(DEFENCE SECURITY ASIA) — Perancis berdepan keputusan penting dalam menentukan masa depan kuasa lautnya selepas pelapor Parlimen, Yannick Chenevard, mengesyorkan tempahan kapal induk berkuasa nuklear generasi baharu kedua menjelang 2029 bagi mengatasi jurang berulang dalam kesiagaan keupayaan serangan maritim negara itu.

Cadangan pada Oktober 2026 itu meletakkan pembinaan kapal sekelas France Libre sebagai keperluan penjanaan kekuatan operasi kerana sebuah kapal induk, secanggih mana sekalipun, tidak dapat menyediakan kuasa udara ketika sistem pendorongan nuklear, badan kapal, dek penerbangan dan sistem tempurnya menjalani penyelenggaraan wajib.

Bagi keselamatan Eropah dan operasi ketenteraan di luar negara, persoalan utamanya ialah keupayaan Perancis mengatur gerak kumpulan tempur kapal induk sebaik krisis tercetus, bukannya sekadar memiliki kapal lebih besar dengan bekalan kuasa elektrik serta kapasiti pesawat lebih tinggi.

Penilaian Chenevard meletakkan tahap ketersediaan operasi Charles de Gaulle pada kira-kira 63 peratus, sekali gus memperlihatkan kekangan struktur apabila sebuah kapal perlu menanggung penugasan, penyelenggaraan, pengisian semula bahan api nuklear, pemulihan kru dan pengesahan semula kesiagaan tempur.

Tekanan paling hampir ialah kerja baik pulih besar pada 2027–2028 yang dijangka menyebabkan satu-satunya kapal induk Perancis tidak tersedia selama kira-kira 18 bulan sebelum disasarkan kembali beroperasi pada Mac 2029, sekali gus mengehadkan pilihan kuasa udara maritim Paris.

Ketiadaan sementara itu membawa implikasi besar kerana penerbangan kapal induk menggabungkan keupayaan serangan bergerak, pengawasan udara, perlindungan armada dan isyarat strategik, selain membolehkan pemimpin mengalihkan kekuatan tentera tanpa bergantung sepenuhnya pada pangkalan udara asing atau kemudahan tetap di luar negara.

Bagaimanapun, usul berkenaan masih berupa syor Parlimen dan bukannya program kapal induk kedua yang sudah diluluskan, manakala France Libre kekal sebagai satu-satunya kapal pengganti yang dibiayai dalam perancangan semasa.

Perbezaan itu penting kerana pembinaan sebuah lagi kapal akan mengikat Perancis kepada perbelanjaan tambahan selama beberapa dekad bagi kru, penyelenggaraan, latihan, sokongan penerbangan dan infrastruktur, meskipun kedua-duanya berkongsi pesawat serta kapal pengiring.

Kenyataan Presiden Emmanuel Macron bahawa “untuk kekal bebas, kita mesti digeruni” mencerminkan pertimbangan politik di sebalik France Libre, namun ukuran ketenteraannya tetap bergantung pada keupayaan pelaburan itu menghasilkan kesiagaan yang boleh diandalkan ketika krisis.

Justeru, sasaran keputusan pada 2029 menghubungkan jadual perolehan dengan autonomi strategik kerana kelewatan menempah kapal kedua boleh mengganggu kesinambungan industri, mengurangkan kecekapan pengeluaran dan mengekalkan pergantungan kepada sebuah kapal selepas persaraan Charles de Gaulle sekitar 2038.

Bagi pemerhati keselamatan Indo-Pasifik, peningkatan ketersediaan kapal induk Perancis boleh memperluas pilihan penugasan, tetapi pemilikan dua kapal tidak secara automatik menjamin kehadiran tetap di rantau itu atau menghapuskan tuntutan operasi di kawasan lain.

Pada penilaian DSA, cadangan ini lebih berkait dengan daya tahan operasi berbanding prestij bilangan kapal, dengan keberkesanannya bergantung pada penyelenggaraan berperingkat, kecukupan anggota, pesawat tersedia, perlindungan logistik dan pembiayaan armada sokongan yang mencukupi.

