahkan akses selalunya lebih mudah berbanding memusnahkan sistem yang dilindungi di dalamnya.

Serangan ke atas Hajiabad oleh itu memperlihatkan had sebenar strategi bunker-buster terhadap infrastruktur peluru berpandu yang diperkuat, di mana penafian operasi boleh dicapai walaupun struktur utama masih bertahan.