(DEFENCE SECURITY ASIA) — Perolehan sistem anti dron ŞAHİN dan meriam antipesawat Korkut dari Türkiye bersama peluru berpandu HQ-17AE China menunjukkan usaha Pakistan memperkukuh perlindungan pangkalan udaranya menerusi pertahanan berlapis, sambil mengekalkan peranan Beijing dalam inventori pertahanan udara negara itu.

Pendedahan pada September 2026 itu memperlihatkan pembahagian peranan Türkiye–China dalam pertahanan udara jarak dekat Pakistan, dengan Ankara membekalkan sistem meriam khusus manakala Beijing menyediakan peluru berpandu untuk memintas ancaman pada jarak lebih jauh daripada lokasi yang dilindungi.

Rakaman Tentera Udara Pakistan pada 6–7 September memaparkan ŞAHİN dan Korkut keluaran ASELSAN bersama sistem peluru berpandu darat ke udara HQ-17AE keluaran CASIC serta meriam LD-76 keluaran NORINCO, namun jumlah perolehan, lokasi penempatan dan sebarang pengeluaran tempatan belum didedahkan.

Kepentingan operasi pakej ini terletak pada perlindungan infrastruktur penerbangan tempur kerana keupayaan mengoperasikan pesawat bergantung pada landasan, hangar dan kemudahan pemerintahan yang berfungsi, sedangkan semua aset itu masih boleh terjejas walaupun sebahagian serangan berjaya dipintas.

Keperluan tersebut dikaitkan dengan pertempuran India–Pakistan pada Mei 2025, apabila penggunaan dron secara meluas dan serangan tepat India terhadap pangkalan udara Pakistan memperlihatkan bagaimana kerosakan infrastruktur boleh mengganggu operasi penerbangan tanpa memusnahkan keseluruhan armada pesawat.

Sistem baharu itu menambah lapisan perlindungan bagi aset terpilih, tetapi kemunculannya dalam rakaman tidak mengesahkan jumlah lokasi yang dilindungi, tahap kecekapan kru atau keberkesanan perkongsian maklumat sasaran antara sistem berlainan.

Jarak pemintasan ŞAHİN sekitar 700 meter mengehadkan liputan perlindungannya, sekali gus memerlukan penempatan berhampiran aset untuk menangani dron kecil yang terlepas atau berjaya mengelakkan pintasan lapisan pertahanan luar.

Korkut memperluas lingkungan pemintasan meriam kepada kira-kira empat kilometer, manakala angka yang diterbitkan bagi HQ-17AE menunjukkan jarak pemintasan pesawat sekitar 15 kilometer, namun jarak tersebut tidak menjamin prestasi setara terhadap semua jenis dron, peluru berpandu atau corak serangan.

Pertimbangan kos turut penting kerana peluru letupan udara boleh atur cara menawarkan alternatif kepada penggunaan peluru berpandu terhadap dron murah, walaupun harga kontrak, kos peluru dan kos sebenar bagi setiap sasaran yang dimusnahkan tidak tersedia untuk perbandingan tepat.

Bagi India, implikasi operasinya ialah perancangan serangan dron terhadap lokasi Pakistan yang dilindungi menjadi lebih rumit kerana penyerang perlu mengambil kira beberapa kaedah pemintasan, termasuk meriam yang masih boleh berfungsi selepas bekalan peluru berpandu pertahanan berkurangan.

Bagi Türkiye, pakej itu memperluas kerjasama pertahanan sedia ada kepada sistem ant dron dan pertahanan udara berasaskan meriam, sementara penglibatan berterusan China menunjukkan Pakistan mempelbagaikan pembekal tanpa menggantikan struktur utama pertahanan udaranya.

Penilaian DSA ialah perkembangan ini paling signifikan sebagai usaha memperkukuh pangkalan udara selepas pertempuran 2025, dengan kesan strategiknya bergantung pada integrasi penderia, bekalan peluru dan kepadatan penempatan sistem di lokasi yang dilindungi.

(KLIK): Pakistan Dedah HQ-17AE China, Perkukuh Perisai Udara Menghadapi India

Meriam Türkiye dan Peluru Berpandu China Membahagikan Peranan Pertahanan

Ciri utama pakej ini ialah fungsi yang saling melengkapi, dengan HQ-17AE membentuk lapisan peluru berpandu jarak dekat paling luar, Korkut menyediakan liputan meriam lebih luas dan ŞAHİN menangani dron mini serta mikro berhampiran kemudahan penting operasi udara Pakistan.