(BACA) “Kuat di Lautan”: Perancis Lancar PANG, Kapal Pengangkut Pesawat Nuklear Terbesar Eropah

Penyelenggaraan Charles de Gaulle Dedah Jurang Kesiagaan Kapal Induk Perancis

Charles de Gaulle mula berkhidmat pada 2001 dan menggunakan dua reaktor air bertekanan K15, yang memperlihatkan pertukaran asas pendorongan nuklear apabila ketahanan operasi tinggi di laut disertai tuntutan penyelenggaraan teknikal rumit yang tidak boleh ditangguhkan tanpa had.

Rangka penyelenggaraannya merangkumi baik pulih besar selama kira-kira 15 hingga 18 bulan, penyelenggaraan pertengahan di dok selama enam hingga lapan bulan serta pemeriksaan rutin lebih singkat, namun sela masa yang dinyatakan berbeza dan tidak wajar dianggap sebagai jadual kejuruteraan muktamad.

Pertindihan keperluan itu menjelaskan mengapa angka ketersediaan 63 peratus perlu difahami sebagai penilaian bagi tempoh operasi tertentu, bukannya jaminan prestasi tahunan atau unjuran yang sudah disahkan bagi kapal pengganti France Libre.

Ketika baik pulih besar, kekangannya melangkaui penutupan sementara dek penerbangan kerana pengisian semula bahan api nuklear, penggunaan dok kering, integrasi sistem dan latihan pemulihan kesiagaan membentuk rangkaian kerja yang tidak boleh dipercepat hanya melalui arahan operasi.

Baik pulih besar ketiga yang dirancang merangkumi pengisian semula bahan api teras reaktor dan pemodenan sistem tempur, termasuk radar Sea Fire, sistem pengurusan tempur Setis 3.0, peningkatan peperangan elektronik serta persediaan penggunaan peluru berpandu Aster yang dipertingkat.

Naik taraf itu berpotensi memperkukuh pengawasan dan penyelarasan pertahanan menghadapi ancaman udara kompleks, tetapi keberkesanannya bergantung pada integrasi, ujian, kemahiran pengendali serta ketersediaan persenjataan, bukan pemasangan radar moden semata-mata.

Penggantian penderia lama bersama pemodenan pengurusan tempur turut memerlukan tempoh penyesuaian kerana kru perlu mengesahkan fungsi pengesanan, penjejakan, penyelarasan tindak balas dan hubungan sistem antara kapal sebelum platform itu kembali menerajui kumpulan tempur dengan berkesan.

Oleh itu, baik pulih berkenaan membawa dua kesan serentak, iaitu menyingkirkan sementara keupayaan penerbangan kapal induk daripada pilihan operasi Perancis sambil mengekalkan kerelevanan tempur kapal tersebut sepanjang baki perkhidmatannya.

Walaupun kerjasama sekutu boleh menyediakan pilihan operasi sepanjang tempoh itu, tiada jaminan kerajaan lain akan menawarkan kapasiti setara pada masa diperlukan dengan peraturan penglibatan, keutamaan dan aturan pemerintahan yang sepadan dengan kepentingan Perancis.

Bagi perancang tentera, pengajarannya ialah ketersediaan mesti menjadi sebahagian daripada ukuran keupayaan kerana jumlah pesawat dan prestasi penderia tidak dapat menggantikan kapal induk yang berada di limbungan ketika kerajaan memerlukan pilihan kuasa udara maritim segera.

(BACA) Kehadiran Charles de Gaulle Di Laut Mediterranean Bakal Tingkat Ketegangan Turki-Greek/Perancis

France Libre Gabungkan EMALS dan Kuasa Nuklear untuk Perluas Pilihan Tempur

France Libre dirancang sebagai kapal induk berkuasa nuklear sepanjang 310 meter dengan sesaran kira-kira 78,000 tan serta konfigurasi CATOBAR, iaitu pelancaran pesawat menggunakan katapel dan pendaratan menggunakan kabel penahan, berbanding sesaran Charles de Gaulle sekitar 42,000 tan.

Sistem pendorongan yang dirancang menggabungkan dua reaktor K22, motor elektrik dan tiga aci kipas, dengan keluaran kuasa haba lebih tinggi daripada reaktor K15 bagi menyokong kapal lebih besar serta keperluan elektrik sistem yang semakin meningkat.

