(DEFENCE SECURITY ASIA) — Tentera Laut Amerika Syarikat memperuntukkan kira-kira US$743.6 juta bagi pembangunan prototaip peluru berpandu kruis nuklear lancaran laut, memajukan program pencegahan berasaskan kapal selam yang mengutamakan pilihan tindak balas serantau, penempatan tersembunyi dan implikasi operasi membawa semula senjata nuklear ke kapal selam serangan.

Lima perjanjian yang diumumkan pada 6 Oktober 2026 itu dianugerahkan pada 23 September bagi membiayai pembangunan peluru berpandu, integrasi sistem penerbangan dan kanister pelancaran sehingga 31 Disember 2027, sekali gus membuka persaingan kejuruteraan sebelum perolehan senjata untuk kegunaan armada.

Peluru Berpandu Kruis Nuklear Lancaran Laut, dikenali sebagai SLCM-N, bertujuan menangani ancaman penggunaan nuklear terhad yang dikaitkan dengan Rusia dan China, namun keberkesanannya bergantung pada integrasi kapal selam, kebolehpercayaan sistem pemerintahan serta keupayaan menembusi pertahanan sasaran serantau.

Laluan penempatan awal tertumpu pada kapal selam serangan kelas Virginia, memperkenalkan potensi misi nuklear serantau kepada platform pelbagai peranan yang turut melaksanakan operasi konvensional, sekali gus menjadikan pembahagian muatan, latihan khusus dan infrastruktur darat penentu keupayaan tempur sebenar.

Kongres menetapkan keperluan menyediakan aset mencukupi bagi penempatan operasi terhad menjelang September 2032 dan mencapai keupayaan operasi awal selewat-lewatnya 30 September 2034, dengan pencapaian jadual itu bergantung pada penyelesaian cabaran integrasi sebelum keupayaan lebih menyeluruh tersedia kepada pemerintah tentera.

Jeneral Anthony Cotton, ketika mengetuai Pemerintahan Strategik AS, berhujah pada 2023 bahawa keupayaan bukan balistik berkuasa letupan rendah untuk “mencegah, memberi jaminan dan bertindak balas tanpa persiapan yang kelihatan” akan memperluas pilihan presiden, sekali gus menjadikan kesiagaan tersembunyi asas penting SLCM-N.

Rasional itu menghubungkan daya kelangsungan kapal selam dengan jaminan keselamatan kepada sekutu, kerana Washington berpotensi mengekalkan pilihan tindak balas nuklear serantau tanpa persiapan pesawat pengebom yang ketara, walaupun keberkesanan penempatan tersembunyi dalam menyampaikan ketegasan ketika krisis masih menjadi persoalan.

Program berkenaan turut mewujudkan pertukaran keutamaan dalam struktur angkatan kerana senjata nuklear akan menggunakan ruang Virginia Payload Tube yang boleh membawa Tomahawk konvensional, senjata Conventional Prompt Strike atau muatan masa depan, sekali gus berpotensi mengehadkan fleksibiliti ketika ketegangan serantau meningkat.

Hulu ledak W80-5 yang dirancang berasal daripada keluarga W80, tetapi kuasa letupan, jarak dan profil penerbangan sebenar SLCM-N belum didedahkan, menyebabkan liputan sasaran, prestasi penembusan pertahanan serta jumlah kapal selam bagi mengekalkan kesiagaan nuklear tidak dapat ditentukan dengan kukuh.

Pengalaman Tomahawk nuklear terdahulu hanya menyediakan konteks sejarah kerana jarak kira-kira 2,500 kilometer bagi TLAM-N yang sudah ditamatkan perkhidmatan tidak boleh dianggap sebagai jarak SLCM-N, sedangkan konfigurasi, sistem pelancaran dan keperluan operasinya masih dibangunkan.