Susunan tersebut mengambil kira perbezaan ancaman kerana dron kuadkopter kecil berhampiran pusat pemerintahan memerlukan kaedah pengesanan, penjejakan dan penggunaan peluru yang berbeza daripada munisi berkeliaran bersaiz lebih besar atau peluru berpandu kruis berkelajuan tinggi.

Jarak pemintasan pesawat yang diterbitkan bagi HQ-17AE perlu difahami mengikut jenis sasaran kerana jaraknya terhadap peluru berpandu adalah lebih pendek, sekali gus tidak membentuk sempadan pemintasan seragam bagi semua ancaman yang memasuki ruang udara sekitar lokasi dilindungi.

Korkut mengisi ruang antara lapisan peluru berpandu dan perlindungan perimeter, memberikan peluang tambahan memintas UAV, peluru berpandu udara ke darat serta peluru berpandu kruis yang menembusi lapisan luar, tertakluk pada pengesanan, geometri penjejakan dan ketersediaan peluru.

ŞAHİN menjalankan peranan lebih khusus menggunakan grenad 40 mm boleh atur cara terhadap dron kecil yang sukar terkena secara langsung, selain mengurangkan keperluan menggunakan pemintas peluru berpandu lebih mahal terhadap sasaran berkos rendah.

Sistem LD-76 China turut dipaparkan, tetapi konfigurasi, prestasi pemintasan dan penempatannya dalam unit Pakistan belum diperincikan, menyebabkan sumbangan operasinya tidak dapat dibandingkan secara kukuh dengan sistem Türkiye yang mempunyai maklumat teknikal lebih lengkap.

Sistem jarak lebih jauh HQ-9 dan LY-80/HQ-16 Pakistan kekal penting dalam pertahanan keseluruhan, namun penambahan meriam jarak dekat tidak membuktikan jurang liputan jarak sederhana sudah ditutup atau semua kemudahan kritikal menerima perlindungan bertindih terhadap serangan serentak.

Kepelbagaian pembekal memperluas pilihan perolehan tetapi meningkatkan tuntutan integrasi kerana sistem senjata Türkiye dan China perlu menerima maklumat sasaran yang boleh digunakan serta arahan pemintasan terselaras untuk membentuk pertahanan bersepadu di sekitar pangkalan udara.

Keserasian antara sistem pemerintahan dan kewujudan struktur pengurusan pemintasan bersepadu Pakistan belum disahkan, maka penyerahan sasaran secara lancar antara lapisan pertahanan kekal sebagai keperluan operasi yang perlu dinilai berdasarkan keupayaan sebenar.

Mesej geopolitiknya jelas apabila Pakistan memperluas penglibatan Türkiye sambil mengekalkan peluru berpandu China, menghasilkan gabungan perolehan yang nilai ketenteraannya bergantung pada keserasian fungsi dan penyelarasan operasi antara sistem di lokasi dilindungi.

(KLIK): Pakistan Dedah KORKUT “Pembunuh Dron”, Perkukuh Benteng Udara Strategik

Jarak 700 Meter Menentukan Peranan Ant Dron ŞAHİN

ŞAHİN 130/40GL ialah sistem ant dron kendalian jauh yang dipasang pada treler dan menggunakan pelancar grenad automatik 40 mm, dengan jaraknya yang terhad menuntut pemilihan kedudukan teliti berhampiran infrastruktur yang memerlukan perlindungan segera.

Peluru ATOM dengan fungsi letupan udara boleh atur cara direka untuk meletup berhampiran jangkaan kedudukan sasaran lalu menghasilkan taburan serpihan, mengurangkan keperluan hentaman langsung terhadap dron kecil sambil menjadikan ketepatan penjejakan dan pemprograman fius faktor utama keberkesanan.

Sistem itu mempunyai 64 butir peluru sedia tembak serta penderia televisyen, pengimejan terma dan pengukur jarak laser untuk menyokong penjejakan serta pengiraan balistik, selain menerima panduan sasaran radar luaran tanpa dilengkapi radar carian sendiri.