Bagaimanapun, kuasa haba reaktor tidak boleh disamakan terus dengan bekalan elektrik tersedia, kuasa pendorongan atau lebihan tenaga bagi persenjataan masa depan kerana kecekapan penukaran, rangkaian pengagihan, beban operasi dan margin simpanan menentukan kemampuan sebenar setiap sistem.

Tiga katapel elektromagnet EMALS dan sistem penahan pendaratan termaju yang dirancang menggantikan konfigurasi dua katapel wap kapal semasa, sekali gus berpotensi memperluas fleksibiliti pelancaran dan jenis pesawat yang dikendalikan, tertakluk pada kapasiti keseluruhan sokongan penerbangan.

Pakej sistem penerbangan Amerika Syarikat itu dianggarkan bernilai hampir AS$1.3 bilion, menunjukkan bahawa program yang sebahagian besarnya digerakkan industri Perancis masih bergantung pada subsistem asing penting bagi perancangan sokongan sepanjang hayat, kesiagaan teknikal dan daya tahan operasi.

Komposisi sayap udara yang dibayangkan merangkumi kira-kira 30 pesawat tempur, dua atau tiga E-2D Advanced Hawkeye, helikopter dan sistem tanpa pemandu, tetapi angka itu merupakan konfigurasi perancangan dan bukannya pengesahan semua aset tersedia ketika penugasan awal.

Rafale M F5 dikenal pasti sebagai komponen tempur awal, manakala pesawat pejuang generasi baharu atau dron tempur boleh menyusul mulai pertengahan 2040-an, menjadikan jadual pembangunan pesawat satu lagi ketidakpastian berasingan daripada sasaran kemasukan kapal pada 2038.

Dek penerbangan lebih luas dan susunan pengendalian pesawat boleh melancarkan turutan operasi pesawat pejuang, pesawat pengawasan serta helikopter, tetapi ketahanan tempur tetap memerlukan juruteknik, alat ganti, pengendalian persenjataan dan kitaran pendaratan yang boleh diandalkan.

Begitu juga, sasaran operasi berintensiti tinggi sekitar 60 sorti sehari perlu dianggap sebagai anggaran keupayaan kerana tempoh misi, kebolehgunaan pesawat, cuaca, tahap ancaman dan keperluan bekalan semula menentukan sama ada kadar itu dapat dikekalkan.

Pada penilaian DSA, France Libre berpotensi memperluas jenis misi yang boleh dilaksanakan melalui sebuah kapal induk, manakala kapal kedua menangani persoalan berbeza dengan meningkatkan peluang keupayaan penerbangan itu tersedia ketika diperlukan.

Dua Kapal Induk Belum Menjamin Kehadiran Berterusan di Laut

Cadangan Chenevard menumpukan kesiagaan berterusan kumpulan tempur kapal induk, iaitu keupayaan menyediakan dan mengatur gerak pasukan apabila diperlukan, bukannya mengekalkan sebuah kapal di kawasan operasi luar negara tanpa putus sepanjang kitaran penyelenggaraan, latihan dan rehat kru.

Penilaian yang dikemukakan meletakkan tiga kapal induk sebagai keperluan bagi kehadiran berterusan di laut, sekali gus menegaskan perbezaan antara memiliki pilihan penugasan yang tersedia dengan mengekalkan kapal secara berterusan di sesuatu medan operasi.

Dua kapal boleh menjalani penyelenggaraan besar dan persediaan operasi secara bergilir bagi mengurangkan risiko kehilangan keseluruhan keupayaan, tetapi manfaat itu bergantung pada jadual yang diselang-selikan dan tidak menghapuskan kemungkinan kerosakan tidak dirancang menjejaskan kedua-duanya serentak.

Kapal kedua juga tidak secara automatik menghasilkan kumpulan tempur kedua yang lengkap kerana kapal pengiring, kapal selam, kapal bekalan, pesawat dan anggota pakar masih perlu diagihkan mengikut komitmen keseluruhan tentera laut serta keperluan setiap misi.

Laporan itu membayangkan tambahan terhad aset penerbangan, termasuk kira-kira 12 Rafale M dan dua E-2D Advanced Hawkeye, yang menunjukkan penekanan terhadap penggiliran pesawat serta kru antara kapal tersedia berbanding pengoperasian dua sayap udara lengkap secara berasingan.