Penyokong melihat SLCM-N sebagai pilihan tindak balas yang mampu bertahan daripada serangan awal bagi menghadapi ugutan nuklear, manakala pengkritik mempersoalkan keperluannya bersama senjata sedia ada serta memberi amaran bahawa pihak lawan mungkin sukar membezakan pelancaran peluru berpandu konvensional dengan nuklear.

Perkembangan semasa ialah peluasan usaha industri dan integrasi, dengan pengaruhnya terhadap pencegahan di Eropah serta Indo-Pasifik akhirnya bergantung pada pensijilan, inventori yang boleh dikerahkan, ketersediaan kapal selam dan batasan operasi sebenar, melebihi nilai kontrak yang diumumkan.

(BACA): Rusia Dedah S-71K Kovyor, Peluru Berpandu Kruis Halimunan Baharu Su-57E

Persaingan Prototaip US$743.6 Juta Bentuk Peluru Berpandu dan Sistem Pelancaran

Nilai keseluruhan lima perjanjian prototaip berjumlah US$743,567,499.68 tanpa pecahan peruntukan setiap penerima didedahkan kepada umum, menunjukkan skala komitmen program tetapi belum menjelaskan keutamaan reka bentuk, bahagian kontraktor atau kos memperoleh senjata yang akhirnya beroperasi.

Dynetics, anak syarikat Leidos, bersama Raytheon dan Northrop Grumman bersaing dalam pembangunan peluru berpandu serta integrasi sistem penerbangan, membolehkan Tentera Laut menilai pendekatan kejuruteraan berbeza berdasarkan keperluan pelancaran bawah air, pensijilan nuklear dan jadual penempatan dipercepat.

Northrop Grumman Mission Systems dan Pacific Engineering menerima kerja pembangunan kanister pelancaran, menjadikan Northrop Grumman terlibat melalui unit perniagaan berasingan dalam kedua-dua komponen program yang memerlukan keserasian antara ciri peluru berpandu dengan antara muka kapal selam.

Perjanjian itu menggunakan mekanisme Other Transaction Authority bagi prototaip melalui konsortium S2MARTS, yang diuruskan National Security Technology Accelerator bersama Naval Surface Warfare Center Crane, dengan nilai pelaksanaannya bergantung pada kejayaan menukar konsep bersaing kepada perkakasan yang terbukti serasi.

Fasa pembangunan peluru berpandu pada Ogos 2025 melibatkan Leidos, Raytheon, Lockheed Martin, Northrop Grumman dan Florida Turbine Technologies, namun ketiadaan dua syarikat terakhir dalam senarai perjanjian terbaharu tidak dengan sendirinya menjelaskan sebab penyertaan berubah antara fasa.

Perjanjian pelancar dan kanister terdahulu pada September 2025 bernilai kira-kira US$26.2 juta menyediakan kesinambungan pembangunan antara muka kapal selam, sementara pakej lebih besar pada 2026 melanjutkan kerja sehingga penghujung 2027 serta melibatkan pasukan peluru berpandu dan integrasi penerbangan yang bersaing.

Kerja kejuruteraan kawalan tembakan General Dynamics Mission Systems pula melibatkan pindaan kontrak berasingan bernilai US$194.1 juta sehingga September 2028, menegaskan bahawa peluru berpandu nuklear memerlukan sistem kawalan bersepadu selain pelancar serasi dan keupayaan dilancarkan dari bawah permukaan.

Pindaan kontrak sokongan JRC Integrated Systems bernilai US$47.4 juta berlanjutan hingga November 2030, merangkumi kejuruteraan sistem, sokongan ujian penerbangan, pemodelan, pengurusan konfigurasi serta kepakaran pemerintahan dan kawalan nuklear yang diperlukan untuk menghasilkan sistem senjata layak diperakui.

Kontrak kejuruteraan dan sokongan program BAE Systems bernilai kira-kira US$94.6 juta berjalan sehingga September 2028, namun kontrak sokongan ini berasingan daripada persaingan prototaip dan tidak boleh dianggap sebagai pembelian tambahan peluru berpandu atau bukti pemilihan reka bentuk.