Panduan sasaran luaran penting kerana jarak pemintasan pendek mengehadkan masa untuk mengesan, mengenal pasti dan menjejak dron, menjadikan amaran awal kritikal walaupun pintasan terakhir berlaku berhampiran hangar, kedudukan radar atau kemudahan lain yang dilindungi.

Huraian teknikal mengenal pasti penggunaan pelancar MK19 Mod 3 yang diubah suai dengan kadar tembakan kitaran 325–375 butir seminit, tetapi kelajuan mekanikal itu tidak menggambarkan jumlah dron berasingan yang mampu dijejak dan dimusnahkan dalam tempoh sama.

Kadar tembakan praktikal sekitar 60 butir seminit bagi tembakan pantas dan 40 butir seminit bagi tembakan berterusan lebih mencerminkan batas penggunaan peluru, sedangkan pemintasan dron memerlukan rentetan terarah, ramalan pergerakan sasaran dan penilaian hasil sebelum tembakan berikutnya.

Halaju grenad ketika meninggalkan muncung sekitar 230–240 meter sesaat menyebabkan kelewatan pemintasan yang perlu diambil kira, dengan anggaran masa penerbangan tiga hingga empat saat pada jarak 700 meter yang boleh bertambah akibat rintangan udara.

Dalam tempoh itu, dron yang bermanuver boleh beralih daripada kedudukan asalnya, menyebabkan sistem kawalan tembakan perlu meramalkan pergerakan dan menggunakan taburan serpihan untuk mengimbangi ralat, kerana ketepatan halaan awal sahaja tidak menjamin sasaran dimusnahkan.

Keupayaan ŞAHİN menangani satu sasaran pada satu-satu masa mengehadkan pertahanan terhadap kawanan dron kerana pengesanan sasaran, pengukuran jarak, tembakan dan penilaian berlaku secara berurutan, membolehkan ketibaan serentak membebankan sistem walaupun bekalan peluru masih mencukupi.

Tiada angka prestasi yang disahkan bagi jumlah pemintasan seminit atau penggunaan peluru bagi setiap sasaran dimusnahkan, maka anggaran lapan hingga 20 pemintasan bagi satu muatan peluru hanyalah pengiraan berdasarkan panjang rentetan tembakan dan bukannya prestasi tempur yang terbukti.

(KLIK): Pakistan Peroleh ‘Pembunuh Dron’ Turkiye: ASELSAN ŞAHİN 40mm Ubah Keseimbangan Pertahanan Udara Asia Selatan

Korkut Memperluas Jangkauan, Kuasa Tembakan dan Perlindungan Bergerak

Meriam berkembar 35 mm Korkut mempunyai jarak berkesan yang dinyatakan sekitar empat kilometer, memperluas lapisan pertahanan meriam melangkaui liputan perimeter ŞAHİN dan membuka peluang pemintasan tambahan sebelum ancaman menghampiri infrastruktur paling kritikal di lokasi yang dilindungi.

Sasaran yang disenaraikan merangkumi UAV, helikopter, pesawat, peluru berpandu udara ke darat dan peluru berpandu kruis, memberikan Korkut peranan lebih luas berbanding ŞAHİN, namun senarai itu tidak membuktikan keberkesanan setara terhadap sasaran dengan kelajuan, ciri pengesanan dan sudut pendekatan berbeza.

Kedua-dua sistem Türkiye menggunakan peluru letupan udara boleh atur cara, tetapi halaju lebih tinggi dan corak taburan serpihan peluru 35 mm Korkut membolehkannya menangani ancaman lebih pantas pada jarak lebih jauh berbanding dron kecil berhampiran aset dilindungi.

Kadar tembakan gabungan yang dinyatakan sekitar 1,100 butir seminit bersamaan kira-kira 18 butir dalam rentetan satu saat, memperlihatkan keupayaan menghasilkan taburan peluru padat serta risiko bekalan sedia tembak cepat habis sekiranya tembakan tidak dikawal.

Satu konfigurasi dinyatakan membawa kira-kira 200 butir peluru sedia tembak, manakala konfigurasi lain mempunyai kapasiti berbeza, menjadikan ketahanan bekalan peluru bergantung pada varian yang ditempatkan dan menuntut rentetan terkawal untuk mengekalkan perlindungan sepanjang serangan.