Pendekatan tersebut boleh mengehadkan beban perolehan tambahan, tetapi menjadikan kebolehgunaan pesawat dan penjadualan anggota kekangan utama, khususnya apabila sebuah kapal menjalani latihan kelayakan sementara sebuah lagi memerlukan pesawat siap tempur untuk penugasan segera.

Hasrat berkaitan untuk meningkatkan armada kepada 18 frigat barisan hadapan mengakui bahawa kapal induk memerlukan perlindungan pengiring yang mencukupi, namun maklumat tersedia tidak mengesahkan jadual peluasan armada yang diluluskan atau pembiayaan terjamin bagi kapal tambahan itu.

Bekalan semula kekal kritikal kerana pendorongan nuklear mengurangkan pergantungan kepada bahan api pendorongan kapal, tetapi tidak menghapuskan keperluan bahan api penerbangan, peluru, makanan, komponen gantian dan sokongan anggota sepanjang operasi jauh dari pangkalan.

Tambahan tempat berlabuh di Toulon boleh menyokong penggiliran kedua-dua kapal, manakala perkongsian kemudahan limbungan berpotensi mengehadkan pertindihan infrastruktur, tetapi andaian bahawa dok kering kedua tidak diperlukan tetap bergantung pada jadual penyelenggaraan dan tuntutan pembaikan lain.

Dari sudut isyarat strategik, manfaat utamanya ialah fleksibiliti lebih besar untuk menggerakkan kuasa udara maritim Perancis, sedangkan batas sebenarnya tetap ditentukan oleh kemampuan armada sokongan mengekalkan operasi selepas kapal induk meninggalkan pelabuhan.

Keputusan 2029 Tentukan Strategi Armada dan Kapasiti Pembinaan Kapal Perancis

Sasaran tempahan menjelang 2029 berkait rapat dengan jadual pengeluaran Chantiers de l’Atlantique di Saint-Nazaire, satu-satunya limbungan Perancis yang dikenal pasti mempunyai kemudahan pembinaan cukup besar, sekali gus menjadikan kapasiti limbungan kekangan strategik selain pembiayaan dan kematangan teknikal program.

Pembinaan kapal kedua sekelas France Libre sejurus selepas kapal pertama dapat mengekalkan pengalaman tenaga kerja, kesinambungan pembekal dan kepakaran pengeluaran, manakala sebarang gangguan berisiko menyebabkan tenaga pakar bersurai serta memerlukan persediaan industri dilaksanakan semula.

Chenevard mengunjurkan kos kapal kedua kira-kira 30 peratus lebih rendah berbanding kapal pertama, tidak termasuk infrastruktur, namun angka itu masih anggaran penjimatan melalui pengeluaran berulang dan bukannya pengurangan kos yang sudah dimuktamadkan dalam kontrak.

Perkongsian reka bentuk dan kesinambungan pengeluaran berpotensi mengurangkan kos tertentu, tetapi inflasi, perubahan spesifikasi, kekangan pembekal dan waktu tempahan boleh mengubah penjimatan sebenar, terutama jika kapal kedua menggunakan kelengkapan atau memenuhi keperluan penerbangan yang berbeza dengan ketara.

Jadual program menjangkakan pengeluaran awal badan kapal sekitar 2031, pemasangan utama mulai 2032, pemindahan ke Toulon pada 2035 dan ujian laut mulai 2036, dengan setiap peringkat saling bergantung bagi mencapai sasaran kemasukan operasi pada 2038.

Pencapaian itu penting kerana kapal pengganti hanya mampu memberikan manfaat strategik selepas pengesahan sistem pendorongan, ujian penerbangan, latihan kru dan penilaian sistem tempur, bukannya sebaik pembinaan fizikal selesai atau kapal tiba di Toulon.

Tempoh singkat kewujudan kedua-dua kapal boleh memudahkan pemindahan anggota dan pengekalan kepakaran, tetapi tidak bermakna Perancis mempunyai dua kumpulan tempur kapal induk yang siap beroperasi serentak sepanjang peralihan kepada kapal baharu.

Pelaksanaan industri menggabungkan Naval Group, Chantiers de l’Atlantique dan TechnicAtome serta ratusan pembekal, sekali gus menghubungkan pembinaan kapal induk dengan rangkaian kepakaran nasional yang perlu dikekalkan produktif sepanjang tempoh program yang panjang.