Secara keseluruhan, perjanjian tersebut menunjukkan pembangunan serentak integrasi penerbangan, susunan komponen pelancaran, kawalan tembakan dan jaminan program, tetapi perbelanjaannya mencerminkan komitmen pembangunan tanpa membuktikan keberkesanan SLCM-N menembusi rangkaian pertahanan udara dan peluru berpandu bersepadu Rusia atau China.

(BACA): [VIDEO] Pesawat Pengebom H-6N Bawa Peluru Berpandu Nuklear JL-1 Diiringi J-20, China Dedah Seni Bina Serangan Strategik Baharu

Integrasi Kelas Virginia Pertembungkan Keperluan Muatan Nuklear dan Konvensional

Antara muka kapal selam bagi SLCM-N ialah Virginia Payload Tube berdiameter 87 inci atau kira-kira 2.21 meter, menunjukkan pembangunan tertumpu pada ruang muatan besar berbanding tiub torpedo atau sel pelancaran menegak lebih kecil pada kapal selam terdahulu.

Kapal selam kelas Virginia Block III dan Block IV mempunyai dua tiub muatan di bahagian haluan yang masing-masing boleh membawa enam Tomahawk konvensional, namun kapasiti itu tidak menentukan jumlah peluru berpandu nuklear dalam kanister SLCM-N kelak.

Virginia Payload Module bagi Block V menambah empat tiub besar di bahagian tengah melalui pemanjangan badan kapal kira-kira 25.6 meter, meningkatkan kapasiti maksimum Tomahawk kepada sekitar 40 sambil menyediakan ruang tambahan yang tetap perlu menampung persaingan keperluan konvensional dan nuklear.

Perancangan yang dinyatakan pada 2026 membayangkan kira-kira 19 kapal selam dilengkapi modul itu dalam tempoh dua dekad, menunjukkan peluasan kapasiti berlaku secara berperingkat dan belum menyediakan asas menyeluruh bagi operasi nuklear serta konvensional serantau secara serentak.

Setiap unit senjata lengkap yang dicadangkan menggabungkan peluru berpandu kruis nuklear, penggalak pelancaran bawah air sekali guna dan kelengkapan memulakan pelancaran ketika menyelam, menjadikan susunan komponen serta urutan pelancaran selamat cabaran kejuruteraan sebelum misi serangan nuklear dapat dilaksanakan.

Jumlah peluru berpandu dalam setiap Multiple All-Up Round Canister belum diputuskan, menyebabkan kapasiti Tomahawk tidak boleh digunakan untuk menganggarkan muatan nuklear, manakala penilaian jumlah pelancaran serentak, liputan rondaan atau keperluan pengisian semula masih bergantung pada andaian.

Laksamana Madya Johnny Wolfe, ketika menjadi pengarah Strategic Systems Programs, mengenal pasti integrasi kelas Virginia sebagai risiko terbesar terhadap jadual, mencerminkan cabaran memperkenalkan senjata nuklear kepada kapal selam serangan yang reka bentuk asalnya tidak merangkumi sistem pensijilan bagi misi tersebut.

Pelancar perlu dihubungkan dengan navigasi, perancangan misi, kebenaran pelancaran dan mekanisme keselamatan nuklear, memerlukan pengubahsuaian kapal yang menyatukan integrasi fizikal dengan disiplin pemerintahan serta menjadikan pensijilan sama penting dengan jarak peluru berpandu atau ciri hulu ledaknya.

Bekas Setiausaha Tentera Laut AS, Carlos Del Toro, berhujah bahawa senjata itu akan mengubah misi kapal selam serangan dan mengurangkan muatan konvensional ketika perang, dengan kebimbangan tersebut berpunca daripada ruang terhad tanpa mempertikaikan keupayaan serangan darat sedia ada.