Susunan Korkut lazimnya menggabungkan kenderaan pemerintahan berasingan yang membawa radar carian tiga dimensi dengan kenderaan meriam dilengkapi radar kawalan tembakan serta penderia elektro-optik, sekali gus mengagihkan tugas pengesanan dan pemintasan antara beberapa elemen dalam formasi.

Radar cariannya dinyatakan mampu memulakan penjejakan pesawat pejuang pada jarak melebihi 35 kilometer, tetapi angka itu tidak boleh dianggap sebagai jarak pengesanan dron kecil kerana ciri sasaran berbeza dan prestasi setara terhadap UAV mini atau mikro belum diperincikan.

Konfigurasi gerak sendiri dengan sistem penstabil membolehkan Korkut menembak ketika bergerak dan menukar kedudukan mengikut keutamaan pertahanan, memberikan mobiliti lebih tinggi daripada ŞAHİN berasaskan treler, walaupun varian sebenar yang diperoleh Pakistan belum disahkan.

Mobiliti boleh merumitkan perancangan penyerang dengan membolehkan kedudukan meriam berubah, tetapi manfaat operasinya tetap bergantung pada ruang pergerakan, komunikasi dan aturan bekalan semula yang mengekalkan liputan pertahanan terselaras ketika kenderaan berpindah.

Korkut dan ŞAHİN memenuhi keperluan pemintasan berbeza, dengan Korkut menawarkan jangkauan serta jumlah tembakan lebih tinggi manakala ŞAHİN menumpukan dron kecil berhampiran aset terpilih yang boleh ditangani menggunakan grenad khusus.

Ketahanan Pangkalan Udara Bergantung pada Penderia, Bekalan Peluru dan Kepadatan Penempatan

Pertempuran Mei 2025 memperlihatkan bahawa pertahanan pangkalan udara tidak boleh dinilai berdasarkan kehilangan pesawat semata-mata kerana kerosakan landasan dan hangar boleh mengehadkan penjanaan sorti walaupun pesawat pejuang masih tersedia dan keupayaan tempur udara kekal besar.

Perlindungan kemudahan tersebut memerlukan amaran awal diterjemahkan kepada pemintasan tepat pada masanya menerusi penyelarasan pengawasan, pengagihan sasaran dan kesiagaan senjata sebelum dron atau peluru berpandu merosakkan infrastruktur yang menyokong pelepasan, pendaratan dan operasi berterusan pesawat tempur.

Angka jarak pemintasan tidak menjamin liputan menyeluruh sesebuah pangkalan kerana bentuk muka bumi, bangunan, garis pandang dan kedudukan senjata mempengaruhi peluang tembakan, terutama bagi sistem berjarak 700 meter yang melindungi aset tertentu dalam kawasan lebih luas.

Keupayaan menangani sasaran secara berurutan meningkatkan kepentingan kepadatan penempatan kerana beberapa unit ŞAHİN boleh mengagihkan dron kepada saluran pemintasan berasingan, namun jumlah perolehan Pakistan yang belum didedahkan menghalang penilaian kecukupan sistem di setiap lokasi.

Peluru sedia tembak hanya sebahagian daripada keperluan logistik kerana perlindungan berterusan turut memerlukan tali sawat peluru gantian, munisi boleh atur cara dan prosedur pengisian semula berkesan, dengan kehabisan peluru berpotensi membuka jurang pertahanan walaupun penderia masih menjejak ancaman.

Kadar tembakan tinggi Korkut menuntut pengurusan bekalan semula yang cekap, sementara muatan lebih kecil ŞAHİN memerlukan pemilihan rentetan teliti, menjadikan kedua-duanya bergantung pada pintasan lapisan luar untuk mengurangkan sasaran yang tiba ketika serangan berterusan.

Inventori campuran turut mewujudkan keperluan sokongan berasingan bagi peluru berpandu, peluru 35 mm dan grenad 40 mm serta penderia dan platform berlainan, menjadikan penyelenggaraan dan bekalan munisi penentu kesiagaan pertahanan di kemudahan Pakistan yang dilindungi.

Penyelarasan pemerintahan perlu mengelakkan pertindihan tembakan yang membazir sambil mengekalkan peluang pemintasan semula kerana penggunaan beberapa senjata terhadap satu dron boleh menghabiskan peluru, sedangkan kelewatan menyerahkan sasaran selepas pintasan gagal boleh mengehadkan masa tindak balas lapisan dalaman.