Bagaimanapun, pergantungan besar kepada industri tempatan tidak menghapuskan risiko kelewatan kerana komponen khusus, kejuruteraan nuklear, integrasi sistem tempur dan kelengkapan penerbangan asing masing-masing boleh menjejaskan jadual ujian, penerimaan serta kesiagaan operasi kapal.

Justeru, keputusan strategik ini melangkaui kemampuan membiayai sebuah lagi kapal kerana kerajaan juga perlu menjamin kesinambungan pengeluaran sambil menyediakan anggota, pesawat, kapal pengiring dan sokongan berterusan bagi menterjemahkan keupayaan industri kepada kekuatan yang boleh diatur gerak.

Lanjutan Khidmat Charles de Gaulle Jadi Pilihan Sementara dengan Batas Tidak Menentu

Melanjutkan perkhidmatan Charles de Gaulle melepasi jadual persaraannya boleh menyediakan langkah menghadapi kelewatan kapal pengganti, tetapi keadaan bejana reaktor, keutuhan badan kapal, kelengkapan pendorongan dan sistem bantuan menjadi penentu yang tidak dapat diatasi melalui komitmen politik semata-mata.

Pendedahan neutron menyebabkan perubahan kekal pada bahan bejana reaktor, manakala penggunaan intensif meningkatkan beban terhadap struktur dan jentera, menjadikan baik pulih besar akan datang peluang pemeriksaan penting dan bukannya jaminan kapal selamat beroperasi untuk beberapa tahun tambahan.

Pemeriksaan itu akan menyumbang kepada penilaian kerajaan mengenai kemungkinan perkhidmatan selepas 2040, dengan kesimpulan lebih jelas dijangka sekitar 2028 atau awal 2029, sekali gus menjadikan sebarang kepastian mengenai tempoh lanjutan terlalu awal berdasarkan maklumat tersedia.

Chenevard menyifatkan langkah itu sebagai “penyelesaian yang sangat sementara dan amat mahal” kerana satu lagi baik pulih besar mungkin hanya menambah tempoh operasi secara terhad tanpa menyelesaikan jurang penyelenggaraan berulang dalam struktur armada yang bergantung pada sebuah kapal induk.

Baik pulih besar keempat memerlukan kerja tambahan pada sistem nuklear serta pemodenan berkaitan, namun jumlah kos dalam dolar Amerika Syarikat tidak dapat dinyatakan berdasarkan maklumat tersedia tanpa menggunakan andaian kadar pertukaran tambahan.

Sekalipun boleh dilaksanakan secara teknikal, lanjutan itu tetap melibatkan kos lepas kerana anggota, sumber penyelenggaraan dan peruntukan sokongan bagi kapal berusia berkenaan turut diperlukan untuk memperkenalkan France Libre serta mengekalkan kesiagaan armada sepanjang tempoh peralihan yang mencabar.

Oleh itu, kecenderungan laporan terhadap kapal kedua berasaskan pertimbangan perancangan kekuatan kerana lanjutan perkhidmatan mungkin menampung kelewatan jadual, manakala dua kapal moden dengan penyelenggaraan berselang berpotensi mengatasi masalah ketersediaan berulang untuk tempoh lebih panjang.

Bagi pihak lawan yang berpotensi, penggiliran dua kapal induk boleh menyukarkan jangkaan mengenai ketiadaan keupayaan Perancis ketika baik pulih besar, tetapi kesannya bergantung pada kesiagaan sebenar dan ketersediaan armada sokongan, bukannya pengumuman pembinaan atau tarikh pentauliahan semata-mata.

Bagi rakan kerjasama yang menilai sumbangan Perancis dalam krisis Eropah atau Indo-Pasifik, ukuran utamanya juga ialah keupayaan penugasan yang boleh diandalkan, termasuk kapal pengiring dan bekalan semula, bukannya menganggap kapal kedua menjamin tambahan kehadiran di semua medan operasi.

Ujian sebenar cadangan 2029 ialah kemampuan Perancis menterjemahkan hujah Parlimen kepada struktur angkatan yang dibiayai dan mampu dikekalkan, kerana France Libre boleh memodenkan penerbangan kapal induk tetapi pengurangan jurang operasi memerlukan strategi kesiagaan yang lebih menyeluruh.