Penyokong pula berhujah bahawa pengagihan pilihan nuklear serantau kepada kapal selam serangan boleh mengurangkan kebergantungan awal pada armada kapal selam peluru berpandu balistik yang lebih kecil, namun manfaatnya bergantung pada jumlah kapal diperakui, dilengkapi senjata dan tersedia tanpa menjejaskan tugas konvensional.

(BACA): China Lancar Peluru Berpandu Nuklear JL-3 Ke Lautan Pasifik Dari Kapal Selam Type 094A, Cetus Gegaran Strategik Indo-Pasifik

Logistik Nuklear dan Pertahanan Peluru Berpandu Tentukan Keberkesanan Pencegahan

Peluru berpandu kruis nuklear berasaskan kapal selam berpotensi mengurangkan kebergantungan pada pangkalan udara serantau yang terdedah kepada serangan, namun kehadiran tersembunyi kapal selam tidak menjamin kesiagaan senjata berterusan apabila penyelenggaraan, pemuatan dan kapasiti rondaan mengehadkan penempatan angkatan.

Keperluan logistik merangkumi pensijilan nuklear, pemuatan khusus dan latihan, selain infrastruktur darat di Kings Bay, Georgia, serta Bangor, Washington, menjadikan kapasiti sokongan syarat utama penempatan yang berwibawa sejak pembangunan sistem senjata itu dilaksanakan.

Ujian kelayakan bagi persekitaran pelancaran bawah air menambah kerumitan kerana peluru berpandu, penggalak dan kanister perlu berfungsi dengan selamat ketika keluar dari bawah permukaan sebelum penerbangan atmosfera bermula, sekali gus menghubungkan kebolehpercayaan kejuruteraan dengan keyakinan terhadap pilihan tindak balas nuklear.

Berbeza daripada Trident II D5, SLCM-N akan meneruskan penerbangan berkuasa dalam atmosfera selepas dilancarkan dari bawah air, menawarkan laluan bukan balistik yang mengubah isyarat operasi tetapi tetap mendedahkan senjata kepada ancaman pertahanan udara.

Penerbangan peluru berpandu kruis lebih perlahan dan lebih terdedah kepada pertahanan udara berbanding penghantaran balistik, menyebabkan daya kelangsungan kapal selam pelancar tidak semestinya menjamin senjata terselamat selepas pelancaran atau berjaya menembusi kawasan sasaran yang dipertahankan.

Suruhanjaya postur strategik pada 2023 menggariskan keperluan pilihan yang mampu bertahan daripada serangan awal, ditempatkan atau dikerahkan ke hadapan, menawarkan kuasa letupan rendah dan menembusi pertahanan, sementara naib pengerusinya, Jon Kyl, kemudian menilai SLCM-N berpotensi memenuhi ciri tersebut tanpa mendakwa pengesahan operasi telah selesai.

Keluarga W80 secara sejarah menawarkan pilihan kuasa letupan sekitar lima dan 150 kilotan, tetapi angka itu tidak boleh dianggap sebagai spesifikasi W80-5 tanpa pendedahan rasmi, walaupun pembuat dasar menekankan peranan pencegahan serantau berkuasa letupan rendah bagi peluru berpandu baharu itu.

W76-2 sedia ada sudah menyediakan pilihan kuasa letupan rendah pada kapal selam peluru berpandu balistik yang membawa Trident, sementara pesawat pengebom, peluru berpandu kruis lancaran udara dan pesawat pejuang berkeupayaan konvensional serta nuklear menjadikan sumbangan SLCM-N bergantung pada kelebihan operasi khususnya.

Bagi sekutu NATO dan Indo-Pasifik, pilihan tindak balas serantau yang mampu bertahan daripada serangan awal boleh memperkukuh jaminan keselamatan terhadap ugutan nuklear, namun penyamaran kapal selam atau pertambahan jenis senjata tidak menjamin pihak lawan mentafsir sikap menahan diri dan ketegasan AS sebagaimana dirancang.