Penempatan sistem peperangan elektronik bersama senjata ini belum disahkan, maka gangguan elektronik wajar dianggap sebagai keupayaan pelengkap yang berpotensi dan bukannya komponen pakej yang terbukti atau alasan untuk mengabaikan batas pemintasan kinetiknya.

Ukuran utama ialah keupayaan mengekalkan perlindungan ketika serangan berulang, yang memerlukan penilaian kecekapan kru, kebolehgunaan sistem, bekalan semula dan pengagihan sasaran, terutama apabila penyerang menggabungkan pelbagai ancaman untuk memendekkan masa membuat keputusan pihak bertahan.

Persaingan Dron Asia Selatan Beralih kepada Pertahanan Berlapis di Lokasi Strategik

Bagi India, penambahan lapisan meriam Pakistan boleh mengurangkan keberkesanan operasi dron murah terhadap pangkalan udara terpilih, memaksa perancang serangan menilai sama ada jumlah dron, masa ketibaan dan laluan pendekatan mampu mengatasi beberapa peluang pemintasan berturutan.

Implikasi itu tidak membuktikan senjata India sedia ada sudah hilang keberkesanan kerana jumlah sistem Pakistan yang ditempatkan dan prestasi pemintasannya belum diketahui, sementara penyerang masih boleh mengeksploitasi jurang liputan, perbezaan sasaran dan bekalan peluru terhad.

Serangan tepu kekal sebagai cabaran kerana ancaman yang tiba serentak boleh melebihi kapasiti saluran pemintasan, menjadikan penyelarasan dan masa tindak balas sama penting dengan jarak maksimum untuk mengurangkan ancaman yang sampai ke landasan, hangar atau pusat pemerintahan.

Sumbangan ŞAHİN lebih tepat dilihat sebagai peningkatan ketahanan lokasi terpilih kerana liputannya yang sempit tidak membuktikan perlindungan dron di seluruh negara atau keupayaan menangani munisi berkeliaran lebih besar serta peluru berpandu kruis di luar peranan sasaran yang dinyatakan.

Türkiye memperluas hubungan pertahanan dengan Pakistan selepas kerjasama melibatkan Bayraktar TB2, Akıncı dan munisi, sementara peranan ant dron menempatkan peralatan Ankara dalam keperluan operasi yang dibentuk oleh pertempuran antara dua kuasa ketenteraan utama Asia Selatan.

Maklum balas operasi berpotensi membantu pembangunan produk dan sokongan pelanggan Türkiye, tetapi tiada pengesahan mengenai mekanisme rasmi atau penambahbaikan berdasarkan pengalaman penggunaan Pakistan, menjadikan manfaat industri tersebut suatu kemungkinan yang belum terbukti.

Penglibatan berterusan HQ-17AE memperlihatkan hubungan pembekalan peluru berpandu China–Pakistan yang kekal kukuh, manakala sistem Türkiye menunjukkan bagaimana pelanggan boleh mempelbagaikan fungsi pertahanan tertentu tanpa menggantikan keseluruhan struktur peluru berpandu darat ke udara.

Gabungan itu turut mencerminkan penekanan lebih luas selepas perang Ukraine terhadap lapisan ant dron berasaskan pemusnahan fizikal, apabila perlindungan kemudahan penting semakin memerlukan senjata yang sepadan dengan ancaman murah selain pesawat pejuang dan sistem peluru berpandu berkeupayaan tinggi.

Kepentingan globalnya terletak pada hubungan antara kos ancaman dengan kapasiti pertahanan kerana dron murah boleh memaksa pihak bertahan mengekalkan penderia, peluru dan anggota di sekitar infrastruktur bernilai tinggi walaupun platform penyerang membawa muatan kecil atau mudah dimusnahkan secara individu.

Pakej Türkiye–China Pakistan menambah lapisan pemintasan kinetik di sekitar lokasi dilindungi, tetapi nilai strategiknya tetap bergantung pada integrasi, logistik dan skala penempatan, dengan pendedahan awam lebih jelas menunjukkan hala tuju perolehan berbanding keberkesanan operasi di seluruh negara.