Rusia dan China mungkin sukar menentukan sama ada peluru berpandu kruis yang dilancarkan kapal selam serangan membawa muatan konvensional atau nuklear, mewujudkan ketidakpastian eskalasi yang perlu ditimbang bersama manfaat menyediakan tindak balas di bawah ambang pertukaran serangan nuklear strategik lebih meluas.

Tarikh Akhir Kongres Uji Pembiayaan, Pensijilan dan Kesiagaan Penempatan

Semakan Postur Nuklear 2018 memperkenalkan SLCM-N sebagai pelengkap jangka panjang kepada W76-2, menghubungkan pemulihan keupayaan peluru berpandu kruis nuklear lancaran laut dengan pencegahan serantau dan jaminan kepada sekutu selepas Tomahawk nuklear terdahulu ditarik balik serta ditamatkan perkhidmatan.

Semakan Postur Nuklear 2022 membatalkan program itu atas penilaian bahawa keupayaan nuklear sedia ada mencukupi, manakala bantahan Tentera Laut menumpukan kos, tempoh pembangunan dan beban kapal selam serangan, menunjukkan pertikaian berkisar pada keperluan operasi serta pembahagian sumber.

Kongres mengubah hala tuju tersebut melalui undang-undang kebenaran pertahanan tahun fiskal 2024 yang mengarahkan penubuhan program perolehan utama dan pembangunan hulu ledak, dengan keupayaan operasi awal ditetapkan selewat-lewatnya 30 September 2034, sekali gus menjadikan konsep dipertikaikan itu kewajipan pembangunan di sisi undang-undang.

Undang-undang rekonsiliasi belanjawan pada 2025 menyediakan US$2 bilion bagi mempercepat pembangunan peluru berpandu dan US$400 juta untuk hulu ledak, namun pelaksanaan tetap bergantung pada kemajuan industri, urutan integrasi serta penyelarasan berterusan jadual pembangunan kedua-dua komponen.

Undang-undang kebenaran pertahanan tahun fiskal 2026 menambah keperluan menyediakan aset bagi penempatan terhad menjelang September 2032, dengan jumlah ditentukan Majlis Senjata Nuklear, menyebabkan kekuatan pencegahan awal belum dapat dinilai sehingga inventori dan aturan penempatan diperjelas kepada umum.

Jadual perolehan yang dinyatakan meletakkan pembangunan sistem sekitar September 2028, keputusan pengeluaran kadar rendah sekitar September 2031 dan ujian operasi bermula Oktober 2033, mewujudkan jurang antara tarikh penempatan awal diwajibkan dengan permulaan ujian operasi yang dirancang.

Jurang kira-kira 13 bulan itu menimbulkan persoalan tentang kematangan dan batas penggunaan aset awal, sedangkan jadual berkenaan tidak menjelaskan pensijilan yang akan diselesaikan atau sama ada penempatan terhad membolehkan keseluruhan misi operasi dilaksanakan serta-merta.

Pentadbir Pentadbiran Keselamatan Nuklear Kebangsaan, Brandon Williams, berkata pembiayaan rekonsiliasi membolehkan pembangunan W80-5 mendahului keperluan Tentera Laut, tetapi kemajuan hulu ledak tidak menghapuskan tuntutan pensijilan kapal selam, pembangunan kawalan tembakan dan penyediaan infrastruktur bagi kesiagaan operasi sebenar.

Pada Mei 2026, Pemangku Setiausaha Tentera Laut AS, Hung Cao, berkata Wolfe menganggap kira-kira US$2 bilion yang tersedia mencukupi bagi pelaksanaan jangka terdekat, manakala Senator Deb Fischer mengkritik ketiadaan peruntukan dalam permohonan belanjawan berikutnya, memperlihatkan perbezaan penilaian terhadap kesinambungan pembiayaan.

Anggaran kira-kira US$15 bilion bagi tempoh 10 tahun oleh Pejabat Belanjawan Kongres merangkumi keseluruhan sistem penghantaran dan senjata nuklear taktikal, dengan sebahagian besar peningkatan dikaitkan dengan SLCM-N, justeru angka itu tidak boleh dianggap sebagai kos sepanjang hayat program peluru berpandu ini sahaja.

Kapal Permukaan Masa Depan Bawa Persoalan Isyarat Nuklear dan Eskalasi

Cadangan kapal tempur peluru berpandu berpandu kelas Trump, turut dikenali sebagai BBG(X), membuka kemungkinan peranan pelancaran permukaan bagi SLCM-N, tetapi jadual reka bentuk dan pembinaannya yang lebih lewat tidak membolehkannya menjadi asas penempatan operasi terhad menjelang September 2032 berdasarkan perancangan semasa.

Diumumkan pada Disember 2025 dengan USS Defiant dirancang sebagai kapal pertama, konsep itu menghubungkan SLCM-N dengan kapal tempur permukaan jauh lebih besar, namun kepentingan strategiknya bergantung pada kemajuan program daripada reka bentuk kepada pembinaan dan pentauliahan operasi.

Susunan yang dinyatakan merangkumi pemasangan khusus peluru berpandu kruis nuklear, berasingan daripada sistem Mk 41 dengan 128 sel dan pelancar Conventional Prompt Strike dengan 12 sel, menunjukkan seni bina muatan berbeza tanpa membuktikan pelancar konvensional sedia ada mampu menyokong senjata nuklear itu dengan selamat.

Angka sesaran yang dibincangkan secara terbuka berada sekitar 30,000 hingga 40,000 tan, dengan sasaran kadangkala mencecah 20–25 kapal, namun unjuran tersebut belum mengesahkan pembiayaan pembinaan, konfigurasi akhir atau jumlah kapal yang bakal membawa senjata nuklear.

Kerja reka bentuk dijangka berlangsung dari sekitar 2026 hingga awal 2030-an, diikuti pembinaan dan pentauliahan pada penghujung 2030-an atau sekitar 2040, meletakkan keupayaan permukaan beberapa tahun di belakang pencapaian berkanun dan keperluan penempatan awal berasaskan kapal selam.

Pelancaran permukaan boleh mengelakkan sebahagian kekangan integrasi bawah air, tetapi kapal yang kelihatan lebih mudah dijejaki berbanding kapal selam serangan, mengubah imbangan antara isyarat nuklear yang jelas dengan daya kelangsungan platform tanpa menyelesaikan persoalan tafsiran pihak lawan terhadap persiapan pelancaran.

Pengembalian peluru berpandu kruis nuklear ke kapal tempur permukaan akan membalikkan postur yang dikaitkan dengan Inisiatif Nuklear Presiden 1991, memberikan kepentingan politik melangkaui keupayaan membawa senjata sambil mewujudkan tuntutan tambahan bagi pengendalian nuklear, pensijilan dan aturan pemerintahan di laut.

Kapal selam peluru berpandu balistik kelas Ohio dan kelas Columbia pada masa depan kekal berasaskan Trident II D5, bukannya integrasi SLCM-N, mengekalkan perbezaan antara pencegahan nuklear strategik di laut dengan pilihan peluru berpandu kruis serantau pada platform berlainan.

Semakan postur 2018 mencadangkan SLCM-N mungkin menggalakkan rundingan mengenai senjata nuklear bukan strategik Rusia, sedangkan semakan 2022 mempersoalkan pengaruh tersebut, menunjukkan penambahan sistem penghantaran tidak secara automatik menghasilkan kelebihan kawalan senjata atau persekitaran rundingan yang lebih stabil.

Penilaian DSA ialah perjanjian prototaip itu memperluas pilihan pembangunan Washington sambil mempertajam keputusan belum selesai mengenai kapasiti muatan, logistik dan pengurusan eskalasi, dengan kesan pencegahan sebenar bergantung pada prestasi teruji, kapal selam diperakui serta angkatan yang boleh dikerahkan.